ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 07/16/2018 07:50 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en glimlachte. Stom, ik had het natuurlijk kunnen weten. Echter had ze alles zo snel opgepikt en wilde ze lang niet altijd als een lady behandeld worden waardoor ik mezelf erop betrapte dat ik haar achtergrond soms vergat. 'Then I'll show you', zei ik met een glimlach. Ik vond het mooi om te zien hoe open ze altijd stond voor nieuwe dingen en hoe ze in tegenstelling tot de andere ladies in het paleis haar handen wél vuil durfde te maken. Ik grinnikte over haar opmerking over de regen. 'We all dislike the rain when it rains all the time or multiple days.', vertrouwde ik haar toe. 'We all do, despite of the benefits for the vegetables and other plants', zei ik tegen haar. Het duurde even voor we de kapotte tafels omgedraaid hadden voor ik in kleermakerszit op de grond ging zitten en Camille, die op dat ogenblik vlakbij me stond, op schoot. 'There we are', fluisterde ik zacht in haar oor terwijl mijn adem langs haar oorschelp ging. Kort drukte ik mijn wang tegen de hare aan terwijl mijn handen om haar middel lagen en op haar schoot rustten. 'Now, let's see what we can do', vervolgde ik alsof er niks was gebeurd terwijl ik me zo ver naar voren boog dat mijn hoofd licht op haar schouder rustte en ik de tafelpoot beter kon bekijken. 'This one is broken, but just at one side.', begon ik en strekte mijn armen om te testen hoe stevig de poot nog was. 'I think we can fix this one with a little piece of wood and a few nails to put it in place.', zei ik tegen haar waarop ik haar begon uit te leggen hoe je alles het beste aan kon pakken met de hamer, de spijkers en het kleine stukje hout dat we ertegenaan zetten. Ik durfde het niet aan om de poten alleen met spijkers te repareren, bang dat ze niet stevig genoeg zouden zijn voor de hoeveelheid voedsel die erop zouden staan. Verder zou het niet de eerste keer zijn dat enkele personen op de tafels zouden klimmen en een show weg zouden geven 's avonds.

Reply Edited on 07/16/2018 07:51 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 07/16/2018 08:21 PM

Camille
Een lach ontsnapte aan mijn lippen toen Xavier me op schoot trok. 'If anyone sees us...' wilde ik tegen hem inbrengen, maar zijn gefluister in mijn oor bracht me even van mijn stuk waardoor mijn stem langzaam wegstierf. Maar het was wel de waarheid; ik was niet gekleed zoals het hoorde, hij droeg geen shirt en het ergste van alles zou nog wel zijn dat ik op zijn schoot zat. Genietend sloot ik echter even mijn ogen, want het was wel heel erg fijn, maar al snel ging hij verder alsof er niets gebeurd was. Ik grinnikte even, maar keek daarna geïnteresseerd naar wat Xavier deed en hoe hij de tafel inspecteerde. 'Hmmm...' knikte ik toen ik snapte wat hij bedoelde en me vervolgens uitlegde hoe we dit het beste aan konden pakken. 'So... If you show me, I might be able to do the next one?' stelde ik voor terwijl ik mijn hoofd wat naar Xavier toedraaide. Ik hoef me nu ook nog niet volledig voor schut te zetten. Ik wist niet eens hoe ik een hamer vast zou moeten houden, laat staan hoe ik ergens een spijker in moest slaan. Nee, het zou beter zijn als hij het eerst voor zou doen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 07/22/2018 08:13 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en grijnsde toen ze me probeerde tegen te spreken, dat het écht niet kon hoe we nu zaten. Alleen in deze schuren kon er heel veel. Alleen zouden we Julie en mijn moeder moeten ontwijken. Ik begroef daarop mijn neus in haar nek op het moment dat haar stem wegviel en ging verder met uitleggen.
