ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/15/2018 06:52 PM

Xavier:
Ik had haar overeind geholpen en merkte op dat het lang duurde voor ik een antwoord van Camille kreeg. Ik knikte en liet haar rustig uitpraten. 'I have the same. I haven't slept for nights...', gaf ik aan haar toe. 'I would love to say you can sleep here or at my house, but I think it's wiser for both of us to try to sleep seperately.', zei ik wat ongemakkelijk. Ik was graag bij haar gebleven tot ze sliep, ik kon met mijn rug toch niet lekker in bed liggen of slapen. Niet handig. Of haar gezelschap houden, haar in mijn armen nemen en vertellen dat ze op het moment nergens voor hoefde te vrezen. 'The nightmares, thoughts and memories are taking over my head. I can imagine the same is happens by you', zei ik tegen haar ne kneep zacht in haar hand die ik nog niet losgelaten had sinds ik haar overeind geholpen had. 'Maybe I can go to the doc tomorrow, he has to have some drink to get some sleep or a recipe for that.', zei ik tegen haar. Ik moest toch naar mijn wonden laten kijken. 'And then I'll share it with you', zei ik met een kleine glimlach. Echter moest je daarvoor ook het vertrouwen hebben in de artsen die er rondliepen. Ze konden je zo iets giftigs aansmeren en dan zat je zelf met de gebakken peren of ontwaakte je niet meer. De geruststelling dat alles veilig zou zijn, er niks meer zou gebeuren, dat je er samen voor stond had zo prettig kunnen zijn. 'You can call for me if you can't sleep. Then I'll come to you and keep you company', zei ik met een glimlach. 'I think I'll stay here, it is already late to go home.', gaf ik aan, mede ook zodat ze zich er geen zorgen om hoefde te maken.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 08:50 PM

Camille
Ik glimlachte toen Xavier aangaf dat hij er nog steeds voor me zou zijn en dat zijn kantoor en huis nog steeds mijn veilige haven kon zijn. 'Thank you.' reageerde ik, zowel op zijn woorden als op het feit dat hij zijn hand uitstak om me overeind te helpen. Ik nam zijn hand dan ook dankbaar aan en kon een brede glimlach niet onderdrukken omdat het me deed denken aan onze eerste ontmoeting. Op zijn vraag om me terug te wandelen naar mijn kamer wist ik niet zo goed wat ik moest antwoorden. Ik was namelijk bang dat ik geen slaap zou vatten en een impuls in me wilde bij hem blijven, al wist ik dat dat verkeerd was. Er waren vrij stricte regels over relaties en courtships op het paleis - en eigenlijk ook daarbuiten - en alleen al het feit dat we nu maar met z'n tweeën waren, zonder chaperon om ons in de gaten te houden, zou al verkeerde signalen uiten naar de buitenwereld als iemand erachter kwam. Het was oneerlijk verdeeld, want hij zou er mogelijk nooit problemen mee krijgen, maar ik zou meteen afgeschilderd worden als iets wat ik niet was. Ik zou geruïneerd zijn en ik had zo'n vermoeden dat de Koning dan zeker zijn handen van me af trekken omdat het slecht zou zijn ten aanzien van hem. Gezien mijn vader niet meer leefde en dus geen match meer voor me kon maken, was deze taak - in het gebrek aan levende, mannelijke familieleden - terecht gekomen bij de Koning. Het was iets waar hij gebruik van kon maken om een situatie in zijn voordeel te draaien, als hij dat zou willen, en ik had er absoluut niets over te zeggen. Dat was ook de hele reden dat ik het zo moeilijk had gevonden om na te denken over mijn gevoelens voor Xavier. Het kon me ieder moment weer afgenomen worden, als dat de wil van de Koning was, terwijl mijn hart niets liever wilde dan bij hem zijn. 'I'm not sure I'll be able to sleep...' antwoordde ik wat traagjes, omdat ik me er onzeker door voelde. Echter realiseerde ik ook dat ik eerlijk tegen hem moest zijn, al helemaal als we wilden dat dit zou werken. 'My nightmares have become worse and more frequent since we came back from the monastery. It's all so... So vivid and it seems so real. Some nights I hardly dare close my eyes...' vervolgde ik daarna terwijl ik hem aankeek. Nee, ik had niet echt het gevoel dat ik zou kunnen slapen vannacht, niet na wat hij me ook verteld had.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 08:20 PM

