ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/09/2018 05:20 PM

Xavier:
Uiteindelijk was het erop neergekomen dat terwijl verschillende ruiten om en om ingegooid werden, we vallen op hadden gezet. Simpele dingen als een net dat naar beneden viel als iemand een dun touw aan zou raken als hij door het raam zou klimmen. Een pot olie die vanuit de deur omlaag zou vallen als deze verder open geduwd zou worden. Veel diversiteit aan materialen was er niet, maar alles was toch beter dan niets.
Toen het licht begon te worden en ik nog steeds voor de ramen ijsbeerde tussen de mannen in, leek er meer actie te komen. Geschreeuw kondigde een aanval aan. 'Point your weapons!', klonk mijn stem. Niet lang daarna leken vanuit verschillende kanten mannen binnen te willen dringen. Terwijl ik zelf bezig was om de twee ramen waar ik voor stond te verdedigen, vond ik het maar angstvallig stil. Er klonk zeker gebrul, geschreeuw, strijdgewoel, maar niet zoals gedacht. Er hadden maar enkele schoten geklonken en ik miste het geluid van metaal op metaal. Nadat ik korte metten had gemaakt met de twee die binnen wilde komen draaide ik me om en algauw had ik door waardoor het zo "stil" was. 'Merde', ontsnapte er uit mijn mond. Als de dreiging niet zo serieus was geweest, had het een komisch gezicht kunnen zijn. Een man hing vast in het net, een ander kwam niet vooruit of overeind in de olie en zo ging het maar door. Ik had werkelijk te maken met een stelletje "fools". 'Imbéciles!', riep ik dit keer verontwaardigd en toch ook wel kwaad uit. 'No nonsense, this isn't a playgarden!', zei ik met gebalde vuisten. Ik holde naar de mannen toe en sneed het net open en trok de andere man uit de olie. Echter leken ze niet erg actief te zijn om hun vel te redden. Ondertussen leken meer mannen de herberg binnen te willen dringen waarna ik de dichtsbijzijnde wapens greep en deze afvuurde om de eerste linie onschadelijk te maken. Het volgende moment dat ik even de tijd had om te kijken wat ze aan het doen waren - want tijd om te herladen was er niet - zag ik ze niet meer. Waren ze hem gesmeerd? Zaten ze in het complot om geld te verdienen aan de eigenaar van de taverne? Waren ze bang? Had ik iets verkeerd gedaan?
Ik had me al te lang mee laten nemen door die gedachten. Van meerdere kanten waren er nu mannen binnen gedrongen. Het leek erop dat ik er alleen voor zou staan. No way met de dames, de kinderen en zéker met Camille binnen. Al zou het mijn kop kosten, ze kregen ze niet zonder slag of stoot te pakken. Ik trok mijn zwaard en dolk uit mijn riem en vocht met de vier mannen die om me heen stonden. Als Camille maar veilig was. Rats, daar kreeg je het al. 'Keep yourself together', mompelde ik tegen mezelf. De bezorgdheid dat Camille in gevaar was met zoveel mannen en zo weinig medewerking stond me tegen, waardoor het één van de mannen was gelukt om zijn zwaard langs mijn bovenbeen te halen. Een slimme zet, gezien iedereen met deze verwonding mank ging lopen en minder snel zou zijn, zowel met aanvallen als verdedigen. Echter lukte het me na lange tijd toch om ze één voor één te verslaan zonder verder verwondingen op te lopen op een schrammetje hier en daar na. Bezweet haalde ik mijn arm langs mijn voorhoofd en keek om me heen. Zijn ze weg? Was dit het? Moeizamer dan anders liep ik naar de andere ruimtes. Daar leken de mannen wel aardig stand te hebben gehouden. Ook zij zagen er afgepeigerd uit. Het leek een rustig moment te zijn, waardoor ik twee pistolen herlaadde en naar buiten strompelde. Ik moest zekerheid hebben of dit alles was geweest. Ik trok de deur open en met de wapens voor me uit stak ik mijn hoofd om de hoek. Niemand. Ook een ronde om de taverne heen leverde niks dan lijken of zwaargewonden op die ik uit hun lijden verlostte. Ik had een man of vijftien kunnen tellen. Het was geen grote groep geweest, maar meer dan groot genoeg voor deze plek en de gasten. Ik kwam weer naar binnen toe en liet één van de pistolen uit mijn handen glippen om de andere in mijn riem te steken en me een weg te banen naar de anderen. 'It's over. Only dead men outside now.', zei ik en keek rond. 'We did this together. Thank you for your help', zei ik en twijfelde even of ik ook nog iets over de mannen die ons hadden verraden of uiteindelijk gevlucht waren moest zeggen. Ik besloot verder mijn mond te houden en de eigenaar op te zoeken, wetende dat die zich in de buurt van de bar bevond om laatste dekking te kunnen zijn voor ze bij de vrouwen en kinderen konden komen. 'It's over. The tavern is a little damaged and a mess, but we're free.', zei ik tegen hem. 'You can let the woman and children out.', zei ik tegen hem terwijl ik voor de bar stond. 'Do you know where Camille is? Did she join the woman and children in the basement?', informeerde ik bezorgd. Ik had haar al die tijd niet meer gezien.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/09/2018 08:22 PM