'I will', beloofde ik haar toen ze me vroeg om deze voor te doen. Ik legde mijn handen net boven haar heupen in haar middel om haar van mijn schoot te tillen en naast me op de grond te zetten. Zodoende kon ik dichterbij schuiven en pakte ik de juiste spullen bijeen. Ik legde haar uit hoe ik het hout ertegenaan maakte en dat je de spijkers er het beste recht in kon slaan. 'Do you understand?', vroeg ik aan haar en draaide me naar haar toe met een vragende blik op mijn gezicht.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 07/23/2018 12:22 AM

Camille
Een dag later stond ik met Julie in haar kamer om ons klaar te maken voor Flora Day. De hele ochtend waren we nog druk bezig geweest met voorbereidingen zoals het bakken van allerlei lekkers en het versieren van het huis met bloemen, maar uiteindelijk had Xavier's zusje me apart getrokken, omdat wij ons volgens haar ook voor moesten bereiden. Ik had geen idee hoe het verder ging op deze dag dus liet ik haar maar de leiding nemen en alles over me heen komen. Tevens leidde dat me toch ook af van de toch wel angstige gevoelens die sinds de avond ervoor door mijn hoofd spookten. In de nacht ervoor was ik dan ook wakker geworden van een nachtmerrie, maar deze keer had ik Xavier met rust gelaten en was ik in mijn eigen kamer gebleven. Het had even geduurd, maar uiteindelijk had ik mezelf ook kunnen kalmeren en was ik weer terug in slaap gevallen. Het was daardoor wel een vrij korte nacht geweest, want ik was in de ochtend ook weer vroeger wakker geschrokken door nare dromen, maar daar had ik maar gebruik van gemaakt door dan ook vroeg uit bed te komen zodat ik kon helpen met voorbereidingen en mezelf daarmee af kon leiden. Terwijl ik terug dacht aan die nare dromen had ik op de rand van Julie's bed gezeten en wat voor me uitgestaard waardoor ik me niet realiseerde dat ze tegen me gesproken had. 'Earth to Camille... Did you hear anything I just told you?' vroeg ze terwijl ze met een hand door mijn blikveld zwaaide en er daarmee voor zorgde dat ik opschrok. 'I am so sorry. No, I didn't. My mind was... Elsewhere.' antwoordde ik met een zwakke glimlach voor ik mijn rug rechtte en haar aankeek. 'But now I am all ready to listen.' vervolgde ik, wat me een opgetrokken wenkbrauw opleverde. 'You were back in Courdemanche, weren't you? You seem a little pale...' vroeg Julie direct op de man af waardoor ik niets anders kon doen dan knikken. Ze kon me immers haast net zo goed lezen als haar broer dus het had geen nut om erover te liegen. 'So... To bring your thoughts to something else. What are you going to wear? How will you dazzle my brother?' vroeg ze daarna, dat laatste met een harde lach. 'Shush! Your mother will hear!' waarschuwde ik haar, maar door mijn serieusheid moest ze alleen maar harder lachen en dat zorgde ervoor dat ik ook in de lach schoot. 'I mean it, though. We don't... No one is supposed to know.' zei ik hoofdschuddend waarna ik opstond van het bed en keek naar de verschillende opties die ik over de achterkant van het bed had gelegd. Julie had zich tijdens mijn dagdromen al omgekleed in een simpel, maar prachtig ensemble en in vergelijking daarmee leken al mijn jurken vreselijk formeel. 'They are absolutely beautiful.' glimlachte Julie terwijl ze de jurken bekeek en de stoffen zacht door haar vingers liet glijden. 'But they are awfully formal and overdressed. I would stand out llike a sore thumb and honestly that's the last thing I wish.' viel ik haar in de reden waardoor ze opnieuw moest lachen. 'That's something I never thought I would hear from a lady.' zei ze hoofschuddend waarna ze nog eens van mij naar de jurken keek. 'Take that off.' beval ze me niet veel later voor ze mijn stays los begon te maken en daarna ook het touwtje dat mijn rokken passend maakte. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. 'What are you doing?' vroeg ik, enigszins beschaamd. Ik was het niet echt gewend om hulp te hebben bij het aankleden of uitkleden dus het voelde wat vreemd dat iemand daar ineens de leiding in nam. Op het moment dat ik dan ook niets anders dan mijn chemise droeg, sloeg ik dan ook wat onwennig mijn armen over elkaar, voor mijn buik, alsof ik daarmee iets kon verbergen. 'Sorry, but this is how we do it in the country.' lachte Julie voor ze een paar passen naar achteren zette en me daarna nog een bekeek. 'Your dresses are stunning, but as you said, it will make you stand out.' zei ze daarna bedenkelijk.

