ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/12/2018 10:37 PM

Xavier:
Ik had enkel geknikt op haar woorden. Ze deed het om iets voor me terug te doen. Fijn, dan wist ik ook waar ik stond. Het was puur een "terugbetaling". Na deze woorden hakte haar afwijzing om haar hulp aan te bieden er nog harder in en liet ik haar enkel nog haar gang gaan. Ik was helemaal in de war. Speelde ze een spelletje met me? Hadden ze toch gelijk gehad, was ze een spion van Spanje? Maar ik vertrouwde haar volledig, moest ik dat nog wel blijven doen? Gedachtes duikelden over elkaar heen en voor de ander goed en wel weg was, had de ander zich alweer opgedrongen. De enige woorden die ik nog had gewisseld met haar voor ze vertrok waren de volgende, 'Thank you'. Meer kreeg ik niet uitgesproken. Twijfels, gevoelens, verwarring...

De dagen erop had ik niet goed naar huis gedurfd. Wie wist wie of wat ik daar aan zou treffen? Echter was mijn huis evenals mijn kantoor tijdelijk mijn veilige haven. Thuis om te slapen, hoewel ik eerder ook nog wel eens op de bank op het kantoor overnacht had of in een logeerkamer. 's Morgens was ik al vroeg weer op het paleis te vinden in vol ornaat. Ik hield het tot laat vol zonder me al teveel te tonen. Naar mijn idee dan. Ik was rusteloos. Er moesten aanknopingspunten zijn om de bende op te sporen. Wie zou ons tegen willen werken? Wie zou mij tegen willen werken? Wie had er een verschil van mening met de Koning? Slaap had ik maar weinig en naast het paleis was ik ook al op eigen houtje naar het inmiddels verlaten klooster geweest. Opnieuw was daar alles teruggekomen en was ik ineen gestort. Was ik er maar nooit geweest, was ik maar niet gegaan, waarom moest ik de uitnodiging als vriend krijgen en niet als voorbereidde Musketier?
De gedachten die daar opgeroepen waren geweest in de kamer, ze hadden geen afscheid meer van me genomen. Ze werden zelfs alleen maar erger. Ik zat momenteel in mijn kantoor, druk bezig om papieren door te spitten, geschiedenis terug te halen om alle vijanden die Frankrijk gehad heeft op een lijst te zetten en op een kaart aan te geven. Verward haalde ik mijn hand door mijn haren heen. Overzicht was ook al ver te zoeken. Alles leek zo zwaar. Naast het tekort aan slaap, gunde ik mezelf nauwelijks de tijd om te eten of me op te frissen. Daardoor waren de wonden op mijn rug al meerdere keren aan mijn kleding geplakt en had ik ze steeds met frustratie los getrokken en gevloekt.

Waarom ik? Waarom? Waarom die vragen en niks anders? Weegschalen, die kon ik ook al niet meer zien in de keuken of elk gekraak of gepiep wat er maar op leek. De haren stonden in die gevallen al snel recht overeind op mijn huid. Om meer dingen uit te zoeken was ik naar de bibliotheek van het paleis gegaan. Daar werden veel documenten en brieven bewaard en ik hoopte daar te vinden wat ik zocht: de brieven over het bal. Al betwijfelde ik of het zou lukken, gezien het achter iedereens rug om geregeld was.
