ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 10/15/2018 07:44 PM

Xavier:
Ik luisterde naar Camille's woorden en knikte begripvol. Ik kon goed begrijpen dat ze zijn gezicht niet meer zou vergeten. Zo kon ik het gezicht van de man waarmee ik in het klooster geduelleerd had ook tot in de details herinneren. Bij de meeste tegenstanders had ik dat niet, maar dit was toch anders geweest. 'We have to be careful, more as we were before.', zei ik tegen haar en gaf een zacht kneepje in haar bovenarm. 'The least stops we could. The horses can't ride on for two days. To change them is a bigger risk, we don't know what horses we'll get in return.', zei ik tegen haar. Ik liet het woord verder aan Camille toen ze de serveerster aansprak. Ik had alleen meegeluisterd, ze had gelijk. Het was tevens goed om te weten dat deze Spanjaarden zich zo goed schuilhielden en zo goed Frans spraken. Dat zou de zoektocht naar ze er niet gemakkelijker op maken.
Ik had onze borden aangenomen en had een plekje gezocht bij het dichtsbijzijnde tafeltje om te kunnen eten. 'I don't want you to fight tomorrow, not if it isn't necessary', zei ik tegen haar. 'Do you think you can reload some guns?', vroeg ik aan haar. Ik wilde haar geen taak geven waar ze niet het vertrouwen in had of die ze echt niet zag zitten. 'Maybe help us by some other things. Like... little bits of food, drips to drink, take care of the wounded if it's calm?', vroeg ik aan haar. Terwijl ik wachtte op antwoord keek ik rond. Hoeveel ramen waren er, welke positie hadden ze, hoe konden we ons het beste opstellen? Het zou nog een lange nacht worden, het zou vroeg dag zijn. Noodzakelijk om te weten waar we aan toe waren. Vervolgens als alles hier voorbij zou zijn zou er nog een loodzware rit naar Parijs komen. Ik hoopte maar dat de Queen wist wat ze deed en ze Camille eerst even liet rusten voor ze haar bij zich zou roepen. Echter, hoe zou ze kunnen weten dat onze terugreis zo zwaar zou zijn? Niet. Met een zucht keek ik naar het bord waarvan ik begon te eten. Ondanks ik niet veel eetlust meer was, was dit misschien de laatste fatsoenlijke warme maaltijd die we ons konden veroorloven voor de komende dagen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 10/15/2018 05:21 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier mijn excuses wegwuifde en zei dat hij mij belangrijker vond om me vervolgens door hem naar een rustigere hoek te laten leiden. 'I could never forget that face.' schudde ik mijn hoofd op het moment dat Xavier toch enige twijfeling liet blijken, maar ook in leek te zien dat er meer gaande was dan de situatie van de taverne-eigenaar. 'I don't know... I don't think any of them really know or even care that I survived. I was on the run for three days, but I wasn't even sure if I was running from someone...' zei ik voor ik resoluut mijn hoofd schudde toen hij opmerkte dat de brief van Queen Anne misschien wel nep was geweest. 'I am quite sure it was her. It was her handwriting. I've seen it many times and I'm sure the letter was true.' zei ik voor ik langzaam knikte op de opmerking die volgde. Dit werd zeker een moeilijk gevecht, vooral omdat we nu inzagen dat we geen idee hadden waar we tegen vochten. Ik keek hem aan door zijn vraag, door wat hij wilde dat ik beloofde. 'I promise.' knikte ik waarna ik even glimlachte bij de kus op mijn voorhoofd. 'We'll just have to keep riding. No stops.' beaamde ik zijn voorstel. Nee, als dit achter de rug was - en dan ging ik er voor het gemak maar vanuit dat we het beiden zouden overleven - zouden we zo snel mogelijk in Parijs moeten komen. Het zou zwaar worden om te rijden zonder stops, maar het was waarschijnlijk wel het beste. Ik keek op toen de serveerster aan kwam met onze maaltijd en twee nieuwe glazen wijn. 