ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/02/2018 08:41 PM

Xavier:
Ik had nog verschillende pogingen gedaan om tot Camille te geraken, echter mislukten deze allemaal. Ik werd aangesproken, ik kon er niet langs komen of ze was in de massa verdwenen. Op momenten dat ik haar zag, had ze steeds weer een nieuwe danspartner. Het was zacht uitgedrukt als ik zei dat ik ervan baalde dat ze constant mensen om zich heen had. Ik gunde het haar, maar ik had toch liever zelf, ondanks mijn klunzige danspassen, tegenover haar gestaan. Na nog enkele moedeloze pogingen was ik maar aan de kant blijven staan. Het was me blijkbaar niet gegund om tijd met haar door te brengen. Daarop had ik mijn beker bijgevuld en had ik me weer aangesloten bij groepjes mensen om een babbeltje te maken.
Door de tumult werd mijn aandacht getrokken en werkte ik me wat naar voren in de mensenmassa na me verontschuldigd te hebben. Langzaam kwam ik vooruit tot ik als de bliksem getroffen bleef staan toen het doodstil werd en Camille begon te zingen. Hier had ze nooit zelf voor gekozen, waarom was er zojuist anders wat onrust geweest? Voor zover ik Camille kende, trad ze liever niet op de voorgrond. Of hadden ze haar zoveel bekers ale gegeven dat ze buiten zichzelf getreden was en op de tafel was gaan staan? Nee, in het paleis werd er ook regelmatig veel gedronken, maar door de dames vaak wel met mate. Ik kon mijn blik niet meer los trekken van Camille en al helemaal niet meer toen ik merkte dat ze naar mij keek. Ik werd er haast verlegen van dat ze met het grote publiek precies mij moest hebben terwijl ik haar al de hele avond probeerde te bereiken. Ik glimlachte toen ik haar wat meer zag ontspannen en merkte dat ik van trots begon te glimlachen en te stralen. Toen het lied afgelopen was, zou het me ook niet hebben verbaasd als ik degene was die het luidst applaudisseerde en joelde - iets wat normaal gesproken niks voor mij was. Als een vis in het water probeerde ik me opnieuw tussen de mensen door naar voren te werken om Camille op te vangen wat ik dan ook met een glimlach deed toen ik haar een hand reikte om haar van de tafel te helpen. 'That was amazing', zei ik bewonderend.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 08/02/2018 09:25 PM

Camille
Ik draaide mijn hoofd wat onwennig opzij en richtte mijn blik weer op de grond toen iedereen begon te applaudiseren. Dat was werkelijk zenuwslopend geweest, maar nu was het voorbij. Gelukkig maar. Hopelijk was dit een geval "eens en nooit meer", want ondanks dat het toch wel een beetje je ego streelde dat men het leek te waarderen, vond ik het toch verschrikkelijk om zo in het middelpunt te staan. Al die mensen die naar je keken, een mening over je hadden. Ik vond het drie keer niks en deed meestal de grootste moeite om het te voorkomen. Nu was dat echter niet gelukt, maar gelukkig was er wel iemand geweest die me toch een soort vertrouwen had gegeven. Kort keek ik op naar de plek waar Xavier eerder had gestaan, maar hij leek verdwenen. Daarom gleed mijn blik verder het veld rond terwijl ik een ontsnapte pluk haar uit mijn zicht streek, al zag ik hem nog altijd niet. Enigszins teleurgesteld wendde ik mijn blik weer af en keek ik naar de tafel onder me terwijl ik in probeerde te schatten hoe ik er het makkelijkst af kwam. Echter verscheen er al snel een hand en toen ik bekeek aan wie deze toebehoorde, verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. 'It was absolutely terrifying.' zei ik hoofdschuddend terwijl ik Xavier's hand vastpakte en met zijn hulp van de tafel afklom. Eenmaal op de grond kon ik het niet laten om mijn armen om zijn nek te slaan en hem even te omhelzen. 