Voor het raadsel opgelost was, kreeg ik geen rust, zei mijn gevoel. Al wist ik dat ik naast dat ook wat anders naar de achtergrond drukte: Camille. Ik had haar zoveel mogelijk ontlopen om verwarring en pijn te besparen. Echter zorgde ik ervoor dat ik haar goed genoeg in de gaten hield om te weten dat ze veilig was en speciaal had ik extra wachters opgedragen bij haar in de buurt te blijven, onopvallend en te rapporteren aan me. Ik had teveel zorgen aan mijn hoofd om het persoonlijk te doen en daarnaast, sinds het gesprek - als je het een gesprek mag noemen - toen ze mijn wonden schoonmaakte, heb ik haar niet meer gesproken. We waren in bijna ijzingwekkende stilte uit elkaar gegaan. Om voor mezelf te spreken, had ik me daar niet prettig bij gevoeld. Echter leek het voor haar anders te zijn, gezien ze steeds stiller was geworden en in zichzelf gekeerd te zijn. Op de bok was ze al niet erg spraakzaam meer geweest, maar in mijn kantoor ook niet. Ze was niet uit haar woorden gekomen en de woorden die ze gesproken hadden, bevatten geen inhoud. Wat wilde ze? Wat moest ik verder met haar? Sprak ze wel de waarheid? Had ze me al die tijd om haar vinger willen winden voor haar eigen bestwil, of die van de tegenpartij? Hoorde ze daar wel bij of was het toch onschuldig, een gegeven waarvan ik vanaf het begin van overtuigd geweest was bij haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/12/2018 09:01 PM

Camille
Ik merkte wel dat hij mijn woorden niet bepaald geloofde, maar wat moest ik dan? Ik had niets om te antwoorden, wist niet wat ik moest antwoorden. Een licht geërgerd geluidje ontsnapte aan mijn lippen toen hij zei dat ik niet stom was geweest, maar dat hij sto was geweest door me in eerste instantie niet te herkennen. Ik bedoelde het niet zo, maar ik had het toch niet kunnen voorkomen. Hij had me in het begin niet herkend. Ik had niet geweten dat hij het wat geweest tot hij erover was begonnen. Het leek mij toch vrij duidelijk wie er hier echt stom was. Ik wilde wel in woorden reageren op wat hij zei, maar ik kreeg gewoonweg niets over mijn lippen. Wel trok ik vragend een wenkbrauw op toen hij aangaf niet het beste pad gekozen te hebben die dag. Waar ging dat over? Had het te maken met wat hem was aangedaan? Ik durfde er bijna niet naar te vragen, wetende dat ik het zelf ook niet prettig zou vinden dus hield ik mijn mond maar gewoon. Dat de situatie door mijn stilte misschien alleen maar ongemakkelijker werd, probeerde ik alleen maar te negeren. Kort schudde ik mijn hoofd toen hij me begon te bedanken waarop ik naar hem opkeek en zijn blik vasthield. 'Don't thank me. I'm just glad I can repay some of the debt I owe you.' antwoordde ik waarbij ik probeerde te glimlachen, probeerde om de sfeer wat luchtiger te maken. Echter realiseerde ik me ook dat hij eerst gewond had moeten raken voor ik eindelijk wat voor hem terug had kunnen doen en dat was natuurlijk ook niet echt de bedoeling. Bij zijn volgende vraag werden mijn ogen kort wat groter waarna ik ze neersloeg. 'I'll be fine...' antwoordde ik zacht, maar direct daarna had ik al spijt. Alles in me schreeuwde om het toe te laten, om hem te laten helpen. Waarom had ik het nu weer afgewimpeld? Misschien niet direct, want mijn antwoord was eigenlijk weer een non-antwoord geweest - zoals bijna alles wat dat laatste paar minuten uit mijn mond was gekomen, leek het wel - maar ik had ook niet direct gezegd dat het oké was. Echt waar. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Wie was deze persoon die ik constant liet zien? Ja, ik was niet de meest uitgesproken persoon en liet nooit het achterste van mijn tong aan anderen zien, maar dit...? Dit was ook niet wie ik was. In ieder geval niet wie ik altijd was geweest. Misschien had het ook wel te maken met het paleis en de mensen daar. Ik was inmiddels zo gewend aan het toneelspelen dat het makkelijker leek te zijn om in een dergelijke rol te kruipen dan dat het was om mezelf te tonen en te delen. Het paleis was geen plaats om jezelf kwetsbaar op te stellen, terwijl ik me dat nu wel heel erg voelde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/12/2018 08:36 PM

Xavier:
Onzeker had ik naar haar blik gezocht, echter leek mijn ongemakkelijkheid zich naar haar toe te kopiëren. Goed bezig, Xavier. Maak het nog maar erger ook. Ik had het toch voor me moeten houden. Je hebt jezelf weer gek gemaakt. Kort kneep ik mijn ogen dicht. In het klooster hadden ze me ook de gekste dingen laten denken en bedenken. Een koude rilling schoot over mijn rug waardoor ik kort in elkaar dook.
