ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 11.01.2018 07:40

Xavier:
Ik had geglimlacht toen Camille antwoordde dat ze het eerder gedaan had. Precies hetgeen waarop ik had gehoopt. Ik had de Koningin goedkeurend toe geknikt toen ze een cape aan haar lady in waiting aanbood. Ze had geen bevestiging nodig, maar ik vond het prettig om haar een blijk van waardering te kunnen geven. Ik hielp Camille uit de koets, maar voor ik haar op de bok kon helpen zat ze er zelf al op, al was het niet gemakkelijk gegaan. 'No, Camille. I can drive us, but not all the way to the palace, as I said.', legde ik nogmaals aan haar uit op het moment dat ik naast haar was komen te zitten. 
Ik bestudeerde de zijkant van haar gezicht en kon niet voorkomen dat ik moest glimlachen. Je zag haar peinzend nadenken en gek genoeg vond ik het heerlijk om te zien. Ik zou er uren naar kunnen kijken zonder verveeld te raken. 'Let me help you. Shall I drive a bit further, then we can change the bridles.', stelde ik voor. Zodoende zou ze eerst kunnen spieken hoe het moest voor ze zelf ermee aan de gang ging. 'Did you do this regulary at Courdemance?', vroeg ik geïnteresseerd aan haar terwijl ik de teugels oppakte en wat naar haar toe opschoof, zodat ik in het midden zat en beide paarden tegelijkertijd aan kon sturen. 'Just watch, I'll help you when we change positions', zei ik met een glimlach en een warme stem tegen haar. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von PoppyRedx am 10.01.2018 09:01

Camille:
Ik was de rest maar snel gevolgd, al was onze zoektocht naar buiten traag. Na een paar stappen had de koningin mijn hand vastgegrepen en deze had ze ook niet meer losgelaten tot we in een koets zaten. Ik had plaatsgenomen, maar merkte dat ik het niet prettig vond dat Xavier alleen op de bok zat en zat daarom op de rand van de bank, met mijn schouder tegen een van de ruiten zodat ik enigszins in de gaten kon houden wat er om ons heen gebeurde. Natuurlijk moest er iemand de koets besturen, maar mijn hoofd had toch liever dat hij het niet deed. De koning en koningin waren stil en ik kon aan alles merken dat ze nog altijd verschrikkelijk geschrokken waren. Soms merkte ik dat zijn blik op me bleef hangen, zich waarschijnlijk afvragend wat er met mij was gebeurd en tevens wat er met Xavier was gebeurd terwijl zij opgesloten hadden gezeten, maar ik zei er niets van en staarde uit het raam. Ik was gewoonweg te vermoeid, verward en angstig om over dit alles te willen praten. Hoe waren we hier verzeild in geraakt? Na een aantal maanden in het paleis was ik er echt wel achter dat de koning regelmatig gevaar liep, maar hoe waren we recht in deze val gelopen? Wie waren deze mensen? Waarom deden ze dit? Wat hadden ze gehoopt hieruit te winnen? Ik was diep in gedachten verzonken toen de koets ineens tot stilstand kwam waardoor ik opschrok. Echter was het Xavier maar waardoor mijn hartslag direct wat rustiger werd. Even was ik verbaasd door zijn vraag, omdat ik eerder zo ver weg was geweest met mijn gedachten, maar al snel knikte ik. 'I have.' antwoordde ik waarna ik opstond om de koets uit te komen. Echter legde de koningin al snel een hand op mijn arm. 'You can't go and sit out front dressed like that. You'll catch a cold. Here... Take this.' zei ze terwijl ze wat begon te rommelen met de zitting waar ik had gezeten. Al snel haalde ze er een cape uit tevoorschijn die ik toch wel dankbaar aannam. 'Thank you, Your Majesty.' antwoordde ik met een zwakke glimlach waarna ik uit de koets stapte. 'You shouldn't be driving for a minute longer. I'll drive us the rest of the way to the palace.' zei ik vervolgens tegen Xavier terwijl ik de cape om mijn schouders sloeg. Daarna liep ik naar de bok waar ik met enige moeite opklom omdat hij toch wel wat hoog voor me was. Hoe werkte dit ook alweer? Ooit had ik het van mijn broers geleerd, maar het was alweer enige tijd geleden sinds ik het gedaan had dus ik moest me even bedenken hoe ik alle teugels vast moest houden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:42

