ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 11:59 AM

Xavier:
De temperatuur was in de kamer tot het nulpunt gedaald. Ik observeerde Camille en zag dat ze rilde, trilde. Ik had wel degelijk een harde kant en daar was ik in situaties als deze heel blij mee. Als ik dit te persoonlijk zou aanvliegen, zou ik het niet redden. Bij voorbaat al. Ik zag hoe ze moest slikken en meermalen haar mond had geopend om te antwoorden, echter kwamen er maar enkele zinnen ten gehore. Ik keek even de andere kant op en vloekte in gedachten. Ze wist alwéér door me heen te prikken. Gefrustreerd stond ik op en maakte een korte wandeling door de kamer terwijl ik in de gaten hield dat Camille op de stoel bleef zitten. Met mijn armen over elkaar heen tokkelden mijn vingers onrustig op mijn bovenarmen.
Uiteindelijk kwam ik weer bij haar terug en zuchtte diep. 'Camille', noemde ik haar nu wél bij haar voornaam. 'I didn't, until now. I never did.', verzekerde ik haar. 'But I don't know any longer what to believe, what is true and what are lies...', zei ik tegen haar. 'I can't let go the whole situation we're in. I have to find the solution. And I'm sorry that youre suspect number one. I have to include or exclude you', verontschuldigde ik me. 'You're the last person who joined the community in the palace and the one who was sneaking away... Very suspicious...', zei ik tegen haar. Tevens betrapte ik mezelf erop dat ik mijn zachte kant opnieuw naar haar had getoond door zélf mijn excuses aan te bieden. Maar wat had ik verkeerd gedaan? 'I have to be sure', herhaalde ik en keek haar aan. 'Please tell me, honestly, what is your role? Do you think Spain is behind all this problems? Do you have anything to do with it?', vroeg ik haast smekend. Ik hield het zelf allemaal niet meer bij. Het ene moment beschuldigde ik haar van hoogverraad, het andere moment was ik mild en hoopte ik op het beste, dat ze gewoon Camille Michaud was en niks te doen had en net als iedereen het slachtoffer van de onbekenden was geworden. Opnieuw gingen gedachten met me aan de haal en probeerde ik tijd voor mezelf te rekken door nogmaals een ronde door de kamer te lopen om uiteindelijk de hoed van mijn hoofd te halen en aan een kapstok te hangen voor ik terug kwam. Wat moest ik toch met deze situatie aan? Ik moest mezelf confronteren met de problemen, dat deed ik nu, maar was het beter? Maakte ik deze niet erger? Ik had nog steeds gevoelens voor haar en weigerde te geloven dat ze een spionne was, al wees alle informatie die ik tot nu toe had kunnen verzamelen erop dat zij ergens mee te maken zou kunnen hebben.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 11:59 PM

