ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/20/2018 11:51 AM

Xavier:
Ik glimlachte en keek naar Camille die toe gaf dat het niet zo eerlijk was naar Isobel toe dat ik haar nu hielp, maar dat ze mijn hulp toch goed kon gebruiken. 'Lady Isobel and the others are on their way to the picknick, so there's no other option. You can always ask her if she wants to help you another time?', stelde ik voor. Zodoende zou ze de hulp toch niet zo bot afwijzen en kon ze er een volgende keer profijt van hebben als Isobel in de buurt zou zijn. 'I was thinking to keep you company. Otherwise it would be a lonely walk towards the picknick.', zei ik tegen haar terwijl ik de linten voorzichtig losmaakte en haar schoen uittrok. Ik haalde het steentje eruit om vervolgens haar weer te helpen om de schoen aan te krijgen.
Ik glimlachte toen ik van haar hoorde dat ik het onderwerp van de ochtend geweest was. 'Thank you. You all look beautiful too', antwoordde ik haar en knipoogde. Ze mocht best weten dat ik voornamelijk op haar doelde. De rest kon me weinig schelen. 'But... am I right if this was not the only time when I was the subject of your talks?', zei ik met een plagende grijns. Ik had heus wel door hoe veel dames in het paleis reageerden op mijn aanwezigheid of als ik langsliep. Echter had ik er nooit aandacht aan geschonken. Ik was helemaal niet op zoek naar een dame geweest. Tot Camille. Ik had haar opgevangen en zodoende beter leren kennen dan anderen en ze had ervoor gezorgd dat mijn hart op hol sloeg bij haar aanwezigheid. 'What did they say?', vroeg ik ditmaal nieuwsgierig aan haar. Dat waren de delen die ik anders nooit te horen kreeg en eigenlijk hoefde het ook helemaal niet, maar ik was nu eenmaal graag in gesprek met Camille. Zeker nu ik haar eventjes voor mezelf had, ook al was het in het openbaar.
Toen haar schoen weer zat zoals ik meende dat deze hoorde te zitten controleerde ik dat nog even door het aan Camille zelf te vragen: 'Lady Camille, does the shoe fits for you like this?' Ik hielp haar overeind door haar mijn hand aan te bieden om richting de picknick te lopen. 'The maze in the garden has multiple entrances, maybe we can take a shortcut?', vroeg ik aan haar met een glimlach. Het zou minder ver omlopen zijn en zodoende konden we alsnog wat ongezien treuzelen in het doolhof. Daarbij konden we altijd het excuus aanwenden dat we de weg toch niet zo goed kenden als dat we dachten.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/19/2018 11:19 PM

Camille
Ik had een tweede poging gedaan om me fatsoenlijk voorover te buigen zodat ik de schoen uit kon doen - en opnieuw kon ik met mijn vingertoppen net niet bij de rand van mijn schoen - maar ook die poging mislukte. Net toen ik op het punt had gedaan om dan maar, heel oncharmant en niet ladylike, mijn andere voet te gebruiken om de schoen dan maar uit te trappen, werd ik me bewust van voetstappen op de kiezels en daarna iemand's schaduw die over me heen viel. Ik liet mijn blik naar boven glijden terwijl ik wat meer overeind kwam en ontmoette Xavier's blik terwijl hij op een knie ging zitten. Een glimlach brak direct door op mijn gezicht. 