'Someone else drank your previous glasses, I'm afraid.' zei ze met een glimlachje. Ja, die had ik natuurlijk op het andere tafeltje laten staan. 'Thank you.' bedankte ik haar en ik liet haar bijna weglopen voor ik me iets bedacht. 'Can I ask you something?' vroeg ik waarop ze zich weer omdraaide. 'Do you see many foreigners here? Spaniards? Dutchmen? Germans?' vroeg ik terwijl ik haar aankeek. 'No, I don't think so... No... We get people from all over France, but no foreigners.' antwoordde ze nadat ze even na had gedacht waarna ik glimlachend knikte en ze verder wilde lopen. 'Though... There was a man today. He had a bit of an accent. Not sure where he's from and his French is fine, but there was something in his accent that was a bit off...' vervolgde ze toch nadat ze zich weer naar ons om had gedraaid. 'Thank you.' glimlachte ik opnieuw voor ik weer naar Xavier keek. 'Sounds like him... I wouldn't really have noticed they were Spanish until I heard them talk Spanish and I took the coins. They spoke in French to me. Not perfectly, but there was only a slight accent that gave them away.' zei ik op zachte toon tegen hem. Nee, als ze in Courdemanche geen Spaans tegen elkaar hadden gesproken, had ik waarschijnlijk ook niet door gehad dat ze daar vandaan kwamen. Ergens benauwde het me toch wel. Wat deed hij hier? Had Xavier gelijk en was hij op zoek naar mij? Of was het pure toeval? Ik had er nooit echt over nagedacht dat mensen misschien hadden meegekregen dat ik gevlucht was. Uit angst was ik blijven rennen en lopen, maar ik had nooit geweten of er daadwerkelijk iemand achter me aan had gezeten. Alles in deze situatie was vreemd. Niets klopte. Een brief die ons naar huis had geroepen. De situatie met de tavern. De Spanjaard die haast perfect Frans sprak. De puzzelstukjes pasten niet bij elkaar.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 10/15/2018 04:55 PM

Xavier:
Ondanks het tegenstribbelen van Camille, bleef ik haar met zachte hand naar binnen duwen. We moesten naar een plek toe waar het veilig was. Veiliger dan buiten in elk geval. Mijn blik bleef opnieuw bij Camille hangen toen ze zichzelf verklaarde. In eerste instantie haalde ik mijn schouders op. Er waren wel vaker nieuwsgierige mensen, zo iemand was ik zelf ook. Ik had ook maar al te graag willen weten wat er gaande was. Echter leek het nu toch anders te zijn. Toen ze sprak over Courdemanche en Spanjaarden gingen de haren in mijn nek al overeind staan. We mochten dit niet onderschatten, als het klopte wat ze zei, dan kon het gevaar groter zijn dan alleen dit. Ik schudde mijn hoofd toen ze zich vervolgens begon te verontschuldigen en sloot de deur achter ons waarna ik deze vergrendelde. 'I don't care', zei ik serieus tegen haar terwijl ik haar aan keek. 'The one thing I care about is you.', zei ik en streelde kort met mijn duim over haar wang voor ik ons naar een stille hoek van de taverne leidde. 'If it is true, that this man is the same... then we could have more trouble than we supposed to have.', zei ik zacht en serieus. 'Maybe he comes for you. Maybe the letter was a trap. Do you still have it? Do you know Anne's handwriting?', vroeg ik haar. Mogelijk had iemand de brief vervalst en ons bewust weggelokt uit Fontaine. Ik noemde bewust "Queen" niet, als deze man zijn gezicht hier had laten zien, was hij mogelijk niet de enige. 'It's going to be a rough battle tomorrow, Camille', zei ik zachtjes. 'Promise me to do as I say', zei ik tegen haar voor ik mijn lippen zacht op haar voorhoofd drukte. Ik kon haar niet verliezen. Niet alleen voor mezelf, maar ook niet voor de King en de Queen. Het hele verhaal werd er alleen maar complexer van. 'After this, we have to get back to Paris as soon as we can, for our sake and that from the Royal Family and Paris.', zei ik tegen haar. Deze zaak moest tot op de bodem uitgezocht worden. Ik zou achter de man aan moeten gaan, nagaan wat zijn plannen waren en wie er met hem samenwerkten. Dat, naast het leiden van de Musketeers, het beschermen van iedereen én het oplossen van de gebeurtenissen in het klooster zouden me voorlopig geen rust gunnen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 10/15/2018 04:19 PM

