ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 12:03 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en keek schuldbewust naar haar voeten toen ze zei dat ik me niet meer moest verontschuldigen. Het was iets wat ze al eerder gezegd had tegen me. Haar volgende vraag was of het vaak gebeurde. De toon waarop ze het vroeg deed me kort glimlachen, zo lief van haar. Ze kon geen vlieg kwaad doen. 'This was the first time like this...', gaf ik aan haar toe. 'But cracking, squeeking or other sounds can make me crazy too... It brings me back to the monastery, or I flight...', zei ik vervolgens. 'I avoid things like that as much as I can', sprak ik uiteindelijk. Zo ontweek ik de keukens om geen weegschalen meer aan te treffen die konden kraken en piepen. 'My thoughts bring me to the monastery back more often. Nightmares about choices and dilemmas, about persons I love.', zei ik tegen haar. 'I see you getting hurt, the King getting hurt or his wife...', sprak ik haast op fluistertoon en schudde mijn hoofd. 'I hate it', zei ik met afschuw in mijn stem en bleef stil. Ik wilde er niet teveel aan denken en me opnieuw meegesleept laten worden.
Camille doorbrak de stilte en kort dacht ik na. Ik haalde mijn schouders op. 'Where should I go? My life is here. You are here, but you're busy working for the Queen. The King is here and busy, everyone's busy', zei ik tegen haar. 'To go to the tavern and drink the whole day and night?', zei ik hoofdschuddend. Het zou kunnen, maar ook absoluut niet goed. 'We just started together...', zei ik zacht tegen Camille en keek haar serieus aan. 'What should I do without you on the other side of the country?', vroeg ik haar en streelde met één hand over haar wang heen. Ik zou naar huis kunnen gaan, naar de boerderij. Iets wat ik jaarlijks deed om een week mijn moeder mee te helpen en mijn zusje. De enige familie die ik nog over had. Ik nam altijd geschenken voor ze mee en probeerde hun lasten een week te verlichten. Het geld wat ik verdiende in Parijs stuurde ik voor een deel naar hen op, zodat ze wat achter de hand hadden. 'I don't know, my love', zei ik zacht. 'I really don't know. I have tasks to do here, people who know me, good company....', zei ik tegen haar. 'I don't know what's best. The King needs protection, the Musketeers need leadership. We need eachother', zei ik tegen haar waarbij ik met de laatste zin op haar doelde. 'I never left for more than a week', zei ik haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/04/2018 11:39 AM

Camille
'Don't apologise. Don't you ever apologise again, Xavier.' zei ik hoofdschuddend terwijl ik hem aankeek. 'I'm just glad you're okay now and that I was here.' vervolgde ik, minder dwingend dan de woorden die ik eerder had gesproken. Ik keek hem met een zwakke glimlach aan terwijl ik zachtjes over zijn hand bleef strelen. 'Does it happen often?' vroeg ik daarna voorzichtig. Als dat het geval was, vond ik dat geen prettig idee. Wat als ik niet de persoon was geweest die hem gevonden had? Zouden mensen niet gaan twijfelen aan zijn positie? Was dit iets wat ik met de Koning kon bespreken? Moest bespreken misschien wel? Maar kon ik wel achter Xavier's rug om gaan? Het was niet bepaald goed voor zijn vertrouwen als dat ik zou doen. Tegelijkertijd was ik ook bang als het het bij hem zelf voor zou leggen, dat hij het zou weigeren. Het was me wel duidelijk graag hij uit wilde zoeken wie achter de aanval in het klooster had gezeten, maar hij was zo geraakt door wat daar gebeurd was, zo veranderd, dat ik twijfelde of hij die enorme last nu wel op zijn schouders moest nemen. 'Xavier... Don't you think it might be better for you to take a break? A leave of absence?' vroeg ik nadat ik eventjes stil was geweest en toch de moed bij elkaar had geschraapt om het direct aan hemzelf te vragen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 10:25 AM