Camille
Ik had met trillende handen de snee van de man verbonden en was daarna overeind gekomen. Er waren weinig gewonden meer gevallen dus ik had niet bijzonder veel te doen gehad en dat was maar goed ook. Ik was er namelijk niet helemaal bij. Ik kon het nog steeds niet geloven. Ik had iemand vermoord. Mijn handen begonnen weer erger te trillen door het idee. 'I will get some more things upstairs.' mompelde ik tegen de taverne-eigenaar voor ik de trap op glipte. In de gang bleef ik staan. Wilde ik onze kamer wel inlopen? Ik duwde een hand in mijn zij, want ondanks dat de pijn minder leek te worden, voelde ik wel dat het bleef bloeden. Ook de snee in mijn schouder bloedde nog altijd. Met mijn vrije hand duwde ik na enige twijfeling de deur naar onze kamer open en liet me daar op de rand van het bed zakken. Ik hield mijn blik expres weg van de haard en het lichaam wat daar nog altijd lag, wetende dat ik weer misselijk zou worden als ik hem zou zien. Mijn hand liet mijn zij even los en al snel zag ik dat er bloed op zat. Xavier moest dit niet te weten komen. Helaas betekende het feit dat mijn hand bebloed was, waarschijnlijk ook dat het aan mijn jurk te zien was. Enigszins wankelend stond ik op en keek om me heen om te zien waar mijn tas gebleven was. Het eerste wat we opviel, naast het lichaam waar ik toch angstvallig van probeerde mijn blik er niet op te laten vallen, was dat de kamer een rommeltje was. Er waren dingen omgevallen en ik had het bed natuurlijk afgehaald dus de kamer zag er vreemd uit. Misschien dat ik beter niet hier kon zijn. Ik begon terug te lopen naar de deur, maar merkte dat het me toch wat moeite kostte.

De taverne-eigenaar had Camillie hoofdschuddend nagekeken, maar had er ook niets meer aan kunnen doen. Hij had even gekeken hoe het met alle vrouwen en kinderen ging en had toen Camille's taak maar overgenomen, al kwamen er weinig gewonden meer. Hij keek op toen Xavier aan kwam en knikte. 'That's alright. At least we're alive.' knikte hij. Hij had zich om willen draaien om inderdaad de kinderen en vrouwen te vertellen dat ze weer veilig waren tot Xavier naar Camillie vroeg. 'I believe she went upstairs.' antwoordde hij met enige twijfeling. Moest hij hem vertellen over het bloed? Misschien was het wel niks.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/10/2018 06:14 PM

Xavier:
'Thank you', bedankte ik de eigenaar voor de informatie. Hij had ook helemaal gelijk. Dat we hier levend uit gekomen waren, was zoveel meer waard dan de bende die we achter lieten. Ik liep vervolgens naar de trap om richting Camille te gaan. Bij de trap keek ik toch kort om me heen en toen ik merkte dat niemand keek, liet ik het mezelf ook toe om een kort moment van zwakte te tonen door me wat meer via de leuning omhoog te hijsen dan ik anders zou doen door de snee in mijn been. Eenmaal boven keek ik even naar beneden. Ik zou waarschijnlijk voorlopig wel last hebben van de wond en misschien moesten we de randen aan elkaar naaien, maar we moesten toch zo snel mogelijk naar Parijs toe. Dan had ik onderweg maar wat meer last. Het scheelde dat het paard en ik elkaar goed aanvoelden en ik zodoende niet veel bij hoefde te sturen met mijn benen.
Ik keek één voor één de kamers in, hoewel ik het vermoeden had dat ze gewoon bij ons op de kamer zou zitten. Toen ik onze kamerdeur open deed, zag ik Camille algauw staan. Echter viel mijn oog direct op het lichaam van de man achter haar en werd ik overvallen door schuldgevoel. Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. 'I'm so sorry, Camille. I didn't check the upper floor. So stupid of me.', verontschuldigde ik me ervanuitgaande dat iemand anders de man had gedood en hem daar had laten liggen. 'And meanwhile telling the owner everything's safe. Idiot that I am.', mopperde ik op mezelf. Langzaam liet ik haar wat losser en keek ik haar aan waarna ik mijn lippen op de hare drukte. 'We're safe. Everything's over now.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/10/2018 08:09 PM