'I suppose it's not really fair towards Isobel and many will probably think it inappropriate, but yes, I would be very grateful for your help. I can hardly move in these stays...' antwoordde ik met een lachje. Op verzoek van de Koningin had ik me omgekleed in een lichtere en dunnere jurk dan ik normaal droeg, omdat dat nu eenmaal meer geschikt was voor een picknick volgens haar, maar ik had even niet bedacht dat dat ook strakkere onderkleding betekende waardoor je bewegingsmogelijkheden simpelweg afnamen en zaken zoals je schoenen aan en uitdoen gewoon een stuk lastiger werden - zeker met hakjes zoals deze die met een zijden lint gestrik waren en vooral als je het zelf moest doen. Ik hielp de Koningin nog bijna iedere ochtend en avond met dat soort zaken, maar terug op mijn kamer moest ik het zelf voor elkaar zien te krijgen. In de eerste weken had de Koningin wel aangeboden om mij ook een hulp te geven, maar dat had ik afgewezen omdat ik niet nog meer onafhankelijkheid kwijt wilde raken. Daarnaas had ik op dat moment ook haast niemand vertrouwd waardoor het toch prettiger was om alleen te zijn. Inmiddels had ik er zo mijn technieken en manier op gevonden, maar in sommige situaties bleef hulp toch echt wel nodig. 'You were quite the talk of our little walking company this morning. They all thought you looked rather handsome.' merkte ik met een glimlach op, hoewel ik op zachte toon sprak. Als er nu iemand langs zou lopen hadden we al genoeg uit te leggen om het feit dat hij voor me geknield zat met een voet van mijn voeten in zijn hand dus had ik liever niet dat we ook nog afgekeurd zouden worden op wat we zeiden. Ik voelde heel erg de neiging om me voorover te buigen zodat ik hem kon kussen, mijn hand tegen zijn wang te leggen of deze op zijn schouder te plaatsen - hem op 'n manier aan te kunnen raken - maar ik wist dat dat helemaal te ver zou gaan en dat riskeerde ik liever niet. Niet wanneer ik wist dat we in het zicht zaten. Toch kon ik het niet laten om naar zijn knappe gezicht te staren, een lichte glimlach rond mijn lippen. Ik vond het fijn om te zien dat hij er nu al beter uit zag dan de avond ervoor, alsof het delen van zijn verhaal, wat hij had meegemaakt in het klooster, al meteen een hele last van zijn schouders had genomen. Natuurlijk zag hij er nog niet helemaal fit uit en dat kon ook niet, want dat had tijd nodig, maar hij leek meer op de Captain du Guesclin waar ik zo hard voor gevallen was dan de man die de avond ervoor tegen me had staan schreeuwen en me ervan verdacht had een Spaanse spion te zijn.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/19/2018 08:26 PM

Xavier:
's Middags had ik mezelf keurig gemeld bij de dames, de Koning en enkele musketiers om gezamenlijk door de tuinen te wandelen. Echter leek Camille na een poosje uit te vallen. Ze bleef achter en lady Isobel volgde haar waarna wat afwijzingen volgde met licht gekibbel dat ze geen hulp nodig had. Ik ontkende het het liefst ook, maar soms was het wél nodig. Echter besloot de Koningin toch anders dat iedereen maar door moest lopen. Lady Camille zou zich wel redden of wilde het alleen even oplossen. Ik kon het niet laten om mijn blik op haar te laten rusten en moest onbewust glimlachen.
Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds trager ging wandelen en algauw de laatste van de groep was die door was gelopen. Uiteindelijk stopte ik en draaide ik me om. Camille was naar de rand van de fontein gelopen en ik zag mijn kans schoon. Ik keek nog éénmaal achterom naar de groep die doorliep en besloot naar haar toe te gaan. Eenmaal bij de fontein keek ik eerst even op een afstandje toe om haar in haar eigenwaarde te laten. Daaruit haalde ik mijn conclusie dat het haar zelf niet lukte.