Camille
Het voelde vreemd dat hij me niet bij mijn voornaam noemde, maar bij mijn officiele titel en daardoor kon ik ook niets anders dan op dezelfde manier te reageren. 'Captain du Guesclin,' reageerde ik op een zo neutraal mogelijke toon. De dwang waarmee hij me vervolgens vroeg mee te komen en de manier waarop hij daarna mijn arm vastpakte, zorgde ervoor dat de alarmbellen afgingen in mijn hoofd. Wat was hier aan de hand? Echter besloot ik niet tegen te stribbelen, want ik had tijdens het schoonmaken van zijn verwondingen ook wel gezien en gevoeld hoe zijn lichaam grotendeels uit spiermassa bestond. Daar zou ik nooit tegenop kunnen en dat wilde ik ook niet. Niet veel later kwamen we in zijn kantoor en werd ik op een stoel gezet, tegenover zijn bureau. Mijn blik gleed kort naar de bank waar ik ooit troost bij hem had gezocht en later voor hem gezorgd had. Nu was de sfeer overduidelijk anders en het zorgde ervoor dat ik rillingen kreeg. Ik keek naar hem terwijl hij op de rand van het bureau zat. De blik in zijn ogen zei me genoeg. Dit zat fout. Dit zat vreselijk fout. De eerste vraag was nog een redelijke, al wilde ik er geen antwoord op geven. Ik wist immers niet waar ik heen gegaan zou zijn als hij me niet tegen had gehouden, alleen dat ik weg had gewild uit het kasteel. Zijn afkeurende opmerking negeerde ik, want het deed me vrij weinig. Vroeger had ik genoeg dingen gedaan die niet als ladylike beschouwd werden dus preken zoals deze deden me niet heel veel meer. Daarop volgden echter vragen waarvan het even duurde voor het tot me doordrong wat hij er eigenlijk mee wilde zeggen. Wat? Waarom vroeg hij dat? Vertrouwde hij me soms niet? De vervolgvragen gaven mij echter antwoord genoeg. Ik staarde hem dan ook even ongelovig aan. Wat een idioot idee! Hoe kwam hij erbij? Een schampere lach ontsnapte aan mijn lippen voor ik het tegen kon houden, hopend dat hij snel zou zeggen dat het een grap was en dat hij er niks van meende, maar mijn gezicht betrok al snel op het moment dat ik hem nog eens in de ogen keek en zag dat hij het echt meende. Hij was serieus in zijn beschuldiging, want dat was het in feite. Ik voelde mijn maag omdraaien en tegelijkertijd voelde het alsof iemand met zijn vuist mijn gezicht insloeg. Hij was echt serieus. Hij was bloedserieus. Hoe kwam hij erbij? Ineens voelde ik me ontzettend gekwetst. Waarom kwam dit ineens vandaan? Had hij dit altijd al gedacht? Was dit iets van de afgelopen dagen? Waar kwam dit vandaan? Wat had ik gedaan om me verdacht te maken? Ik besefte me natuurlijk wel dat mijn impulsieve actie me niet perse in een goed licht zette, maar had ik verder ooit ook maar iets gezegd of gedaan om mensen te laten twijfelen aan mijn loyaliteit? Was Xavier de enige of waren er meerderen die zo dachten? Ik voelde me diep gekwetst, maar probeerde dat niet te laten merken. Echter moest ik wel even slikken voor ik uiteindelijk dan toch mijn mond opentrok, want ik had in al die tijd nog niets gezegd. 'Do you truly hate and despise me so much that you believe me to be a Spanish spy? ... To accuse me of treason? ... Because that's what you're implying, aren't you?' vroeg ik uiteindelijk met verstikte stem terwijl ik hem aankeek. Ik opende mijn mond weer om nog wat te zeggen, maar sloot al snel mijn lippen weer op elkaar. Ik wilde niet eens in gaan op zijn vragen, wilde geen antwoorden geven. De situatie was te idioot voor woorden en het voelde dan ook alsof ik opnieuw in een nachtmerrie beland was, maar deze keer was ik klaarwakker. De man waarvoor ik gevoelens had, waarvoor ik al maanden wat gevoeld had - realiseerde ik me nu - en wie mijn veilige haven was geweest tot een paar dagen geleden was ervan overtuigd dat ik een spion was. Wat had ik fout gedaan? Wat had ik gedaan om ervoor te zorgen dat hij dit was gaan denken? Was dit wraak omdat ik zo non-reactief geweest op zijn woorden een paar dagen geleden? Was dit een straf omdat ik niet had geweten wat te doen met de gevoelens die ik voelde? Of had hij dit altijd al gedacht? Was zijn aandacht puur en alleen geweest om me te testen? Van binnen voelde het alsof mijn hart ruw in stukken werd gescheurd en ik merkte dat ik in mijn stoel zat te trillen. Ik kon gewoon niet geloven dat dit echt gebeurde en weigerde dan ook antwoord te geven op Xavier's vragen. Ik wilde hem niet vertellen dat ik het paleis uit wilde vluchten omdat ik niet langer toneel kon spelen en niet wist hoe ik om moest gaan met mijn gevoelens voor hem. Ik wilde niet aan hem kwijt dat ik doodongelukkig was en verlangde naar een thuis of een veilige haven. Wat was er toch tussen ons gebeurd? Waar was de connectie die we eigenlijk al vanaf moment een hadden gehad? In zijn aanwezigheid had ik me altijd fijn en veilig gevoeld, al had ik dat nooit echt uitgesproken en dicht bij me gehouden. Het deed me echt vreselijk veel pijn om te denken dat de man waar ik me goed bij voelde, dacht dat ik het in me had een Spaanse spion te zijn en het deed me misschien nog wel meer pijn dan het verlies van mijn familie, want hier had ik zelf invloed op gehad. Ik had iets gedaan waardoor hij dit nu dacht. Dat ik het grootste aandeel had gehad in de ongemakkelijke sfeer tussen ons de laatste paar ontmoetingen was iets waarvan ik me bewust was en me ook zeker aanrekende, want als ik het gewoon gedurfd had om me open te stellen, eerlijk naar hem te zijn, had ik het misschien kunnen voorkomen. Hij had me immers alle ruimte gegeven om me open te stellen. Er was vanuit zijn kant altijd alleen maar rust, begrip en geduld getoond, maar ik had het gewoon niet aangedurfd om me kwetsbaar op te stellen en was daardoor afstandelijk geweest. Ik had hem weggeduwd terwijl dat juist het tegenovergestelde was van wat ik wilde, van wat ik nog steeds wilde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 03:24 PM

