ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 05:43 PM

Xavier:
Ik keek naar het tafereel wat zich tussen Camille en mijn moeder afspeelde. Opnieuw verscheen er even een glimlach op mijn gezicht. Ik moest mijn moeder zeker nog eens goed bedanken voor wat ze voor ons in deze dagen betekend heeft. Terwijl we onverwachts binnen kwamen vallen, waren we ontzettend welkom geweest. Ik zag hoe snel Camille de kamer verliet nadat ze omhelsd was door mijn moeder. Ik vermoedde dat ze even de ruimte voor zichzelf nodig had.
Ik keek echter weer op toen mijn moeder mijn naam zei en ik haar blik zag. Betrapt sloeg ik mijn ogen neer en ik voelde mijn wangen lichtjes kleuren. 'I can't let her go like that. I don't like to see people being unhappy', zei ik schouderophalend al wist ik dondersgoed dat we waarschijnlijk betrapt waren en ze er meer achter zocht. Een knoop trok zich in mijn buik toen ik opnieuw naar het gezicht van mijn moeder keek. 'Maybe you can come to Paris soon?', stelde ik voor. Hopelijk kon ik gauw alles regelen omtrent de trouwerij en kreeg ik toestemming van de Koning. Dan kon ik iedereen pas op de hoogte stellen. Het klopte dat Camille sinds ze in het paleis aanwezig was steeds mijn aandacht had getrokken, ook al deed ze niets anders dan de andere ladies in waiting. Het was iets in haar, iets wat ze uitstraalde... Daarbij hadden we een klik die - daar waren we de afgelopen tijd in Fontaine wel achter gekomen - niet te verbergen viel. Julie had het direct door gehad en mijn moeder leek nu ook haar vermoedens te hebben. 'I care for her.', verduidelijkte ik het iets. Ik gaf zeker veel om haar en wilde kostte wat het kost voorkomen dat Camille opnieuw pijn gedaan werd.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 04:53 PM

Camille
Ik was blij dat Xavier naar zijn moeder toeliep en daarmee afstand creërde, want ik kreeg het zelf niet voor elkaar om dat te doen en de situatie weer gepast te maken. Ik sloeg mijn ogen neer toen Xavier uitlegde wat er aan de hand was en beet opnieuw op mijn onderlip. 'Oh dear. I do hope everything is alright.' sprak Xavier's moeder uit waardoor ik moest slikken. Anders ik wel. Al snel voelde ik Xavier's blik op me en probeerde deze te ontwijken. Ik wilde niet dat hij zou zien dat ik het moeilijk had, dat ik de situatie zo vreselijk lastig vond en het liefst een paard zou beklimmen om in één keer door te rijden naar Parijs - al wist ik ook dat dit onmogelijk was. Ik wilde gewoon weten wat er aan de hand was. Ik hield niet van de onzekerheid die deze vage brief, hoe lief ook bedoelt, met zich meenam. 'Yes, I am most grateful for the way I have been welcomed here.' zei ik nadat ik mijn keel kort had geschraapt waarna ik ook naar zijn moeder toeliep. Ik kon immers niet vertrekken zonder haar te bedanken, want ze was zo vrijgevig en vriendelijk geweest. Vanaf moment een had ze me welkom geheten in haar familie en daar was is haar eeuwig dankbaar voor. Mede door het goede ontvangst had ik hier de afgelopen tijd kunnen ontspannen. 'Thank you very, very much, Mrs Du Guesclin.' bedankte ik haar terwijl ik haar hand vastpakte om deze te schudden, maar de vrouw trok me al snel naar zich toe in een omhelzing waarbij ik mijn ogen opsloeg in de hoop de tranen die in mijn ogen brandden weer weg te duwen. 'You are most welcome, my dear. I hope to see you here again in the future.' sprak ze op warme tonen waardoor ik al helemaal mijn best moest doen om niet te gaan huilen. 'I hope so too.' fluisterde ik voor ik me van haar losmaakte. 'Sorry, I should go and pack.' mompelde ik voor ik me abrupt omdraaide en de keuken uitliep om vervolgens haastig te trap op te wandelen naar mijn kamer.