'I guess it's my turn again to help you out', zei ik met een warme glimlach toen ik voor haar stond en op één knie zat. 'May I help you?', vroeg ik aan haar terwijl ik mijn handen om het zachte leder/stof van de schoen heen legde en mijn hoofd ophief om haar aan te kunnen kijken met een vragende blik. Misschien konden we zometeen wel onze eigen picknick houden of na de picknick in de tuinen blijven hangen. Het was voor mij altijd een prettige plek geweest.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/18/2018 09:53 PM

Camille
Een paar uur later wandelden we met een groep bestaande uit de Koning, de Koningin, Xavier, twee andere musketiers, de drie andere Ladies in Waiting en mezelf door de tuinen van het paleis. Wat verder in de tuinen, op een beschutte plek, was een picknick opgezet waar we nu naartoe wandelden. In dit geval betekende het woord picknick niet heel veel meer dan dat er een lunch was uitgezet in de open lucht, want ik verwachtte niet echt dat ik een kleed op de grond zou vinden waarop een mand was geplaatst - iets wat ik vroeger wel met enige regelmaat had gedaan met mijn broers en waardoor ik ook altijd zoveel tijd in de buitenlucht door had gebracht. Nu voelde ik me ook veel meer op mijn gemak dan tussen de muren van het paleis, net als die ochtend tijdens onze eerste wandeling met de Koningin. Het was niet altijd prettig lopen op de lage hakken die ik droeg en al helemaal niet met de kiezels van het pad waar we nu op liepen. Ik was net van gesprekspartner gewisseld en liep nu naast Lady Isobel toen ik iets scherps in mijn schoen voelde glijden. Inwendig vloekte ik even waarna ik toch probeerde om door te lopen, maar dat deed toch te veel pijn en was gewoon ronduit oncomfortabel. Isobel pakte mijn arm vast toen ik stil bleef staan. 'Are you okay, Camille?' vroeg ze waardoor de Koning en Koningin ook meteen stilhielden en zich omdraaiden. 'Yes, I am perfectly alright. It seems that a pebble slipped into my shoe. That is all! Please, walk on. I'll follow shortly.' reageerde ik met een glimlach waarbij ik haar hand losmaakte. 'Are you sure? Shouldn't I stay with you?' reageerde Isobel waarop ik mijn hoofd schudde. 'No, honestly, I'm fine. It's just a pebble. Nothing more. I don't wish to keep you waiting. I'll be right behind you.' wuifde ik haar vragen en bezorgdheden weg. Nee, ik was geen klein kind. Dit was wel echt het allerlaatste waar ik me druk om zou maken. Het was slechts oncomfortabel en onhandig, maar niet meer dan dat. Aan de andere kant vond ik het ook wel prettig dat zij het zich konden veroorloven om zich druk te maken om zoiets simpels als dit. Het was toch een soort geruststelling om te weten dat niet iedereen zoveel had moeten doorgaan als ik, maar hun aandacht konden verdelen over zoiets simpels. 'Alright then. You heard her, Lady Isobel. Lady Camille is quite capable of handling this on her own. We'll walk on, as she wishes. Besides, we wouldn't want to get the picnic spoilt, would we?' reageerde de Koning met een brede lach voor hij weer verder begon te lopen en de rest hem al snel weer volgde. Ik keek ze kort na en begon toen, zo voorzichtig mogelijk om te voorkomen dat het echt pijn ging doen, naar het dichtstbijzijnde zitoppervlak te lopen. In dit geval was dat de rand van de fontein waar ik me dan ook dankbaar op neer liet zakken. Nu kwam echter het lastige gedeelte. De schoen uitkrijgen. Misschien was Lady Isobel's aanbod niet eens zozeer vanuit een sociaal oogpunt geweest, maar meer vanuit een praktische. Met moeite boog ik me voorover waarbij ik mijn rok wat omhoog trok zodat ik beter bij mijn schoen kon, maar zelfs dan bleef het lastig en kon ik maar net tot mijn enkel reiken met mijn vingertoppen. 'Those bloody stays..' vloekte ik zacht. Het was niet dat het zo strak zat dat ik geen adem kon halen, maar het maakte voorover buigen wel echt een hele taak.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/18/2018 08:21 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en mijn glimlach bleef onaangeroerd door haar reactie. Of we officieel iets samen hadden wist ik niet, maar wel wist ik dat zij ongeveer iets gelijks moest voelen als dat ik deed. Het was verder gelukkig ook niet bekend, nou ja... De Koning wist er ongeveer vanaf en de Koningin ook aan haar gezicht te zien, hoewel ik haar niet zelf ingelicht had. Ofwel zij en haar man hadden ons beiden geobserveerd en een conclusie getrokken, want hij kon het onmogelijk aan haar verteld hebben terwijl ik nog bij hem stond. Maar daarnaast, de Koning had nooit de naam van Camille genoemd, al wist ik wel heel zeker dat hij op haar gedoeld moest hebben. Waarop anders?