Xavier:
De dame in kwestie draaide zich na een aarzeling om en liet de capuchon zakken. Mijn ogen werden groot van verbazing op het moment dat ik me realiseerde wie het was. Ongelovig had ik mijn hoofd geschud. Was het dan toch waar? Was zij het lek en vluchtte ze terug of had ze een geheime bespreking met de andere partij? Ik stopte met rennen, gezien het me veel energie kostte en pijnsteken opleverde in mijn rug. 'Lady de Michaud', sprak ik haar aan op een toon zoals ik iedere andere lady in waiting aan zou spreken op een moment als deze. Ik kon mezelf deze kwestie nu niet persoonlijk aanrekenen. Nu was het een feit dat ik zakelijk moest blijven en moest handelen. 'Please come with me', verzocht ik haar met enige dwang hoorbaar in mijn stem voor ik haar aan de arm naar mijn kantoor leidde en de papieren op mijn bureau aan de kant schoof en haar op de stoel neerzette. Ik was omgelopen en zat op het randje van het bureau terwijl ik naar haar keek. 'Where were you going?', begon ik de ondervraging. 'It's very late for a lady to take a walk.', zei ik met afkeur. 'Who wanted to speak to you? Where? Who are they?', ging ik verder ervanuit gaan de dat zij het lek zou zijn. 'The puzzle fits... since you are here, weird things happened, the things in the monastery as most important one. And now you're leaving?', zei ik ongelovig. Ik schudde mijn hoofd. 'Be brave at this moment too and maybe you'll get some mercy. Tell me what your role is in this situation', zei ik terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en haar afwachtend aankeek.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 03:03 PM

Camille
Ik had me zo stil mogelijk door de gangen bewogen, proberend om alle wachters te ontwijken, maar ook om zo snel mogelijk weg te komen. Impulscontrol was nooit mijn sterkste punt geweest en daarom had ik dan ook deze slecht overwogen beslissing genomen. Echter hield ik me ook aan mijn woord en aangezien ik besloten had te vertrekken, zou ik ook gaan ook. Voor ik spijt kreeg. Echter hoorde ik plotseling voetstappen en daarna een stem die me toeriep te blijven staan. Die stem. Ik zou hem uit duizenden herkennen, al had ik dat op het feest vreemd genoeg niet gedaan. Xavier. Geweldig. De persoon waar in feite voor wegliep. Na enige twijfeling bleef ik dan ook staan, zoals me opgedragen was, want ik wist dat hij me anders toch wel in zou halen. Vluchten zou de makkelijke optie zijn en zoals al meerdere keren was gebleken bij me, was het makkelijkste niet altijd het juiste. Ik draaide me dan ook om in de richting van de stem en haalde de capuchon van mijn hoofd. Moest ik iets zeggen? Wat moest ik zeggen? Had ik er juiste aan gedaan om te blijven staan of had ik toch weg moeten gaan? Ik stond aan de grond genageld bij het zien van hem, de eerste keer in dagen. Hij zag er slecht uit. Vermoeid. Onverzorgd. Wat had ik gedaan? Ik had zijn wonden verzorgd, maar was daarna weggelopen. Had hem een vreemde gemaakt. Mijn beslissing om te gaan leek met de seconde minder verstandig, als het dat ooit al was geweest.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 02:52 PM