Camille:
Ik schrok op toen de deur openging en wankelde even terwijl ik direct voelde dat mijn hart een aantal slagen oversloeg in paniek. Mijn adem bleef even steken in mijn keel en het duurde dan ook even voor ik weer wat rustiger werd door het besef dat het Xavier maar was. Geen nieuwe indringer. Niemand die me pijn wilde doen. Alleen Xavier, de man van wie ik hield en wie ik volledig vertrouwde. Een lichte kreun van pijn ontsnapte aan mijn lippen op het moment dat hij zijn armen stevig om me heen sloeg en me tegen zich aan trok. Het drukte op de wond op mijn schouder, maar ondanks de pijn sloeg ik mijn armen ook om hem heen. Echter moest ik me daardoor wat uitstrekken waardoor de wond in mijn zij pijnlijk zeurde en ik een nieuwe kreun niet tegen kon houden. Bij zijn woorden, zijn verontschuldiging, schudde ik voorzichtig mijn hoofd, al luktlukt het niet om te praten, om uit te leggen wat er gebeurd was. Ik klampte me aan hem vast, nog meer dan ik in het klooster had gedaan, en sloot mijn ogen om de opwellende tranen van angst, pijn en shock tegen te houden. Ik Iiet me door hem kussen, maar was er niet genoeg bij om hem ook terug te kussen en het te menen, en klampte me dan ook weer direct aan hem vast toen ik daar de kans voor kreeg. Ik nestelde mijn hoofd tussen zijn schouder en zijn nek en beet op mijn lip. 'I did it... I... I kil... I killed him.' wist ik uiteindelijk met trillende stem uit te brengen, al was het slechts een een gedempte gefluister met mijn gezicht zo verborgen. Dat was ook het moment waarop ik merkte hoe erg ik stond te trillen en als ik in de spiegel had gekeken, had ik waarschijnlijk ook gezien hoe alle kleur uit mijn gezicht was getrokken. 'He attacked me... He was... He was here to fi.. to finish the job. I tried to defend myself and.... I killed him.' probeerde ik te vertellen, al viel mijn stem regelmatig weg en had ik moeite met het onder controle houden van mijn adem.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/12/2018 08:14 PM

Xavier:
Terwijl ik haar stevig tegen me aan hield, viel het me in eerste instantie niet op toen ze kreunde. Pas bij de tweede kreun en de woorden die volgden bedacht ik me dat er wel eens meer aan de hand kon zijn. Ze had zich tegen me aan geklampt en angstig had ze haar verhaal verteld. Om haar het in haar eigen bewoordingen te laten vertellen, onderbrak ik haar niet. Echter liet ik mijn grip wat losser en streelde ik over haar haren heen. 'Shhhht', zei ik zachtjes. 'It's allright. You did the right thing. It was you or him. I'm happy you're the survivor', zei ik tegen haar en drukte mijn lippen zacht op haar voorhoofd. 'It's okay to feel confused', probeerde ik haar gerust te stellen. 'How are you? Did he hurt you before he died?', vroeg ik bezorgd aan haar terwijl ik mijn handen zacht om haar gezicht heen legde en met mijn duimen over haar wangen streelde. Mijn blik gleed langzaam omlaag, waardoor de rode plekken in haar jurk zichtbaar werden. Ja dus. 'We have to take care of that before we go to Paris.', zei ik tegen haar. Als het niet anders ging, zouden we toch hier moeten blijven als de verwondingen te ernstig waren. Ik wist dat mijn beenwond vervelend zou worden tijdens de rit, maar dat ik erger had verdragen. Daarbij viel een wond in het been gemakkelijker af te klemmen door een strakke riem dan in de buurt van de schouder of de zij. 'You'll be allright', verzekerde ik haar met een flauwe glimlach. Het zou tijd kosten, maar ze zou vast genezen. 'I'm so sorry that I wasn't here with you', verontschuldigde ik me alsnog. Ik kon haar wel vertellen dat ik vrijwel niks aan de mannen had gehad, maar het was niet het moment om met glorie en eer te strijken. Het kon me niet schelen, zolang we maar veilig waren en Camille weer in orde zou zijn. 'Would you go downstairs with me to take care for your wounds?', vroeg ik aan haar. 'Or do you want to lay on the bed for a while?', vroeg ik aan haar. 'Without him in the room', verduidelijkte ik. Ik kon hem gemakkelijk uit het raam wegwerken of elders heenbrengen. Ik zou alles doen voor Camille en ik voelde me verschrikkelijk dat ze dit had moeten doorstaan zonder enige hulp.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/29/2018 06:03 PM

