ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/11/2018 08:59 PM

Xavier:
Toen ik eenmaal duidelijk had dat juist onze toekomst samen wel eens in gevaar kon zijn, viel ik ook van mijn roze wolk af. Mijn gezichtsuitdrukking veranderde naar bedenkelijk waarop ik me liet zakken op de grond tot ik in kleermakerszit zat tegenover haar. 'I hope they don't. Do you think they would really be so heartless that they would encourage us to tear us apart by you marrying to someone else?', vroeg ik me hardop af. Ik kon het me zó moeilijk voorstellen. Ik zag ze dat helemaal niet doen, maar het was wel hetgeen wat het meest voor de hand lag. Wat was ik stom geweest dat ik dat niet direct had gezien. 'You can't choose who you fall in love with', zei ik tegen haar voor ik mijn handen zacht om haar enkels legde terwijl mijn polsen op haar voeten rustten. 'I will fight for it.', beloofde ik. Ik wist dat zij dat ook zou doen. 'I can talk to Louis, I mean... he and Anne always said that they couldn't pay me as much as I deserve... I did too much for them by saving his life and after that becoming his Captain.', zei ik tegen haar. 'I can demand to marry you? To claim you?', stelde ik voor. 'Although it doesn't sound friendly at all...', verontschuldigde ik me meteenvoor mijn taalgebruik. 'I can ask for a random title? I can ask for money? I have some power as Captain and closest friend of the King?', zei ik tegen haar. Al vreesde ik dat veel van deze argumenten me niet verder zouden helpen als juist Louis en Anne de "tegenpartij" waren die haar hadden uitgehuwelijkt. Ik kon deze dingen vergaren, maar alleen met hun toestemming. Ik keek weer op en zag dat er tranen in haar ogen stonden waarna ik weer onmiddellijk naast haar zat en haar tegen me aan trok. 'We'll figure it out.', zei ik zachtjes. Ik kon alleen maar hopen dat dit niet hetgeen zou zijn waarvoor we terug zouden moeten. 'Maybe it's something different?', probeerde ik voorzichtig. 'That somebody stole your money or took the power in Courdemanche?', zei ik zachtjes. Het was niet fijn, maar zoals ze zelf aangaf, geld maakte haar niet uit. 'I promise that you won't lose me. Even if you would marry to someone else, I'll always be your friend and at your service', beloofde ik met een kus op haar wang.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/11/2018 10:34 PM