Ik had nog een paar momenten zo gestaan, ongemakkelijk en kwetsbaar, voor Julie een idee had. 'I might have something for you...' zei ze waarna ze naar haar kast liep en daar alle planken kort bekeek voor ze eruit haalde wat ze nodig dacht te hebben. 'Here!' vervolgde ze waarna ze de bundel met verschillende kledingstukken en stoffen in mijn armen drukte. 'It is beautiful!' glimlachte ik nadat ik alles bekeken had. 'I believe it was mother's once, but she gave it to me and well... Blue isn't really my colour.' knikte Julie voor ze de bundel weer uit mijn handen nam zodat ze me kon helpen. 'No, I can't wear it. It's a family piece. You shouldn't lend it to me.' protesteerde ik hoofdschuddend. Ik kon toch niet zomaar een familestuk dragen? Ik was geen lid van deze familie en daarnaast was het ook niet alsof Xavier's moeder het niet zou zien. 'But you must. I am giving it to you. Trust me... We're not that traditional in this family. Besides... You will be family soon, won't you?' knipoogde Julie waardoor ik mijn wangen weer warm voelde worden. 'Not a word of it will reach mother. I promise. I know my brother wants to do things the proper way.' lachte ze toen ze mijn wangen zag waardoor ik kort mijn hoofd schudde terwijl er een glimlach rond mijn lippen doorbrak. 'That's very, very kind to you. Thank you.' bedankte ik haar. 'Alright! Now, let's get you dressed because we also still have to do your hair and well... We don't want to miss half of the festivities, do we?' glimlachte ze terwijl ze me omdraaide om me in het grijs/blauwe ensemble te helpen. Niet veel later stond ik voor de spiegel in een grijs-blauwe rok met een heel fijn bloemenpatroon, - waardoor je eigenlijk niet goed zag dat het bloemen waren, tenzij je echt goed naar de stof keek - een paar donkerblauwe stays met prachtige decoratieve stiksels en een jasje van een wat lichtere blauw met lossere vlindermouwen. Het was iets heel anders dan wat ik in het paleis altijd droeg - daar waren de mouwen vaak wat meer poffend, de neklijn een stuk lager, de rok groter en alles rond mijn middel een stuk strakker - maar ik kon niet goed beslissen wat ik nu mooier vond. Dit voelde veel beter, minder benauwend en alsof ik er daadwerkelijk in kon bewegen, en het had al het kant en de kraaltjes die op mijn jurken in Parijs droeg helemaal niet nodig. 'See? I told you it would be perfect for you!' glimlachte Julie toen ze zag dat ik lichtjes naar mijn spiegelbeeld lachte. Meteen sloeg ik mijn ogen neer, maar dat lokte alleen maar een lach uit voor ze me weer naar de rand van het bed duwde. 'Now as for your hair... I think you should wear it up. If only because of the heat and dancing.' begon Julie, misschien wel meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ik liet het allemaal maar gebeuren, want ik vertrouwde erop dat ze niets raars zou doen. Het fijne van dit alles was dat ik even totaal niet bezig was met het feest zelf en mijn zenuwen daarvoor. Ik dacht even helemaal niet aan wat er in Courdemanche of het klooster was gebeurd, wat er eventueel hier zou kunnen gebeuren, al was de kans klein. Nee, Julie wist me helemaal af te leiden van dat alles waardoor ik eigenlijk ook echt zin kreeg in het feest. 'Finished.' glimlachte ze na een tijdje waardoor ik opkeek. 'Hold on. For finishing touches...' mompelde ze waarna ze wat bloemen pakte die we eerder ook als decoratie rondom het huis hadden gebruikt. 'It's beautiful! Thank you.' glimlachte ik toen ik zag wat ze gedaan had. Al mijn haar was als een soort kroon rondom mijn hoofd gevlochten waarna ze drie rode rozen net achter de vlecht had gestoken aan de voorkant, waardoor het haast leek alsof ik echt een kroon droeg. 'And now it must be time we go! I am sure my brother is waiting for you and he musn't wait too long.' knipoogde Julie waarna ze haar eigen outfit nog eens checkte voor we de kamer verlieten.