Camille
Ik schrok op uit gedachten en het rondkijken toen Xavier me vastpakte. 'No! I have to...' begon ik met tegenstribbelen, nog te erg gefocust op waar mijn gedachten zojuist hadden gezeten om daadwerkelijk over de situatie na te kunnen denken. Zijn woorden, de serieuze toon, waren dan ook echt nodig geweest om te begrijpen wat ik gedaan had en dat ik daarmee niet alleen mijzelf, maar ook Xavier in gevaar had gebracht. 'Sorry, but...' begon ik opnieuw terwijl ik een poging deed over Xavier's schouder te kijken - iets wat lastig ging omdat hij langer was en het daarnaast donker was dus er sowieso al niets te zien was. Had ik wel gelijk gehad? Had ik me niet gek laten maken door mijn gedachten? Nee. Ik wist het zeker. Een dergelijke blik kon je niet vergeten, zou ik ook nooit vergeten. Ik hoorde de woorden die hij gezegd had nog altijd in mijn nachtmerries, voelde nog hoe hij met tegen de muur geduwd had gehouden terwijl ik toe had moeten kijken hoe mijn familie uit elkaar was gespat. 'There was a man, just now, in the tavern at the bar... He was listening in on your conversation with the innkeeper...' begon ik toen aan Xavier uit te leggen op het moment dat hij me zachtjes naar binnen begon te werken. 'He was in Courdemanche. He was one of the Spaniards who burned down my home.' vervolgde ik waarbij ik zijn handen van mijn schouders haalde en mijn hoofd lichtjes schudde. Iets klopte hier niet. Wat deed de man hier? Was het niet heel toevallig dat zojuist bekend was gemaakt dat iemand de volgende dag de tavern aan zou vallen - of in ieder geval op hardhandige manier geld op zou komen eisen - en dat de Spanjaard hier ook was. 'Our eyes met when I was ordering our wine and I know he recognised me too. I saw it in his face. But then the lady gave me the wine and when I looked in his direction again, he was gone.' vervolgde ik voor ik even zuchtte. 'Something is off about all of this. Very off....' mompelde ik waarna ik Xavier weer aankeek. 'I'm sorry. I shouldn't have run off like that. I shouldn't have brought you in danger.' bood ik mijn excuses aan omdat ik me bedacht dat ik dat nog helemaal niet had gedaan.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 10/14/2018 08:05 PM

Xavier:
Ik knikte toen ik zag dat de woorden langzaam bij haar binnen drongen. Ook al was de glimlach klein, ze bemoedigde me. We waren niet alleen. 'Yes, you can', zei ik zacht tegen haar. Natuurlijk kon ze helpen. Ik zou haar zolang het niet nodig was niet laten vechten, maar ze kon wel helpen om ons van dingen te voorzien of misschien wapens te herladen. Ik moest sowieso nog een plan maken. Alle ruimtes zien, kijken wat de beste strategie zou zijn. Ik zonk ondertussen wat weg in gedachten, peinzend hoe we alles het beste aan konden pakken. Hoe ik Camille het beste zou kunnen beschermen, of beter gezegd waar. Ik had veel eerder moeten beginnen met het leren van zwaardvechten aan haar, net als het omgaan met vuurwapens. Waarom had ik er ook mee gewacht? Nu was het te laat. Onderweg zouden we er de tijd niet meer voor hebben en op het paleis, stel dat ze niet uitgehuwelijkt zou zijn, wanneer waren we alleen én buiten gehoorsafstand van iedereen? Het geluid van ijzer tegen elkaar zou iedereen de oren doen spitzen, over het algemeen betekende dat problemen. Net als geweersschoten. Goed, musketeers en ook de red guard oefenden regelmatig, maar meestal buiten het paleis op een ander terrein. Ik