Xavier:
Ik keek opgelucht naar haar op het moment dat ze me vertelde dat ik haar niks had aangedaan. Godzijdank. Het leek wel alsof ik in een andere wereld was geweest, op een ander tijdstip en een andere plaats. Dat ik Camille zo dicht bij me had en hoe haar duim over mijn bovenarm streek, zorgde ervoor dat de rust langzaam terugkeerde. Als een mak schaap liet ik me door haar leiden, terug naar de bank toe waarop ik zacht in de zitting geduwd werd en Camille op haar knieën voor me kwam zitten en mijn handen vastpakte. Lang bleef ik stil terwijl ik alleen maar naar haar keek. 'I'm sorry you had to see this', verontschuldigde ik me uiteindelijk naar haar toe. 'I don't know what happened to me', zei ik zacht. 'I'm sorry', sprak ik opnieuw. Het was nooit mijn bedoeling geweest om iemand kwaad te doen. Ik had nooit eerder zo gereageerd op iets. Waar was de oude ik gebleven? De oude Xavier, vastberaden om Camille in de watten te leggen, te verrassen en voor haar te zorgen. Waarom had ik me zo vreemd gedragen? Ik was mezelf niet, dat was duidelijk. Vormde ik een gevaar voor anderen? Of vormde ik enkel een gevaar voor mezelf? Nog belangrijker: hoe kwam ik terug bij mezelf, bij de kern?

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/03/2018 08:36 PM

Camille
Ik bleef stug staan, al gaf de moeilijke blik op Xavier's gezicht me geen prettig gevoel. 'I'm not going anywhere... We're okay.' had ik zacht gereageerd op zijn verzoek weg te gaan van de deur. Eindelijk leek ik tot hem door te dringen toen hij zacht mijn naam uitsprak. De gebroken ondertoon vormde een brok in mijn keel, net als de manier waarop hij naar de grond keek. Het brak mijn hart om hem zo te zien. Zo kapot. Zo verward en onzeker. 'You didn't. I'm okay. We're okay.' antwoordde ik fluisterend terwijl ik hem voorzichtig dwong me aan te kijken met de hand die tegen zijn wang lag zodat ik hem aan kon kijken en hij kon zien dat ik het meende. 'I am alright. You didn't hurt me.' herhaalde ik zachtjes met een zwakke glimlach. Ik liet toe dat hij me tegen zich aan trok en streek met mijn duim zachtjes over zijn arm in een poging hem verder te kalmeren. Na even zo te hebben gestaan, begon ik hem langzaam van de deur weg te leiden, moeite doend om ervoor te zorgen dat we beiden niet op een wapen gingen staan, waarna ik hem terug naar de bank stuurde. Ik duwde hem zachtjes op de zitting en ging geknield voor hem zitten waarbij ik beiden handen vastpakte en naar hem op keek terwijl mijn duimen zachtjes over de ruggen van zijn handen streelden. Het was echt lastig om hem zo te zien, want ik wilde niet dat hij pijn had. Ik zou willen dat ik al zijn verwarring weg kon nemen, maar tijd was het enige wat dat voor elkaar kon krijgen en hoelang dat ging duren wisten niemand.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/03/2018 08:21 PM

Xavier:
Ik draaide mijn hoofd naar haar toe en hield deze wat schuin toen ze voor me langs glipte en de deur op slot deed. Plots benauwde het slot me. Geen zeggenschap meer over het feit om naar een andere ruimte te gaan. Gevangen zitten. Mijn gezicht was in een moeilijke gelaatstrek vertrokken, niet begrijpend waarom ze de weg blokkeerde. 'It's not safe. Go away from the door, if someone shoots or break the door, you will get hurt.', zei ik tegen haar terwijl er pijn in mijn stem door klonk.
Haar stem vertelde me dat ik naar haar moest luisteren. Als ik even logisch nagedacht zou hebben, had ik geweten dat ik haar nooit betrapt had op een leugen, maar de woorden klonken me zó onwaarschijnlijk. Als het écht moest zou ik haar zo bij de deur vandaan hebben, maar een brok in mijn keel en een slecht gevoel hielden me tegen om dat te doen. Sowieso behandelde je zo een vrouw niet. Formeel of informeel. Daarnaast kwam de ruimte waarin we waren me té bekend voor, al drong dat niet door me binnen.
Pas toen ze haar handen opnieuw op mijn bovenarm en tegen mijn wang legde leek mijn zicht op te klaren. 'Camille', sprak ik zacht en gebroken. Eindelijk waren de woorden tot me doorgedrongen. Er was niks aan de hand geweest, er was enkel iets gevallen. Ik keek beschaamd naar beneden, naar de nu nutteloze wapens in mijn handen. 'Please say me I did not hurt you. I didn't hurt you, did I?', stamelde ik en keek haar smekend aan. Mijn grip op de wapens verslapte waardoor deze op de grond kletterden, echter deed ik het nu zelf. 'Please', smeekte ik en legde mijn handen zacht tegen haar wangen aan. Ik was helemaal kwijt wat er zojuist precies gebeurd was. Hoe ik hier terecht gekomen was. 'I'm so happy to see you, Camille', fluisterde ik schor en drukte haar zacht tegen me aan terwijl ik mijn ogen sloot.