Camille
Ik had mijn schouders opgehaald toen Xavier zich hardop had afgevraagd of Louis en Anne ons dat echt aan zouden doen. 'I don't know, Xavier. I don't know.' fluisterde ik waarna ik een keer diep ademhaalde in een poging te tranen weer terug te dringen. Aan zijn blik zag ik dat hij er eerder niet eens op deze manier naar had gekeken, dat mijn woorden nu pas echt tot hem door waren gedwongen en hem ook met een moker van realiteit in het gezicht hadden geslagen. 'No, you cannot...' knikte ik zachtjes na zijn opmerking over dat je niet kon kiezen op wie je verliefd werd. Nee, was dat maar zo. Ik keek hem even aan, maar sloeg al snel mijn ogen weer neer waarna ik op mijn lip beet. De waarheid was dat we werkelijk niets konden doen totdat we in Parijs aan zouden komen en dat duurde nog enkele dagen. Ik wist van mezelf dat ik de komende dagen waarschijnlijk niet te genieten was - nerveus, snel emotioneel, prikkelbaar - maar ik kon het niet helpen. Dit was veel te belangrijk voor me. Xavier was veel te belangrijk voor me. Ik schudde daarom ook mijn hoofd toen hij uitsprak dat hij altijd aan mijn zijde zou blijven, ook al ik met een ander zou moeten trouwen. 'I cannot marry another man when you're still near. I cannot and I will not. If I have to marry another, I need you to go and lead your own life. Forget about me.' zei ik terwijl ik hem aankeek. Ik zou nooit met een ander kunnen trouwen, wetende dat ik Xavier nog regelmatig zou zien, dat we met elkaar zouden blijven praten en zelfs vrienden zouden zijn. Die gedachte was echt te pijnlijk. Iedere keer dat onze blikken elkaar zouden kruisen, zou ik moeten denken aan wat had kunnen zijn en dat wilde ik niet, kon ik niet aan. 'I love you, Xavier. With all my heart and I will never stop loving you, but if I am to marry another, I need to let you go. I'd need for you to let me go.' vervolgde ik waarna ik slikte. Nu moest ik me vermannen. We wisten niet wat er zou gebeuren. We wisten niet wat er in Parijs op ons te wachten stond en ik zou alleen maar ongelukkiger worden wanneer ik er de hele tijd over zou blijven malen. 'Will you please help me pack?' vroeg ik dan ook nadat ik even over mijn wangen had geveegd om wat verdwaalde tranen te drogen waarna ik probeerde te glimlachen. 'You may be right. Perhaps something happened in Courdemanche...' probeerde ik dan ook aan te geven dat ik er niet meer over na wilde denken. Niet over ons, in ieder geval.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/12/2018 08:27 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en had verder enkel geluisterd naar haar woorden. Ik kon alleen maar hopen dat we niet uit elkaar gerukt zouden worden. Ze was heel duidelijk dat als het wel zo was we ieder een eigen weg in moesten slaan, maar dat zou vreemd zijn, moeilijk zijn, gek zijn zonder haar. Terug alleen... Licht had ik geknikt, zonder kans te hebben om nog iets verder tegen haar te zeggen. Als we van het ergste uit zouden gaan, zouden we mogelijk toch nog drie dagen hebben om van elkaar te genieten. Hoewel het afscheid dan extra zwaar zou worden. Ik knikte, 'I will', antwoordde ik toen ze me vroeg om haar te helpen met inpakken waarna ik overeind kwam. Hopelijk ging het ons lukken om totdat we door de poorten van Parijs kwamen zo normaal mogelijk te doen tegen elkaar zonder teveel zorgen en getub. Ik raapte haar tas op van de vloer en keek naar haar. 'What do you want to take with you?', vroeg ik haar. Ik had geen idee wat ze allemaal vanuit het paleis meegenomen had en of ze nog iets van Julie gekregen had, gezien ik gokte dat ze dezelfde maten kleding hadden en het goed met elkaar konden vinden. Ik zou zo gepakt zijn hierna. Enkel wat schone kleding mee, gezien ik overal enkele uniformen had liggen was dat geen probleem waardoor ik alles snel zou hebben. Het langste zou het nog duren om de paarden te zadelen en afscheid te nemen van Julie (en moeder).

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/12/2018 10:22 PM

Camille
Ik beet nog even op mijn lip, maar wist me toen redelijk te vermannen. 'Thank you.' zei ik als eerste toen hij eigenlijk direct aangaf dat hij me wel wilde helpen met inpakken. 'Ehmm.. I was thinking of giving these two dresses to Julie, so they can stay.' antwoordde ik terwijl ik twee van mijn voor het paleis simpele, maar voor Fontaine feestelijke jurken oppakte van de plek waar ze eerder op de grond waren gevallen en ze lichtjes opgevouwen op het bed legde. 'I'll take... This one. That one. Those two.' vervolgde ik mompelend, meer tegen mezelf dan tegen Xavier waarna ik de jurken zo goed mogelijk opvouwde en in de tas deed. Eigenlijk had ik niet echt hulp nodig, maar ik wilde hem in de buurt hebben. Toen ik naast hem stond om nog een aantal nachthemden in de tas te doen, gleed mijn blik dan ook opzij waarna ik hem ook niet meer los kon laten. Het zou me zo vreselijk veel pijn doen om hem te laten gaan dat ik niet eens wist of mijn hart daarna nog zou helen. Ik had na Courdemanche niet gedacht dat er ooit nog iets zou zijn wat me zoveel pijn zou doen, maar het verliezen van Xavier zou akelig dichtbij komen. Ik liet de nachthemden dan ook uit mijn handen vallen om hem om te hals te kunnen vliegen. Door hem vast te houden voelde ik me direct ook wat rustiger, écht kalmer, in plaats van de geforceerde rust, de rust die ik aan mezelf had opgedwongen en eigenlijk ook geen rust was. 'I love you. Whatever happens.' fluisterde ik zacht waarna ik mijn voorhoofd tegen zijn borst liet leunen. Dit gevoel zou niemand me ooit af kunnen nemen. Dat zou altijd tussen ons blijven.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/16/2018 08:10 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille toen ze zei dat ze eraan dacht om twee jurken aan Julie te geven. 'That is so sweet of you', zei ik tegen haar. 'She would love each one of them.', zei ik tegen haar. Misschien mede doordat ze uit het paleis kwamen, maar sowieso doordat Camille ze haar had gegeven en ze zo goed met elkaar op konden schieten en doordat ze nieuwe feestelijke jurken kreeg, terwijl moeder beweerde dat het niet nodig was. Ik glimlachte terwijl ik naar haar keek, zo kort nog maar, maar toch was het zo vertrouwd dat ze op de boerderij was en zich thuis leek te voelen. Dat ze uit durfde te komen voor haar mening en deed waarvan ze dacht dat goed was. Doordat ik niet wist wat ze allemaal mee wilde nemen, kwam het er meer op neer dat Camille inpakte en ik toe stond te kijken dan andersom, hoewel ik dat helemaal niet erg vond. Ik kon uren naar haar kijken zonder me te vervelen. Ik wilde met een bezorgde blik naar haar toe stappen toen ze de nachthemden uit haar handen liet vallen, maar ze was sneller bij me dan ik kon reageren. Ik voelde haar armen om me heen en sloot genietend mijn ogen. Ik volgde haar voorbeeld door hetzelfde bij haar te doen en een kus op haar kruin te drukken. 'I love you too, no matter what', beloofde ik haar terwijl mijn vingers zacht door haar haren gleden. 'Let's enjoy the coming days for the fullest', stelde ik zachtjes aan haar voor. Nu konden we nog, we wisten beiden niet wat de toekomst ons zou brengen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/16/2018 09:33 PM