Xavier:
Onderweg naar boven hoorde ik enkele keren op de wenteltrap wat gestommel en was ik gestopt. Echter gaf Camille me geen kans om haar overeind te helpen en vervolgde ze steeds zelf haar weg. Ze is een sterke dame. Toen de deur eenmaal open was, volgde Camille me naar binnen toe en hielp ze de Koningin overeind, waarna ik hetzelfde deed bij de Koning. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, echter schudde ik mijn hoofd. 'We have to get away first. With or without the other guests. Our safety is in great danger', herhaalde ik nogmaals. 'Back in the palace, I will send the Musketeers for the stragglers.', legde ik hem uit. Ik liet hem dan ook pas los op het moment dat ik erop vertrouwde dat zijn eigen benen zijn lichaam zouden kunnen dragen en ging het gezelschap voor naar de trap zonder verder nog op de slachtoffers te letten. Geen prioriteit, niks meer aan te doen. Het was nu aan de orde om de Koning, de Koningin en Camille in veiligheid te brengen. In de deuropening bleef ik wachten tot Camille klaar was met het sluiten van de ogen en het toedekken van de overledenen. Ik knikte even en liep de trap weer af zonder enig probleem. 
Traag vonden we onze weg door het klooster heen richting de ingang. Eenmaal buiten stonden er nog enkele koetsen, echter waren de koetsiers in velden en wegen niet te bekennen. Ik hielp één voor één iedereen in de koets om zelf op de bok te gaan zitten. Ik was van plan om zelf te gaan mennen, echter merkte ik bij de eerste bewegingen dat het een ramp was voor mijn armen en ik het niet lang vol zou gaan houden. Ik stopte al gauw aan de kant en liep naar de deur van de koets toe. 'Good folks', kondigde ik mezelf aan. 'Camille, did you ever drive horses before?', vroeg ik terwijl ik in de deuropening stond. 'I can't bring us back to the palace. Not in this state. I drive the horses for a big part of the road, but I fear I can't bring us to the palace all by myself.', sprak ik mijn vermoedens uit. Ik kon maar beter op tijd aan de bel trekken. Het was pijnlijk om het toe te geven, maar wegkomen was het enige wat telde.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:24

Camille
Ondanks Xavier's woorden ter geruststelling voelde ik me niet bepaald rustiger worden, hoe hard ik dat ook probeerde. Het was de combinatie van angst, verwarring door dit alles en onbegrip wat ervoor zorgde dat ik niet echt kon kalmeren. Mijn ademhaling trilde dan ook lichtelijk en het kostte me moeite om ervoor te zorgen dat het niet te hoorbaar was. Gelukkig bleef het aan de andere kant van de deur stil en durfde Xavier na een tijdje te kijken of alles veilig was. Met enige tegenzin volgde ik hem, verder met onze zoektocht. Ik bleef telkens een paar passen achter Xavier op de trappen en keek af en toe over mijn schouder om er zeker van te zijn dat we niet gevolgd werden. Dit resulteerde erin dat ik me een keer verstapte en met mijn scheen tegen de stenen trede knalde. Ik vloekte binnensmonds, maar stond meteen weer op. 'I'm fine.' mompelde ik voor Xavier ook maar de kans zou krijgen er naar te vragen. Zachtjes volgde ik hem de wenteltrap op en ik had bijna mijn hulp aangeboden met de deur toen ik zijn gepijnigde gezicht zag, maar dat was niet meer nodig. Tot mijn grote opluchting zag ik daar de koning en koningin en ik kon een zucht dan ook niet inhouden. Ze waren in ieder geval nog in leven. Dat was het aller belangrijkste. Voorzichtig stapte ik ook naar binnen zodat ik de koningin overeind kon helpen waarna deze me al snel omhelsde. 'I'm so very glad to see you, Camille. I'm glad you're alive and well.' mompelde de vrouw zacht en ik merkte meteen hoe erg ze stond te trillen en beven. Ik hield haar daarom nog wat langer vast, hopend dat ik haar zo wat kon steunen al trilde ik zelf ook, tot Xavier zei dat we hier zo snel mogelijk weg moesten komen. Ik liet de koningin voor me de deur uitstappen en liet mijn blik toen even naar de twee levenloze lichamen op de grond glijden. Echter wendde ik mijn blik ook meteen weer af. Ik had ze nooit gemogen, maar dit hadden ze ook niet verdiend. Na enige twijfeling ging ik dan ook door mijn knieën om met een trillende hand hun ogen te sluiten. Daarna maakte ik de lichtblauwe cape van mijn jurk los en legde deze zo goed als dat ging over hen heen. Dit was wel het minste wat ik voor hen kon doen. Ik beet op mijn lip en merkte dat ik toch tranen opwelden in mijn ogen dus wendde ik mijn blik van hen af. Toen pas realiseerde ik me dat ik de anderen aan het ophouden was en dat dat niet bepaald verstandig was in deze situatie. Ik slikte even en kwam toen weer overeind om de ruimte te verlaten, de lichamen achterlatend met de hoop dat ze niet te veel geleden hadden en nu rust konden vinden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:24