Het was niet ver lopen naar Rosa's huis en het veld waar de festiviteiten gehouden werden. Wel merkte ik onderweg dat ik wat nerveus werd, maar meer om het feit dat ik niemand echt kende dan omdat ik dacht aan wat er eventueel kon gebeuren. Gelukkig had ik Julie's arm vast. 'I do want to warn you. People are quite... curious, so they might have a thousand questions for you.' glimlachte Julie waarna ik knikte. Ja, zoiets had Xavier me ook al verteld toen we hier voor het eerst aan waren gekomen en het was niet alsof we heel veel tijd hadden gehad om met mensen te praten daarna. Daarvoor waren we simpelweg te druk geweest bij Isabelle en de voorbereidingen rondom Flora Day. Dit was dan ook een ware vuurdoop, maar het was niet anders. Ik vertrouwde erop dat Xavier, Julie en waarschijnlijk ook hun moeder me er wel doorheen zouden slepen. Het duurde niet lang voor het veld in zicht kwam en daarmee ook een glimlach op mijn gezicht bracht. Het was echt prachtig. Ieder oppervlak was met bloemen in allerlei kleuren versierd en er stonden lange tafels met eten en drinken en de mensen die er waren leken het al ontzettend naar hun zin te hebben. Mijn blik gleed kort langs de aanwezigen om te zien of ik Xavier al kon zien, maar dat was niet het geval. Samen met zijn moeder was hij al eerder richting Rosa gegaan om daar nog verder te helpen met voorbereidingen, want uiteraard waren zij ook sneller aangekleed geweest. Ik had zo'n vermoeden dat Julie er alleen zolang over had gedaan om mij af te leiden en eventuele zenuwen tegen te gaan. Wat natuurlijk vreselijk lief was en daar was ik haar ook erg dankbaar voor. Ik keek nog even rond toen we aangekomen waren, maar werd al snel door Julie op mijn arm getikt. 'Would you mind if I go and see my friends? I'll see you later, of course!' vroeg die waarna ik met een glimlach mijn hoofd schudde. 'No, please, go! Enjoy your evening!' antwoordde ik waarna zij mijn wang kuste en daarna haast naar haar vrienden huppelde. Ik lachte even bij mezelf. Nee, ik had geen babysitter nodig en het laatste wat ik wilde was dat zij tijd met mij zou spenderen terwijl ze ook bij haar vrienden kon zijn. Ik merkte echter al wel snel dat meerdere mensen naar me keken, me onderzoekend bekeken, en dat voelde toch wel een beetje ongemakkelijk. Ik had immers niet meer iemand langs mijn zijde om een praatje mee te maken en daarmee te doen alsof ik het niet zag. Ik kon daar slechts blijven staan, mijn handen wat nerveus in elkaar gevouwen achter mijn rug, en mijn ogen neerslaan.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 07/27/2018 08:37 PM

Xavier:
Ik was de hele dag nog bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor Flora Day. Ik had er zelfs mijn uniform voor gepoetst. Normaal had ik er nooit moeite mee, overigens had ik ook zelden te kiezen wat ik aan zou trekken. Het was nieuw voor me dat dit een bezigheid geworden was vandaag. Het pak wat ik vroeger naar Flora Day had gedragen lag naast het uniform op mijn bed en met mijn handen in mijn zij gezamenlijk met een frons op mijn voorhoofd woog ik af wat ik aan zou trekken. Ik zou ontzettend opvallen als ik het uniform aan zou trekken. Ik was er trots op, maar nu had ik tevens de kans om eens iets anders te dragen. Uiteindelijk besloot ik mijn oude kleding aan te trekken. Het zou mijn moeder en zusje vast ook een plezier doen om me eens in iets anders te zien. Om het kostuum te complementeren had ik twee bloemen in het borstzakje gestoken. Echter had ik ook de stem in mijn hoofd niet kunnen negeren. De ontmoeting in het bos zat me dwars en tevens ook alle gebeurtenissen van de laatste tijd. Ik had besloten mijn riem om te doen met enkel een klein zwaard op de rug en een pistool. Een lang zwaard opzij zou alleen maar voor meer ongemak zorgen. Eén blik op mijn