ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/03/2018 08:39 PM

Xavier:
Ik kon het niet verhelpen dat ik me gevleid voelde na haar kus en met name na haar woorden. Camille wist er altijd precies de vinger op te leggen, ze wist me tot in het hart te raken. 'I love you too, Camille', fluisterde ik tegen haar toen ik mijn stem weer teruggevonden had. Ik was er letterlijk even stil van geweest en had haar alleen maar aan kunnen kijken met de hoop dat mijn blik haar vertelde waarvoor ik woorden tekort kwam.
Ik grinnikte toen ze me plaagde of ze rond moest vragen. 'If you wish?', zei ik lachend. Nee, dat hoefde van mij écht niet. Het enige wat ervoor gezorgd had dat ik zo open naar haar was is de gevoelens voor haar en dat ik wenste dat ze zich niet zo alleen hoefde te voelen. Ze was niet de enige die zich zo voelde of zo ooit gevoeld had. 'Believe me, everybody has his shames or secrets', zei ik tegen haar. Ik was ooit in de zeldzame gelegenheid geweest om zelfs de Koning te betrappen, maar hij was niet minder menselijk dan een ander. Het was in eerste instantie ook stom geweest om te denken dat hij perfect kon zijn. Nee, hij had net als ieder ander het recht om af en toe de strak gespannen touwtjes iets te laten vieren. 'How were the festivities at Courdemanche?', vroeg ik na een korte stilte. We hadden beiden enkele festiviteiten op het paleis meegemaakt en nu ook Flora Day, waardoor ik me toch afvroeg hoe het er vroeger voor haar had uitgezien. 'You don't have to answer if you don't want to', vervolgde ik vlug. Het was niet mijn bedoeling om haar te kwetsen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/04/2018 01:53 PM

Camille
Een lieve glimlach verscheen rond mijn lippen terwijl ik Xavier aankeek terwijl hij in stilte naar mij keek. Hij hoefde ook niets te zeggen. Ik wist dat de woorden waren binnengekomen en dat was het belangrijkste. Het was fijn dat hij de woorden terug zei, maar als hij het niet had uitgesproken had ik het ook wel gevoeld, had ik het ook geweten. Door zijn antwoord brak mijn glimlach door tot een volle lach waarna ik lachend mijn hoofd schudde. Nee, ik was ook nooit van plan geweest om er navraag over te doen. Het zou immers niets veranderen en zoals Xavier ook al uitsprak had iedereen zijn dingetjes die hij liever niet vertelde en voor zichzelf hield en dat zou ook geaccepteerd moeten worden. 'It wouldn't change my feelings, you know? It wouldn't change anything, but I don't want to know. Who knows? One day you might tell me yourself?' sprak ik met een glimlach uit. En misschien zou hij het me ooit wel vertellen. Misschien niet. Het maakte voor mij niet uit en we zouden het wel zien. Ik liet mijn blik even wegglijden van hem om de omgeving te bekijken, maar hij trok al snel weer mijn aandacht door de vraag die hij stelde. Mijn hoofd draaide dan ook meteen zijn kant op zodat ik hem aan kon kijken, misschien een wat verrastte en verwarde blik in mijn ogen. Door de opmerking die volgde sloeg ik mijn ogen neer. Het was niet dat ik het niet wilde vertellen, maar meer dat de vraag me een beetje overviel. Ik was zo goed in het negeren van het "onderwerp" Courdemanche dat is soms ook leek te vergeten dat anderen er ook van wisten en er vragen over hadden en iedere keer opnieuw deed het me realiseren dat ik er niets mee opschoot om mijn verleden te willen wissen. Het zou de gebeurtenissen van het verleden niet ongedaan maken en het zou de toekomst ook niet makkelijker maken. Ik kon er eigenlijk alleen maar van leren, leren wie ik was en wilde zijn, maar dan moest ik me daar wel voor openstellen en dat had ik het afgelopen halve jaar niet gedaan. Ik had alles genegeerd, weggeduwd, waardoor het telkens moeilijker was geworden om over het onderwerp na te denken wanneer het wel ineens naar voren kwam en ik mezelf eigenlijk naar het breekpunt had geduwd. Gelukkig had Xavier op tijd ingegrepen, want heel veel langer had ik het ook niet vol kunnen houden en God mocht weten wat er dan gebeurd was. Omdat ik even in gedachten verzonken was geraakt, duurde het even voor ik Xavier antwoord gaf. 'No, I don't mind answering.' schudde ik mijn hoofd waarna mijn lippen in een zwakke glimlach trokken. Ik keek even om me heen, naar de grond, om te zien of we daar konden zitten voor ik me door mijn knieën liet zakken en met mijn rug tegen de boom aan ging zitten. 'I always thought the festivties were awkward. My father never really allowed us to mix with the "common folk", as he would call it, and they never really dared to enjoy themselves. They were always afraid they would go to far in my parents' eyes and that they would have to leave. They cared too much about my parents' approval and opinion.' beantwoordde ik zijn vraag toen eerlijk. 'It was a bit like in the palace where everyone has their place and feels like they should stick to that place. Very unlike here, I must say. Here people really enjoy themselves and each other's company. It's nice.' vervolgde ik met een glimlach.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/04/2018 08:32 PM