Xavier:
Ik keek zoekend rond en bleef staan toen Camille antwoordde. Vaag verscheen de contour die ze schetste als een plattegrond in mijn hoofd voor ik haar volgde. Echter kwam er niet veel terecht van volgen. Enkele momenten nadat we een hoek omgeslagen hadden, klonken er voetstappen en de reactie van Camille gaf me duidelijk aan dat ze niet op een confrontatie stond te wachten. Een zachte kreun was over mijn lippen gekomen door de plotselinge ruk aan mijn armen die doortrok naar mijn rug. 'Easy, milady', fluisterde ik zachtjes tegen haar toen we naast elkaar in de kleine ruimte stonden. 'We will work this out together', probeerde ik haar gerust te stellen. 'If they come to search us in here, which I wouldn't believe, then they have to go past me first.', zei ik met een warme glimlach. Vervolgens legde ik mijn eigen vinger op mijn lippen om aan te duiden dat de voetstappen dichterbij kwamen en het beter was als we beiden even niet zouden praten. Ik spitste mijn oren en probeerde samen met het geluid en de lengte van de gang in te schatten wanneer het weer veilig zou zijn om tevoorschijn te komen.
Ik had al een poosje niks meer gehoord toen ik de deur op een kiertje zette en de buurt verkende voor ik er genoeg vertrouwen in had dat Camille ook veilig was en we onze weg naar de torens voortzette. Ze had ons beiden aardig goed de richting kunnen wijzen en verder was het vrij logisch. Trappen volgen die naar boven gingen tot we bij één lange, stenen wenteltrap waren. 'I'll go first', zei ik haar. Wie wist immers wat ons boven te wachten stond? Waar we geweest waren, daar "kenden" we het inmiddels en op de trappen zouden we iemand aan moeten kunnen horen komen. Eenmaal boven was er ook maar één deur met een zware schuif vanaf de buitenkant ervoor. Ik schudde mijn hoofd voor ik deze met kracht en een met pijn vertrokken gezicht de schuif aan de kant duwde. Zo'n beveiliging kon niet veel meer betekenen dan dat er iemand achter moest zitten. Met een zwaai trok ik de deur open. De koning en de koningin waren terecht. Echter was er toch minder goed nieuws toen ik ook twee anderen levenloos zag liggen op de vloer. Ik stapte vlug naar binnen toe om de twee uit hun benarde positie te bevrijden. 'Hurry, we have to get away from here as soon as possible. No matter how'

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:24

Camille
Ik reageerde maar niet op Xavier's woorden, al herkende ik het wel. Ik had het idee dat ik hier alles gezien had, maar gelijktijdig ook helemaal niets. Toen we ineens stopten, schrok ik op. Ik wilde mijn hoofd schudden toen Xavier me de degen gaf, maar ik wist ook wel dat het beter en veiliger was. Misschien maar schijnveiligheid, want ik had geen idee hoe ik het moest gebruiken, maar het ging om het idee. Terwijl Xavier hardop nadacht, leunde ik wat tegen een van de pilaren, proberend om me iets te herinneren van de gangen die ik had doorlopen. Tegelijkertijd merkte ik ook dat ik me verschrikkelijk vermoeid voelde door dit alles, al probeerde ik dat natuurlijk niet te laten merken. We hadden immers nog een doel te bereiken en ik wilde koste wat kost de koning en koningin vinden. Pas bij Xavier's vraag keek ik weer op, opgeschrokken uit gedachten. Het duurde even voor de vraag tot me doordrong en daarna nog even voor ik over een antwoord had nagedacht. 'Yes... There were two towers on the east side, in the front, and one facing south in the back. All of them were on the right hand side..' antwoordde ik toen. Had ik dat goed gezegd? Had ik het goed onthouden? 'A few... This way, I believe.' vervolgde ik daarna om terug de gang in te lopen waar we vandaan kwamen. Daar sloeg ik een andere hoek om en zag ik al snel een trap opdoemen. Echter hoorde ik ook voetstappen en niet die van mezelf of Xavier. Geschrokken draaide ik me dan ook naar hem om. Wat moesten we nu doen? Ondanks dat hij me een wapen had gegeven, voelde ik me er niet zekerder of veiliger door. Toen viel mijn blik op een dunne houten deur, slechts een paar passen van ons verwijderd. Ik greep Xavier's arm vast en trok hem mee, de deur door. Niet dat er heel veel ruimte was, want het bleek een voorraadkast of iets dergelijks te zijn waardoor we nogal dicht tegen elkaar aan stonden. Misschien was dit een laffe optie geweest, maar ik merkte dat ik het doodsbenauwd kreeg door het idee dat ik me zou moeten verdedigen tegenover wie er dan ook door de gang liep.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:24