Xavier's moeder had gevoeld hoe het meisje in haar armen had staan trillen en was dan ook niet verbaasd toen ze ineens aankondigde dat ze moest inpakken. Ze keek haar even na en keek toen weer naar haar zoon. 'Xavier?' vroeg ze met een lichte glimlach terwijl ze hem met een veelbetekende blik aankeek. Hij zou zelf wel weten hoe en wat hij moest antwoorden, al was er dan geen daadwerkelijke vraag gesteld. Hij kon de vraag beantwoorden die hij zelf zou willen dat er gesteld was. Hij kon antwoorden wat hij kwijt wilde. Ze dwong haar kinderen nooit tot antwoorden en geloofde er heilig in dat ze het zelf wel zouden vertellen wanneer ze iets wilden vertellen, wilden delen, maar dat nam niet weg dat ze het soms niet wat probeerde te sturen. En ze was natuurlijk niet achterlijk.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 03:59 PM

Xavier:
Ik bleef haar vasthouden, omdat het haar goed leek te doen en ik er zeker niks tegen had. Het was prettig om nog even zo dicht bij elkaar te kunnen zijn. Ik keek op en merkte aan Camilles reactie dat ze schrok van mijn moeders stem. 'Not quite.', zei ik eerlijk tegen haar en wierp even een blik naar Camille. 'Camille just received a message from the Queen. She needs to go back, there is urgent news for her of personal nature. She doensn't know what to expect.', zei ik eerlijk. 'We have to go back to Paris. I can't let her ride for three days on her own.', legde ik uit voor ik wat bij Camille weg stapte richting mijn moeder toe. 'She is afraid, but I would have been that too if I got a letter like this one. Or a letter from you when I am in Paris. It is in our nature to expect the worst.', gaf ik eerlijk toe voor ik mijn moeder omhelsde. 'I'm sorry that we have to leave so unexpectedly.', verontschuldigde ik me. 'We're very grateful for being here. I can't wait to come back to you again', zei ik en glimlachte terwijl ik in mijn moeders gezicht keek. Je wist immers nooit wanneer het de laatste keer zou zijn. 'We will pack our things and leave as soon as we can.', meldde ik haar en keek even naar Camille. Van de jonge vrouw die zich hier aardig op haar gemak had gevoeld leek ze om te zijn geslagen, angstig, bang voor wat haar te wachten zou staan in Parijs. Ze leek haast weer de Camille die ik daar had leren kennen vol zorgen en met druk op haar schouders.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 03:20 PM

Camille
Ik keek Xavier aan en glimlachte zwak op het moment dat hij uitsprak dat het altijd al zijn idee was geweest om samen te gaan. We zouden samen gaan of we gingen niet, was waarschijnlijk zijn idee. Uiteindelijk knikte ik langzaam, want het was wel duidelijk dat er geen verandering zou komen in zijn plan. Hij was niet meer om te praten. 'I'm glad to hear you feel better.' zei ik met een glimlach, opgelucht dat hij dit zo voelde aangezien Fontaine ook niet geheel zonder stress was geweest en dit het naar mijn inzien ook had kunnen verergeren. 'Thank you, Xavier. Thank you.' zei ik zachtjes toen hij me ervan verzekerde dat hij me me mee wilde. Eerlijk gezegd had ik ook geen flauw idee gehad van hoe het zou zijn als hij niet mee was gegaan dus misschien was het maar goed ook dat hij zo vastbesloten was. Ik sloot mijn ogen zodra Xavier me tegen zich aantrok en probeerde mezelf wat meer te kalmeren, probeerde zijn woorden te geloven, maar dat was lastig. Natuurlijk kende hij het Koninklijke paar al veel langer dan ik, maar kende hij hen écht? En wat als hun versie van het "beste voor mij" iets compleet anders was dan ik zelf in de gedachten had? Het kostte me dan ook moeite om hem aan te kijken, omdat ik hem niet wilde laten merken dat ik toch echt twijfelde. Echter knikte ik wel, maar niet geheel overtuigd. 'We will see when we get there.' reageerde ik op zijn voorstel waarna ik mijn ogen neersloeg. Ik wilde er gewoon even niet meer over nadenken dus daarom sloeg ik mijn armen om zijn nek zodat ik hem vast kon houden, gewoon zijn aanwezigheid kon voelen, en verder nergens over na hoefde te denken. Zo zakte ik een beetje in gedachten weg, mijn hoofd nog altijd duizelend over alle mogelijkheden, toen ik ergens in de verte de deur open hoorde gaan. 'Is everything alright here?' waren de woorden van Xavier's moeder die me terug lieten keren naar het heden en ervoor zorgden dat ik hem direct losliet, al kreeg ik het niet voor elkaar om van hem weg te stappen of iets dergelijks waardoor ik nog altijd dicht bij hem stond, te dichtbij eigenlijk.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 02:43 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en schudde mijn hoofd toen ze me probeerde van mijn idee af te brengen. 'You don't have to feel guilty. It's what I had in mind since the beginning if one of us had to leave.', zei ik tegen haar met een lieve glimlach. Ik schudde mijn hoofd toen ze niet lang daarna weer begon over mijn familie. 'They understand.', zei ik tegen haar. 'I had a great time being here in Fontaine again, I stayed longer than usual.', vertelde ik. 'I used to make a trip to Fontaine each year and stay for about a week. This time I stayed longer and I really enjoyed it with everybody, including you.', zei ik tegen haar. 'Saying goodbye is difficult every time, but we know we see eachother again.', zei ik tegen haar en streelde met mijn hand over haar wang heen. 'I do feel a lot better then when I came here, I'm sure that I want to guide you.', zei ik tegen haar. Ik had mijn tijd hier gekomen en ik wist zeker dat als ik terug zou reizen samen met Camille dat ik meer stappen zou kunnen maken dan als ik hier zou blijven. Ik kon haar niet zomaar in de steek laten.
Toen ze toe gaf dat ze bang was liet ik mijn handen van haar bovenarmen afglijden om haar dicht tegen me aan te trekken. 'It's okay.', zei ik zachtjes terwijl ik over haar rug streelde. 'We both don't know what happened at the palace, I understand that you are afraid. But believe me..', zei ik terwijl ik haar wat losser liet en in haar ogen keek. 'I trust them. I trust Louis and Anne. They would only want the best for you.', zei ik en glimlachte. 'I can stay with you. I can stay in the palace for a while, there is a bed in my office?', stelde ik voor. Dan was ik altijd in de buurt mocht er toch iets gebeuren.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 02:10 PM