Xavier:
De onschuldige vraag had me toch even een bezorgde blik laten aannemen. Even vreesde ik dat de verraste, verwarde blik de verkeerde kant uit gingen. Gelukkig liet ze na een stilte doorschemeren dat het oké was en ze gewoon zou antwoorden. Ik volgde haar blik toen ze rond keek en nam plaats naast haar tegen de boom aan om vervolgens naar haar antwoord te luisteren. Ik knikte begripvol. 'I agree that festivities are awkward. There always go things wrong or somebody does something unplanned... or it is the fact that I feel awkard. Or is it that I'm not used to it? I haven't figured it out yet.', gaf ik mezelf ook bloot bij haar. Ik voelde me meer op mijn gemak in mijn rol als musketier bij feesten dan dat ik geacht werd om zelf mee te doen. Misschien vond ik het lastig om mezelf bloot te geven? Wist ik mezelf daarom geen houding te geven? 'But I understand, I would be ashamed if I would let down my family or would let you down.', gaf ik eerlijk toe. Misschien waren feesten toch niet zo vreemd en was ik toch niet zo anders, gezien de mensen die Camille beschreef zich duidelijk ook niet volledig durfden te uiten en vast zaten in hun rol. Ik glimlachte toen ze de vergelijking met Parijs maakte en vervolgens het contrast schetste met Flora Day. 'Yeah, it's almost a different world.', zei ik haar. Het leven in het paleis was zo anders. 'Well... we can't be the best in everything, can we?', zei ik tegen haar met een glimlach terwijl ik mijn arm zacht achter haar door had gelegd om haar heen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/04/2018 10:28 PM