Camille
Ik voelde me, ondanks de pijn, ontspannen in Xavier's armen. De angst leek langzaam van me af te glijden, al verdween hij niet compleet en was dat waarschijnlijk ook niet mogelijk met het lichaam van de man nog in onze kamer. 'I'm fine...' antwoordde ik zachtjes toen hij vroeg hoe het met me was. Het was een leugen en dat zou hij ook wel weten, maar wat moest ik anders antwoorden? Ik wist niet hoe ik me voelde. Ik was vermoeid en verward, maar bovenal voelde ik me veilig met zijn armen om me heen. Ik schudde mijn hoofd op het moment dat Xavier zijn excuses aan begon te bieden. 'You had your own task to carry out. It wasn't your fault. We're both still here. That's what matters.' glimlachte ik zwak waarna ik hem even aankeek. Hij had ook niets aan de situatie kunnen veranderen. Als het niet deze keer was geweest, had de man me wel een andere keer gevonden. Het was immers wel duidelijk dat dat zijn taak was geweest, dat hij die taak ooit af had moeten maken. 'Will you lay down with me? I... I don't want to be alone.' gaf ik zachtjes antwoord op Xavier's vraag. Het maakte me eigenlijk helemaal niets uit wat ik zou doen, zolang hij maar bij me bleef en me veilig hield. Vermoeid wreef ik even over mijn gezicht. Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou denken, maar ik kon niet wachten tot we weer terug in Parijs waren. We wisten dan wel niet wat ons daar te wachten zou staan, maar we wisten in ieder geval dat we een veilig dak boven ons hoofd hadden. Natuurlijk was ik het liefst weer omgedraaid naar Fontaine, maar dat was geen optie. Misschien in de toekomst, maar nu was Parijs onze bestemming en kon ik niet wachten tot we daar zouden zijn en de rust weer terug zou keren.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/01/2019 07:37 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en glimlachte kort terug naar haar toen ze zei dat ik mijn eigen taak had gehad en dat het belangrijkste was dat we er beidne nog waren. Ik kon niet anders dan haar gelijk geven bij die woorden. Geloven en het tot je door laten dringen is echter een tweede. Ik vreesde dat dat nog wel even zou duren, als het schuldgevoel al ooit weg zou gaan. Ik zou voor Camille nog door het vuur gaan.
Toen ze antwoordde op mijn vraag, knikte ik. Ik snapte heel goed dat ze niet alleen wilde zijn. Ik draaide me voor een deel, waardoor mijn arm nog zacht om haar zij heen lag en we samen naar het bed konden lopen. Ondanks dat ik het niet altijd verborgen zou kunnen houden, deed ik mijn best om zo normaal mogelijk te lopen. Ik wilde niet dat ze zich zorgen om mij zou gaan maken, om mijn been, om het feit dat ik wat mank liep. Dat zou wel over gaan. En al zou dat niet zo zijn, dan ben je iets trager dan anderen. Als captain of Musketeer niet handig, maar je leefde nog en kon in theorie ook alles nog. Wanneer ze op bed lag, schoof ik naast haar. Zorgvuldig mijn been ontlastend en zoekend naar een houding die het prettigst was waarna ik mijn armen weer om haar heen sloeg. 'What are you thinking about?', vroeg ik haar zachtjes gezien er een stilte in de kamer was gekomen. Ik herinnerde me de verwarring nog goed de eerste dagen op het slagveld. De druk dat we stand moesten houden. Geen tijd om na te denken over wat je aan het doen was en het malen in de nachten als je alleen bent. Ik had het vreselijk gevonden, maar toch was er iets ontstaan... na verloop van tijd had ik een knop om weten te zetten. Niet met de bedoeling om koelbloedig te zijn, maar puur om er zelf mee om te kunnen gaan. Ik hoopte dan ook dat Camille ook een manier zou kunnen vinden, zodat ze deze last geheel of in elk geval gedeeltelijk los zou kunnen laten. Verder hoopte ik dat we niet vaker in dit soort situaties terecht zouden komen. Hoe vaak zou ze nog een trauma krijgen? Hoe vaak zou ze nog in gevaar zijn? Hoe vaak zou ik net als nu haar niet kunnen beschermen tegen onheil?