Camille
Ik knikte, met mijn voorhoofd nog altijd tegen Xavier's borst aan, toen hij voorstelde om de komende dagen extra te genieten, om het uiterste eruit te halen. We zouden niet weten hoelang we nog samen zouden hebben, maar tot die tijd moesten we het er van nemen. Ik hield hem daarom nog even zo vast voor ik hem wat los liet en op mijn tenen gingen staan zodat ik een kus op zijn lippen kon drukken. 'I have had a marvellous time here. I will never forget that.' glimlachte ik, mijn lippen slechts milimeters van die van hem verwijderd. Het was de waarheid. Hier had ik zoveel vrijheid gehad. Zoveel nieuwe dingen kunnen leren en mogen doen. De echte vrijheid kwam natuurlijk pas op de terugweg. Daar zou helemaal niemand ons kunnen vertellen wat te doen en wat niet, maar Fontaine was al een hele verademing geweest in vergelijking met het paleis. En een ding was zeker; daar zou ik niet veel tijd meer hoeven besteden. Of ik zou met Xavier trouwen én hoogstwaarschijnlijk ergens in Parijs gaan wonen óf ik zou met een ander trouwen en met hem mee verhuizen naar waar hij dan ook mocht wonen, maar mijn tijd als lady-in-waiting was bijna voorbij en dat zorgde ook voor opluchting. Ik hoorde daar niet thuis, had daar nooit thuis gehoord, maar het was mijn enige manier om te overleven geweest en daarom was ik er dankbaar voor. 'I should probably finish packing...' mompelde ik tegen Xavier, al liet mijn toon al wel merken dat ik daar eigenlijk geen zin in had en veel liever zo met hem zou blijven staan. Wat dat betreft zou ik het niet erg vinden om tijd te rekken, al zou de Koning waarschijnlijk wel een ruiter sturen om ons te gaan zoeken als het te lang zou duren. Daarnaast zou het ook niets helpen om langer weg te blijven, want ooit zou ik erachter moeten komen waarom ze me terug zouden willen op het paleis. Als het had kunnen wachten tot we vanzelf terug waren gekomen, zouden ze geen brief hebben gestuurd, toch? In mijn hoofd probeerde ik een lijst te maken met alle mogelijke opties waarom ze me terug zouden willen en gelukkig merkte ik dat ik al snel een hele lijst had aan dingen die niets met een huwelijk te maken hadden waardoor ik langzaam het gevoel begon te krijgen dat Xavier wel eens gelijk kon hebben. Misschien ging het inderdaad wel om geld of Courdemanche. Misschien had de Koning gewoon nieuws over de daders die bij de brand betrokken waren geweest of iets dergelijks. Ik zou er in ieder geval niet achterkomen door in Fontaine te blijven. Dat was zeker.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/22/2018 08:09 PM