Camille
Ik glimlachte even toen Xavier aangaf dat hij zelf ook nog niet helemaal zijn positie had gevonden en dan voornamelijk tijdens festiviteiten. Daarna schudde ik echter mijn hoofd toen hij aangaf dat hij zich dood zou schamen als hij zijn familie of mij in de steek zou laten. 'You could never let me down. I'm sure of it.' zei ik waarna ik naar hem opkeek, maar daarna mijn blik weer even in de verte liet glijden en nadacht. Wel voelde ik hoe hij zijn arm om me heen sloeg waardoor er een glimlach rond mijn lippen verscheen. 'You know, that day you took me to the palace, to tell my story to the King, I was amazed by how at home you seemed and that was odd because the day before I had thought you looked so at home in your own home. And now we're here you are more than at home. You belong here... I felt a bit jealous at first because it made me realise how I didn't fit in at home, not really anyway, and how I then didn't fit in at the palace...' zei ik nadat ik een tijdje over de woorden had nagedacht. 'But here I do feel quite at home... Is that strange?' vroeg ik waarna ik weer naar hem opkeek. Het was wel de waarheid. Ik had me nog nooit eerder zo thuis gevoeld dan hier. Natuurlijk waren er ook nog dingen onwennig omdat we onze gevoelens niet openlijk konden uiten en ik Julie en zijn moeder ook nog niet super goed kende - laat staan de andere dorpelingen - maar het voelde hier wel prettig. Ik voelde hier rust en kalmte en geen innerlijke strijd op ieder moment van de dag. 'I would like a quieter life. Without the chaos of the palace and Paris.' verzuchtte ik kort voor ik me bedacht dat Xavier dit ook verkeerd op kon pakken. Hierdoor veerde ik wat op en keek weer naar hem. 'Of course I would never ask you to give up your position or anything, please believe me when I say that, but I don't think I wish to live at the palace any longer than necessary...' verklaarde ik mezelf dan ook verder. Nee, het laatste wat ik wilde was dat hij zou denken dat hij zijn baan of iets anders van zichzelf op zou moeten geven voor me. Geen sprake van. Dat ging echt niet gebeuren, maar als het even kon, wilde ik wel graag vertrekken uit het paleis. Het was gewoon geen plek voor mij. Het leek het slechtste in me naar boven te halen; de onzekerheden, de drang om me aan te passen en veranderen in iets wat ik niet was. Ik wilde me nuttig maken, iets toevoegen aan welke plek ik dan ook was. Het leven hier in Fontaine was niet makkelijk, maar men had steun aan elkaar en zoiets wilde ik ook creeëren. Maar hoe? Ik had geen bijzondere talenten die daarbij zouden kunnen helpen. Ik had hier wel leren bakken en dat vond ik ook leuk om te doen, maar hoe kon ik dat inzetten? 'I'm sorry... This is sentimental, drunk me talking.' mompelde ik met een lachje toen ik me realiseerde dat dit misschien wel hele diepe en moeilijke gesprekken waren om zomaar ineens over te praten. Ik legde mijn hoofd dan ook tegen zijn borst en sloot genietend mijn ogen. Het allerbelangrijkste bleef dat hij bij me was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/05/2018 08:45 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en glimlachte toen ze zei dat ze er zeker van was dat ik haar niet teleur zou stellen. 'Don't ask for it', zei ik voorzichtig. Het was niet mijn bedoeling om het ooit te doen, maar helemaal nooit? Niemand kon iets uitsluiten. Soms leidt het leven je op paden die je helemaal niet wilt bewandelen en heb je geen andere keus.
Geduldig luisterde ik verder naar haar hoe ze begon over onze ontmoeting, of beter gezegd de tweede dag dat we elkaar kenden. Het moment waarop ik haar had meegenomen naar het paleis zodat de Koning haar verhaal kon horen - al had de Koning er veel meer mensen bij gehaald dan ik had gewild, misschien ook meer dan ik had gehoopt voor Camille. Ik had haar nog het beste kunnen vergelijken met een bang vogeltje - en geef haar een ongelijk! Ik glimlachte terwijl ze door praatte over hoe thuis ik me op alle plekken voelde. Ik had begrijpend geknikt dat ik haar begrepen had voor ik antwoordde. 'When you know you're role and are comfortable with it, it's okay. Then you can feel home. In Paris I know what's expected of me, I know what they expect from me in Fontaine, the only difference is that in Paris some plan changing things can happen that changes you're whole day. It's a lot more quite here.', knikte ik. Zacht had ik over haar zij gestreeld doen ze aan het vertellen was geweest over haar jaloezie. 'It's not strange.', stelde ik haar gerust. 'You're welcome here, nobody is juding you. You can be yourself, you can explore the environment, explore yourself. You can do whatever you want, but the daily things have to be done. That is I think the only rule I can imagine. And no cross-bordering things... but I don't have to say a lot about that', zei ik en grinnikte. Daar was ik zelf iets teveel mee bezig door zo met haar te zitten. Maar ach, wie was er nu niet op het feest? Ja, Leon, maar als het goed is zou hij met zijn zatte kop naar huis zijn gegaan. Ik glimlachte toen ze zei dat ze graag een rustiger leven had, zonder het paleis of Parijs. Deze glimlach werd alleen maar breder toen ze zich direct realiseerde dat dit niet richting mij bedoeld was en ging ratelen. 'Shhht', zei ik zachtjes en legde haar hoofd zacht tegen mijn schouder aan. 'I know, darling.', zei ik zachtjes tegen haar. 'We'll find a place you'll like', beloofde ik haar. Hoe wist ik nog niet, maar er moesten ook centen binnen komen om van te leven. Dat was voor alsnog toch het gemakkelijkst als Captain. Echter zou ik veel van huis zijn, tenzij we dichtbij de muren van Parijs zouden gaan wonen. Echter was daar ook alles nieuw en wist je maar nooit hoe je ontvangen zou worden. In Fontaine kende ik alles en iedereen en leek Camille zich ook op haar gemak te voelen. Alleen... hoe zou ik dat ooit kunnen combineren? Als er kinderen zouden komen, zou ik nooit thuis zijn. Ik wist maar al te goed hoeveel ik aan mijn vader te danken had. Ik keek even opzij naar haar toen ze zich verontschuldigde. 'Don't say sorry.', zei ik en drukte een kus op haar slaap. 'But you're right. This is something we have to think about. Where we should live together, what we're going to do, what our future will be...', zei ik tegen haar. 'But not now, it isn't the right time for that', stelde ik haar gerust en sloot mijn ogen om even van het moment te genieten dat we hier samen zaten en nauwelijks de spanning hoefden te ervaren om betrapt te worden.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/06/2018 04:59 PM