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/03/2019 06:05 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier knikte en daarmee bevestigde dat hij bij me zou komen liggen. Dan voelde ik me in ieder geval veilig, al wist ik ook dat het niet erg plezierig zou worden. Gelukkig zaten mijn wonden aan één kant van mijn lichaam waardoor ik prima op mijn linkerzij zou kunnen ligen, maar anders was dat vreselijk ongemakkelijk geweest. Een lichte kreun ontsnapte aan mijn lippen toen Xavier zich wat draaide en daarmee zijn arm bewoog langs mijn zij. Hij deed het heus niet expres, dat begreep ik, maar ik voelde het wel. Eenmaal in bed schudde ik mijn hoofd toen hij vroeg waar ik aan dacht. Ik was te verward en vermoeid om dat te antwoorden. In plaats daarvan focuste ik me op hem. 'You're hurt.' merkte ik dan ook op. Het was heus niet zo dat ik het niet gezien had. Hij liep niet soepel en leek ook langer te duren voor hij een comfortable positie in bed had gevonden dan normaal. 'What happened?' vroeg ik waarna mijn hand kort langs zijn wang streek. Het was makkelijker om me nu op hem te focussen en even niet na te denken over wat ik voelde of dacht. 'How was everyone downstairs? Did everyone survive?' vroeg ik voorzichtig nadat ik een tijd stil was geweest. Ik sloot mijn ogen en begroef mijn gezicht toen tussen zijn schouder en zijn kin waarna ik mijn ogen sloot. Wat keek ik er naar uit om dit iedere dag te kunnen doen, om iedere dag tegen hem aan te kunnen kruipen, maar dan op een veilige plek. Een plek die we beiden ons thuis noemden. Het was natuurlijk afhankelijk van wat er in Parijs op ons te wachten stond, maar er was niets wat ik liever wilde dan samen met hem zijn, hem mijn man kunnen noemen en samen een plek te delen die van ons alleen was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/18/2019 07:50 PM

Xavier:
Met een diepe zucht gaf ik toe dat ze gelijk had. Schijnbaar was ik toch niet zo goed in het verbergen van verwondingen. 'You're right', bevestigde ik na een korte stilte ook mondeling. 'Maybe we better say, what didn't happen. With all respect... the men downstairs were fools, most of them. We made boobytraps, but they got catched themselves. Then they disappeared when I released them.', legde ik haar uit hoe het strijdtoneel er beneden had uitgezien. 'Think of oil above the door and hanging webs of rope in front of the windows.', zei ik tegen haar. 'And when the sun came up, they attacked us. They came inside. Four or five at once. I ended up alone in the room with the attackers.', zei ik tegen haar. Ik vertelde haar niet dat mijn gedachten even naar haar waren gegaan en dat ik gehoopt had dat ze veilig in de kelder zat. Ik wilde het nu absoluut niet hebben dat ze zich nog schuldig of verantwoordelijk ging voelen om mijn stommiteiten. 'One of them hit my leg. It will be fine.', zei ik tegen haar. 'It's annoying, unpleasant if I move, but it's okay. I traveled and fought with more and heavier injuries.', zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd. Als zij in staat was om richting Parijs te rijden, zou ik direct met haar meegaan. Echter was haar gezondheid nu het eerste belang. Jammer voor de Queen, maar aan een gehavende Lady in waiting zou ze niet veel hebben.
Na de uitleg was er een stilte gevallen waarna ze vroeg hoe het verder ging met de mensen beneden. 'As far as I know, yes.', zei ik tegen haar. 'I only saw attackers when I checked the rooms and outside. They didn't reach the stairs.', zei ik haar. Zacht legde ik mijn hand tegen haar gezicht aan toen ze deze op mijn borstkas legde. Haar geur werkte de adrenaline tegen, waardoor ik merkte dat ik weer langzaam tot rust kwam. 'It's all over, we're all safe', zei ik en krulde een haarlok om mijn vingers heen en kriebelde met het uiteinde zachtjes over haar wang.

29, female