Xavier:
Ik had besloten om naar huis te gaan in de hoop aan de weinige nachtrust te komen die ik mezelf gunde en die de hoeveelheid nachtmerries me toe zouden laten. Het leek alsof ik constant op scherp stond, zo was in de bibliotheek maar weer gebleken toen ik de Koning bijna had aangevallen met een map papieren.
Warm aangekleed verliet ik het kantoor en hoorde ik in de verte voetstappen. Ik was direct weer op mijn hoede en merkte dat ik direct stiller ging lopen en grotere passen zette. Enkele gangen verder kreeg ik de dame die het veroorzaakte in het vizier en fronsde. Een cape, met capuchon op ín het paleis? Verdacht... Ik kwam steeds dichterbij terwijl ik er steeds meer van overtuigd raakte dat de dame zich naar buiten haastte, richting de stad. De weg die ik ook van plan was te nemen naar huis toe. 'Stop, milady!', riep ik terwijl ik versnelde en naar de dame toerende. Het was niet slim dat ze vertrok, maar de verschuilende gedaante had mijn wantrouwen aangewakkerd. Dit kon niet goed zijn. Mogelijk hadden we ons lek in het paleis te pakken op deze manier. Ik was dan ook van plan de dame te ondervragen over de organisatie van het feest, waar zij was geweest, welke informatie ze had, wat had ze doorgespeeld en vooral naar wie.

Reply Edited on 01/13/2018 03:13 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 02:37 PM

Camille
In mijn kamer had ik de hele middag heen en weer gelopen, niet wetende wat ik nu moest doen. Kon ik echt gaan? Was dat de beste optie? Ik zou niet meer toneel te hoeven spelen en ik zou verder ook niemand meer tot last zijn, niet meer op andere aangewezen zijn betreft geld of dergelijke zaken. Uiteindelijk had ik een beslissing genomen en me omgekleed in de simpelste jurk die ik had en hierover een donkere cape getrokken. Ik zou niets meenemen wat niet van mij was, maar ik kon moeilijk ongekleed vertrekken. Kort keek ik de kamer nog eens rond en haalde diep adem voor ik naar de deur liep. Dit was het beste voor iedereen. Aandachtig luisterde ik naar de geluiden in de hal om er zeker van te zijn dat er geen wachters liepen. Ik wist ondertussen wel op welke tijdstippen ze wisselden van positie en welke routes ze door het paleis liepen. Niet omdat ik dat maanden bestudeerd had - ik had ook pas net besloten dat ik zou vertrekken - maar door nachten slecht slapen was ik me daar erg bewust van geworden. Voorzichtig opende ik dan ook de deur op het moment dat ik er zeker van was dat het veilig was voor ik de capuchon van de cape over mijn blonde krullen trok. In mijn hoofd had ik de kortste route uitgestippeld en deze begon ik dan ook te bewandelen, op naar buiten. Weg van het paleis. Wat ik hierna zou doen, waar ik heen zou gaan, waren zaken waar ik eigenlijk nog niet over nagedacht had, maar ik moest hier weg. Dat was het enige waar ik zeker van was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 02:21 PM