Camille
Ik grinnikte even om Xavier's voorzichtige toon nadat ik had uitgesproken dat hij me nooit teleur zou kunnen stellen. Ik snap waar de woorden vandaan kwamen, want je kon nooit iets met zekerheid zeggen, maar vooralsnog had ik niet het idee dat de situatie snel voor zou komen. Ik luisterde naar zijn woorden en knikte af en toe. Het klonk als een logische uitleg en dat was het ook, maar het gaf ook precies aan waar het bij mij fout ging; het weten van je rol en vooral het comfortabel voelen in je rol. Vanaf het moment dat ik in het paleis op was genomen als lady in waiting had ik gevoeld dat het niet was wie ik ben, dat het niet echt bij me hoorde. De volgende woorden zorgden voor een glimlach rond mijn lippen, al kon ik het niet laten om te lachen toen Xavier opmerkte dat hij misschien niet de persoon was die op dit moment iets mocht zeggen over grensoverschrijdend gedrag. 'Hmm.. I'm absolutely fine with this.' zei ik waarna ik zijn hand vastpakte. Ik voelde me helemaal warm worden van binnen toen Xavier me beloofde dat we een plek zouden vinden waar we ons beiden thuis zouden voelen. 'Thank you.' fluisterde ik zacht terwijl ik wat meer tegen hem aankroop en zachtjes in zijn hand kneep. Ik knikte kort toen hij aangaf dat we het inderdaad moesten bespreken, maar niet nu en dat was ik helemaal met hem eens. Nee, nu moesten we genieten van elkaars aanwezigheid, van het samen zijn, want dit was mogelijk de enige kans dat we echt nog zo vrij waren. Nu was het haast verzekerd dat er niemand zou komen die ons kon betrappen en daar moesten we gebruik van maken, want terug in het paleis zou er amper nog mogelijkheid zijn. Zo tegen hem aan zittend, mijn ogen gesloten en onder invloed van de ale, merkte ik dat ik moe en slaperig begon te worden. Het waren ook hectische dagen geweest met alle voorbereidingen voor het feest en de problemen bij Isabelle en het was ook niet alsof we uit een stressvrije situatie waren vertrokken in het paleis en onderweg - nog niet eens meetellend dat ik al maanden waardeloos sliep - maar dat begon nu pas door te dringen, begon ik nu pas echt te merken.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/07/2018 09:04 PM