Xavier:
Ik had naar haar gekeken en traag geknikt op haar woorden toen ze van mening leek te zijn dat de Koning het moest weten. Ze had wel gelijk. Ik moest tevens mijn excuses naar hem maken voor mijn gedrag in de bibliotheek. Dat had niet door de beugel gekunnen, ondanks hij er niks van had gezegd. Ik had het lastig genoeg gevonden om het aan Camille te vertellen, ook al wist ik dat de Koning vast ook begripvol zou reageren, hem kennende. Misschien kon hij een deel van de last van mijn schouders nemen. Tijd geven, al had hij die bij de koets al aangeboden toen we net terug waren uit het klooster. Ik had die tijd alleen nooit geaccepteerd. Ik was te koppig geweest om deze te accepteren en als een werkende machine doorgegaan.
Het volgende moment had ik me kort in de zevende hemel gewaand. Met een lieve glimlach keek ik naar Camille. Ondanks dat ze mijn woorden niet herhaalde, kon ik het haar niet kwalijk nemen. Haar betoog van straks had zich goed in mijn oren geknoopt. Ze had wel degelijk gevoelens voor me en ik had ze al die tijd niet gezien of misschien zelfs niet willen zien. De kus duurde voor mijn gevoel veel te kort en het liefst had ik mijn lippen direct weer op de hare gedrukt. 'I'll be there for you, Camille. You are welcome here, in my office, at my home. Whenever you want or need it', verzekerde ik haar nogmaals terwijl één van mijn vingers een blonde lok eromheen aan het winden was. Ik had haar gemist de afgelopen dagen, ik had mezelf verwaarloosd en wilden we dit uiteindelijk laten werken, moesten we beiden onszelf bijeen rapen en onszelf durven zijn bij de ander. Traag stond ik op en stak ik mijn hand naar haar uit om haar overeind te helpen, net zoals ik het in het park van Parijs had gedaan bij onze eerste ontmoeting. 'It's already late, shall I bring you to your room so you can get some sleep?', vroeg ik zachtjes aan haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 07:22 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier zich van zijn stoel liet glijden en tegenover me kwam zitten, want een volledige, gemeende glimlach kreeg ik gezien de situatie gewoon niet op mijn gezicht getoverd. 'I will.' knikte ik zacht waarbij ik hem aankeek. Hij had mij nu nodig zoals ik hem nodig had gehad na alles in Courdemanche. Dat nam niet weg dat ik zelf ook nog niet helemaal helder was na wat er in het klooster was gebeurd, maar mijn lijden was maar een fractie geweest van wat hij had doorgemaakt en ik zou hem steunen en helpen waar ik kon. 'It might be best to tell him. He needs to know. It will be a weight off your mind and he'll understand.' reageerde ik op zijn woorden toen hij me vertelde dat ik de enige was die dit nu wist, die op de hoogte was van de hel waar hij doorheen was gegaan. Ik zou hem nooit dwingen het te vertellen of aan hem voorbij gaan en het zelf aan de Koning vertellen, maar ik vond wel dat dit iets was wat niet geheim gehouden moest worden, vooral omdat de mannen altijd eerlijk waren geweest naar elkaar. In hun posities was eerlijkheid en transparantie ook belangrijk, omdat alles om vertrouwen draaide en praktisch gezien het hele land afhankelijk was van dit vertrouwen. Ik begreep ook dat Xavier misschien meer tijd nodig had en ik vond ook dat hij nog wat tijd moest nemen, maar uiteindelijk moest dit bekend worden. In de stilte die volgde merkte ik hoe hij me bekeek, en aankeek, en voelde ik enorm de drang om mijn ogen neer te slaan. Er was niets lastiger dan iemand