'But you helped me through it.' fluisterde ik zachtjes in zijn oor voor ik met mijn lippen heel lichtjes een kus op zijn wang drukte en hem toen weer losliet. Het was immers niet alsof we hier konden doen wat we wilden, zoals wanneer we alleen waren, maar dit zou er, hopelijk, slechts uitzien als een omhelzing tussen twee vrienden en dat konden ze toch niet tegenspreken? Het zou zoveel fijner zijn als we niet hoefden te doen alsof, als we konden laten zien dat we samen waren, maar ik begreep ook wel waarom het niet kon, waarom we de (ongeschreven) regels moesten volgen. Uiteindelijk zou dat alles makkelijker maken, maar voor nu zorgde het ervoor dat ik er wel drie keer over na moest denken voor ik zijn hand vastpakte of voor ik naar hem keek. Starende blikken, blozende wangen, onnodige aanrakingen zouden mensen op gaan vallen en voor je het wist zou het alles verraden. Hier in Fontaine was alles wel ietsje losser, maar op het paleis werd het echt enorm uitkijken. Daar deed men niets liever dan roddelen en als je ze ook maar een kleine glimps gaf, was het binnen de kortste keren uitgelopen op een schandaal en dat was wel het laatste wat we wilden, wat we konden gebruiken. We moesten immers ook nadenken over Xavier's baan. Deze kon geen schade oplopen door het schandaal van onze relatie of het idee daarvan. Dat was absoluut het laatste wat ik zou willen. Daarvoor betekende hij veel te veel voor me en was ik hem al teveel verschuldigd. Het idee dat ik de reden zou zijn dat hij zijn baan verloor, zou teveel zijn. 'So... Captain. What have you been up to this evening? I lost sight of you.' vroeg ik uiteindelijk met een glimlach. Hopelijk zou hij het me niet teveel kwalijk nemen dat ik eigenlijk vanaf aankomst met allerlei verschillende mannen had gedanst.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/10/2018 08:05 PM

Xavier:
Ik kon me niet inhouden om te grinniken toen ze zei dat ze het eng had gevonden. Ik kon het me goed voorstellen. Ik kon me nog goed de eerste publieke gebeurtenissen herinneren als Captain, eerste bevelen, eerste keer op pad... Het had ook mij benauwd, maar na verloop van tijd wende je er ook een beetje aan. Ik hoopte maar dat ze mijn reactie ook kon begrijpen en niet het idee had dat ik haar in haar gezicht aan het uitlachen was. Ik wist heel goed hoe zwaar het mentaal kon zijn om voor een groep of meerdere te staan en je kwetsbaar op te stellen. Het gegrinnik ging al snel over in een brede glimlach toen ze in mijn oor fluisterde dat ik haar erdoorheen geholpen had. Hoe lief. De kus die ze me nog gunde had ik niet verwacht en ik moest me ontzettend inhouden om haar niet dichter tegen me aan te trekken of op een andere manier erop te reageren. 'You're welcome.', besloot ik zachtjes te zeggen. Deze kleien gebaren, de omhelzing en de vederlichte kus zorgden ervoor dat het begin van de avond vergeten en vergeven waren. De andere mannen hadden haar niet kunnen veroveren, ze was nog steeds de mijne. Langzaam liet ik haar losser voordat de omhelzing op meer dan een bedankje naar een vriend of collega zou gaan kunnen betekenen voor andermans ogen. 'Hmmm... nothing special.', ontweek ik haar vraag een beetje. 'I got some ale, talked with some people, kept an little eye on you.', zei ik tegen haar. 'The usual thing, I suppose.', gaf ik aan haar toe. Ik was nooit erg dol geweest op Flora Day net zoals ik niet dol was op een bal als ik zelf een deelnemer was. 'But, now we are together for a few minutes... May I have the next dance with you?', vroeg ik aan haar. 'After another ale, naturally. I can imagine you're thirsty after a performance like that', zei ik tegen haar voor ik mijn lippen op haar hand drukte. We zouden het prima officieel kunnen houden en daar kon best een kus op de hand bij. Het mocht hier in Fontaine niet de gewoonte zijn, maar elk excuus om haar te kussen of dichtbij te hebben, zou ik aannemen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 08/11/2018 12:15 PM