'I believe you', zei ik na een tijdje toen ze meerdere keren gepoogd had om te antwoorden, maar niet veel verder kwam dan wat gestamelde woorden die me ervan moesten overtuigen dat ik niks gedaan had. Echter bleef ik toch ergens twijfelen. Ik wilde er niet aan twijfelen, ik wilde haar dolgraag geloven. Maar haar reactie was zó levendig geweest... Zo geloofwaardig... 'You're not foolish, Camille', sprak ik zacht toen ze zichzelf zo noemde. 'I was foolish to not recognize you at first... To be such a worse dancepartner...', zei ik zacht gezien ik er nog steeds van overtuigd was dat ik niet kon dansen. Volgende keer zou ik een bal overslaan of langs de kant doorbrengen. Zou ik überhaupt wel onder zo'n uitnodiging uit kunnen komen? 'To...', ging ik door en stokte in de zin. Ik had willen zeggen hoe stom ik was geweest om niet voor haar te kiezen, hoe zeer ik het mezelf kwalijk nam dat zij door mij in de vuurzee beland was. 'I did not chose the best path today', mompelde ik. Ik had achteraf zoveel dingen anders kunnen en eigenlijk moeten doen.
Het duurde even voor ik me realiseerde dat Camille voor me was gaan zitten en mijn gezicht aan het schoonmaken was. Terwijl ik nog zo van plan was geweest te zeggen dat ik dat zelf wel kon. Echter had iets me ingefluisterd dat ik het zo wilde, al won de ongemakkelijkheid tussen ons. Ik moest een paar keer flink slikken voor ik weer de moed verzameld had om haar iets voor te stellen. 'Thank you, thank you for taking care of the wounds. Thank you for everything...', zei ik zachtjes en zocht haar blik op terwijl mijn maag zich in mijn buik omdraaide. Ik had altijd al geweten dat ik slecht met dames was, zodra er geen gedragscode meer gold. 'Can I... Shall I help you to clean the soot of your face? You are making it worse when you strike your skin.', sprak ik zachtjes.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/12/2018 08:19 PM

Camille
Ondanks dat Xavier zijn hoofd draaide, probeerde ik zijn blik te ontwijken en me volledig te focussen op het verzorgen van zijn wonden zodat ik niet te veel na zou denken over alles. Echter werd dat lastiger toen hij mijn hand vastpakte en niet veel later zachtjes mijn naam zei. Ik luisterde naar wat volgde en was toen even stil. In mijn vermoeidheid en verwarring duurde het even voor ik de connecties had gelegd en begreep waar hij op doelde. Meteen kreeg ik het warm van binnen. Hij was het geweest. Hoe had ik dat niet eerder in de gaten gehad? Ik voelde me echt verschrikkelijk stom en al helemaal door het feit dat hij nu het idee had dat hij zijn excuses aan moest bieden. 'Please... Don't...' mompelde ik toen hij zachtjes in mijn hand kneep waarna ik hem heel kort aankeek, maar daarna mijn ogen neersloeg. 'You didn't do anything wrong. Please believe me when I say that. I...' begon ik te antwoorden waarna ik weer stil was en me voor even probeerde te focussen op het verder schoonmaken van zijn wonden. Hoe moest ik hier op reageren? Ik had geen ervaring in dit soort situaties en had dan ook geen flauw idee wat ik zou kunnen zeggen. Wist ik wel wat ik voelde? Waarom had ik in hemelsnaam gereageerd zoals ik gereageerd had? Mijn hoofd was zo'n warboel dat ik er zelf amper antwoord op had dus hoe kon ik hem antwoorden? 'I.. You didn't do anything wrong. Truly.' herhaalde ik nogmaals, me realiserend dat ik eigenlijk nog steeds geen fatsoenlijk antwoord had gegeven, maar deze op het moment ook niet uit mijn mond zou kunnen krijgen. Op dit moment kon ik ook gewoon niet fatsoenlijk nadenken, hoe hard ik ook probeerde. 'I just... I was just being foolish...' antwoordde ik uiteindelijk, al wist ik niet of dat een nuttig antwoord was of überhaupt antwoord op zijn vraag. Ik wist het gewoon echt niet en was zo verward door alles wat nu door mijn lichaam gierde dat er geen zinnig woord uitkwam. Ik beet even op mijn lip om daarna weer verder te gaan met het schoonmaken van zijn rug. Toen ik daarmee klaar was, maakte ik mijn hand toch los uit de zijne, slikte een keer en ging daarna op mijn knieën voor hem zitten zodat ik zijn gezicht kon doen. Waarom had ik dit aangeboden? Nu was er geen mogelijkheid meer om zijn blik te ontwijken en iedere beweging die ik maakte, maakte me bewust van het feit hoe dicht ik bij hem zat. Met de rug van mijn hand veegde ik even langs mijn wang - meer zodat ik tijdelijk zijn blik los kon laten, dan dat er wat zat om weg te halen, al smeerde ik het roet nu wel wat meer uit - voor ik de natte doek gebruikte om voorzichtig al het bloed van zijn gezicht te wassen. Ik probeerde mijn blik te focussen op een punt, op de rug van mijn eigen hand, maar merkte dat deze af en toe toch bij zijn lippen bleef hangen of naar zijn ogen gleed. Waarom deed ik zo idioot? Waarom voelde ik me zo idioot? Was het echt alleen de vermoeidheid en verwarring, zoals ik mezelf vertelde, of was er niet gewoon veel meer waar ik niet aan toe wilde geven?