aankijken in een situatie waarin je beide kwetsbaar was, want de ander kon zo je ziel inkijken, zien wat je verlangens en gevoelens waren - zaken die ik over het algemeen dicht bij mijn hart hield en niet met anderen deelde. Ik keek hem dan ook aan en voelde direct hoe ik wegsmolt onder zijn donkere, warme blik. Diezelfde warme blik die me op dag éém had aangekeken en me een veilig gevoel hadden gegeven, zelfs na alles wat ik had meegemaakt in de dagen ervoor. Zijn fluistering trok me weer terug naar het hier en nu waardoor ik toch kort mijn ogen neersloeg en het van binnen ontzettend warm kreeg, een gevoel wat alleen maar toenam toen hij door mijn haar streelde en naar me toe boog. Mijn adem stokte even in mijn keel toen hij zijn lippen op de mijne drukte en voor even hield ik mijn ogen open zodat ik naar hem kon kijken, kon zien dat het echt gebeurde, voor deze dichtfladderden en mijn handen naar zijn gezicht gleden zodat ik deze vast kon pakken. Voorzichtig brak ik de kus af, meer omdat ik even compleet vergeten leek te zijn hoe ik moest ademen dan omdat ik echt wilde dat het stopte, waarop ik hem ademloos aankeek. Ik kon nog niet terug zeggen dat ik van hem hield, want ik wist niet hoe dat voelde en of dat was wat ik voelde, maar ik voelde wel dat ik bij hem wilde blijven, dat ik hem nodig had. 'I... I'm not going anywhere.' wist ik uiteindelijk met enige moeite uit te brengen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 05:35 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en verbaasde mezelf over het feit dat ik ergens opluchting voelde na het opbiechten van de gebeurtenissen in het klooster. Het was fijn om het met iemand te kunnen delen. Iemand die je vertrouwde en niet in de rede viel. Echter verdween dat gevoel toen ze mijn handen los liet. Ik wachtte af wat er zou gebeuren, in de verwachting dat ze de kamer uit zou gaan om opnieuw weg te lopen. Weg te lopen uit de hele situatie waarin ze beland was.
Ik hield mijn adem in toen ze opnieuw mijn handen vastpakte en draaide mijn hoofd naar haar toe toen ze voor me kwam zitten. Ik knikte braaf toen ze me zei dat ik me nooit meer voor deze gebeurtenissen moest verontschuldigen. Het voelde nog niet zo, maar ik moest erop vertrouwen dat het het beste zou zijn. De woorden die daarop volgden brachten langzaam maar zeker een glimlach op mijn gezicht terwijl ik ingepakt werd met een warme laag woorden. Alsof iemand je in zijn/haar armen nam en je gerust stelde, je zekerheid en bescherming bood. Misschien was het dit geweest waarnaar ik op zoek was geweest en ik niet had kunnen vinden. Toen ze uitgesproken was liet ik mezelf van de stoel glijden, tegenover haar op mijn knieën en kneep zacht in haar handen. 'Would you help me to clean up the mess in my head?', vroeg ik zachtjes aan haar terwijl ik haar aankeek. 'I want to come back, but don't know exactly how', klonk mijn stem. 'You're the only one who knows this. Even the King doesn't know, even though I almost hit him in the library, not knowing it was him with all good intentions.', gaf ik aan haar toe. Als ik alleen was worstelde ik teveel met mezelf, Camille had me zojuist haar vertrouwen gegeven. Een stilte volgde waarop ik haar alleen maar aan kon kijken, bekijken en het verlangen groeide om mijn hand liefdevol door haar haar te kunnen laten gaan. Haar zachte lippen te voelen. Haar dicht bij me te houden en voorlopig niet meer los te hoeven laten. 'Don't run away, please don't', fluisterde ik zachtjes. 'Stay with me, stay in the palace, we need you... I need you... I love you', vervolgde ik voor ik één van mijn handen losmaakte en door haar haren streelde voor ik me naar haar toe boog en mijn lippen zacht op de hare drukte terwijl de ander op haar rug lag om steun te bieden. De vlinders gierden door mijn buik toen eindelijk werd toegegeven aan een lang gekoesterd verlangen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 03:15 PM