Camille
Er was een glimlach rond mijn lippen verschenen toen Xavier "You're welcome" zei en het zorgde ervoor dat ik nog meer moeite moest doen om hem los te laten. Oh, die verdomde regels ook! Ik trok een vragende wenkbrauw op op het moment dat ik merkte dat Xavier mijn vraag een beetje ontweek. Was er iets gebeurd waarvan ik op de hoogte moest zijn? Had hij het echt niet naar zijn zin? Echter kon ik mijn glimlach niet inhouden toen hij ook aangaf mij een beetje in de gaten te hebben gehouden. Dat was zo lief van hem! Ik begon me ergens een beetje schuldig te voelen dat ik niet harder mijn best had gedaan om aan mijn danspartners te ontkomen en hem op te zoeken. Als ik ook maar een dans had afgewezen had ik naar hem kunnen zoeken, maar zelfs dat had ik niet gedaan. 'You may have every other dance this evening.' glimlachte ik met een klein lachje. Nee, wat mij betreft zouden we elkaar deze avond niet meer uit het oog verliezen en iedere dans samen dansen, maar ik wist ook wel dat dat eigenlijk niet kon. Een mens kon dromen, toch? Het was niet zo dat mijn andere danspartners vervelend waren geweest - zoals op het paleis vaak wel het geval was - maar sinds het klooster hadden we geen kans gehad om samen te dansen en de gedachten aan die keer in het klooster waren eigenlijk weer verpest door de gebeurtenissen die zich daar ook hadden afgespeeld. Ik wilde het dus maar wat graag over doen en nieuwe herinneringen maken. En bij Xavier zijn. Dat was natuurlijk het voornaamste.'Ale sounds lovely!' vervolgde ik waarbij mijn glimlach alleen maar groter werd toen hij mijn hand kuste. Ik merkte wel dat ik allemaal al wat lichter in mijn hoofd was en het, naast de al bestaande hitte, het echt behoorlijk warm had waardoor ergens het idee ontstond dat het misschien wel beter was als ik niets meer zou drinken, maar ik kon het ook niet afslaan. Voor het eerst in mijn leven was ik vrij en was er niemand die me zou veroordelen over hoe ik me gedroeg of wat ik deed. Hier waren geen strenge regels zoals op het paleis en hoefde ik geen toneel te spelen - wat een stuk lastiger was met alcohol op.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/12/2018 08:13 PM

Xavier:
Ik grijnsde toen ze antwoordde dat ik elke volgende dans deze avond van haar mocht hebben. 'Hmmm... maybe that's a little too much', zei ik lachend. 'Not that I don't want to, but it isn't friendly if I claim you the whole evening', zei ik tegen haar met een knipoog. Nee, anderen wilden haar even goed leren kennen. Er waren nog genoeg mensen die ik zelf niet gesproken had, maar met iemand anders dan Camille gaan dansen? Als ik gevraagd of meegesleurd werd, kon ik moeilijk weigeren - al zou die kans klein zijn, meende ik. 'You will have the scoop of taking me to the dancefloor', zei ik grijnzend. 'I told you before that dancing is not my thing at all', verklapte ik. Fontaine zou niet weten wat het zag. Sowieso zou ik Julie moeten bedanken - en wie weet wel met een dans. Mijn moeder zou het vast ook leuk vinden als ik haar nog even mee de dansvloer op nam. Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik haar voor het laatst had zien dansen, terwijl ze altijd een van de beteren was geweest.