zou Camille nooit ongezien naar zo'n plek krijgen om daar te oefenen. Stom, Xavier. Je hebt de kans om het haar te leren laten gaan. Ik zuchtte diep toen het me opviel dat Camille naar me keek. Het duurde enkele seconden langer om haar blik te interpreteren waardoor ik een vertraging opliep om direct achter haar aan te gaan. Daardoor was ze al buiten voordat ik bij haar was en had ik een sprintje nodig om zo snel mogelijk bij haar te komen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en duwde haar achter me op zo'n manier dat ik met mijn rug naar de buitenwereld stond en haar zou kunnen beschermen als de val nu al opgezet zou zijn. 'What are you doing?', zei ik tegen haar terwijl ik zachtjes aan haar schouders schudde. 'You could have been shot and be dead right now.', zei ik serieus terwijl ik haar doordringend aan keek en terug naar de deur probeerde te krijgen door zachtjes tegen haar schouders aan te duwen en steeds kleine stappen te zetten. Nu ik wist hoe de vork in de steel zat, voelde ik me niet veilig buiten. Dat was niet hetgeen waar ik me zorgen om maakte, ik maakte me vooral zorgen om de veiligheid van Camille. Hoe had ze het in haar hoofd kunnen halen om juist nú naar buiten te gaan! Waarom deze timing? 'Go inside, please. It's not safe out here', probeerde ik haar met zachte woorden zover te krijgen. Tegen de musketeers onder me had ik gerust tekeer gegaan, hoe stom ze waren om zich op het terrein van de tegenstander te begeven in het donker en niemand wist waar ze aan toe waren zonder enige voorbereiding. Nee, ik kon het niet over mijn hart krijgen om dat tegen Camille te doen, hoewel ik het toch zeker kwalijk nam. Diep van binnen had ik gedacht dat ze het wel had begrepen en ze zoiets niet zou doen, echter leek dat toch verkeerd te zijn. Misschien zou het inderdaad nog nodig zijn om haar goed in te lichten over veiligheid. Of we nu bij het paleis waren, of hier, of in Parijs, mogelijk getrouwd zelfs in de toekomst... Zolang we samen waren, zou dat ook voor gevaar bij of tegen haar kunnen zorgen. Alles wat ik ertegen zou doen om die kans te verkleinen, zou ik doen. Dan kon ik achteraf nooit spijt krijgen dat ik het niet gedaan had. Dan had het lot bepaald, in welke zin dan ook.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/30/2018 09:44 PM

Camille
Het afscheid was redelijk vluchtig geweest omdat we wisten dat de timing van ons vertrek al erg ongelukkig zou zijn, maar zowel Julie als haar moeder hadden de hoop uitgesproken dat ze me snel weer zouden zien - een gevoel wat uiteraard wederzijds was. Misschien konden we ze naar Parijs halen en misschien zou ik nog wel een manier vinden om naar Fontaine te komen. Ik snapte dat dat voor Xavier wat lastiger zou kunnen zijn, maar wie weet? Omdat ik een aantal weken niet op het paard had gezeten - in ieder geval niet voor lange afstanden - duurde het weer even voor ik weer aan het zadel gewend was. Al helemaal omdat ik nu volledig opgedoft was in een soortgelijke outfit die ik in het paleis zou dragen. Ik was daarom ook blij dat we na slechts een paar uur al onderdak moesten gaan zoeken omdat het donker begon te worden. 'It's alright. It cannot be too bad, I suppose...' knikte ik op Xavier's verklaring nadat ik het gebouwtje even bekeken had. Nee, het zag er niet volledig vervallen uit en er klonken ook geen geluiden van complete chaos dus het zou vast wel meevallen. Daarnaast had ik Xavier aan mijn zijde en vertrouwde ik erop dat ik zijn bescherming zou hebben als dat nodig was. Zodra we binnenstapte, merkte ik de blikken op ons. Ja, ze waren waarschijnlijk niet gewend om Musketeers in uniform te zien - niet in positieve zin in ieder geval - en een dame aan zijn arm was waarschijnlijk al helemaal vreemd, laat staan als die gekleed was in de laatste Parijse mode. Op onze kamer had ik dan ook al snel de hoed, handschoenen en extra rok achterwege gelaten voor we terug naar beneden gingen om te eten. Ik merkte ook meteen de onrust en zag aan Xavier's gezicht dat het hem ook niet onopgemerkt was gebleven. 