Verrast keek ik naar de Koningin toen ze aanbood gezamenlijk te lunchen in de tuinen. Dat aanbod was er wel vaker gekomen, maar meestal niet op zo'n spontane manier. De gedachte aan Camille schoot alweer door mijn hoofd waardoor ik knikte. 'I'll be there', beloofde ik plechtig voor ik mijn been kruiste, lichtjes door mijn knieën veerde, mijn hoed afnam en een buiging maakte. Het maakte me niet uit hoe laat het zou zijn, maar ik zou aanwezig zijn. Al was het maar om Camille te zien of mogelijk zelfs te kunnen spreken.
Jammer genoeg vertrokken de dames algauw en keek ik Camille na tot ze uit het zicht verdwenen waren en opgeschud werd door de Koning. 'You've got it bad', zei hij met een grijns en gaf me plagend een duw. 'I do', gaf ik toe voor ik mijn hoed weer op mijn hoofd drukte. 'You're right, it's a relief to have told her... and to you.', zei ik en bleef even stil. 'I mean... as my closest friend', lichtte ik toe. Ja, zo kon ik hem zeker wel noemen. Ik zag regelmatig nog vrienden in Parijs, tijdens het eten, op straat, in café's en toch kenden zij me niet zo goed als de Koning dat deed.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/16/2018 09:13 PM

Camille
Kort had ik Xavier's blik gevangen, zijn knipoog gezien, maar ik had al snel mijn ogen neergeslagen, want ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Waarom deed ik zo idioot? 'We better move along, ladies. I think the men will have plenty to discuss. Shall you both joing us for a picnic in the gardens, this afternoon? I think we could all do with a bit of sunshine and some fresh air.' zei de Koningin waardoor ik weer opkeek. Met een nieuwe buiging nam ik afscheid van de heren waarbij ik toch kort Xavier's blik weer zocht. Een eindje verderop in de hal nam de Koningin mijn arm vast. 'You're blushing, Camille.' fluisterde ze me met een lachje toe wat er uiteraard alleen maar voor zorgde dat ik het nog warmer kreeg. 'I won't give you away. My lips are sealed.' vervolgde ze toen ze mijn gezicht zag waardoor ik glimlachte. 'Thank you, Your Majesty.' fluisterde ik terug en als reactie kneep ze zachtjes in mijn hand. De dames achter ons hadden hun aandacht, net als ik, ook bij Xavier liggen. 'He looks rather dashing today.' hoorde ik iemand zeggen waar iemand al snel op inhaakte. 'He always does. He certainly is a sight for sore eyes. It's a shame someone in his position would never marry. Men like that are married to their job. Their duty.' was de reactie en ik voelde enigszins dat er spanning ontstond tussen mijn schouderbladen. 'And who would want to marry a musketeer? I wouldn't be able to live with that fact that I'd never know if he would return after a day's work. The uncertainty... No... No woman in her right mind would marry a musketeer.' reageerde weer iemand anders. 'Ladies, you do seem to forget that you're talking about one of the bravest men in our country. I believe any lady who would marry him would be very fortunate indeed.' staakte de Koningin het gesprek - iets waar ik eigenlijk ontzettend dankbaar voor was, want ineens kwamen er allemaal zaken aan het licht waar ik nog helemaal niet over na had gedacht. Misschien ook wel niet omdat het voorbarig was, maar ze hadden wel gelijk over een aantal punten. Ik beet even op mijn lip en gleed weg in gedachten terwijl het gespreksonderwerp over ging in jurken en hoeden.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/16/2018 08:45 PM

Xavier:
Ik werd gestoord doordat we aangesproken werden en voelde me betrapt. Ondanks het de Koningin maar was. Het was toch een best persoonlijk gesprek geweest. Achteraf gezien hadden we ook beter een andere plek ervoor uit kunnen zoeken. Niets meer aan te veranderen. 'Your Majesty, ladies', zei ik en maakte een lichte buiging voor het groepje dames. Ik merkte hoe mijn wangen opnieuw wat kleurden door de opmerking van de Koningin. 'Not really', schoof ik het onderwerp weg en merkte dat ik wat schuifelde met mijn voet. Waarom was ik ineens zo vreemd bezig? Ik had er nooit eerder problemen mee gehad om haar te woord te staan. 'Thank you', bedankte ik de Koningin voor haar compliment. 'You look beautiful too, as always', zei ik met een glimlach tegen niet alleen de Koningin, maar ook tegen de dames en Camille in het bijzonder. Echter verlegde ik mijn blik onbewust toch naar Camille. Ze zag er beter uit dan gisteravond laat. Mijn glimlach werd nog iets breder en ik kon het niet laten om even te knipogen naar haar. Ik kon haar niet negeren en had haar het liefst benaderd en dichter bij me gehaald, echter was dat niet mogelijk. Kort gleed mijn blik van haar af naar de Koning en de Koningin die beiden een grijns op hun gezicht leken te hebben. Als ik het niet dacht, zou er voorbedachte rade in het spel zijn? Dit keer pakte het gelukkig goed uit en was het positief bedoeld. Ik kon mijn aandacht niet meer bij het gesprek houden en merkte dat mijn aandacht afdwaalde naar Camille die er ook iets ongemakkelijk bij leek te staan. Hier moesten we wat op vinden. Zodat het voor de buitenwereld enigszins normaal leek en we toch ieder onszelf konden zijn bij elkaar. Daar kwamen we ongetwijfeld wel uit, gezien de moeilijkheden waar we eerder mee gedeald hadden.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/16/2018 08:15 PM

Camille
Ik had uiteindelijk wel slaap gevat, maar het was een korte nacht geweest, omdat ik weer vroeg wakker moest zijn om me aan te kleden voor ik de Koningin kon helpen met haar ochtendritueel. Het duurde deze ochtend dan ook wel langer dan normaal voor het me lukte zelf aan te kleden, want in mijn vermoeidheid was het toch lastig alles goed aan te snoeren en niet constant de touwtjes in de war te maken. Gelukkig was ik wel op tijd geweest om de Koningin te helpen en nadat iedereen netjes gekleed en gekapt was, wilde de vrouw graag een wandeling door de tuinen maken. Het was nog wat fris, maar het hielp me wel meteen om wakker te worden. Stiekem had ik toch nog wat liggen piekeren de avond ervoor, al wist ik dat het eigenlijk nergens voor nodig was. 'You look better today, Camille. Perhaps a little tired, but when you smile it seems genuine.' merkte de Koningin op waardoor ik uit mijn gedachten getrokken werd. 'Thank you, Your Majesty. I do feel better.' reageerde ik zonder er verder op in te gaan, echter zei haar glimlach me al genoeg. Ze wist meer dan ze toe zou geven. We wandelden het paleis weer in en liepen door de gangen. De temperatuur was binnen toch een stuk aangenamer, want hoewel het niet echt koud was geweest, had er toch een frisse wind gestaan in de tuin. 'Ah, there are my husband and Captain du Guesclin. Good morning, Sire. Captain.' knikte de Koningin toen we in een van de hallen het tweetal tegenkwamen. Ik merkte meteen dat de adem me een beetje werd ontnomen en maakte maar een diepe buiging, met gebogen hoofd, om mezelf wat tijd te gunnen rustiger te worden. Ook hoopte ik dat ik op die manier wat meer kon verbloemen dat mijn wangen warm voelde. 'Good morning, Your Majesty.' begroette ik de Koning op zachte toon, net als de andere ladies in waiting die met ons mee gewandeld hadden. 