Ik glimlachte voor ik onze armen door de mijne haakte om met haar naar de voor deze gelegenheid opgezette bar nam om twee ale te halen en er één van aan haar te geven. 'Cheers to tonight and the future.', proostte ik voor ik van de ale dronk. Toen onze bekers leeg waren liep ik met haar door naar de weide waarin gedanst werd. Daar liet ik haar los om nogmaals een buiging voor mijn danspartner te maken met een brede glimlach. Het was me dan toch gelukt om haar als danspartner voor tenminste één dans te strikken. 'It will be my honour', zei ik tegen haar en knipoogde. 'I can't always dance with a lady like you', vleide ik haar terwijl ik hoorde hoe de muziek opnieuw begon en ik even bij de buren moest spieken om de passen te herinneren ondanks de bijles van Julie. Algauw kwam het terug en kreeg ik er wat meer zelfvertrouwen in wat het plezier om van het moment te genieten toe liet nemen. Het was heerlijk om met Camille te kunnen dansen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 08/18/2018 11:24 AM

Camille
Een glimlach verscheen rond mijn lippen door Xavier's reactie. Ja, dat was wel typisch iets voor hem. Hij zou het graag willen, maar vond het niet kunnen naar de overige aanwezigen. Hij was werkelijk te lief voor deze wereld; Hij leek nooit echt aan zichzelf te denken, maar was vooral bezig om het anderen naar hun zin te maken en hen gelukkig te houden. Iets wat ik uiteraard ook wel kon waarderen, maar soms zou het voor hem echt beter zijn om wat egoïstischer te zijn en dingen te doen of laten omdat hij dat wilde. Er verscheen een ongelovige blik op mijn gezicht toen hij zei dat ik primeur had om hem mee te nemen naar de dansvloer. 'You're not going to tell me you have never danced at Flora Day before?' vroeg ik hoofdschuddend. Dat meende hij toch niet? Hoe kon hij in zijn jeugd iedere keer opnieuw aanwezig zijn geweest, maar nog nooit gedanst hadden? Alleen al het horen van muziek bracht bij mezelf de drang om te dansen omhoog en hij vertelde me nu doodleuk dat hij altijd maar aan de kant had gestaan. Ik kon het simpelweg niet geloven. Echter volgde de uitleg al snel en dat herinnerde me meteen aan de dans die we gedeeld hadden in het klooster. Daar had hij me ook al verteld dat hij geen geweldige danser was en het daarom ook niet heel erg leuk vond. 'I know, but you're wrong because dancing isn't about how well you do it. It's about having fun, enjoying it.' wees ik hem met glimlach terecht terwijl ik hem aankeek. Waar hij mij onderweg eraan had moeten herinneren dat ik nu vrij was en kon doen wat ik wilde, moest ik hem er nu aan herinneren dat hij plezier mocht hebben, dat het oké was om je compleet voor gek te zetten - al geloofde ik niet dat er ooit een situatie zou zijn waar hij daadwerkelijk voor gek zou staan. Maar het was ook wel aandoenlijk hoe hij zich toch wat leek te verzetten tegen het dansen, het liever veilig hield en aan de kant bleef staan. Het liet weer een hele andere kwetsbare kant van hem zien, anders dan zijn kwetsbaarheid na het klooster.
Glimlachend was ik met hem meegelopen naar de bar en had de beker ale aangenomen toen hij deze naar me uitstak. 'To our future.' fluisterde ik zachtjes terug op zijn toast voor ik ook een slok nam. Zo mocht ik dat toch wel uitspreken? De mensen om ons heen wisten het dan wel niet, maar voor ons was er geen twijfel over. Het liefst zou ik hem kussen om mijn woorden kracht bij te brengen, maar dat was gewoon niet mogelijk. Niet met al die mensen om ons heen. Het was al erg genoeg dat ik de woorden had moeten fluisteren, want het liefst zou ik het van de daken schreeuwen.