'Of course.' knikte ik waarna ik hem met mijn blik volgde en me toen een beetje onderuit liet zakken op mijn stoel. Ergens voelde dit heel erg verkeerd, maar ik kon mijn vinger er niet precies op leggen. Ik stond daarom ook maar op om voor Xavier en mij eten en een glas wijn te bestellen. Terwijl ik bij de bar op de glazen wijn wachten, viel mijn blik op een man een klein stukje verderop. Hij leek aandachtig mee te luisteren naar het gesprek tussen de eigenaar, Xavier en andere gasten, maar zodra hij mijn blik opmerkte, keek hij weg en begon hij een andere plek in de taverne te zoeken. Echter kon ik mijn blik niet van hem lostrekken. Hij kwam me zo bekend voor. Zijn postuur. Het donkere haar gecombineerd met die donkere, samengeknepen ogen. Ik wist zeker dat ik hem eerder gezien had, maar waar? Op dat moment werd ik echter op mijn schouder getikt door het meisje achter de bar omdat de glazen wijn gevuld waren. Ik nam ze aan en draaide me om, zoekend naar de man, maar hij was verdwenen. Enigszins verward liep ik terug naar het tafeltje van mij en Xavier waar ik de glazen neerzette en nadenkend uit het raam staarde. De donkere ogen. Dunne lippen met naar beneden getrokken mondhoeken. Het langere haar. Waar kende ik deze man van? Mijn blik gleed opnieuw zoeken door de ruimte heen, maar ik zag hem nergens meer. Ik was zo geconcentreerd om me heen aan het kijken dat het me compleet ontgaan was dat Xavier weer naar me toe kwam gelopen en daarom schrok ik in eerste instantie ook toen ik zijn stem hoorde. De woorden zelf gingen eerst compleet langs me heen en duurde het een paar seconden voor deze landden. Ik knikte langzaam. Niet echt wat we gepland hadden of waar we zin in hadden, maar ik moest hem gelijk geven; we hadden geen keuze. 'Do what you have to do and let me know if I can be of any help.' zei ik met een lichte glimlach waarbij ik zijn hand even vastpakte om er zachtjes in te knijpen. Ik was een van de weinige vrouwen aanwezig en in Fontaine was er nooit echt wat van gekomen dat Xavier me zou leren met een pistool of zwaard om te gaan, dus ik wist niet zeker of ik me nuttig zou kunnen maken in de situatie. Ik ging er daarom ook maar van uit dat Xavier zou weten wat te doen, hoe met de situatie om te gaan. Omdat ik wist dat ik niet veel zou kunnen doen, gleden mijn gedachten weer terug naar de man van zojuist waardoor mijn grip op Xavier's hand verslapte. Mijn hersenen draaiden overuren, proberend erachter te komen wie de man was, want ik wist absoluut zeker dat dit niet de eerste keer was dat ik hem gezien had. Toen onze blikken elkaar gekruist hadden, had ik bij hem ook die flikkering van herkenning gezien. Misschien ergens wel schrik of verbazing. Ik had die donkere ogen al eens eerder ingekeken, van dichterbij, toen de blik vol duisternis was geweest. Maar waar? Ineens schoot het me te binnen en leek het alsof alle lucht uit mijn longen was geslagen. Ik keek met grote ogen naar Xavier voor ik overeind schoot en met grote passen richting de deur begon te lopen, om deze open te gooien en naar buiten te lopen, zoekend om me heen kijkend.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/30/2018 08:26 PM

Xavier:
We hadden nog afscheid genomen van Julie, die het jammer vond dat we vertrokken, maar het daarentegen helemaal geweldig vond dat Camille een paar jurken voor haar had achter gelaten. Ook moeder kregen we nog even te zien die twee manden vol met lekkers had klaargemaakt voor onderweg. Ik had beiden gedag gekust voor ik de paarden had opgezadeld en we op weg waren gegaan.