Xavier:
Het voelde heerlijk om ongestoord met Camille in mijn armen te staan. Nog meer dan anders kroop ik in het moment, voelde ik de stof en de warmte van haar huid onder mijn vingers. Dit zouden wel eens de laatste momenten samen kunnen zijn en ik wilde daarvan genieten en de herinneringen opslaan om ze niet meer los te laten. Als we echt uit elkaar gejaagd zouden worden, moest nog maar blijken of er nog een dame zoals Camille zou zijn in Frankrijk. Ik kon het me niet voorstellen, wie zou er aan haar kunnen tippen?
Ik glimlachte even toen Camille zei dat ze toch verder moest met inpakken. Daarop liet ik mijn grip op haar iets verslappen, zodat ze de ruimte had om zich los te maken - mocht ze dat willen. 'You're not alone in this', verzekerde ik haar. Ik hielp haar vervolgens door de jurken die ze eerder had aangewezen die ze mee wilde nemen alvast in de tas te stoppen. 'I go and pack my things too, I'm alongside', zei ik tegen haar toen we samen klaar waren waarna ik mijn deur ook open liet staan. Het stond haar vrij om binnen te komen. Op mijn gemak kleedde ik me om naar het musketeers-uniform en pakte ik nog wat schone kleding uit de kast voor ik als finishing touch de hoed van de stoel pakte en op mijn hoofd drukte voor ik mijn tas over mijn schouder gooide en opnieuw naar de kamer van Camille liep om ook haar tas op te pakken. 'Shall we go and search Julie before we leave?', vroeg ik haar terwijl ik mijn arm om haar middel liet glijden, haar wat tegen me aan trok en een kus op haar voorhoofd drukte.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/24/2018 02:09 PM

Camille
Een klein moment van absolute rust en veiligheid. Geen angsten of dreigingen, maar simpelweg kunnen genieten van het samenzijn even écht alleen maar aandacht voor de ander te hebben. Dat was hoe ik de omhelzing met Xavier ervaarde, al wist ik dat er redenen waren waarom we beiden zo van het moment leken te genieten. Misschien waren de dagen hierna wel de laatste dagen dat we samen waren. Misschien zouden we compleet uit elkaar gerukt worden. Zoveel mogelijkheden. Zoveel opties. We zouden er vanzelf achterkomen, maar het kon geen kwaad om nu extra van deze momenten te genieten, om er echte waardering voor te hebben. Ik knikte even toen Xavier uitsprak dat ik niet alleen was. Nog niet, maar dat zei ik natuurlijk niet hardop. Ik keek hem na op het moment dat hij aangaf ook zijn spullen te gaan pakken en deed de laatste dingetjes in mijn eigen tas voor ik me toch ook maar omkleedde. Op de weg van het paleis naar Fontaine was mijn kleding gedurende de reis alleen maar simpeler geworden want op de eindbestemming was al die poespas niet echt nodig geweest. Nu we terug zouden gaan naar het paleis kon ik het echter niet maken om in mijn simpele kleding te arriveren. Het zou zorgen voor opgetrokken wenkbrauwen, voor onbegrijpende blikken. Ik wierp een blik in de spiegel en pakte toen nog een extra rok en een jasje wat ik over mijn stays heen trok en aan de voorkant dichtknoopte. Een paar handschoentjes, mijn haar losjes opgestoken en een gedecoreerde hoed zorgden ervoor dat ik weer klaar was voor het paleis. Ik was net bezig geweest met het omknopen van mijn cape toen ik Xavier de kamer weer in zag komen. 'Yes... Let's.' knikte ik zachtjes op zijn vraag voor ik mijn ogen even sloot bij de arm om mijn middel en de kus op mijn voorhoofd. Ik zou het hier missen. Ik zou de vrije sfeer en het werken in de keuken en de frisse lucht gaan missen als we weer terug op het paleis zouden zijn. De omschakeling zou vreemd zijn. Lastig. Vooral ook tegenover Xavier. Hier hadden we over het algemeen veel bij elkaar kunnen zijn en vrij met elkaar kunnen praten zonder dat men er iets over dacht. We hadden zelfs in hetzelfde bed kunnen slapen, al had dat dan wel stiekem gemoeten. In het paleis hadden we weer titels in plaats van namen, laat staan dat er een mogelijkheid was om elkaar echt op te zoeken. Ik keek er nog niet echt naar uit, maar we hadden geen andere optie. We moesten terug.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/30/2018 08:26 PM