Camille
Ik was eigenlijk nog te verbaasd geweest door het feit dat het me gelukt was om mijn gevoelens te uiten zonder direct in te storten of weg te rennen dat ik me terug in de stoel liet zakken toen Xavier me dat opdroeg. Met moeite luisterde ik stil naar alles wat hij te vertellen had en keek hem aan met een zachte, maar ook wel enigszins verwarde blik in mijn ogen. Kort schudde ik mijn hoofd toen hij zei dat hij een idioot was waarna ik hem in woorden wilde zeggen dat ik hem vergaf, maar het lukte me niet om iets over mijn lippen te krijgen. Op het moment dat hij mijn handen vastpakte, wilde ik deze eigenlijk terugtrekken omdat ik niet wilde dat hij merkte dat ze nog trilden van alle emoties die door mijn lichaam raasden, maar toen ik voelde hoe hij met zijn duim over de rug van mijn hand streek, voelde ik me wegsmelten en kon ik niets anders dan hem aankijken. Het kostte me de grootste moeite om hem niet te onderbreken, niet te zeggen dat ik niet wilde weten wat ze hem hadden aangedaan omdat ik wist dat de waarheid daarvan pijn zou doen en ik er niet aan wilde denken wat voor pijn hij had moeten ondergaan, maar ik liet hem uitspreken en alles vertellen zonder onbrekingen of reacties. Wat een hel had hij doorgemaakt! En ik had het alleen maar erger gemaakt door zo afstandelijk te doen. Hij had niemand gehad om zijn verhaal bij kwijt te kunnen, had niemand gehad om veiligheid bij te zoeken. Nee, in plaats daarvan had hij de held moeten spelen, zich aan zijn taken en verantwoordelijkheden moeten houden. Alle woede die ik eerder naar hem had gevoeld, de frustratie omdat hij me ervan verdacht had een spion te zijn, was nu verdwenen. De man voor me was verward. Getraumatiseerd en gebroken. Hij zat vast in een positie waarin hij verantwoordelijkheden droeg, maar dat op dit moment toaal niet aankon omdat zijn verantwoordelijkheidsgevoel hem de kop kostte, ervoor gezorgd had dat hij door een hel was gegaan om anderen te kunnen beschermen. Voorzichtig maakte ik mijn handen van hem los voor ik opstond uit de stoel en om het bureau heen liep waarna ik zijn handen van het bureau pakte, deze vasthield in de mijne en geknield voor hem ging zitten. 'Don't ever apologise for any of this again. Not ever.' zei ik op enigszins felle en harde toon, puur om tot hem door te dringen en niet omdat ik boos was of tegen hem in wilde gaan. 'You are the kindest and bravest man I've ever met. You have been dedicated and dutiful to your country and have done so much good. You didn't deserve any of the things that happened to you and you are not to blame for any of it either. Please remember that... Please know that you're not to blame. You're honourable, protective, intelligent and so, so strong. You've been the only person at court with whom I feel safe and at ease, the only one whose presence can calm me down...' sprak ik zacht terwijl ik naar hem opkeek. 'These men... Whoever they are... They don't deserve to have broken you. They don't deserve to get into your head like they've done. Please. Please come back to me. I don't know what to do without the Xavier Du Guesclin that I know, without the man I have feelings for.' vervolgde ik op fluistertoon.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 02:42 PM

Xavier:
Stil had ik geluisterd naar haar betoog, het op me in laten werken. De blik in mijn ogen verzachtte. Wat ben je toch een sukkel, Xavier. Het was nog maar eens bewezen dat ik niet met dames buiten de protocollen om kon gaan. Ze had hetzelfde gevoeld en ik was er blind voor geweest. 'Please take a seat, Camille', zei ik zachtjes en knikte naar de stoel voor ik zelf ook een stoel pakte en aan de andere kant van het bureau ging zitten.