Nadat ik mijn beker ook leeg had, liepen we samen naar de weide waar gedanst werd. Ik maakte een diepe buiging naar hem en glimlachte breed door zijn woorden. 'The honour is all mine.' zei ik waarna ik al snel merkte dat ik het warm kreeg van zijn knipoog. De opmerking die daarop volgde, zorgde voor blosjes op mijn wangen en een klein lachje dat door mijn lippen ontsnapte. 'Oh, you can ask me to dance any time, any place.' glimlachte ik voor ik ook begon met dansen. Direct voelde ik me helemaal op mijn gemak en dolgelukkig. Dit was het enige wat ik wilde voor de rest van mijn leven; met Xavier zijn.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/19/2018 04:41 PM

Xavier:
'Well... I'm telling you now', antwoordde ik toen ze hoofdschuddend aan me vroeg of ik nog nooit gedanst had op Flora Day. Ik glimlachte toen ze nogmaals, net als in het klooster, benadrukte dat het niet erg was als je niet zo goed was in het dansen zelf. Zolang je maar plezier hebt. 'I will have fun with you. I was too...', begon ik voor ik nadacht over de verwoording. 'I was a real nascal, too active to just dance with the others. And when I grew up, the war came and a lot of people didn't survive, a lot of them were my age, but older and younger too.', specificeerde ik. 'It wasn't the time for jokes anymore and I didn't really have a partner to go with. I was just hanging around, talking with the others, being together when we can.', zei ik tegen haar en haalde mijn schouders op. Dat had naast het feit dat ik geen danser was, ook een grote rol gespeeld. Maar met Camille leek het allemaal anders te zijn. Ik had lol met haar, ik kon mezelf zijn bij haar, ik voelde me op mijn gemak. Daarbij kon ze zelf wél dansen en kon ik enigszins met haar meeliften. 'I guess that things are changing through the years.', vervolgde ik, mede doelend op het feit dat ik naar Parijs was gegaan, dat wij elkaar ontmoet hadden en waar we nu stonden en de toekomstplannen die we hadden. Daarop was de toost alleen maar toepasselijker geworden en voelde ik het vuur van de liefde branden toe ze fluisterend toostte op ónze toekomst.
Ik grinnikte toen ze vlak voor het dansen zei dat ik haar op elk tijdstip, overal kon vragen voor een dans. 'Hmm... I will keep that in mind. I'll hold you to that', verzekerde ik haar met een knipoog. Toen we samen dansten vlogen mijn gedachten terug naar het klooster, alleen was het nu vele malen beter om met haar te kunnen dansen. Nu wist ik op het moment zelf dat zij mijn danspartner was, nu waren gevoelens naar elkaar toe uitgesproken en kenden we elkaar zoveel beter.
We draaiden enkele keren om elkaar heen, zoals het hoorde in de dans tot ik zonder partner stond. Ik fronsde en vloekte zacht toen ik Leon met Camille ervandoor zag gaan. Het was mijn dans met haar! Het zinde me al niet dat hij met haar zou dansen, maar hij zou net zo goed op zijn beurt moeten wachten en hij hoorde het haar te vragen, verdorie. Hij kende werkelijk geen manieren. Je kon je toch nog wel een beetje inbeelden hoe je met een lady om moest gaan? Met stevige stappen liep ik naar het stel toe en legde ik mijn hand zwaarwegend op Leon's schouder. 'What are you doing?', zei ik zacht en dreigend terwijl ik me tussen hen in werkte. 'This was MY dance with her. You have to wait for your own.', zei ik stellig. Echter leek hij het er niet mee eens te zijn en probeerde zich langs me heen te werken. Trouw bleef ik tussen hem en Camille in staan en wierp hem een kwade blik toe. 'Don't you dare.', siste ik. 'You don't treat a lady like that. You really, really have no manners, you asshole.', schoot ik uit mijn slof. Vanuit een van mijn ooghoeken zag ik zijn arm omhoog komen en greep deze vast. 'Na-ah', zei ik terwijl ik mijn hoofd schudde. 