moeder toen ik beneden kwam vertelde me genoeg. Het was een juiste keuze geweest om de oude kleding aan te trekken. Ik had haar nog even geholpen met inpakken voor ik met haar naar het terrein vertrok. Algauw hadden we ons aangesloten bij een klein groepje wat ervoor zorgde dat de laatste (details) ook in orde gebracht werden voor we ons op het veld waagden om mee te doen aan het feest. Ik bedankte Rosa nogmaals voor het feit dat ze organisatie op zich had genomen dit jaar en het veld ter beschikking had gesteld voor ik verder rondkeek. Mijn ogen gleden over het veld heen en als eerste zag ik Julie. Dan moest Camille er vast ook al zijn! Met een glimlach liep ik enkele stappen om haar te zoeken. Dat was niet moeilijk geweest, ze stond er wat ongemakkelijk bij aan de rand waarop ik naar haar toe holde. Ik wilde haar dat zo kort mogelijk laten ervaren. Ik hoopte maar dat ze er nog niet zo lang had gestaan. 'Milady', zei ik met een losse buiging. 'Please come and join us', nodigde ik haar uit voor ik haar hand vastpakte en haar mee het veld op leidde. 'Did you just arrive?', informeerde ik bij Camille. 'I will introduce you to some people this evening if you don't mind.', zei ik tegen haar. Als ze wat meer mensen had gezien, hoopte ik dat ze zich wat beter op haar gemak zou gaan voelen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 07/27/2018 10:41 PM

Camille
Ik keek met een grote glimlach op toen ik zag dat Xavier mijn kant op kwam lopen. 'Captain.' glimlachte ik nadat ik ook een kleine buiging had gemaakt. Het was toch wel vervelend dat we hier onze relatie verborgen moesten houden, maar het was niet meer dan logisch. Daarnaast was het een goede oefening voor als we terug in Parijs zouden zijn en we zouden toch wel ergens een momentje voor ons tweën hebben? Ik zag het wel. We moesten maar zien hoe deze avond verliep. Ergens had ik er onwijs veel zin in, om te dansen en even nergens over na te denken, maar ik vond het ook wel een beetje ongemakkelijk en spannend. Echter zouden die gevoelens me niet bepaald helpen of de ervaring beter maken dus probeerde ik het naar de achtergrond te duwen. 'Yes, only just. Julie went off to see her friends.' beantwoordde ik zijn vraag met een glimlach terwijl ik hem achterna liep, het veld op. 'Yes, please, that would be great. It feels a bit... Awkward, not knowing anyone.' reageerde ik op zachte toon toen hij aangaf dat hij me graag zou introduceren aan andere mensen. Dat zou al enorm helpen om me op mijn gemak te stellen. Ook hoopte ik dat dat de nieuwigheid van me af zou halen, want ik had wel gemerkt dat iedereen nog steeds nieuwsgierig naar me keek. Ongetwijfeld dat er wat geruchten door het dorp waren gegaan, maar daar dacht ik maar niet te veel bij na. We kwamen niet heel ver voor Rosa ons stopte en mij welkom heette. 'I hope we'll show you the best that Fontaine has to offer. Enjoy!' glimlachte ze waarna ik haar bedankte en ze weer verder liep. Er begonnen steeds meer dorpelingen aan te komen en na een tijdje begon de band dan ook te spelen. Ik herkende de deuntjes niet, al kon ik door het tempo wel raden wat voor dans ze speelden, dus liet ik mijn blik naar het kleine groepjes dansers op het midden van het veld gaan. Een glimlach verscheen rond mijn lippen. Het leek zoveel vrijer dan de stijve dansen die we in Courdemanche en op het paleis altijd dansten. Daar was ook niks mis mee, ik hield van dansen dus hoe maakte me niet zo uit, maar dit leek zoveel vrolijker en uitbundiger. Hier werd gevierd en genoten. Dansen was hier niet uit verplichting omdat men vond dat dat hoorde, maar omdat men het daadwerkelijk leuk vond. 