'I am guilty of having the same feelings... not knowing how to act...', gaf ik aan haar toe en slikte moeizaam. 'Feelings for you', verduidelijkte ik voor ik haar blik even ontweek en een stilte liet vallen. 'Deep inside me I know you would never betray any of us...', vervolgde ik zachtjes. 'Your escape looked for me as the evidence for what the papers said, you could have been a suspect. But I refused to believe it, until tonight. I... I can't say I'm sorry often enough... I am a fool that I accused you undeserved.', zei ik tegen haar. 'I am very sorry, Camille. And I hope you can and will forgive me for all the mistakes I made', fluisterde ik schor voor ik mijn ogen neer sloeg.
Ik wachtte even voor ik voorover boog en haar handen zacht vastpakte. Ik streelde met mijn duim over de rug van één van haar handen en keek haar aan. 'I believe you have the right to know what truly happened in the monastery', begon ik en slikte een grote brok weg. Ik vond het moeilijk om erover te praten. 'At the end of the ribbon maze, I was attacked in a room by three men before I was bound on a chair.', begon ik voor ik mijn ogen neer sloeg. Ik kon het niet. Ik kon haar niet én aankijken én vertellen wat er gebeurd was. 'They forced me to answer questions and thesis. Think of the most cruel things you can imagine.', fluisterde ik en voelde een ijskoude rilling over mijn rug gaan en sloot mijn ogen. Ik moest mezelf opnieuw bij elkaar krijgen om verder te vertellen. 'If I answered wrong or lied, one of you would be punished. If I refused to answer or did not answer the way they wanted me to do, like true or false or choose between names, I got punished', legde ik de weinige spelregels uit. 'I am not myself anymore and I don't know how to get back. I... They wanted me to choose between you and the King, or you and the Queen. I refused to answer, later on, they told me if I had chosen for you, I would have saved you... I didn't even knew you were there too, until they let me see you, in the flames', zei ik nauwelijks hoorbaar. 'To break me', fluisterde ik. 'They played with a balance, I can't listen to things like that any more, things squeeking, cracking... or I'm going crazy again. They told me the worst things, they let me think the weirdest and worst things and I don't know what to believe in. I didn't even know what was the front or the back... I would even hesitate about that... And I still don't know what to believe in, what's true and what's false.', zei ik zacht voor ik mijn ogen opsloeg naar haar. 'I wouldn't forgive myself if you died in the flames.', zei ik schor en bleef stil terwijl ik enkel naar onze handen keek. 'I lost myself in the monastery and I didn't have the right to blame you for it. I'm very sorry I did.', waren de laatste woorden die ik sprak. Ik wist niet meer wie ik zelf was, alleen dat mijn hart toe behoorde aan Camille. Meer zekerheden had ik niet meer.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 01:55 PM

Camille
Ik schrok van het feit dat hij uit zijn slof schoot en daarna met zijn hand op het bureau sloeg. Was dit mijn schuld omdat ik zijn vragen niet beantwoordde of was dit frustratie die al tijden opgekropt had gezeten? Onbewust had ik een stap naar achteren gezet en daar werd ik me pas bewust van toen ik het hout van de stoel tegen mijn kuit aan voelde. Ik hoorde zijn kwade geschreeuw maar even aan en bleef daarna stil. Wat moest ik nu antwoorden? Ik had niets om op te biechten en ik weigerde om simpelweg te herhalen dat ik onschuldig was. Waarom kon hij dat zelf niet inzien? Waarom zag hij zelf niet in hoe idioot deze situatie was? 