Camille
Ik keek op toen Xavier eerst zijn duim op mijn lip legde en daarna zijn handen op mijn bovenarmen legde. 'No! You should stay. You've only been with your family for such a short time. I will arrange for something, someone to escort me back, but you should stay.' schudde ik mijn hoofd terwijl ik hem aankeek. Op de heenweg had ik al voor vertraging gezorgd en nu zou ik de reden zijn dat hij ook eerder moest vertrekken. Dat kon ik toch niet maken? Het was heel lief dat hij er zo op stond, maar was het niet beter dat hij bij zijn familie zou blijven? Hij leek hier zo op zijn gemak, zo ontspannen omdat er niet die constante druk van het paleis op lag. Dat kon ik hem toch niet ontnemen? Daarnaast was ik echt bang voor wat me op het paleis te wachten stond. Welke reden konden ze in hemelsnaam hebben om mij terug te vragen? Waarom zouden ze me zo nodig terug moeten hebben behalve als het iets met mij persoonlijk te maken had? Ik wist dat de Koning en Koningin toestemming hadden gegeven om met Xavier mee te gaan, dat ze wisten dat er iets tussen ons was, maar wat als dat niet genoeg was? De Koning kon praktisch met me doen en laten wat hij wilde dus wat als er een goede aanbieding was gekomen? Ik was makkelijk te vervangen, er waren velen die als lady in waiting wilden werken, die het waarschijnlijk beter konden en liever wilden dan ik, dus wat hield hem tegen? Ik was niet onmisbaar zoals Xavier. Ik kon als pion worden gebruikt in een spel dat groter was dan mijn leven. Het lot van een vrouw, al ging het in mijn geval nog verder omdat ik geen familie meer had en leefde op de goedheid van de Koninklijke familie. Waar ik het ene moment nog nuttig kon worden gevonden, kon ik het volgende moment overbodig zijn en wie wist wat er dan zou gebeuren? De afgelopen dagen waren een droom geweest waarin ik vrij was geweest om te doen en laten wat ik wilde, maar dat was alles wat het al die tijd geweest was. Een droom. Het was niet de realiteit. Het was niet zoals ik de rest van mijn leven door zou kunnen brengen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik wilde verder tegen Xavier ingaan, maar hij leek zo vastbesloten. 'What about your family? I cannot take you away from them. Really, you should stay. You should take your time.' zei ik, maar ik kreeg het niet voor elkaar om mijn woorden echt kracht bij te geven. 'I'm afraid...' fluisterde ik zachtjes toen Xavier een kus op mijn voorhoofd drukte.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/08/2018 08:03 PM