'Camille! Oh, you look absolutely stunning.' hoorde ik ineens naast me waar ik Xavier's moeder met een grote glimlach zag staan. Meteen voelde ik me een beetje schuldbewust. Had ik echt wel haar jurk aan kunnen doen? Ze had het zelf aan haar dochter gegeven en die weer aan mij, maar het leek me toch een familieding. Thuis waren we daar altijd heel erg streng in geweest, maar Xavier's moeder leek er niet eens twee keer over na te denken. 'Thank you. All of your preparations look wonderful. It's unbelievable what everyone has achieved. I'm not sure the decorations at the palace could top this.' reageerde ik met een glimlach waarna zij haar hand kort op mijn bovenarm had gelegd. 'You go and enjoy yourself! I will see you later. Xavier? I assume you were planning on introducing our guest?' glimlachte ze terwijl ze zich even naar haar zoon omdraaide en hem haast met een strenge blik aankeek. Daardoor schoot ik bijna in de lach, maar ik wist me in te houden. Nee, het was wel duidelijk dat deze lieve en zorgzame vrouw toch wel heel graag had dat alles netjes en volgens de regels ging.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 07/29/2018 07:47 PM

Xavier:
Ik glimlachte even naar Camille. Ik had het helemaal niet officieel willen maken en had haar eigenlijk willen vleien met de buiging. Echter zorgde de omstandigheid er ook voor dat we ons in moesten houden en alles strakker was dan op het moment dat we alleen met elkaar zouden zijn.
Ik had het fijn gevonden dat Rosa ook even naar Camille toegestapt was om haar veel plezier te wensen en dat mijn moeder ook nog op ons af kwam. Ze had helemaal gelijk, Camille zag er ook prachtig uit. Het leek me alsof ze zich een stuk gemakkelijker zou moeten voelen in een jurk als deze vergeleken met de jurken die ze in het paleis droeg. Ik keek op toen mijn moeder mijn naam noemde en draaide me wat naar haar toe. Ik glimlachte toen ze erop stond dat ik haar voor zou stellen aan de andere dorpsbewoners - hoewel allemaal lastig ging worden op één avond. 'We were on our way, mother', antwoordde ik haar beleefd. 'We will be allright.', verzekerde ik haar. Ik hoopte dat de inwoners van Fontaine haar in de armen zouden sluiten, haar zouden accepteren en dat ze zelf ook kon ontspannen met een leuke avond. 'Have a nice evening, don't worry. I'll keep an eye on Camille.', verzekerde ik mijn moeder. Toen moeder weggelopen was liep ik met Camille ook richting het eerste groepje mensen toe, waarna ik haar voorstelde. 'I want to introduce our guest to you. This is Camille, one of the ladies in waiting of the Queen. She stays with us in Fontaine for a while to get to know France a little bit better, besides the walls of the Palace in Paris', zei ik met een grijnsje. Vervolgens noemde ik ook alle namen op aan Camille van de mensen die rondom ons stonden. Bij een van de namen bleef ik wat langer hangen voor ik mijn verhaal deed. 'I learned to ride at Thomas' farm', begon ik waarop ik enkele anekdotes vertelde waarop de groep moest lachen. Het moest wat ontspannen worden en het liefst zou Camille zich thuis voelen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 07/29/2018 09:12 PM

Camille
Ik had even geglimlacht om Xavier's opmerking dat hij een oogje in het zeil zou houden. Dat was lief van hem. Ik was hem gevolgd naar een groepje mensen en knikte en glimlachte even naar iedereen die hij aan me voorstelde. 'Nice to meet you.' zei ik terwijl ik ook een paar handen schudde. Met een brede glimlach luisterde ik naar Xavier's verhaal en moest ook even lachen toen hij klaar was. 'It's good to have you back, Captain. How long are you staying?' werd hem daarna gevraagd waardoor ik ook even vragend naar hem keek. We hadden het eigenlijk helemaal niet over dat soort dingen gehad. Beiden waren we er al wel stukken beter aan toe dan toen we uit Parijs vertrokken, maar was alles al oké genoeg om terug te gaan? Ik op mijn beurt voelde die behoefte sowieso al niet echt, maar Xavier had natuurlijk ook wel zijn verantwoordelijkheden en taken op het paleis en daar konden we niet onderuit. Net op het moment dat iemand nog wat wilde zeggen, kwam Julie aangehold. 