'I'm not going to answer a question to which you know the answer yourself.' zei ik op ijzige toon waarna ik hem aankeek. 'The only thing I'm guilty of is trying to get out of the palace because I don't belong here, trying to flee this play I've been acting in for months and which was making me miserable.' vervolgde ik daarna op rustigere toon - als was ik wel op felle toon begonnen - voor ik weer even stil was. Ik moest hier eerst de moed voor verzamelen. Er was maar een manier om hem te overtuigen en dat was dat waarheid spreken. De volledige, kwetsbare en nu vooral pijnlijke waarheid. 'I ... I am guilty of having feelings for you and not knowing what to do with them, how to act around you... I am guilty of trying to push you away because it's easier than letting you in or telling you how I feel and...' fluisterde ik toen haast terwijl ik zijn blik vast bleef houden - al kostte het me de grootste moeite om niet direct weg te kijken. Dat was eruit. Ik wist nog niet of ik me er beter door zou voelen of dat de situatie nog pijnlijker zou worden dan hij al was, maar ik had het in ieder geval uitgesproken en dat was op veel vlakken al een overwinning voor me. 'I am guilty of many things, but I'm not a spy.' wist ik er uiteindelijk nog uit te persen voor ik toch toegaf aan het impuls om mijn blik af te wenden zodat ik me iets minder kwetsbaar en blootgesteld voelde. Ik wilde wel reageren op zijn laatste woorden, maar ik wist niet wat ik moest zeggen of wat ik kon doen. Ik had heel mijn hart al blootgegeven en dat was even meer dan ik aankon.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 01:26 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en een diepe grom ontsnapte uit mijn keel toen ze me toe beet dat ik haar niet antwoordde. 'Yeah, and did you answer all my questions?', schoot ik uit mijn slof. 'Start with yourself, before you are going to accuse someone else!', riep ik naar haar toe en sloeg uit frustratie met mijn hand op het bureau. Had ik haar verdorie de kans gegund, verpest ze het! 'What do you not understand? I said I did never hesitate about you. Never.', herhaalde ik en keek haar aan met vuur in mijn ogen. 'I'm doing my job, I have to make some things clear. Do you want to live in accusion? Do you want to live as a free, innocent lady, then act like one.', beet ik haar toe. Ton ze opstond stond ik ook op van het bureau en sloeg ik mijn armen om elkaar heen terwijl ik haar aan bleef kijken. 'Yes, I AM going out of my mind. Since we've been in the monastery I AM turning crazy.', zei ik kwaad. 'But what has that to do with this? The only thing I want to know is: guilty or innocent.', zei ik en zette mijn handen op de rand van de tafel om haar vol verwachting aan te kijken.
Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest, ik schreeuwde nu zelfs tegen de dame die ik het liefst zo dicht bij me had. Wat moest ze wel niet van me denken? Waarom kon ze niet gewoon mijn vragen beantwoorden? Ontkennen dat ze er ook maar iets mee te maken had en ook in het klooster slachtoffer geworden was. Niemand leek me meer te begrijpen. De Koning had door me heen geprikt, in te mooie woorden, alleen kon ik het wel mooi zelf uitzoeken. Ik had verder niemand om heen te gaan. Niemand wist van mijn twijfels, mijn gedachten, de vragen die door mijn hoofd spookten. King or Camille? Queen or Camille? Are you sure Camille Michaud is no Spanish spy? Alles kwam weer terug en vermoeid sloot ik even mijn ogen. 'You don't know what actually happened in the monastery', wist ik met een iets rustigere stem uit te brengen. 'No one even knows a little bit...', mompelde ik.

29, female