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/12/2018 07:49 PM

Xavier:
Op de bok was alles verder moeiteloos verlopen. Camille had even kunnen spieken bij me en reed vervolgens verder alsof ze nooit anders gedaan had. Zodoende waren we al snel in Parijs en niet veel later bij het paleis zelf. Bij het afstappen kreeg Camille echter hulp van de Koning, waarbij ik moest glimlachen. Het was een blijk van waardering, kon ik uit zijn lichaamstaal aflezen. Hij hield een korte speech naar ons toe, waarbij ik nogmaals voor hem boog. 'It is my pleasure', zei ik tegen hem. Niet dat het plezierig was geweest, maar ik had het mezelf niet kunnen vergeven als er daadwerkelijk iets met ze zou zijn gebeurd. De Koningin en Camille liepen net na elkaar naar binnen toe terwijl ik nog een korte conversatie had met de Koning. 'I will send my Musketeers to the monastery for the rest of the guests.', zei ik tegen hem terwijl ik hem toch wist te ondervragen over de organisatie van het feest. Het was een groep geweest die hem benaderd had. Hij had gesproken met een monnik, aldus hem, die in het klooster zou zitten en via wie alle communicatie was gegaan. 'I killed one of them in a duel.', gaf ik aan hem toe. 'When I unmasked his face, I did not recgonize him.', ging ik verder. 'But I want to keep you all safe and get rid of that gang.', zei ik tegen hem met een donkere inkleuring van mijn stem. Ik zou het ze absoluut niet vergeven wat ze hadden geflikt. Echter sprak de Koning me tegen dat ik beter even rust kon houden en leek hij toch even opzij te kijken in een poging wat van mijn rug te zien. 'I'll see.', antwoordde ik hem. Ik wist ook dat ik de rust en veiligheid op het paleis kwijt was. Tevens ook in Parijs, gezien ze meer van me afwisten dan dat ik gehoopt had. Verder vreesde ik in het bijzonder ook voor de veiligheid van Camille, de Koning en de Koningin. We rondden het gesprek algauw af waarna we ieder naar binnen liepen en onze wegen scheidden waarna ik ervoor zorgde dat ik voldoende Musketeers naar het juiste klooster stuurde om te helpen.
Na het gesprek wat ik had gehad was ik naar mijn kantoor gegaan in de verwachting daar Camille aan te treffen. Algauw werd ik begroet door een commando wat me vertelde dat ik op de bank moest gaan zitten. Zonder verder een woord te wisselen voldeed ik aan haar vraag door plaats te nemen. Ik kon alleen maar dankbaar naar haar zijn dat ze voor de wonden op mijn rug wilde zorgen. Ik liet haar haar gang gaan en draaide mijn hoofd toen ze zei dat ik het aan moest geven als het teveel pijn zou doen. 'I've had worse injuries. It's okay', verzekerde ik haar. 'We can't do nothing, then it won't heal after all or on a wrong way', sprak ik tegen haar en glimlachte. 'Please go on', moedigde ik haar zachtjes aan. Na wat gedep met water voelde ik haar slanke handen onder mijn blouse. Ik betrapte mezelf erop dat ik van deze aanraking genoot en probeerde mezelf bij de les te houden door mijn gedachten naar de wonden te brengen en het hier en nu. 'Your hands are cold. After this, you have to warm yourself up or to change clothes', zei ik bezorgd. Dat ze kou zou vatten na dit alles was het laatste wat mijn bedoeling was.