Reply Edited on 02/03/2018 08:24 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/03/2018 08:07 PM

Camille
Het werd me meteen duidelijk dat ik niet tot Xavier door leek te dringen. Binnensmonds vloekte ik. Wat moest ik nu doen? 'I am safe, Xavier. We're both safe.' reageerde ik op zijn gemompel, maar dat maakte natuurlijk ook geen indruk. Ik glimlachte zwak toen hij een kus op mijn voorhoofd drukte, maar dat was meer omdat het een lief gebaar was - in zijn verwarde staat - dan omdat ik er op dit moment echt wat bij voelde. Ik stond ook op toen hij naar de deur liep. 'I am here. I'm right here, Xavier.' zei ik op zachte toon terwijl ik voor hem langsglipte naar de deur en deze op slot draaide. Ik plaatste mijn hele lichaam voor de deur en keek naar hem op. 'You have to listen to me. It was a servant. A servant who dropped something. There are no intruders. We're alright, Xavier. We're safe. There is no one there.' begon ik terwijl ik hem aankeek. 'Please. Please come back to me. We're safe. I am here. We're both here. At the palace. We're not at the monastery anymore. We're safe.' vervolgde ik op zachte toon terwijl ik een hand op zijn bovenarm legde en de ander tegen zijn wang plaatste. Het interesseerde me niet dat hij zijn wapens gepakt had. Het enige wat ik wilde was dat hij uit deze nachtmerrie zou ontwaken. Ik bleef daarom voor de deur staat, zijn weg blokkerend terwijl ik hem met mijn aanrakingen probeerde te laten weten dat ik hier was, met hem, en dat we veilig waren.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/03/2018 04:45 PM

Xavier:
Het was me gelukt om zonder veel protest Camille van mijn schoot te krijgen terwijl mijn ogen zoekend door de ruimte gingen. Zou ze het beste achter of in een kast kunnen schuilen of in één van de kamers ernaast waar een bed stond voor het geval ik ooit in het paleis moest overnachten. Ik hoorde Camille op de achtergrond wel praten, maar de woorden drongen niet tot me door. Ik kon ze niet verstaan en zat in mijn eigen wereld. Gefocust op het komende gevecht. Kort werd ik afgeleid door haar aanrakingen. Echter pakte ik met mijn vrije hand en haalde haar hand van mijn wang. 'Not now, Camille', zei ik zacht en dwingend. 'I'll have to make sure you're safe here', mompelde ik. Toen ze me nogmaals vertelde wat er gaande was richtte ik mijn blik kort op haar en trok een wenkbrauw op. 'You wasn't there, how could you know?', sprak ik haar tegen. Ik had heel iets anders vernomen. Gekling van metaal op metaal, geluiden van de strijd. De zachte stem van Camille wist keer op keer door de concentratie heen te breken. 'Yes, I'm okay, but I have to make sure we stay okay', zei ik voor ik mijn handen langs beide zijden van haar gezicht legde en één enkele kus op haar voorhoofd drukte. 'Allow me', zei ik zacht voor ik op stond en zijwaarts opschoof om om haar heen te komen en griste mijn wapens van het bureau af waarna ik met krachtige stappen in een stevige tred naar de deur toe liep. Voor ik deze bereikte keek ik naar Camille en draaide ik me om. 'Hide, in the closet, behind it, in the room next to this one. There's a bed and some other closets over there. Find a good spot and don't move or make any sound that will lead them to you. They cannot find out. Not yet. Besides that I want you to stay alive, not hurt.', zei ik tegen haar terwijl mijn wenkbrauwen gefronsd waren. Ik moest haar serieus kunnen overtuigen dat dat het beste was. Niemand mocht weten dat wij hier nu samen waren, gezien hetgeen tussen ons geheim was. Echter had ik ook liever niet gehad dat iemand anders dan zij of een dokter mijn rug zouden zien. Echter ging Frankrijk daarboven. De veiligheid van iedereen in het paleis stond voorop en indringers moesten verwijderd worden.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/01/2018 08:39 PM