Xavier:
Enkele dagen na Flora Day had het dagelijkse leven zich weer voortgezet in Fontaine. De dag na Flora Day had heel Fontaine nodig gehad om weer nuchter te worden en zich bij de taken van de dag te houden naast het opruimen van alle spullen. Ondertussen was het gewone leven weer verder gegaan en was ik op de boerderij aan het helpen toen ik een bode van het paleis aan zag komen. Ik fronsde en liep naar het hek toe waar ik overeen klom om de bode tegemoet te gaan. Het zou vast een bericht voor mij zijn. Er was iets mis, de Koning had me nodig, de musketeers hadden weer eens mot gehad met de red guards of misschien wel heel iets anders. Ik had met mijn mouw het zweet van mijn voorhoofd afgeveegd en begroette de bode. 'Goodmorning, what news did you take with you? Is the King in need? Something I should know?', informeerde ik. Toen hij echter zijn hoofd schudde, fronsde ik mijn voorhoofd. 'It's a message for madame de Michaud', kreeg ik als antwoord waardoor ik even achter me keek. Ik zou niet weten waar ze precies was, gezien ze toch een draai gevonden leek te hebben op de boerderij. 'Can I foward something to her?', vroeg ik toen ik een brief in mijn handen kreeg met enkel de mededeling dat ze weer op het paleis verwacht werd. 'Thank you. I'll give it to her', beloofde ik. Ik vroeg me af of de brief meer zou bevatten dan de woorden van de bode. Ik was nieuwsgierig genoeg om de brief te openen, al verbrak ik de zegel niet. Het was een brief voor Camille, niet voor mij. Als het belangrijk was, zou ik het ook van haar horen. 'Please take a good room in the lodge.', knikte ik toe met een glimlach voor ik me omdraaide. In plaats van terug het veld in te lopen, liep ik direct terug naar de boerderij waar ik op zoek ging naar Camille. 'A messenger came for you, Camille.', zei ik tegen haar voor ik de brief in haar handen legde. 'From Paris.', kwam wat stiller over mijn lippen heen die het slechte nieuws al enigszins zou verraden. Al op de heenweg had ik het mezelf voorgenomen. Ik zou Camille de weg niet alleen af laten leggen, als zij eerder moest gaan, dan zou ik haar begeleiden. Hoe graag ik misschien ook nog wilde blijven, ik wilde ook bij haar zijn. Ik moest er zeker van zijn dat ze veilig was en goed aan zou komen. We hadden een poosje tussen mijn familie doorgebracht en het was even helemaal weg van het paleis. Ik had het gevoel dat de rust weer terug leek te komen en ik niet meer constant met alles bezig was en ik afstand kon nemen en nu dit. Ik zou wel zien wat het met me deed, ik kon niet meer dan mijn best doen om alles zo goed mogelijk voort te zetten als ik terug op het paleis zou zijn. Daarnaast viel er een hoop te regelen voor een verloving. Een ring, toestemming bij de Koning en de juiste woorden zoeken. Bij deze gedachte krulden mijn lippen even omhoog terwijl ik een ietwat dromerige blik op Camille wierp. Ik mocht het niet zeggen, maar ik beschouwde haar al bijna als mijn vrouw, mijn aanstaande, hoewel er nog niks officieel geregeld was en alleen de woorden van elkaars toezegging in de lucht hingen.
Door het verbreken van de koninklijke zegel werden mijn gedachten teruggeroepen van de stappen vooruit die ze gezet hadden. Wat stond er precies vermeld? Ik merkte dat mijn handen naar elkaar toe gegleden waren en mijn vingers over elkaar heen begonnen te glijden in een licht zenuwachtig trekje. Alles zou toch wel goed zijn? Wat was de inhoud?

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/07/2018 11:37 PM

Camille
Na Flora Day had ik net als iedereen tijd nodig gehad om even bij te komen. Het was een geweldig feest geweest, een geweldige avond, maar het had wel echt al mijn energie opgeslokt. Zodra het gewone leven in Fontaine weer verder was gegaan, had ik me gestort op de kleine, maar tijdvergende taken zoals bakken. Ik wist dat Xavier's moeder het niet erg vond om te doen, maar dit was tenminste iets waarbij ik kon helpen - en waar ik ook echt steeds meer plezier aan ondervond, al ging het nog altijd niet vlekkeloos - en dan kon zij zich richten op andere zaken zoals het onderhoud van de dieren en de gewassen. Ik keek op toen ik de deur open hoorde gaan en glimlachte al snel toen ik zag dat het Xavier was. 'Hi!' zei ik dan ook enthousiast, al trok ik vragend een wenkbrauw op toen ik zag dat Xavier een brief in zijn handen had. Werd hij teruggeroepen naar Parijs? Was er iets gebeurd? Mijn wenkbrauw trok dan ook verder omhoog in verbazing op het moment dat hij mij de brief toereikte. Ik veegde mijn handen af aan het schort dat ik geleend had en nam de brief aan waarna ik even naar het papier keek. Er stond echt mijn naam op. Door Xavier's medeling dat de brief uit Parijs kwam, keek ik weer even op. Een brief voor mij? Uit Parijs? Ik draaide de brief om en zag de Koninklijke zegel. Van het paleis? Wat betekende dit in hemelsnaam? Ik scheurde dan ook al snel de zegel open en ontvouwde de brief.

