ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/05/2018 03:14 PM

Xavier:
Ik was eerder vertrokken dan Camille en had een omweg gemaakt, waar ik was gestopt met uitzicht op het punt waar Camille op me zou wachten. Een grijns verscheen rond mijn lippen toen ik haar zag wachten en genoot kort van het uitzicht voor ik naar haar toe reed. Ik hield mijn paard in toen ik bijna bij haar was en liet het naast de hare stoppen. 'Goodmorning Milady', zei ik terwijl ik mijn hoed afnam en een kleine buiging - voor zover mogelijk op een paard - maakte. 'Ready for the journey?', vroeg ik rustig en glimlachte. Ondertussen gleed mijn blik nog kort langs de spullen in mijn zadeltassen en naar de spullen die bij haar aan het zadel hingen. Het zag er allemaal goed uit. Ik had voldoende geld bij me gestoken, zodat we meer dan genoeg moesten hebben voor de heen- en terugreis voor onderdak, eten en ook voor de verzorging van de paarden. Daarnaast had ik zoals altijd wat presentjes voor thuis meegenomen met een grotere hoeveelheid munten, zodat ze er weer even tegen konden. Om eerlijk te zijn wist ik stiekem niet wat ik leuker vond, met Camille op reis zijn en naar de boerderij toe of naar de boerderij toe om mijn moeder en Julie weer te zien.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/05/2018 11:56 AM

Camille
Niet heel veel later dan Xavier verliet ik zijn kantoor nadat ik goed aan de deur geluisterd had of er niemand in de gang was. Ik begon terug te lopen naar mijn eigen kamer, enigszins weggegleden in gedachten en dagdromen. Ik kon niet wachten tot we hier wegwaren, als we tenminste toestemming zouden krijgen. Het duurde slechts een dag voor we het verlossende woord kregen. Het was tijdens een ochtendwandeling dat de Koningin me tussen neus en lippen door vertelde dat ze het een zeer goed idee vond dat Xavier er even tussenuit zou gaan en dat ik met hem mee zou gaan. 'I can tell what you mean to one another and I'm glad. I hope you will both find peace.' fluisterde ze me toe met een glimlach. 'But Camille... Do be careful. You don't wish to be... Compromised when you return.' had ze me gewaarschuwd waarop ik kort had geknikt. Ik begreep wat ze me probeerde te zeggen.

Een paar dagen later zat ik in het zadel, een dikke cape over mijn schouders om me te beschermen tegen de toch wel frisse wind en met een paar items ingepakt aan het zadel gebonden. Te paard kon je niet heel veel meenemen, maar dat maakte me eigenlijk ook maar weinig uit. Ik bracht mijn paard langzaam tot een halt op de plek waar ik met Xavier had afgesproken waarna ik om me heen keek. Om er zeker van te zijn dat ik niet teveel aandacht zou trekken, had ik de capuchon van de cape over m'n haar getrokken en ook dat hielp weer een beetje met de kou. Kort liet ik de teugels los zodat ik mijn vingers wat kon strekken voor ik de rok van mijn jurk weer netjes arrangeerde. Het was lang geleden dat ik op deze manier op een paard had gezeten - op het paleis was er namelijk geen kans voor geweest en gingen alle reizen per koets - maar het was fijn om te merken dat ik het toch niet verleerd was. Terwijl ik wachtte, begon ik zachtjes te neuriën. Vandaag was een nieuw begin. Een nieuwe kans en ik kon niet wachten tot het zo ver was. Ik wilde niets liever dan Parijs helemaal vergeten, al wist ik dat we ooit terug zouden gaan. De Koning had Xavier nodig. Parijs had Xavier nodig. Toch nam dat niet weg dat ik optimaal wilde genieten van de komende weken. De vrijheid was alles waar ik al maanden naar gesnakt had. We konden nu zelf beslissen wat we zouden doen, waar we over zouden praten. Er was geen reden om toneel te spelen. Ik was samen met Xavier en voor het eerst in mijn leven was ik vrij.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/05/2018 11:32 AM