Xavier:
Ik had mezelf voor een korte tijd toegestaan dat mijn gedachten de vrije loop hadden in de stoel in de bibliotheek terwijl ik na dacht over de betekenis van de woorden van de Koning. Hij kende me als geen ander. Zeker gezien ik veel met hem op trok en meer in het paleis was dan elders in Parijs had hij eerder iets doorgehad dan iemand anders. Met een zucht stond ik op om naar de ziekenboeg te lopen en eerst de dokter nog eens zijn geheimhoudingsplicht te laten herhalen alvorens ik mijn bovenkleding uittrok zodat hij de wonden kon verzorgen. Dat hij zijn mond maar hield tegenover anderen, ik stond er niet op te wachten dat het hele paleis wist hoe mijn rug eraan toe was. Misschien was het beter als ik geen bovenkleding had gedragen of verband om mijn rug zou hebben. Uiteindelijk koos ik voor het laatste gezien me dat nog enigszins toonbaar zou houden. Echter had ik geen andere keus dan dagelijks de dokter te bezoeken die de wonden opnieuw zou verzorgen en verbinden.
Echter kon ik geen afscheid nemen van het idee dat ik erachter moest komen wie het mystieke feest in het klooster georganiseerd had. Opnieuw maakte ik een verdachtenlijst en ik merkte dat ik er niet blij mee was dat ook de naam van Camille op het document voor moest komen. Nadat zij was gekomen en lady in waiting geworden was, waren de problemen gekomen. Ze was de laatste nieuwkomer geweest. Zou ze hebben samengewerkt met de mannen? Zouden de mannen Spanjaarden zijn, die haar familie ook gepijnigd hadden? Maar waarom hadden ze haar dan in een kamer vol vuur gezet? Ik kon er nogmaals niet aan uit komen en sloeg met kracht mijn vuist op het bureau. 'Nomdieu', ontsnapte uit mijn mond. Er moest toch een oplossing zijn in dit geheel, een sleutel? Van de Koning had ik rust moeten pakken, maar wat schoten we nu op met rust? Dit was iets wat mijn hoogste prioriteit had, dat kon ik niet laten vallen. Thuis had ik ook niks waarvoor ik iets zou moeten doen. Op bed liggen was geen pretje, door de wonden, maar ook nachtmerries met vragen, gedwongen keuzes, riemen, zweepslagen en niet te vergeten weegschalen. Bezig blijven en mezelf ergens op af reageren ging ook al niet, omdat ik mijn lichaam de kans moest geven om te genezen. Ik wist simpelweg niet wat ik met mezelf aan moest. Zodoende gingen gedachten maar door en had ik niet door hoe snel de tijd verstreek en de duisternis in viel zonder dat ik ook maar één stap verder gekomen was. Uiteindelijk kwam een bediende van de Koning binnen namens hem met een bord eten. Ik wist er een glimlach uit te persen en stortte me op het bord, dankbaar voor het feit dat ik niet naar de keuken had gehoeven om eten te halen en de confrontatie met weegschalen te ontwijken. Misschien moest ik toch maar naar huis gaan, de Koning had immers gezegd dat ze veilig waren, de wacht kon niet versterkt worden, gezien de maximale capaciteit bereikt was en de overige mannen moesten uitrusten van hun dienst voor ze anderen aflosten.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 12:30 PM

Camille
Ik beet op mijn lip en keek de Koningin na, voor ik mezelf met moeite dwong om weer in beweging te komen. Niet om haar te volgen zoals ik eigenlijk zou moeten doen, maar om nog verder in de tuin te verdwijnen. Ik moest echt even nadenken over wat ze gezegd had en wat ik met de woorden wilde doen; wat ik ermee moest doen. Doelde ze op wat ik dacht? Hadden we hetzelfde onderwerp in ons hoofd. Waarom had ze zo door me heen kunnen prikken? Was het misschien niet veel verstandiger als ik hier gewoon wegging? Ik hoorde hier niet thuis. Dat gevoel had ik vanaf dag 1 al gehad en was de afgelopen dagen alleen maar sterker geworden. Wat had ik om me hier nog te houden? De eerste paar weken op het paleis had ik dit gevoel ook gehad, maar toen had ik nog een veilige haven gehad, een plek en persoon waar ik terecht kon als ik twijfels had. Nu kon ik echter niet meer bij Xavier aankloppen. Dat had ik teveel verpest. Ik had eerlijk moeten zijn, moeten durven om mezelf open te stellen, maar in plaats daarvan was ik meer in mezelf gekeerd en afstandelijk geweest. Hoe kon ik? Waarom had ik dat in hemelsnaam gedaan? Het was makkelijker geweest in dat moment, maar de makkelijke weg was lang niet altijd de juiste. Dat bleek nu wel weer. Man, wat was ik stom geweest. Ik had nooit naar Parijs moeten komen. Ik had ook op een andere manier een dak boven mijn hoofd kunnen vinden, op een andere manier mijn leven weer op kunnen bouwen. Nu voelde het namelijk alsof het kaartenhuis opnieuw in elkaar gedonderd was, alsof ik weer alles waar ik om gaf verloren had. Ditmaal wel door mijn eigen schuld. Ik zuchtte diep. Nee, er was niets meer om me hier te houden. Niet meer. Zomaar verdwijnen was misschien vreselijk ondankbaar richting de Koning en Koningin, maar het leek me mijn enige optie en het moest zo snel mogelijk gebeuren. Met grote passen begon ik terug te lopen naar het paleis, terug naar mijn kamer.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 12:10 PM