'I hope you were discussing nothing too serious? I suppose it's still to early for any bad news or complex situations. ... You look well, Captain. I am glad to see things are looking up for you again. You deserve it.' vervolgde de Koningin waarna ze Xavier even onderzoekend aankeek en hem daarna een glimlach bood. Ik moest mijn uiterste best doen om zijn blik niet te vangen, want ik wist dat ik dan sowieso zou gaan blozen. Na alles wat er gisteravond gebeurd was, voelde dit toch een beetje vreemd. Hoe moest we ons gedragen? Was het oké om een moment alleen te zoeken? Hoe zorgden we ervoor dat we in het openbaar op een fatsoenlijke manier met elkaar omgingen? Wat was fatsoen in een situatie als deze? Ik merkte dat ik ontzettend verlangde naar zijn armen om me heen, het horen van zijn stem, het opnieuw voelen van zijn lippen op de mijne, maar dat kon natuurlijk niet. Niet nu. Niet hier. Het allerbeste was natuurlijk als het niet meer zou gebeuren, want het ging eigenlijk al een grens over, maar wat dan? Hoe moest ik weten of ik dit echt wilde, of mijn gevoelens voor hem echt waren wat ik dach dat ze waren - en andersom natuurlijk ook - als ik het niet uit mocht testen? Het niet mocht proberen? Ik merkte dat ik mogelijk toch wat naar hem had staan staren en sloeg mijn ogen snel neer. Als het maar niemand opgevallen was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/16/2018 07:33 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en luisterde nog kort naar haar woorden. 'Good night, Camille', sprak ik zachtjes en glimlachte automatisch toen ik haar lippen op mijn wang voelde. Ik was even verdwaasd blijven staan, anders had ik er waarschijnlijk op aangedrongen om haar terug te brengen. Echter zakte ik weer terug in de stoel en dacht ik kort na. Er was veel gebeurd deze avond. Ik was ontploft tegenover de vrouw die ik lief had, haar gevoelens zijn boven tafel gekomen, de mijne... Maar wat het wel deed is zekerheid bieden, voor zover je zekerheid kan hebben in deze wereld. We hadden steun aan elkaar gezien we ongeveer tegelijkertijd wat heftigs hadden meegemaakt en de band tussen ons al eerder gesmeed was. Een sterkere band dan we van elkaar hadden durven hopen. Na nog wat gepieker nam ik me voor om mijn best te doen zo snel mogelijk de oude te zijn, nog sneller dan ik eerder wilde. En dat begon met beter voor mezelf te zorgen. Daarop besloot ik om niet naar een logeerkamer te gaan liggen, maar op de bank. Ik had immers tegen Camille gezegd dat ze me altijd mocht laten halen en dan was ik hier beter te vinden, ook al had ze het aanbod geweigerd. Ik had wat dekens uit een kast gehaald en had een kussen goed gemanoevreerd om na nog lang wakker te hebben gelegen aan wat slaap toe te komen.

De volgende morgen had ik de Koning opgezocht om hem even apart te nemen van zijn overige werkzaamheden om hem in te lichten over wat er precies gespeeld had in het klooster. 'How long would you have expected to hide that information for me?', vroeg hij me zonder blikken of blozen. Ik merkte hoe ik ongemakkelijk werd en sloeg kort mijn ogen neer. 'I don't know, your Majesty', antwoordde ik. 'I'm not completely myself at the moment...', gaf ik vervolgens toe. 'I rather have solved all this by myself, so nobody would know about it, but I can't.', gaf ik mijn gebreken aan. 'I'll do my best to scrape myself together and to go on. I think it would cost some time... sometimes thoughts are ruling my head, I can't hear anything squeezing or cracking again...', mompelde ik. 'I hope you can understand, I'll do my best to cath the delinquents, so you can punish them on a correct manner', zei ik tegen hem en maakte een lichte buiging. Een opgeluchte zucht ontsnapte me toen hij het toch leek te begrijpen. Hij had het al eerder genoemd en we kenden elkaar beter dan menigeen hier in het paleis. Vaak hadden we aan één enkele blik al voldoende om elkaar wat te vertellen. 'And... you will get yourself together, but that was not the only problem, I remember', begon hij waarop ik wat kleurde. 'How's she doing?', vroeg hij me rechtstreeks. Ik streek met mijn hand langs mijn baard die ik vanmorgen bijgewerkt had. 'To take into account the circumstances right now, she is okay', antwoordde ik. Het ging niet geweldig, maar ze leek zich staande te houden. 'She eh... i told her', vervolgde ik. Hij begreep vast wel wat ik bedoelde.

29, female