Xavier:
Ik had Camille in stilte begroet en vervolgens de brief overhandigd. Ik bleef naar haar kijken in de hoop wat van haar gezichtsuitdrukking af te kunnen lezen. Jammer genoeg werd ik daar niet wijzer van. 'I don't know. When I saw the messenger, I was surprised that it was for you', gaf ik eerlijk toe. Ik had nooit verwacht dat er om haar gevraagd zou worden en dat ik eerder bericht zou krijgen om terug te moeten gaan. Ik pakte de brief aan en liet mijn blik over de regels glijden. Een glimlach verscheen kort op mijn gezicht door de lieve toon die ze aan sloeg. 'You're in good hands with her. She speaks of you with love, she does really care about you', zei ik tegen haar. Daarbij had ik natuurlijk ook nog in gedachten dat ze me had gevraagd om naast haar en haar man ook Camille in de gaten te houden en te beschermen. 'We have to wait till you're there', zei ik tegen haar. 'Don't be afraid.', zei ik toen ik haar op haar lip zag bijten en legde mijn duim er kort op zodat ze er niet meer op kon bijten. Ik vertrouwde de Koning erop dat hij haar niet zomaar zou uithuwelijken terwijl hij ons contact juist aanmoedigde. 'Shhht', zei ik en pakte haar bij haar bovenarmen, vlak onder haar schouders, beet. 'Take it easy, Camille. Relax.', sprak ik kalm. 'I won't tell them. You will do that yourself', zei ik streng. 'I'll personally escort you back. You weren't thinking that you have to ride that whole distance alone, were you?', zei ik tegen haar. 'I have to pack too, even if it's not much. But we will say goodbye and leave after that. I don't care if it would be tomorrowmorning, because if we leave right now, I don't know any good tavern. We have to look for a place to spend the night.', zei ik tegen haar. 'Besides that, if it was very urgent, they would have send a messenger and a carriage to take you with them. They know we can't ride all day and night. The horses have to rest and we do too. We take our time.', verzekerde ik haar. 'Let's hold the feeling we did the past days, don't rush, there's time enough for rushing back in the palace.', zei ik tegen haar. Ik wilde haar maar wat graag beschermen, dat ze het maar niet te snel te veel in haar hoofd haalde. 'Everything will be okay for now.', beloofde ik voor ik mijn lippen kort op haar voorhoofd plantte.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/07/2018 11:37 PM

Camille
Na Flora Day had ik net als iedereen tijd nodig gehad om even bij te komen. Het was een geweldig feest geweest, een geweldige avond, maar het had wel echt al mijn energie opgeslokt. Zodra het gewone leven in Fontaine weer verder was gegaan, had ik me gestort op de kleine, maar tijdvergende taken zoals bakken. Ik wist dat Xavier's moeder het niet erg vond om te doen, maar dit was tenminste iets waarbij ik kon helpen - en waar ik ook echt steeds meer plezier aan ondervond, al ging het nog altijd niet vlekkeloos - en dan kon zij zich richten op andere zaken zoals het onderhoud van de dieren en de gewassen. Ik keek op toen ik de deur open hoorde gaan en glimlachte al snel toen ik zag dat het Xavier was. 'Hi!' zei ik dan ook enthousiast, al trok ik vragend een wenkbrauw op toen ik zag dat Xavier een brief in zijn handen had. Werd hij teruggeroepen naar Parijs? Was er iets gebeurd? Mijn wenkbrauw trok dan ook verder omhoog in verbazing op het moment dat hij mij de brief toereikte. Ik veegde mijn handen af aan het schort dat ik geleend had en nam de brief aan waarna ik even naar het papier keek. Er stond echt mijn naam op. Door Xavier's medeling dat de brief uit Parijs kwam, keek ik weer even op. Een brief voor mij? Uit Parijs? Ik draaide de brief om en zag de Koninklijke zegel. Van het paleis? Wat betekende dit in hemelsnaam? Ik scheurde dan ook al snel de zegel open en ontvouwde de brief.

My darling Madame Michaud, Camille,
I hope you are enjoying your time in Fontaine and have taken all the rest you deserve. I am certain that you have been wonderfully taken care of and watched over by Captain du Guesclin, but I am afraid it is time for you to return to Paris. There's urgent news here for you. News of a personal nature that I would like to discuss face-to-face rather than via letter.
Have a safe journey home and I cannot wait to see you again.
Love,
Your Queen