Xavier:
Ik keek naar haar en knikte. 'It's all blur by me too. The only thing I remember is darkness, devils and a lot of horns', reageerde ik. 'Lots of angles, halls, rooms...', mompelde ik terwijl we voort maakten, maar eigenlijk niet goed wisten welke kant we op moesten. Het bleek namelijk dat onze linten waarmee we weggelokt waren van de rest allemaal weg waren. Ik nam aan dat de twee ontsnapte lui daarvoor verantwoordelijk waren. Als ik ze tegen kwam, dan gingen ze er ook nog aan. Op de volgende hoek bleef ik staan waarna ik één degen aan haar gaf. 'Here, for security. We will never know what is going to happen next. It's a weird day', zei ik en legde haar handen om het handvat heen om het haar kort te laten voelen. Ze moest zichzelf kunnen verdedigen, mochten we opnieuw gescheiden worden van elkaar. En het liefst met zoveel mogelijk afstand tussen haar en haar belager.
Langzaam werden de gangen iets lichter en vlamde er weer wat hoop op. 'Follow the light', mompelde ik meer tegen mezelf dan tegen Camille. Zodoende kwamen we in een ruimte terecht waar nog meerdere linten lagen, ook losgeknipt, maar niet opgeruimd. Zodoende konden we die steeds stukjes terug volgen tot ik redelijk zeker was dat we ons in de buurt van de ingang bevonden. 'Let me see', sprak ik dit maal hardop voor ik een ronde om mijn as maakte. 'Where would I hide someone...', waarna het even stil bleef. 'In the basement, dungeons or towers...', vervolgde ik en keek Camille aan. 'Did this monastery have any towers?', vroeg ik haar. 'Did you saw a lot of stairs to upper floors?', vroeg ik haar. Ik was voornamelijk naar een kelder of gelijkvloers geleid als ik dat achteraf bedacht.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:23

Camille
Ik kreeg het voor elkaar een zwakke glimlach rond mijn lippen te toveren toen Xavier zich afvroeg of ik echt voor hem stond en zijn vingers door mijn haar liet gaan. Toen hij zich begon te verontschuldigen, schudde ik mijn hoofd. 'Don't apologise.' was het enige wat ik zei, verder ook niet vragend naar meer uitleg of iets. We hadden beiden heel goed door dat dit daar niet het juiste moment voor was. Wel trok ik lichtelijk verward een wenkbrauw op toen hij zei blij was om te zien dat ik uit die kamer ontsnapt was. Hoe wist hij dat? Had hij mij gezien zoals ik hem had gezien? Door de spiegels? Was dat überhaupt mogelijk? Ik kreeg echter niet veel tijd om daarover na te denken, want op dat moment begon Xavier over iets wat ook al door mijn hoofd gespookt had; we moesten de rest zoeken. We moesten de koning en koningin in veiligheid brengen. Dat was het allerbelangrijkste. Ik knikte en liet het dan ook toe dat hij mijn hand vastpakte om me verder mee te nemen. 'No, it's all a big blur. I tried to keep track of it all, but I couldn't...' antwoordde ik terwijl ik om me heen keek. Was er geen enkel punt van herkenning? Er moest toch iets zijn wat ik me kon herinneren? Ik groef diep in mijn geheugen, maar kon me echt niets herinneren. De gangen klonken nu nog stiller dan daarvoor, wat voor koude rillingen zorgde. Nu ik wist wat er hier gebeurde, wat er op het spel stond, was de plek alleen nog maar doodeng te noemen en kon ik vele plekken bedenken waar ik nu veel liever zou zijn. Hoe gingen we de koning en koningin ooit vinden? Waren ze überhaupt wel samen? Zouden ze iets weten van wat er gaande was? Misschien waren we wel te laat om hen te redden. Ik probeerde er maar niet te veel over na te denken, maar een leeg gevoel begon op te spelen in mijn maag.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:23