Echter hadden we toch al na een paar uur rijden toevlucht moeten zoeken, gezien het niet lang zou duren voor de zon onder de horizon zou gaan verdwijnen. 'I'm sorry, I don't know this tavern, but we got the message too late to reach the tavern I'm used to and where we've been on our way to Fontaine.', verklaarde ik tegenover Camille voor ik een wat kleinere weg in sloeg en we bij een dorpje kwamen. We waren hartelijk ontvangen en hadden ons geïnstalleerd toen ik voorstelde om wat te eten. Echter toen we beneden waren, heerste er toch wat onrust. 'You can already order, for me too. I want to find out why the sphere changed', zei ik met een gefronsd voorhoofd. De taverne had goed aangevoeld toen we aankwamen, tevens leek er niks aan de hand al was er in de tijd dat we uitgepakt hadden en even onze rust gepakt hadden van alles veranderd.
Ik zocht de eigenaar op en vond hem in een discussie met andere gasten. Zonder mijn aanwezigheid te zeer te benadrukken mengde ik me bij het groepje en luisterde ik vooral mee. Als ik het goed begreep was er terwijl ik en Camille op onze kamer waren geweest bericht gekomen dat de taverne ontruimd zou worden binnen korte tijd, omdat de belastingen niet betaald waren. Echter klopte dat niet met de ervaring van de eigenaar die bij hoog en laag beweerde dat hij altijd alles netjes betaald had en het zelfs bij hield in een boek. 'Let me see that thing', droeg ik hem op voor hij opstond en ik met hem mee liep. 'I'm Xavier of the Kings Musketeers. I will help you if you can prove me you're right.', zei ik tegen hem. Ik wilde me niet in andermans zaken mengen, maar als we de nacht niet door zouden kunnen brengen of morgen niet konden vertrekken, werd het vanzelf wél onze zaak. Met een paar blikken op het boek waarin hij zijn inkomsten bij hield, maar ook zijn belastingen was het voor mij duidelijk dat deze man onschuldig was. Ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat de landeigenaar hem eruit wilde hebben, de taverne gesloten hebben of überhaupt het land voor zichzelf in te nemen. 'Where is the messenger?', informeerde ik. 'Gone. He said he would come back tomorrow with the others.', hoorde ik hem antwoorden. 'No good, no good thing', mompelde ik tegen mezelf terwijl ik met mijn hand over mijn baard wreef. 'He won't come alone, it wouldn't surprise me if they will get us out tomorrow morning, with violence.', zei ik. Een diepe zucht kwam over mijn lippen voor ik naar de deur keek. Door de ramen die er waren in de kamer was te zien dat het buiten al donker was, het enige wat we dus konden doen is ons binnen voorbereiden en hopen dat ze morgen niet te vroeg kwamen. 'We have to fight.', concludeerde ik voor ik me omdraaide en een bezorgde blik naar Camille wierp. Dit was niet bepaald wat we gepland hadden en zeker niet wat ze in Parijs in hun hoofd hadden. Echter, konden we hier iets aan doen? We konden het ook niet negeren. We konden ook geen andere taverne zoeken, want we zouden geen hand voor ogen zien. 'I'll help you', gaf ik opnieuw aan voor ik me excuseerde om even naar Camille te gaan.