Niet veel later toen de blouse uit was waarschuwde ze me voor het schoonmaken. 'It's fine, Camille', zei ik tegen haar. Echter pakte ik toch haar hand vast. Maar niet om de reden die ze had aangeboden. Ik hield haar hand zacht tussen mijn vingers, zonder haar het gevoel te geven dat ze niet weg kon komen. 'Camille...', begon ik zachtjes en keek voor me uit in een poging om de woorden op de muur te zoeken. Hoe kon ik dit het beste verwoorden? 'The first dance at the ball... I did frighten you, didn't I?', vroeg ik zachtjes tegen haar. Het deed me pijn om deze conclusie te moeten trekken. 'It was not on purpose and I want to say sorry.', zei ik en draaide mijn hoofd naar haar toe. 'It hurts...', voegde ik daar op fluistertoon aan toe. 'Will you please tell me what I did wrong to you? I will make sure, this would never happen to you again', beloofde ik haar terwijl ik zachtjes in haar vingers kneep en zocht haar blik op terwijl ik een brok in mijn keel kreeg. Ik voelde me daadwerkelijk schuldig en vreesde dat ik de band tussen ons verpest had terwijl mijn gevoel alleen maar haar naam schreeuwde. In alles leek ze terug te komen... Echter durfde ik het niet aan om direct open kaart te spelen. Hoe zou ze reageren? Ze was net alles verloren en moest haar vertrouwen in alles en iedereen terugwinnen en dan verpest uitgerekend ík het nu. Ik wilde mijn gevoel liever nog even voor me houden tot alles weer koek en ei zou zijn, tot zij weer zelfvertrouwen zou hebben. Echter, Camille was niet blind, een zeer slimme jongedame. Mijn tegenstanders in het klooster hadden een gevoelige en rake snaar weten te raken door haar naam te noemen. Zou het er al niet te dik bovenop liggen? Zacht beet ik op mijn lip. Wat moest ik aan met mezelf de komende tijd? Misschien kon ik beter al mijn energie steken in het oprollen van de bende en zorgen dat alles weer tot rust kwam en de zorgen weggenomen werden. Dan hoefde ik niet bezig te zijn met deze lastige kwesties - althans, minder.

Reply Edited on 01/12/2018 08:05 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/11/2018 11:16 PM

Camille
Ik merkte dat het onrustige gevoel dat ik eerder had gehad nu langzaam begon te verdwijnen met Xavier's arm om me heen. Natuurlijk nam het de echte angst niet weg, maar het zorgde er wel voor dat ik me wat rustiger voelde. Tevens was het ook wat warmer en ook dat was zeker niet onprettig. Ik glimachte zwak toen hij het aanbod toch accepteerde, al wist ik dat ik het anders ook gedaan zou hebben en dat hij daar eigenlijk geen keuze in had. Op zijn volgende woorden knikte ik slechts, want daar wilde ik verder niet te veel over nadenken. Ik had aan de Koningin wel gemerkt dat ze doodsbang was dus de komende dagen zou ik geen moment van haar zijde wijken - als ze dat accepteerde tenminste - zodat ik haar in de gaten kon houden. Ik wees Xavier er maar niet op dat het echtpaard altijd kwetsbaar was. Natuurlijk zag ik in dat dat nu misschien meer was, maar dat nam niet weg dat er altijd dreiging was en dat we eigenlijk nooit konden weten of iemand te vertrouwen was. 'Of course.' antwoordde ik toen hij dan eindelijk vroeg of ik het over kon nemen. Nu ik de kans had gehad om het even bij hem af te kijken, merkte ik dat het alweer beter in mijn hoofd zat. Voorzichtig boog ik me nog wat meer naar hem toe zodat ik de teugels goed over kon nemen zonder dat de paarden daar veel van zouden merken. Kort legde ik mijn handen om de zijne heen - voor zover dat ging met mijn kleine handen - waarna ik ze iets naar voren schoof zodat ik de teugels vasthad. 