'Camille, go away from here.', zei ik tegen haar terwijl ik leek aan te voelen waar dit heen zou gaan. Leon was niet vies van een "spelletje" of potje knokken. Zo te ruiken had hij daarbij ook teveel ale op, wat niet hielp om hem op een normale manier terecht te wijzen of te kalmeren. Echter schoot nu zijn andere arm ook omhoog, waarna ik deze vastpakte. Van jongs af aan waren we aan elkaar gewaagd. Vooraf had nooit vast gestaan wie van ons een vechtpartij zou winnen. Het volgende moment voelde ik iets langs mijn onderbeen gaan en werd ik onderuit gemaaid. Met een plof kwam ik neer met hem bovenop me. Ik kruisde mijn benen achter hem en rolde ons vlug om terwijl ik hem tegen de grond probeerde te houden. 'Give up, Leon. You've done enough. You're drunk.', beet ik hem woest toe. Na hetgeen wat hij in oorlogstijd had geflikt en waaronder heel Fontaine had moeten lijden, kon ik dit er niet bij hebben. 'Behave yourself.', bromde ik voor hij zich los wist te trekken met één arm en richting mij maaide, waarop hij dit maal van mij een rake klap kreeg die op zijn kaak belandde. 'I won't warn you again. Go home and calm down. I will point the next punch more securely.', verzekerde ik hem.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 08/19/2018 05:18 PM

Camille
Ik had even zwak geglimlacht bij Xavier's uitleg over waarom hij nooit eerder gedanst had. Nee, dat verklaarde wel een hoop. Nee, als ik in zijn schoenen had gestaan, had ik waarschijnlijk wel hetzelfde gedaan. Mijn lach werd weer breed toen hij aangaf me aan mijn woorden te houden, dat hij me altijd mocht vragen om een dans. 'You'd better!' glimlachte ik. Dat zou ik echt helemaal niet erg vinden. Sterker nog, het zou geweldig zijn als hij het daadwerkelijk zou doen en we ons misschien wel dagelijks aan een dansje konden wagen. Het was heerlijk om met hem te dansen, wetende dat hij het was en wat ik voor hem voelde. Het voelde zo bevrijdend. Voor even kon ik vergeten wat zich allemaal had afgespeeld en waar we waren, want voor even draaide het alleen om ons twee. Dat veranderde echter toen ik, na een bepaalde danspas, ineens Leon voor mijn neus had staan. Ik keek hem even verward aan. Waar was Xavier gebleven? Echter kreeg ik geen tijd om naar hem te zoeken, want Leon begon met me te dansen alsof we het al de hele avond deden. Wat moest ik nu doen? Eerder op de avond had ik echt geen nee kunnen zeggen tegen mijn danspartners, maar bij hem voelde het wel vreselijk verkeerd om het toe te laten. Ik had aan Xavier een paar dagen eerder al gemerkt dat hij de andere man absoluut niet vertrouwde en zelf gaf hij me ook de kriebels. Ik wilde dan ook net mijn mond opentrekken om te zeggen dat ik Xavier moest zoeken toen deze verscheen en tussen mij en Leon in ging staan. 'It's okay, Xavier.' probeerde ik hem te sussen terwijl ik een hand tegen zijn bovenarm legde. Het was niet oké wat Leon gedaan had, maar ik kon aan de toon van Xavier's stem horen dat ik het niet leuk ging vinden waar dit naartoe zou leiden en het enige wat ik wilde was een écht conflict voorkomen. 'Leave him. He's not worth it.' probeerde ik nogmaals, maar op dat moment zei Xavier me dat ik weg moest gaan. Iets wat ik natuurlijk niet van plan was. Echter was er ook niet veel wat ik kon doen. 'Please, stop!' zei ik terwijl ik naar de twee mannen op de grond toeliep, met Leon nog bovenop, maar die stak zijn arm uit en duwde me aan de kant. '