Xavier:
We deelden een kus en ik glimlachte naar Camille toen ze vroeg hoe lang het zou duren om naar Fontaine te komen. 'It will take us three to four days by horse', zei ik tegen haar. 'I know some good spots to stay during the journey', stelde ik haar gerust. Ik reed zelf meestal met maar weinig pauzes tussen het rijden door en kon de weg ondertussen dromen. Echter zou dat anders zijn met Camille bij me. 'Usually I went home, stayed a week before I returned to Paris. We will see how long we need.', zei ik tegen haar. 'I will ask the King, for you too. Maybe he can consider our absence with the Queen before anwering our request.', zei ik tegen haar en streek geruststellend over haar bovenbeen heen. We hadden nog kort met elkaar gepraat voor ze mijn rug weer verzorgde en bedekte met een nieuwe laag verband. Een stuk geruster trok ik mijn kleding weer aan en knoopte de cape om. Het voelde alsof er nu al een last van mijn schouders gevallen was. 'I will ask him as soon as I can', beloofde ik haar voor ik mijn handen zacht tegen haar wangen legde en nog één kus van haar pikte voor ik de kamer uit ging. Tegelijk zou te veel opvallen.
Ik koerste richting het kantoor van de Koning af en tot mijn opluchting vond ik hem daar alleen. 'My sire', kwam ik binnen met een diepe buiging voor ik verder liep en tegenover hem op een stoel plaats nam. Hoe kon ik het hem het beste uitleggen? Hoe kon ik dit verwoorden? 'Maybe you already noticed that I'm not feeling well since the happenings in the monastery', begon ik. 'I keep being tortured by nightmares and illusions.', sprak ik zachter en slikte. 'Everything in the palace keeps me reminding of it, the prosecution of the perpetrators included.', ging ik verder. 'Maybe it's better to take a break, that I go home to my mother and sister to lose this nonsense', zei ik tegen hem. 'I can't even stay calm in my office when there is rumour in the halls. Camille was with me and made sure nobody else noticed. Otherwise I don't know what would have happened. In this state I'm not ready to furfil the tasks as the Captain.', gaf ik als voorbeeld zonder er te diep op in te gaan en keek naar de rand van het bureau toen ik toe gaf de taken op deze manier niet aan te kunnen. 'I would ask you for permission to have a few weeks off to return and make a fresh start back in Paris', zei ik tegen haar. 'If it's possible in company of Lady Camille. She can keep an eye of me and I of her.', stelde ik voor. 'I will ask my wife if she is okay with your request. I think it would be wise that you too don't leave at the same time and each with a task to furfil, so you can't be harmed while you are absent.', stelde hij voor. Gretig knikte ik. 'That would be great', zei ik zacht. 'I'll let you know. Take your time, Xavier. They damaged more than you realize.', zei hij warm terwijl hij mijn handen pakte en daar in kneep. Ik knikte in stilte. 'That's true. Otherwise you would have been hurt, I still don't allow that. Please send a message if you need me in Paris if we're not there already', verzekerde ik hem. Ik zou alsnog alles laten vallen als er een noodsituatie was om hem en Frankrijk bij te staan. Dat wist hij net zo goed als ik, alleen was het vandaag de tijd dat ik aan mezelf moest denken. Ik stond op om nogmaals een buiging voor hem te maken en naar de deur te lopen. 'Thank you for all', bedankte ik hem voor ik de kamer verliet.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/05/2018 10:51 AM

Camille
Het beeld dat Xavier schetste klonk me geweldig in de oren; de kans om buiten te zijn, om te gaan met dieren en gewoon het weg zijn van Parijs en alle regels. Ik hoopte inderdaad ook dat zijn moeder en zusje me met open armen zouden ontvangen, want dat was ergens toch wel belangrijk. We wilden niet op zaken vooruit lopen natuurlijk, maar toch vond ik dat wel belangrijk. Hopelijk kon ik hen ook tonen dat ik meer was dan een verwende lady die altijd op haar wenken bediend was. In zekere mate was dat namelijk hartstikke waar. De beschrijving vertelde alleen niet dat ik dat zelf nooit gewild had, nooit geïnteresseerd was geweest in die luxe. Ik had het altijd vreselijk gevonden als mensen zich teveel over me bekommerden, had die zelfstandigheid nodig gehad. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Xavier zich naar me toe boog en die glimlach verdween niet toen hij me kuste. De hand die in mijn zij lag voelde minstens net zo geweldig en zorgde ervoor dat ik meer tegen hem aan smolt en hem terugkuste.
'How long will it take us to get to Fontaine?' vroeg ik een tijdje nadat ik de kus toch had verbroken. Het leek me heerlijk om even onderweg te zijn. Ik had het altijd fijn gevonden onderweg te zijn, al had ik er niet heel erg veel kans voor gehad. Mijn verste reis ooit was mijn vlucht naar Parijs en daar had ik uiteraard niet van genoten. Echter bedacht ik me nu ook dat ik geen idee had hoe we toestemming konden vragen bij de Koning en Koningin. Dat konden we lastig openbaar doen, want daar zou iedereen bij zijn en zouden er vragen ontstaan. Mensen zouden willen weten waarom Xavier, de Captain of the Musketeers, vertrok met slechts een lady-in-waiting als gezelschap. Ze zouden zich af gaan vragen of ik terecht was gekomen in een schandaal en ik daarom door een musketier af werd gevoerd. Mijn hoofd kon er even niet over na denken en misschien moest ik dat ook niet doen. Ik moest het gewoon laten gebeuren en zien waar het strandde. Het enige wat belangrijk was, was dat ik Xavier het paleis uit kreeg zodat hij de kans kreeg weer zichzelf te worden en dat we samen konden zijn.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/05/2018 10:04 AM