My darling Madame Michaud, Camille,
I hope you are enjoying your time in Fontaine and have taken all the rest you deserve. I am certain that you have been wonderfully taken care of and watched over by Captain du Guesclin, but I am afraid it is time for you to return to Paris. There's urgent news here for you. News of a personal nature that I would like to discuss face-to-face rather than via letter.
Have a safe journey home and I cannot wait to see you again.
Love,
Your Queen

Ik las de brief meerdere keren over voor ik opkeek naar Xavier. 'I don't understand. It's from the Queen.' zei ik waarna ik de brief nogmaals doorlas voor ik deze aan Xavier gaf. 'Why would she write to me? What urgent news could she possibly mean?' vervolgde ik waarna ik even op mijn lip beet. Er was slechts een ding wat ik me in kon denken en dan bleef ik toch echt veel liever hier. Wat als ze een huwelijkskandidaat hadden gevonden? Zowel de Koning als de Koningin wisten van mijn gevoelens voor Xavier, van zijn gevoelens voor mij, maar wat als er toch een match was gemaakt? Zouden ze dat achter mijn rug om doen? Maar wat moest ik als het zo was? Ik kon Xavier niet loslaten. Geen sprake van. Niet na de beloften die we elkaar hadden gedaan. 'I should pack and leave immediately. I'm awfully sorry to leave your family so soon, but... I don't know what to make of this. Will you tell them I'm sorry? I wish I could say a proper goodbye to them, to you, but I think I should just go...' sprak ik dan ook verward. Dat was het enige wat ik op dit moment kon doen, mijn spullen pakken en vertrekken. Zo snel mogelijk en zonder vertragingen. Naar Xavier's familie toe voelde het heel erg ondankbaar, maar ook naar Xavier zelf. Hem zou ik echter wel weer in Parijs zien.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/08/2018 08:03 PM

Xavier:
Ik had Camille in stilte begroet en vervolgens de brief overhandigd. Ik bleef naar haar kijken in de hoop wat van haar gezichtsuitdrukking af te kunnen lezen. Jammer genoeg werd ik daar niet wijzer van. 'I don't know. When I saw the messenger, I was surprised that it was for you', gaf ik eerlijk toe. Ik had nooit verwacht dat er om haar gevraagd zou worden en dat ik eerder bericht zou krijgen om terug te moeten gaan. Ik pakte de brief aan en liet mijn blik over de regels glijden. Een glimlach verscheen kort op mijn gezicht door de lieve toon die ze aan sloeg. 'You're in good hands with her. She speaks of you with love, she does really care about you', zei ik tegen haar. Daarbij had ik natuurlijk ook nog in gedachten dat ze me had gevraagd om naast haar en haar man ook Camille in de gaten te houden en te beschermen. 'We have to wait till you're there', zei ik tegen haar. 'Don't be afraid.', zei ik toen ik haar op haar lip zag bijten en legde mijn duim er kort op zodat ze er niet meer op kon bijten. Ik vertrouwde de Koning erop dat hij haar niet zomaar zou uithuwelijken terwijl hij ons contact juist aanmoedigde. 'Shhht', zei ik en pakte haar bij haar bovenarmen, vlak onder haar schouders, beet. 'Take it easy, Camille. Relax.', sprak ik kalm. 'I won't tell them. You will do that yourself', zei ik streng. 'I'll personally escort you back. You weren't thinking that you have to ride that whole distance alone, were you?', zei ik tegen haar. 'I have to pack too, even if it's not much. But we will say goodbye and leave after that. I don't care if it would be tomorrowmorning, because if we leave right now, I don't know any good tavern. We have to look for a place to spend the night.', zei ik tegen haar. 'Besides that, if it was very urgent, they would have send a messenger and a carriage to take you with them. They know we can't ride all day and night. The horses have to rest and we do too. We take our time.', verzekerde ik haar. 'Let's hold the feeling we did the past days, don't rush, there's time enough for rushing back in the palace.', zei ik tegen haar. Ik wilde haar maar wat graag beschermen, dat ze het maar niet te snel te veel in haar hoofd haalde. 'Everything will be okay for now.', beloofde ik voor ik mijn lippen kort op haar voorhoofd plantte.

29, female