'I'm fine.' zei ik zacht om aan te geven dat hij niet hoefde te helpen. Al snel had ik het gevoel weer terug waardoor het eigenlijk wel vrij gemakkelijk ging. Het kostte me wel de grootste moeite om mijn concentratie volledig op de weg gericht te houden, want langzaamaan begon de vermoeidheid echt toe te slaan. Daarnaast was ik me ook constant bewust van het feit dat Xavier naast me zat, me in feite vasthield, waardoor mijn hoofd ook wat warrig werd. Gelukkig doemden het silhouet van Parijs al snel voor ons op en reden we niet veel later de stad binnen. De straten waren uitgestorven en we kwamen dan ook zonder problemen op het paleis aan. Daar werden de poorten voor ons open gedaan door the Red Guard waarna ik de koets naar binnenreed en op de binnenplaats tot stilstand bracht. Voorzichtig maakte ik me los van Xavier en wilde van de bok springen, maar op dat moment werd me een hand aangeboden door de Koning. Hoewel ik enigszins verbaasd was, nam ik de hand dankbaar aan en liet me naar beneden helpen. Eenmaal op de grond maakte ik een buiging naar hem en daarna ook naar de Koningin die naast hem kwam staan. 'We want to thank you, both of you, for acting so very bravely and saving our lives. We are beyond grateful. As is your country, though they will never know.' sprak de Koning en de Koningin pakte kort mijn hand vast. 'Thank you, Camille. I think you should retire to your room and I'll see you in the morning. My husband will walk me to my rooms.' zei de vrouw met een warme glimlach waarna ik knikte. 'As you wish, Your Majesty. But please, if you need anything, send for me.' antwoordde ik met een lichte buiging. De Koningin liep vast naar binnen en de Koning liep naar Xavier toe om nog iets te bespreken waardoor het mij ook beter leek vast naar binnen te gaan. Echter begon ik niet naar mijn kamer te lopen zoals mijn koningin dat graag gewild had, maar begon ik naar Xavier's kantoor te lopen. Onderweg wreef ik een paar keer over mijn gezicht en moest ik toch een paar keer een geeuw onderdrukken. Ik was kapot. Compleet uitgeput. Dit alles was een flinke aanslag geweest op mijn lichaam, maar ook mentaal. Echter voelde ik ook dat ik niet zou kunnen slapen. Niet rustig in ieder geval en ik keek niet bepaald uit naar nieuwe nachtmerries. Zachtjes duwde ik de deur van het lege kantoor open waarna ik kort op de leuning van de bank ging zitten. Ik moest mezelf even een momentje rust gunnen. Tot mijn grote frustratie merkte ik dat de onrust daardoor alleen maar weer toenam waardoor ik opstond en snel de cape afdeed voor ik deze over een stoel hing. Dan moest ik mezelf maar bezig houden. Ook prima. Al snel begon ik heen en weer te lopen om ervoor te zorgen dat de kamer ten eerste wat warmer werd - mijn handen begonnen direct te trillen toen ik met een pook probeerde het haardvuur weer wat op te wakkeren - en dat ik tevens alles had om Xavier's wonden ook schoon te maken. Tegelijkertijd had ik ook water aangezet zodat we eventueel thee zouden kunnen maken. Net op het moment dat ik klaar was met alles en merkte dat de onrust weer toe begon te nemen, kwam Xavier dan ook binnen. 'Here, sit.' zei ik terwijl ik naar een plek op de bank wees. Aan de ene kant had ik heel veel vragen die ik wilde stellen en dingen die ik wilde zeggen, maar aan de andere kant wilde ik niets liever dan zijn wonden schoonmaken en vervolgens zo snel mogelijk weer weg zijn. In mijn hoofd probeerde ik het af te schrijven op de situatie, op de vermoeid- en verwardheid, maar in mijn hart wist ik wel dat dat anders in elkaar zat. Ik leunde met een knie op de zitting van de bank zodat ik stabiel bij Xavier kon staan en goed bij zijn hele rug kon. De wonden die eerder gebloed hadden, waren nu weer opgedroogd waardoor de blouse vastgeplakt zat. Ik beet even op mijn lip. Dat ging sowieso pijn doen. Ik pakte een van de schone doeken die ik had klaar gelegd en de kom met heet water waar ik de doek even in depte. 'Please tell me if it hurts too much and you need me to stop. Okay?' zei ik op zachte toon tegen hem waarna ik voorzichtig de wonden begon te deppen. Op die manier hoopte ik dat alles wat losser zou worden en hij minder pijn zou hebben als de blouse uit moest. Terwijl ik bezig was, was ik stil. Er was gewoon teveel om over te praten en ik had geen idee waar ik moest beginnen, of ik überhaupt moest beginnen. Het was nu gewoon makkelijker om alles in het midden te laten, maar ik wist dat doen alsof het allemaal niet bestond, allemaal niet gebeurd was, het misschien alleen maar erger zou maken. 