Xavier:
Ik genoot van Camille's aanwezigheid. Het was fijn om haar dicht bij me te hebben. 'Je zult het vast naar je zin hebben op de boerderij. Ik denk dat mijn moeder en Julie je met open armen welkom heten', voorspelde ik. 'We hebben op de boerderij voornamelijk dieren, twee paarden, koeien, kippen, varkens, schapen, geiten en een hond om ons te helpen. Als we snel verlof krijgen, is het zelfs nog de tijd waarin de nieuwe generatie geboren wordt. Kuikentjes, kalfjes, biggetjes...', somde ik op en keek met een glimlach naar haar. Een bevalling was altijd een bijzondere aangelegenheid en spannend omdat je van tevoren niet wist hoeveel het er zouden zijn en of ze in goede gezondheid waren. 'Met een beetje geluk heeft zich ook een kat in de schuur genesteld met haar kittens', zei ik terwijl mijn vingers zacht langs haar zij streelden. Ik had ongelofelijk veel zin om haar mee naar huis te nemen. Haar met trots voor te kunnen stellen met in mijn achterhoofd de gedachte dat we hopelijk nog lang samen zouden zijn en op een dag in het huwelijk zouden kunnen treden. Ik wierp haar een warme, verliefde blik toe en boog me zacht naar haar toe om mijn lippen op de hare te drukken.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/04/2018 08:24 PM

Camille
Het was fijn dat Xavier tot dezelfde conclusie was gekomen als ik: we moesten het gewoon doen en gaan. 'I am sure they will.' knikte ik terwijl Xavier me tegen zich aantrok en de hoop uitsprak dat de Koning en Koningin ons zouden laten gaan. Het tweetal kennende leek het hun alleen maar een goed idee, want uiteindelijk was het alleen maar beter voor het land. Ik leunde tegen Xavier aan en sloot mijn ogen, genietend van de warmte en de rust die weer terug was gekeerd. Het vooruitzicht om even weg te zijn van het paleis leek me echt heerlijk. Alleen kunnen zijn met Xavier - op welke manier dan ook. Daarnaast zou ik veel tijd buiten door kunnen brengen, iets wat me in het paleis lang niet zo vaak lukte als ik eigenlijk zou willen. Hopelijk zou de tijd weg ons goed doen. Ik kon stiekem niet wachten tot het zo ver was, al hadden we officieel nog geen toestemming om te gaan. Het was heerlijk om Xavier zo naast me te hebben, de warmte van zijn lichaam te voelen en gewoon van zijn aanwezigheid te kunnen genieten.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 08:01 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en moest onbewust ook glimlachen toen bij haar een glimlach haar mondhoeken omhoog krulde. Ik knikte toen ze me nogmaals uitlegde dat ze niet thuishoorde op het paleis. Daar hadden we het vaker over gehad als ze zich niet in haar vel had gevoeld op dezelfde bank. Ik luisterde naar haar uitleg dat haar leven in Courdemanche er anders uit had gezien dan de meeste mensen dachten. Ik had haar inderdaad gehoord over het litteken op haar schouderblad dat dat was gekomen doordat ze in een boom was geklommen. Kleine pretlichtjes lichtten op in mijn ogen bij die gedachte om het haar te zien doen. 'Then we have to go together.', besloot ik. Als het haar droom was, moest er een kans zijn om deze - al was het maar voor even - uit te laten komen. Toen ze verder ging in haar verhaal en zei dat het haar niet uitmaakte wat mensen dachten. 'But I do. I care what people think of you, of us. Especially my mother and younger sister. They are the only living family I have. All the other ones died in the war or due to diseases.', zei ik zacht tegen haar en pakte haar hand zacht vast. 'We have a whole journey in front of us to think about what to tell the ladies at the farm', zei ik tegen haar. 'We'll find something.', probeerde ik haar optimisme over te nemen en drukte mijn mondhoeken omhoog. Het moest goedkomen. Samen naar de boerderij toe en even rust pakken, het klonk haast te mooi om waar te zijn. Daarnaast wist ik zeker dat mijn wonden door de goede zorgen van Camille zouden gaan helen en dat ze een beetje op mij paste, dat ik niet té vreemde dingen deed, terwijl ik dat op haar zou kunnen. 'I would love to go with you', herhaalde ik nog eens en sloeg mijn arm om haar heen om haar zacht tegen me aan te trekken. 'I hope the King and Queen would let us go.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/04/2018 07:45 PM