Camille
Het was heerlijk rustig geweest en ik had enorm genoten van het feit dat we zo met z'n tweeën konden zijn tot er ergens in de gang iets viel met een hoop gekletter. Het gebeurde zo vaak dat ik er niet echt aandacht aan besteedde want het was voor mij immers een van de vele geluiden die als niet meer dan ruis in mijn oren klonk, maar dat was bij Xavier heel anders. Ik voelde hoe zijn lichaam ineens stijf en gespannen werd en de blik op zijn gezicht veranderde ook direct. 'It's nothing. Just a servant dropping something.' antwoordde ik terwijl ik me wat meer naar hem toe draaide, maar op dat moment begon hij me van zijn schoot te duwen waardoor ik naast hem kwam te zitten - en bijna van de bank viel, omdat ik op de rand terecht kwam. De toon die hij aansloeg toen hij me vertelde hier te blijven gaf mij genoeg informatie; hij was verward en had iets heel anders gehoord dan ik, dacht iets anders gehoord te hebben. 'It's okay, Xavier. It's nothing. Just a servant who dropped something. We're alright. We're safe.' zei ik op zachte toon terwijl ik een hand tegen zijn wang legde en met de ander zijn hand vast pakte. 'It's alright. You're okay.' herhaalde ik zacht terwijl ik hem aankeek, een zwakke glimlach rond mijn lippen. Natuurlijk wist ik niet of mijn sussende tonen zouden helpen, want misschien wilde hij dat wel helemaal niet horen en zou het juist het tegenovergestelde doen - dat was iets wat ik vroeger bij mijn ouders had meegemaakt. Mijn vader had na een korte periode als soldaat ook enige tijd last gehad van waanbeelden, alleen had mijn moeder's zachte aanpak juist alleen maar agressie uitgelokt. Hij had vaak kwaad gereageerd, had geprobeerd haar weg te duwen wat vaak gepaard was gegaan met een hoop geschreeuw en getier. Mijn oudste broer was meestal de enige geweest die tot hem door had kunnen dringen en hem had kunnen kalmeren en dat was meestal met de harde hand gegaan. - maar wat moest ik dan? Ik moest op z'n minst proberen hem gerust te stellen en ik wist niet hoe ik dat anders kon doen dan hem laten weten dat ik er was, door zijn hand vast te houden of iets dergelijks, en hem te vertellen wat er echt gaande was. Ik hoopte op die manier tot hem door te kunnen dringen want het deed me gewoon pijn om te zien hoe hij reageerde op zoiets kleins als dit. Wat hadden ze in hemelsnaam met hem gedaan in dat klooster? Hij had het me wel verteld, maar had hij alles verteld? Had hij dingen achtergehouden? Hoe hadden ze zo in zijn hoofd kunnen komen? Mijn gedachten gleden verder naar de Koning. Wist die hier ook van? Had die enig idee in welke staat zijn Captain of the Musketeers was? Ik wist dat Xavier met hem gesproken had over het klooster, maar in hoeverre was hij daadwerkelijk op de hoogte? Moest ik het hem vertellen of was dat Xavier's verantwoordelijkheid? Als ik keek naar de man die nu voor me zat, betwijfelde ik of hij die verantwoordelijkheid zelf kon nemen. 'Xavier, you're okay.' fluisterde ik nogmaals terwijl ik van de bank afkwam en voor hem neerknielde waarbij ik naar hem opkeek.

Reply Edited on 02/01/2018 09:24 PM.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/01/2018 07:25 PM

Xavier:
Ik genoot helemaal van het moment. Alleen wij tweeën, zo puur als het maar kon zijn. Geen gedwongenheid, geen zorgen, alleen warmte. Ik glimlachte breed door haar woorden en voelde de zachte aanraking van haar vingers op mijn huid toen ze enkele plukken haar aan de kant veegde.
Camille zat nog steeds op mijn schoot toen ik elke spier in mijn lijf aan voelde spannen na gekletter. Er was rumoer op de gang en als ik daarnaar had geluisterd, had ik geweten dat er enkel een dienblad met van alles erop uit iemands handen was gevallen waardoor het een puinzooi was. Echter werd ik meegezogen in een eigen wereld en knepen beide handen in de bank. Eén in de zitting, de ander in de leuning terwijl ik met wijdopen gesperde ogen naar de deur keek. 'What's that?', wist ik uit te brengen, hoewel mijn lippen nauwelijks bewogen. Ik spitste mijn oren en al wat ik hoorde was onrust. 'Stay here', zei ik tegen haar toen ik mezelf wat wist te vermannen en haar van mijn schoot af begon te werken. Ik moest haar beschermen voor wat er in de gang gaande was. Mijn degen, mijn pistool, waar waren ze? Waar was Camille het veiligste?

29, female