'I'm afraid this will hurt. I'm sorry.' waarschuwde ik hem voor ik me iets meer naar hem toeboog en mijn handen onder zijn blouse liet verdwijnen. 'Sorry!' mompelde ik toen ik met een van mijn koude handen tegen, wat voelde als, zijn buik streelde terwijl ik zo voorzichtig mogelijk probeerde de blouse over zijn hoofd te trekken. Vooral bij de plekken op zijn rug wilde ik de stof niet ineens lostrekken, wetende dat verschrikkelijk veel pijn zou doen met het aangekoekte bloed. Ter hoogte van zijn borst kwam ik weer met mijn koude hand tegen zijn warme huid en even voelde ik de neiging om de blouse gewoon helemaal los te laten en het hem zelf te laten doen. Na flink wat moeite had ik het ding eindelijk uitgekregen waarna ik hem op de rand van de bank legde. Het leek me niet dat hij die nog eens zou willen dragen. Mijn blik gleed terug naar zijn rug waarop ik een aantal lelijke zweepslagen zag. Waarom hadden ze dit bij hem gedaan? Wat hadden ze willen bereiken? 'I'll have to clean all of them and I think some of them might sting an awful lot.' probeerde ik zo zakelijk mogelijk te blijven, want vreemd genoeg voelde dit ontzettend intiem. Misschien was dat er in de algemene sfeer tussen ons wel ingeslopen. Het was ook niet per se vervelend, maar ik merkte dat ik niet goed wist hoe ik daarmee om moest gaan, mee om wilde gaan. 'Just... Just take my hand if gets too much, okay?' stamelde ik een beetje terwijl ik hem mijn linkerhand toestak. Op die manier kon ik mijn rechterhand gebruiken om de wonden eerst nog eens met wat warm water schoon te maken en later met wat ontsmettends. 'I'll also clean your face when your back is all done...' mompelde ik, vooral om maar iets te zeggen, maar ook omdat ik me herinnerde dat zijn gezicht onder zat. Ikzelf zag in het licht van deze kamer pas hoe vies mijn witte jurk eigenlijk was geworden door de brand en het zou me ook niets verbazen als mijn gezicht of plukken van mijn haar ook vol met zwarte vlekken zaten. Ik kon me er alleen niet echt druk om maken. Ik had het wel overleefd. Ik stond hier nog steeds en ik ademde. Ik had overleefd wat mijn familie maanden geleden niet gelukt was. Ik was er nog.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/11/2018 10:01 PM

Xavier:
Ik glimlachte en was blij dat ze mijn gebaar zo goed oppikte en me niet wegdrukte. Dat gaf me toch enigszins weer meer vertrouwen na het einde van de dans. Ik zat er immers best mee: wat had ik verkeerd gedaan? Had ik misschien iets verkeerds gezegd, een keer teveel per ongeluk op haar tenen gestaan, of iets anders? Het enige wat ik wilde is haar tevreden zien en de band die we onderling hebben niet kapot maken. Het leek me vreselijk om te moeten horen of over de wetenschap te bezitten dat ik haar pijn gedaan zou hebben op welke manier dan ook.
'You're welcome', sprak ik rustig toen ze me bedankte. Ik knikte uiteindelijk op haar aanbod. 'Then it is fine. It is better that somebody takes care for the wounds.', antwoordde ik zachtjes. De Koning en de Koningin hoefden immers niet alles (tot in detail) te weten. Ze moesten veilig zijn, het liefst omringd door hun eigen personeel, de mensen die, ze vertrouwden. En ondanks de verwondingen die ik had opgelopen wilde ik de bende oprollen die achter het feest zat. Daar had ik de hulp van de Koning bij nodig, gezien hij het deels georganiseerd had. 'I know, but this will not end here. If we don't know who they are, we are extremely vulnerable.', fluisterde ik. Ik had graag dat ze extra op de Koningin en haar omgeving zou redden. Dat zou beter zijn voor beiden. Daarnaast kan een extra paar ogen nooit kwaad. Ik schatte Camille in als een slimme meid die wist wat ze wel of niet met deze informatie kon doen.