Ik las de brief meerdere keren over voor ik opkeek naar Xavier. 'I don't understand. It's from the Queen.' zei ik waarna ik de brief nogmaals doorlas voor ik deze aan Xavier gaf. 'Why would she write to me? What urgent news could she possibly mean?' vervolgde ik waarna ik even op mijn lip beet. Er was slechts een ding wat ik me in kon denken en dan bleef ik toch echt veel liever hier. Wat als ze een huwelijkskandidaat hadden gevonden? Zowel de Koning als de Koningin wisten van mijn gevoelens voor Xavier, van zijn gevoelens voor mij, maar wat als er toch een match was gemaakt? Zouden ze dat achter mijn rug om doen? Maar wat moest ik als het zo was? Ik kon Xavier niet loslaten. Geen sprake van. Niet na de beloften die we elkaar hadden gedaan. 'I should pack and leave immediately. I'm awfully sorry to leave your family so soon, but... I don't know what to make of this. Will you tell them I'm sorry? I wish I could say a proper goodbye to them, to you, but I think I should just go...' sprak ik dan ook verward. Dat was het enige wat ik op dit moment kon doen, mijn spullen pakken en vertrekken. Zo snel mogelijk en zonder vertragingen. Naar Xavier's familie toe voelde het heel erg ondankbaar, maar ook naar Xavier zelf. Hem zou ik echter wel weer in Parijs zien.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/07/2018 09:04 PM

Xavier:
Enkele dagen na Flora Day had het dagelijkse leven zich weer voortgezet in Fontaine. De dag na Flora Day had heel Fontaine nodig gehad om weer nuchter te worden en zich bij de taken van de dag te houden naast het opruimen van alle spullen. Ondertussen was het gewone leven weer verder gegaan en was ik op de boerderij aan het helpen toen ik een bode van het paleis aan zag komen. Ik fronsde en liep naar het hek toe waar ik overeen klom om de bode tegemoet te gaan. Het zou vast een bericht voor mij zijn. Er was iets mis, de Koning had me nodig, de musketeers hadden weer eens mot gehad met de red guards of misschien wel heel iets anders. Ik had met mijn mouw het zweet van mijn voorhoofd afgeveegd en begroette de bode. 'Goodmorning, what news did you take with you? Is the King in need? Something I should know?', informeerde ik. Toen hij echter zijn hoofd schudde, fronsde ik mijn voorhoofd. 'It's a message for madame de Michaud', kreeg ik als antwoord waardoor ik even achter me keek. Ik zou niet weten waar ze precies was, gezien ze toch een draai gevonden leek te hebben op de boerderij. 'Can I foward something to her?', vroeg ik toen ik een brief in mijn handen kreeg met enkel de mededeling dat ze weer op het paleis verwacht werd. 'Thank you. I'll give it to her', beloofde ik. Ik vroeg me af of de brief meer zou bevatten dan de woorden van de bode. Ik was nieuwsgierig genoeg om de brief te openen, al verbrak ik de zegel niet. Het was een brief voor Camille, niet voor mij. Als het belangrijk was, zou ik het ook van haar horen. 'Please take a good room in the lodge.', knikte ik toe met een glimlach voor ik me omdraaide. In plaats van terug het veld in te lopen, liep ik direct terug naar de boerderij waar ik op zoek ging naar Camille. 'A messenger came for you, Camille.', zei ik tegen haar voor ik de brief in haar handen legde. 'From Paris.', kwam wat stiller over mijn lippen heen die het slechte nieuws al enigszins zou verraden. Al op de heenweg had ik het mezelf voorgenomen. Ik zou Camille de weg niet alleen af laten leggen, als zij eerder moest gaan, dan zou ik haar begeleiden. Hoe graag ik misschien ook nog wilde blijven, ik wilde ook bij haar zijn. Ik moest er zeker van zijn dat ze veilig was en goed aan zou komen. We hadden een poosje tussen mijn familie doorgebracht en het was even helemaal weg van het paleis. Ik had het gevoel dat de rust weer terug leek te komen en ik niet meer constant met alles bezig was en ik afstand kon nemen en nu dit. Ik zou wel zien wat het met me deed, ik kon niet meer dan mijn best doen om alles zo goed mogelijk voort te zetten als ik terug op het paleis zou zijn. Daarnaast viel er een hoop te regelen voor een verloving. Een ring, toestemming bij de Koning en de juiste woorden zoeken. Bij deze gedachte krulden mijn lippen even omhoog terwijl ik een ietwat dromerige blik op Camille wierp. Ik mocht het niet zeggen, maar ik beschouwde haar al bijna als mijn vrouw, mijn aanstaande, hoewel er nog niks officieel geregeld was en alleen de woorden van elkaars toezegging in de lucht hingen.
Door het verbreken van de koninklijke zegel werden mijn gedachten teruggeroepen van de stappen vooruit die ze gezet hadden. Wat stond er precies vermeld? Ik merkte dat mijn handen naar elkaar toe gegleden waren en mijn vingers over elkaar heen begonnen te glijden in een licht zenuwachtig trekje. Alles zou toch wel goed zijn? Wat was de inhoud?

29, female