Xavier:
We hadden nog afscheid genomen van Julie, die het jammer vond dat we vertrokken, maar het daarentegen helemaal geweldig vond dat Camille een paar jurken voor haar had achter gelaten. Ook moeder kregen we nog even te zien die twee manden vol met lekkers had klaargemaakt voor onderweg. Ik had beiden gedag gekust voor ik de paarden had opgezadeld en we op weg waren gegaan.
Echter hadden we toch al na een paar uur rijden toevlucht moeten zoeken, gezien het niet lang zou duren voor de zon onder de horizon zou gaan verdwijnen. 'I'm sorry, I don't know this tavern, but we got the message too late to reach the tavern I'm used to and where we've been on our way to Fontaine.', verklaarde ik tegenover Camille voor ik een wat kleinere weg in sloeg en we bij een dorpje kwamen. We waren hartelijk ontvangen en hadden ons geïnstalleerd toen ik voorstelde om wat te eten. Echter toen we beneden waren, heerste er toch wat onrust. 'You can already order, for me too. I want to find out why the sphere changed', zei ik met een gefronsd voorhoofd. De taverne had goed aangevoeld toen we aankwamen, tevens leek er niks aan de hand al was er in de tijd dat we uitgepakt hadden en even onze rust gepakt hadden van alles veranderd.
Ik zocht de eigenaar op en vond hem in een discussie met andere gasten. Zonder mijn aanwezigheid te zeer te benadrukken mengde ik me bij het groepje en luisterde ik vooral mee. Als ik het goed begreep was er terwijl ik en Camille op onze kamer waren geweest bericht gekomen dat de taverne ontruimd zou worden binnen korte tijd, omdat de belastingen niet betaald waren. Echter klopte dat niet met de ervaring van de eigenaar die bij hoog en laag beweerde dat hij altijd alles netjes betaald had en het zelfs bij hield in een boek. 'Let me see that thing', droeg ik hem op voor hij opstond en ik met hem mee liep. 'I'm Xavier of the Kings Musketeers. I will help you if you can prove me you're right.', zei ik tegen hem. Ik wilde me niet in andermans zaken mengen, maar als we de nacht niet door zouden kunnen brengen of morgen niet konden vertrekken, werd het vanzelf wél onze zaak. Met een paar blikken op het boek waarin hij zijn inkomsten bij hield, maar ook zijn belastingen was het voor mij duidelijk dat deze man onschuldig was. Ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat de landeigenaar hem eruit wilde hebben, de taverne gesloten hebben of überhaupt het land voor zichzelf in te nemen. 'Where is the messenger?', informeerde ik. 'Gone. He said he would come back tomorrow with the others.', hoorde ik hem antwoorden. 'No good, no good thing', mompelde ik tegen mezelf terwijl ik met mijn hand over mijn baard wreef. 'He won't come alone, it wouldn't surprise me if they will get us out tomorrow morning, with violence.', zei ik. Een diepe zucht kwam over mijn lippen voor ik naar de deur keek. Door de ramen die er waren in de kamer was te zien dat het buiten al donker was, het enige wat we dus konden doen is ons binnen voorbereiden en hopen dat ze morgen niet te vroeg kwamen. 'We have to fight.', concludeerde ik voor ik me omdraaide en een bezorgde blik naar Camille wierp. Dit was niet bepaald wat we gepland hadden en zeker niet wat ze in Parijs in hun hoofd hadden. Echter, konden we hier iets aan doen? We konden het ook niet negeren. We konden ook geen andere taverne zoeken, want we zouden geen hand voor ogen zien. 'I'll help you', gaf ik opnieuw aan voor ik me excuseerde om even naar Camille te gaan.
'Bad news', liet ik meteen blijken toen ik bij haar kwam. 'I'm afraid we'll have to fight our way out.', zei ik tegen haar. 'It's already dark outside and the landowner wants to close this tavern, because the owner haven't payed the taxes. But... he can show me he has payed them.', zei ik tegen haar. 'They would come back tomorrow, more than the one messenger', benadrukte ik. 'I have to help them, but I don't see a way that we can go safely back on the road. They would wait for is in a trap.', zei ik tegen haar. 'If they're smart.', zei ik tegen haar.

29, female