Na verloop van tijd merkte ik hoe het me steeds meer moeite kostte om de paarden die de koets trokken de juiste kant op te leiden en keer naar Camille. 'Would you please take the reins?', verzocht ik haar vriendelijk. 'I'll help you', voegde ik eraan toe. Ik zou nog een eindje verder kunnen, maar dat zou ten koste gaan van mezelf. Tevens had Camille aangegeven dat ze het niet erg vond om ze over te nemen. Zodoende zou ik als het voor haar te lang geleden was, ook in staat zijn om haar te helpen en bij te sturen als het nodig zou zijn.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/11/2018 09:00 PM

Camille
Ik knikte maar toen Xavier aangaf dat hij het echt wel zou redden, al vond ik het nog steeds niet verstandig. Echter leek het me een eindeloze discussie en dat trok ik simpelweg niet. Tevens wilde ik niet dat de koning en koningin zich zorgen zouden gaan maken omdat de personen die hen thuis zouden brengen ruzie zouden maken. Ik sloeg mijn ogen neer toen hij zijn arm om me heen sloeg. 'Thank you.' mompelde ik terwijl ik merkte dat ik het warm kreeg. 'I wouldn't offer if I didn't want to. I can handle quite a lot.' antwoordde ik toen hij vroeg of ik het echt wel oké vond om zijn wonden te verzorgen waarna ik zwak glimlachte. Nee, ik was er vrij zeker van dat ik er wel tegen zou kunnen en anders zou ik het ook doen. Na alles wat hij al voor mij gedaan had, was dit wel het minste wat ik voor hem terug kon doen. 'You got them out of that place. You've already made sure they're safe.' reageerde ik toen hij uitlegde waarom hij zo graag zelf terug wilde rijden. Ik had mezelf maar even uit die zin gehaald, want ik vond niet dat ik meetelde. Hij had een belofte naar de koning en koningin, een loyaliteit en plicht naar hen toe, maar hij was mij absoluut niets verschuldigd en de mensen in de koets ook niet. Misschien voelden zij dat niet zo, omdat ze het gewend waren dit soort dingen te doen, maar ik voelde me alleen maar een last en het laatste wat ik wilde wat dat iemand het gevoel had dat hij mij wat verschuldigd was. 'I'd much rather you'd give me the reins right now, but yes... That's okay with me.' antwoordde ik daarna zonder op te kijken.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/11/2018 08:30 PM

Xavier:
Ik schudde mijn hoofd toen Camille me tegen sprak op het moment dat ik de teugels van haar over nam. 'Maybe, but I have to make sure that you're all safe', zei ik tegen haar. 'I believe I can drive until we are in the near of Paris', sprak ik mijn gedachtes naar haar uit. Ik zou een heel stuk aankunnen, ook al zou het fysiek zwaar zijn. Ik vond het niet netjes om haar te laten mennen zolang het niet hoefde. Parijs zou zich vullen met geruchten door ons uiterlijk en überhaupt, ons tweeën op de bok, terwijl zij mende. Echter wisten de beste burgers niet wat er gebeurd was en ik zou er ook niet gek van opkijken als de Koning dat niet verder naar buiten wilde brengen.
Toen ik over Courdemanche begonnen was, besefte ik dat ik misschien, net als op de dansvloer, een fout had begaan. De gebeurtenissen waren nog te vers. Daarbij kwam het dat de vuurzee in de kamer waaraan ze ternauwernood had weten te ontsnappen bij haar opnieuw herinneringen zou ophalen. Even slikte ik mijn woorden in toen ik besefte wat ik had willen zeggen. "I would have loved to get to know your brothers." Ik kon het onderwerp Courdemanche en haar familie maar beter even laten rusten en bij het hier en nu blijven. Proberen haar wat op te beuren en door de gebeurtenissen heen te slepen, ook al waren ze niet allemaal even gemakkelijk.
Ik schrok op uit gedachten en richtte mijn blik van de weg op haar toen ze mijn arm vast greep en wierp haar een onderzoekende blik toe. Toen het me op viel hoe dicht ze bij de rand was, schoof ik wat op en legde ik zachtjes mijn arm om haar heen. 'I don't want you to fall off the carriage', lichtte ik toe.
Niet veel later doorbrak ze de stilte en keek ik opnieuw naar haar. Ik had veel langer naar haar willen kijken, maar de weg eiste mijn volledige aandacht op. 'I'll...', begon ik voordat ik midden in mijn zin staakte met spreken. Ik had willen zeggen dat het niet hoefde, dat ik me wel zou redden. Echter wist ik dat het beter zou zijn als ernaar gekeken werd en wonden verzorgd zouden kunnen worden. Ik vertrouwde Camille er voldoende voor, echter wilde ik haar aan de andere kant deze onprettige aanblik besparen. 'That's very kind of you', bedankte ik haar. 'Are you sure you want to do that? I believe it won't look very nice', sprak ik mijn lichte twijfels toch uit. Ik zuchtte diep en glimlachte ietswat droevig. 'I know, but I have to. I have to get you all back in safety. I promised.', mompelde ik. 'I'll do my very best', zei ik tegen haar. 'I'll drive us to just before Paris. Is that okay for you?', wilde ik voor de zekerheid weten van haar en ving haar blik.

29, female