Xavier:
In de bibliotheek zocht ik door kasten heen en had ik net een map uit de schappen getrokken toen een hand zwaar op mijn schouder leunde. Ik schrok op, draaide me met een ruk om en hield de map omhoog om een klap uit te delen totdat ik zag wie er voor me stond. Ik maakte een diepe buiging en keek hem verontschuldigend aan. 'Excuse me, your Majesty', zei ik vol berouw en probeerde me wat minder opgefokt te voelen. Ik was me rot geschrokken en had serieus in de aanval willen schieten, zo zeer dat ik iedereen wantrouwde op het moment. Ik zag aan zijn blik dat hij ook even geschrokken was van mijn reactie en dat even op zich in moest laten werken voor hij me meenam naar enkele luxe stoelen in de bibliotheek.
'What are you doing, my friend? You are not yourself at the moment. You don't take care of yourself or give your body some rest to heal the wounds.', sprak hij met zijn volle stem. Die stem had altijd al indruk op me gemaakt. Verward haalde ik één hand door mijn haren heen en ontweek ik kort zijn blik. 'Your positivity is gone, you look horrible and confused.', vervolgde hij terwijl de woorden één voor één bij me binnen kwamen en me een slag met de moker uitdeelden. 'Take some rest, try to deal with the situation you've been in. Almost all the guards are at the palace, we'll be safe.', vertelde hij me dat ik wat rust moest nemen. Traag schudde ik mijn hoofd. 'I can't rest. I am confused', gaf ik toe. 'Hundreds of thoughts are running through my head and I don't know which one is true or false', probeerde ik hem uit te leggen. Echter schatte ik in dat het erg moeilijk zou zijn zonder te weten wat er daadwerkelijk was gebeurd in het klooster. Zo waren de wonden nog altijd niet genezen op mijn rug en de spieren in mijn armen nog steeds stijf. 'I can't run away for myself to take some rest', zei ik tegen hem. Ik kon mezelf niet afscheiden om eerst rustig te worden. 'You don't have to, but stay close to your personality and the things where you believed in.', sprak hij me tegen. 'Furthermore you are avoiding people. You act differently. You aren't going to win that battle like this. Gather some courage and face the fears you have.', waren de laatste woorden die hij sprak voor hij de bibliotheek verliet en ik met de map in mijn handen zat.
Ik moest een uitweg zoeken, maar hoe? Ik kon moeilijk een spelletje gaan spelen met iedereen: klopt dit of klopt dit niet - gevolgd door een stelling. Nee, dat zou zwakte tonen. Ik moest de confrontatie aangaan, zelfvertrouwen terug krijgen. Hij had gelijk dat ik mensen ontweek, met name Camille Michaud. Moest ik op haar afstappen? Nadat ze me afgewezen had? Ik voelde daar immers maar weinig voor. Dat was ook geen optie. Hij leek altijd zo goed te weten wat te doen, waarom had hij zijn raad verpakt in mooie woorden? Ik leunde achterover in de stoel en kreunde zachtjes van de pijn. Over de wonden had hij gelijk. Ik moest er iemand naar laten kijken. Camille had gezien hoe erg het was in het begin, zij kon zien of ze geheeld waren. Echter kon ik nooit op haar afstappen in deze situatie. Misschien toch maar een dokter opzoeken....

29, female