You think you're so high and mighty, Captain.' spat Leon toen hij onder Xavier terecht kwam. Een kreun ontsnapte aan zijn lippen toen Xavier hem op zijn kaak raakte, maar hij was zeker niet van plan om te stoppen. 'But you're still only a farmer's son. You're still one of us, even if you don't want to. Or have you forgotten about us in that fancy palace in Paris? I never understood it. Why would a King choose you? What makes you so special?' ging hij verder waarna hij zijn knie hard optrok in een poging Xavier van zich af te krijgen. 'And as for that lady of yours... Oh yes, I know she is yours. You know what I saw. When were you planning on telling your mother? Or is the girl a mere distraction? A harlot you pay for her company? Is that why you're keeping it a secret?' vervolgde hij waarna hij met al zijn kracht Xavier van zich af duwde en weer probeerde overeind te komen. Het was wel duidelijk dat er door de hoeveelheid ale totaal geen rem meer op zat en alle jaloezie van de afgelopen jaren naar buiten kwam. Xavier was een held. Xavier was het beste wat het dorp ooit overkomen was. Xavier dit. Xavier dat. Hij werd er gek van. Al die jaren werd de Captain maar geprezen en geprezen en woonde hij in Parijs en had hij geld en mooie vrouwen om zich heen en hijzelf zat nog altijd in dat godsvergeten Fontaine vast.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/19/2018 07:48 PM

Xavier:
Ik had de sussende woorden van Camille nauwelijks gehoord. Of misschien wel gehoord, maar ik had er geen acht op geslagen. Ik wist wanneer iemand onrecht aangedaan werd. Camille hoorde niet zo behandeld te worden en Leon moest zich zeker op een andere manier gedragen. Ze stond volkomen in haar recht dat hij het niet waard was, maar Camille was de confrontatie wel waard. Al zou het mijn kop kosten, dan nog zou ik voor haar op zijn gekomen.

De woorden van Leon kwamen hard aan. Ergens diep in me werden nog steeds de goede herinneringen samen, herinneringen van betere tijden bewaard. Ik kon en mocht hem niet meer zien als een vriend, hij had ondertussen al meerdere malen bewezen dat hij die titel niet waard was. 'I'm not more than anybody here. I'm a farmer's son and I'm proud of it. It made me what I am.', bromde ik terug in een poging mijn rust te bewaren. 'I'll never forget about Fontaine, how could I? And no, I don't live in the palace, I have a house and I pay for it as each other citizen of Paris, between all the trash and bad smells.', verzekerde ik hem. Ik was niet het type om constant in het paleis te zijn. 'It's clear you've never been in Paris before, you know nothing about the city.', beet ik hem toe. De stad had zeker zijn schoonheden, maar er waren nog veel meer plekken met armoede en onrust waar misdaad orde van de dag was. Ik negeerde zijn vraag dat hij er niet bij kon waarom de Koning mij gekozen had en wat mij zo speciaal maakte. Dat was iets wat niet voor mij bestemd was, hoewel goede eigenschappen erg zouden helpen. 'Hmpf', kwam er over mijn lippen toen Leon zijn knie hardhandig had opgetrokken. Ik probeerde het dubbelklappen zoveel mogelijk te voorkomen en mijn lichaamsgewicht in de strijd te gooien om Leon op de grond te houden. Alleen schoten zijn opmerkingen over Camille en mijn moeder het verkeerde keelsgat in. Ik wist wat hij had gezien, maar hoe durfde hij dat zo te zeggen? Waar haalde hij het lef vandaan om Camille een betaalde hoer te noemen? Knarsetandend balde ik mijn vuisten en vocht ik tegen de verleiding om hem een aantal rake klappen tegen zijn slaap te verkopen waardoor hij knock-out zou gaan. Doordat mijn handen in vuisten gebald waren, had ik me niet veel kunnen verzetten tegen de plotselinge krachtuitspatting waarmee Leon me van zich af duwde en overeind wilde krabbelen. 'Not so fast', gromde ik waarop ik naar voren dook en hem bij zijn laars vastpakte en deze krachtig naar me toe trok waardoor hij voorover viel. Ik kroop naar hem toe waarop ik bovenop zijn rug ging zitten en me over hem heen boog en mijn mond naar zijn oor bracht. 'I can let you go, but no word about me will cross your mouth again. If I hear one, you're the one who will pay for it.', dreigde ik. Mijn moeder zou het via mij horen en niet via een ander. Dat kon ik haar niet aandoen. 'And you will make your excuses to lady Camille for calling her a harlot.', zei ik tegen hem terwijl ik met zijn armen worstelde om deze tezamen op zijn rug te houden.

29, female