Camille
Een glimlach brak door op mijn gezicht toen Xavier aangaf dat hij me graag mee zou nemen naar zijn geboorteplaats, al verdween die glimlach gedeeltelijk toen hij zich hardop afvroeg of het wel een plaats voor mij zou zijn en hoe we mijn aanwezigheid konden verklaren. 'Xavier, truly, nothing would make me happier than leaving the palace. I don't belong here. All the rules, the etiquette, the masks everyone seems to be wearing... It's not for me and I've always known that. My life at Courdemanche was very different from what a lot of people think. Yes, I was raised to be the daughter of a Comte, a lady, but I never asked for that and I've never wanted it. So I did my lessons, as any lady would, but I also spent loads of time running around with my brothers, getting all dirty, climbing trees... To me, living on a farm sounds like a dream.' reageerde ik waarbij ik van mijn geknielde positie kwam en naast hem op de bank ging zitten. 'As for why I'm coming with you... We'll figure something out. I don't care what people think, to be honest.' vervolgde ik daarna. Dat was niet helemaal waar, want het kon me wel degelijk schelen wat mensen zouden denken, maar niemand daar zou me kennen. Daarnaast wilde ik op dit moment alles behalve teveel nadenken. We hadden beiden al genoeg aan ons hoofd en als je er heel praktisch naar de situatie keek, was het erg simpel; we hadden beiden tijd en een andere omgeving nodig. Over meer hoefden we niet na te denken.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 05:02 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en knikte. Nu met een helder hoofd begreep ik goed wat ze zei. Bijna alle wonden heelden met tijd. Ik luisterde zonder haar in de rede te vallen naar haar woorden. Ze had wel gelijk. Alles en iedereen draaide momenteel om de aanval in het klooster, was voorbereid op hetgeen wat mogelijk zou kunnen gebeuren. Op een zoektocht om de waarheid boven tafel te krijgen en de daders te straffen. Begrijpend had ik opnieuw geknikt. Op de boerderij in Fontaine zou er meer dan voldoende afleiding zijn om voor de dieren te zorgen en de kleine moestuin om zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn. Ik zou meer dan welkom zijn bij mijn moeder en zuster, zoals elk jaar. Maar hoe legde ik ze dit extra (lange) bezoek uit? Hoe zou ik Camille's aanwezigheid verklaren? Ik kon haar nog niet mijn verloofde noemen, dat was ze niet. Geliefde dan? Ik wilde mijn moeder graag het gevoel geven dat haar zoon alles netjes volgens de regels deed. Tevens zou ik Camille ooit eens aan haar voor moeten stellen. Tenminste, als de toekomst die ik nu voor me zag ook de werkelijkheid zou worden. Ik zuchtte even en keek naar haar. 'I would love to take you with me, to Fontaine. The village where I was born. To my home.', sprak ik tegen haar. 'But... is the farm a place for you? How can we explain your company? I don't want you to work for me, because you don't.', zei ik tegen haar. 'The farm is a different environment than Paris, then Courdemanche, than the palace', zei ik tegen haar. Het was hard werken, het zou zeker voor voldoende afleiding zorgen, maar ik kon Camille maar moeilijk inschatten op andere plaatsen dan in het paleis. Daar kende ik haar nog niet goed genoeg voor. Ze was in totaal nog geen dag bij me in huis geweest, terwijl ze aan alles moest wennen en niet wist waar ze heen moest. Dat telde niet voor mij. In het paleis was ze ook niet volledig op haar plaats, maar waar was ze dat wel? Zou ze zich goed kunnen voelen op een boerderij?

29, female