'Hmmm... That's your way of introducing her to Fontaine, brother? Boring talk? Here! Time for dancing! Come on, Camille! Xavier, if you dare... ' zei ze lachend voor ze me aan mijn arm meetrok naar een open stuk op het veld. 'But I don't know the dances!' probeerde ik te protesteren. 'If you can dance at court, you can dance here!' schudde Julie haar hoofd voor ze zich binnen de al dansende groep voegde. Ik had daarna niet heel veel keuze behalve om mee te doen op de vrolijke en snelle deuntjes. In Courdemanche had ik de tennants ook wel dergelijke dansen zien dansen tijdens het Harvest Feast, maar daar had ik me nog nooit eerder in gemengd. Ik moest af en toe dan ook even bij mijn buurman kijken en wat een aantal keer te laat met naar voren bewegen, maar het duurde niet heel lang voor ik het door had en mee kon dansen alsof ik er al jaren bij hoorde. Niet veel later werd me een beker toegestoken door een van de dorpelingen en ik nam een slok zonder echt te kijken wat het was. Al snel spoelde de smaak van ale door mijn mond. Niet wat ik normaal uit zou kiezen - ik vond het toch te bitter in vergelijking met wijn - maar voor nu was het wel prima.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 07/30/2018 08:24 PM

Xavier:
Ik keek naar ze en glimlachte tevreden toen ik hoorde dat ik nog altijd welkom was in hun midden en ze het fijn vonden om me terug te hebben. 'Please no Captain here, just Xavier. I hear "Captain" enough in Paris', zei ik lachend en keek ze lachend aan. Even was ik stil toen ze vroegen hoe lang we zouden blijven en dacht ik na. We waren er nu al enkele dagen en ik zou ook terug naar de Koning moeten om mijn werk weer op te pakken. Maar hoe lang zou het duren voor we ons goed voelden? 'A week, a few weeks maybe? Maybe shorter if the King sends for me or the Queen for Camille.', zei ik schouderophalend. Ik wist het zelf ook niet zo goed, ik wilde ons niet vastpinnen dat we verplicht tot een bepaalde tijd hier moesten zijn. Ik werd gestoord door Julie die Camille vrijwel direct bij het groepje wegtrok en fronsde mijn wenkbrauwen. If you dare... En of ik durfde! Wat ongemakkelijk probeerde ik het gesprek zo vlug en beleefd mogelijk af te ronden met de belofte dat ik nog eens langs zou komen of een praatje met ze maakte. Tegen de tijd dat ik me los kon weken van de groep oude bekenden waren zowel Julie als Camille al in het feestgedruis verdwenen. Gezien de woorden van Julie had ik enig idee waar ik ze kon vinden waarop ik naar het veld waar gedanst werd liep. Een plek die ik altijd zorgvuldig vermeden had, ofwel aan de kant stond, ofwel iemand hooguit van drank voorzag. Dansen was nooit echt mijn ding geweest en als ik eronder uit had gekunnen, dan had ik dat ook gedaan in het verleden. Het duurde even voor ik Camille gevonden had en ik begon me een weg naar haar toe te banen tot ik zag dat ik te laat was. Gefrustreerd schopte ik een steen van het veld af waarna ik me algauw weer op mijn oude plek terugtrok langs de kant met een beker ale. Ik had het kunnen weten dat Camille het goed zou doen bij de mannen. Waarom was ik zelf niet op het idee gekomen om met haar te dansen direct in het begin en haar voor mezelf te kunnen houden? Of was dat te gierig? Ik goot wat ale naar binnen en probeerde niet jaloers of aangedaan te lijken terwijl ik mijn blik probeerde van Camille af te houden, zodat ze niet constant op haar gevestigd zou zijn - al lukte dat niet altijd even goed. Mijn zusje had ik ook algauw gespot tussen de mensen wat me een vage glimlach opleverde. Ze vond Flora Day altijd al geweldig en was er veel meer het type voor geweest dan ik.

29, female