'Bad news', liet ik meteen blijken toen ik bij haar kwam. 'I'm afraid we'll have to fight our way out.', zei ik tegen haar. 'It's already dark outside and the landowner wants to close this tavern, because the owner haven't payed the taxes. But... he can show me he has payed them.', zei ik tegen haar. 'They would come back tomorrow, more than the one messenger', benadrukte ik. 'I have to help them, but I don't see a way that we can go safely back on the road. They would wait for is in a trap.', zei ik tegen haar. 'If they're smart.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/24/2018 02:09 PM

Camille
Een klein moment van absolute rust en veiligheid. Geen angsten of dreigingen, maar simpelweg kunnen genieten van het samenzijn even écht alleen maar aandacht voor de ander te hebben. Dat was hoe ik de omhelzing met Xavier ervaarde, al wist ik dat er redenen waren waarom we beiden zo van het moment leken te genieten. Misschien waren de dagen hierna wel de laatste dagen dat we samen waren. Misschien zouden we compleet uit elkaar gerukt worden. Zoveel mogelijkheden. Zoveel opties. We zouden er vanzelf achterkomen, maar het kon geen kwaad om nu extra van deze momenten te genieten, om er echte waardering voor te hebben. Ik knikte even toen Xavier uitsprak dat ik niet alleen was. Nog niet, maar dat zei ik natuurlijk niet hardop. Ik keek hem na op het moment dat hij aangaf ook zijn spullen te gaan pakken en deed de laatste dingetjes in mijn eigen tas voor ik me toch ook maar omkleedde. Op de weg van het paleis naar Fontaine was mijn kleding gedurende de reis alleen maar simpeler geworden want op de eindbestemming was al die poespas niet echt nodig geweest. Nu we terug zouden gaan naar het paleis kon ik het echter niet maken om in mijn simpele kleding te arriveren. Het zou zorgen voor opgetrokken wenkbrauwen, voor onbegrijpende blikken. Ik wierp een blik in de spiegel en pakte toen nog een extra rok en een jasje wat ik over mijn stays heen trok en aan de voorkant dichtknoopte. Een paar handschoentjes, mijn haar losjes opgestoken en een gedecoreerde hoed zorgden ervoor dat ik weer klaar was voor het paleis. Ik was net bezig geweest met het omknopen van mijn cape toen ik Xavier de kamer weer in zag komen. 'Yes... Let's.' knikte ik zachtjes op zijn vraag voor ik mijn ogen even sloot bij de arm om mijn middel en de kus op mijn voorhoofd. Ik zou het hier missen. Ik zou de vrije sfeer en het werken in de keuken en de frisse lucht gaan missen als we weer terug op het paleis zouden zijn. De omschakeling zou vreemd zijn. Lastig. Vooral ook tegenover Xavier. Hier hadden we over het algemeen veel bij elkaar kunnen zijn en vrij met elkaar kunnen praten zonder dat men er iets over dacht. We hadden zelfs in hetzelfde bed kunnen slapen, al had dat dan wel stiekem gemoeten. In het paleis hadden we weer titels in plaats van namen, laat staan dat er een mogelijkheid was om elkaar echt op te zoeken. Ik keek er nog niet echt naar uit, maar we hadden geen andere optie. We moesten terug.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/22/2018 08:09 PM

Xavier:
Het voelde heerlijk om ongestoord met Camille in mijn armen te staan. Nog meer dan anders kroop ik in het moment, voelde ik de stof en de warmte van haar huid onder mijn vingers. Dit zouden wel eens de laatste momenten samen kunnen zijn en ik wilde daarvan genieten en de herinneringen opslaan om ze niet meer los te laten. Als we echt uit elkaar gejaagd zouden worden, moest nog maar blijken of er nog een dame zoals Camille zou zijn in Frankrijk. Ik kon het me niet voorstellen, wie zou er aan haar kunnen tippen?
Ik glimlachte even toen Camille zei dat ze toch verder moest met inpakken. Daarop liet ik mijn grip op haar iets verslappen, zodat ze de ruimte had om zich los te maken - mocht ze dat willen. 'You're not alone in this', verzekerde ik haar. Ik hielp haar vervolgens door de jurken die ze eerder had aangewezen die ze mee wilde nemen alvast in de tas te stoppen. 'I go and pack my things too, I'm alongside', zei ik tegen haar toen we samen klaar waren waarna ik mijn deur ook open liet staan. Het stond haar vrij om binnen te komen. Op mijn gemak kleedde ik me om naar het musketeers-uniform en pakte ik nog wat schone kleding uit de kast voor ik als finishing touch de hoed van de stoel pakte en op mijn hoofd drukte voor ik mijn tas over mijn schouder gooide en opnieuw naar de kamer van Camille liep om ook haar tas op te pakken. 'Shall we go and search Julie before we leave?', vroeg ik haar terwijl ik mijn arm om haar middel liet glijden, haar wat tegen me aan trok en een kus op haar voorhoofd drukte.

29, female