Xavier:
Ik spreidde mijn armen om Camille te kunnen ontvangen en haar tevens wat op afstand te kunnen houden om mijn rug wat te sparen. Mijn gezicht vertrok echter toch even van de pijn. De druk op de zweepslagen was alles behalve prettig. 'You too, I can not believe my eyes. Is it really you, Camille?', sprak ik zachtjes terwijl mijn vingers zacht door haar haren gleden. Het kon niet anders, ze was het werkelijk.
Mijn handen gleden over haar bovenarmen naar beneden toe toen ze wat afstand nam en ik voelde haar ogen prikken toen ze naar me keek. 'I'm sorry you have to see me like this', verontschuldigde ik mezelf. 'I'll be allright', verzekerde ik haar toen ze vroeg wat ze met me gedaan hadden. 'They played a nasty game', was de enige toelichting die ik haar voor het moment gaf. Ik gunde mezelf de aandacht niet op dit moment. In mijn ogen had zij het een stuk zwaarder gehad gezien zij met gemak had kunnen sterven met het vuur en de rook. 'You don't know how happy I am to see that you escaped from that room', zei ik tegen haar. 'I feared the worst...', zei ik zacht.
Op dat moment schoot tevens de gedachten aan de andere gasten te binnen. Hierdoor schakelde ik wat terug op de automatische piloot en reageerde ik mogelijk wat koeler. 'We have to go and search the rest of the guests, especially the King and the Queen. They are in great danger', zei ik tegen haar voor ik haar hand pakte om met haar de gangen in te gaan. Voordat ik vertrokken was had ik de kap van de pij nog terug uit geslagen, echter had ik de man niet herkend. Iets waar ik van baalde, gezien ik nu niet kon voortborduren op een bekend gezicht om meer kwaad te voorkomen. 'Do you still remember any of the halls?', vroeg ik aan haar.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 10.01.2018 08:23

Camille
Ik zat op de grond nog wat na te hoesten en een tevergeefse poging doen me een beetje te kalmeren toen ik voetstappen hoorde. Verschrikt keek ik op, klaar om te moeten vluchten als dat nodig was, maar al snel zag ik dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. Zonder er ook maar een seconde over na te denken, stond ik op om met grote passen naar Xavier te lopen. 'You're alive. Thank God, you're alive.' mompelde ik zacht terwijl ik hem om de hals vloog. Ik voelde me verschrikkelijk opgelucht dat ik hem nu kon omhelzen, meer dan ik eigenlijk verwacht had. In mijn eigen hel had ik alleen maar aan mezelf gedacht en aan overleven, maar nu begon ik me te beseffen dat ik hem had kunnen verliezen en wat ik daarbij gevoeld zou hebben. Nu ik hem zo zag, wist ik zeker dat ik het me eerder niet verbeeld had. Hij had echt vastgebonden op die stoel gezeten, al wist ik nog altijd niet waar of hoe ik dat gezien had, want hij had toch echt niet in dezelfde ruimte gezeten als. Zelf stond ik nog altijd te trillen door de schrik van wat me zojuist was overkomen en mijn longen voelden nog altijd niet schoon, maar ik had het er zo te zien veel beter vanaf gebracht dan hij. Voorzichtig liet ik hem los zodat ik hem even kon bekijken. Er zat bloed rond zijn neus en lippen en de plek waar ik zijn nek had vast gepakt was ook vochtig geweest - mogelijk ook met bloed, maar dat kon ik nog niet zien. 'What did they do to you?' vroeg ik zachtjes waarna ik een hand tegen zijn wang legde en hem aankeek. Ik wilde het eigenlijk niet eens weten en hij was me ook helemaal niets verschuldigd - ik voelde er immers ook weinig voor te vertellen wat er zojuist gebeurd was - maar als hij het kwijt wilde, wilde ik een luisterend oor bieden. Dat was wel het minste wat ik kon doen na al die dingen die hij al voor mij had gedaan. Misschien was dit ook niet de tijd of de plek om dat te bespreken. Wie wist wat er nog op de loer lag? We waren niet de enige aanwezigen geweest op het feest. Waar was de rest? Wat was er met hen gebeurd? En misschien nog wel belangrijker: Hoe kwamen we hier weg?