ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/05/2018 08:45 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en glimlachte toen ze zei dat ze er zeker van was dat ik haar niet teleur zou stellen. 'Don't ask for it', zei ik voorzichtig. Het was niet mijn bedoeling om het ooit te doen, maar helemaal nooit? Niemand kon iets uitsluiten. Soms leidt het leven je op paden die je helemaal niet wilt bewandelen en heb je geen andere keus.
Geduldig luisterde ik verder naar haar hoe ze begon over onze ontmoeting, of beter gezegd de tweede dag dat we elkaar kenden. Het moment waarop ik haar had meegenomen naar het paleis zodat de Koning haar verhaal kon horen - al had de Koning er veel meer mensen bij gehaald dan ik had gewild, misschien ook meer dan ik had gehoopt voor Camille. Ik had haar nog het beste kunnen vergelijken met een bang vogeltje - en geef haar een ongelijk! Ik glimlachte terwijl ze door praatte over hoe thuis ik me op alle plekken voelde. Ik had begrijpend geknikt dat ik haar begrepen had voor ik antwoordde. 'When you know you're role and are comfortable with it, it's okay. Then you can feel home. In Paris I know what's expected of me, I know what they expect from me in Fontaine, the only difference is that in Paris some plan changing things can happen that changes you're whole day. It's a lot more quite here.', knikte ik. Zacht had ik over haar zij gestreeld doen ze aan het vertellen was geweest over haar jaloezie. 'It's not strange.', stelde ik haar gerust. 'You're welcome here, nobody is juding you. You can be yourself, you can explore the environment, explore yourself. You can do whatever you want, but the daily things have to be done. That is I think the only rule I can imagine. And no cross-bordering things... but I don't have to say a lot about that', zei ik en grinnikte. Daar was ik zelf iets teveel mee bezig door zo met haar te zitten. Maar ach, wie was er nu niet op het feest? Ja, Leon, maar als het goed is zou hij met zijn zatte kop naar huis zijn gegaan. Ik glimlachte toen ze zei dat ze graag een rustiger leven had, zonder het paleis of Parijs. Deze glimlach werd alleen maar breder toen ze zich direct realiseerde dat dit niet richting mij bedoeld was en ging ratelen. 'Shhht', zei ik zachtjes en legde haar hoofd zacht tegen mijn schouder aan. 'I know, darling.', zei ik zachtjes tegen haar. 'We'll find a place you'll like', beloofde ik haar. Hoe wist ik nog niet, maar er moesten ook centen binnen komen om van te leven. Dat was voor alsnog toch het gemakkelijkst als Captain. Echter zou ik veel van huis zijn, tenzij we dichtbij de muren van Parijs zouden gaan wonen. Echter was daar ook alles nieuw en wist je maar nooit hoe je ontvangen zou worden. In Fontaine kende ik alles en iedereen en leek Camille zich ook op haar gemak te voelen. Alleen... hoe zou ik dat ooit kunnen combineren? Als er kinderen zouden komen, zou ik nooit thuis zijn. Ik wist maar al te goed hoeveel ik aan mijn vader te danken had. Ik keek even opzij naar haar toen ze zich verontschuldigde. 'Don't say sorry.', zei ik en drukte een kus op haar slaap. 'But you're right. This is something we have to think about. Where we should live together, what we're going to do, what our future will be...', zei ik tegen haar. 'But not now, it isn't the right time for that', stelde ik haar gerust en sloot mijn ogen om even van het moment te genieten dat we hier samen zaten en nauwelijks de spanning hoefden te ervaren om betrapt te worden.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/04/2018 10:28 PM

Camille
Ik glimlachte even toen Xavier aangaf dat hij zelf ook nog niet helemaal zijn positie had gevonden en dan voornamelijk tijdens festiviteiten. Daarna schudde ik echter mijn hoofd toen hij aangaf dat hij zich dood zou schamen als hij zijn familie of mij in de steek zou laten. 'You could never let me down. I'm sure of it.' zei ik waarna ik naar hem opkeek, maar daarna mijn blik weer even in de verte liet glijden en nadacht. Wel voelde ik hoe hij zijn arm om me heen sloeg waardoor er een glimlach rond mijn lippen verscheen. 'You know, that day you took me to the palace, to tell my story to the King, I was amazed by how at home you seemed and that was odd because the day before I had thought you looked so at home in your own home. And now we're here you are more than at home. You belong here... I felt a bit jealous at first because it made me realise how I didn't fit in at home, not really anyway, and how I then didn't fit in at the palace...' zei ik nadat ik een tijdje over de woorden had nagedacht. 'But here I do feel quite at home... Is that strange?' vroeg ik waarna ik weer naar hem opkeek. Het was wel de waarheid. Ik had me nog nooit eerder zo thuis gevoeld dan hier. Natuurlijk waren er ook nog dingen onwennig omdat we onze gevoelens niet openlijk konden uiten en ik Julie en zijn moeder ook nog niet super goed kende - laat staan de andere dorpelingen - maar het voelde hier wel prettig. Ik voelde hier rust en kalmte en geen innerlijke strijd op ieder moment van de dag. 'I would like a quieter life. Without the chaos of the palace and Paris.' verzuchtte ik kort voor ik me bedacht dat Xavier dit ook verkeerd op kon pakken. Hierdoor veerde ik wat op en keek weer naar hem. 'Of course I would never ask you to give up your position or anything, please believe me when I say that, but I don't think I wish to live at the palace any longer than necessary...' verklaarde ik mezelf dan ook verder. Nee, het laatste wat ik wilde was dat hij zou denken dat hij zijn baan of iets anders van zichzelf op zou moeten geven voor me. Geen sprake van. Dat ging echt niet gebeuren, maar als het even kon, wilde ik wel graag vertrekken uit het paleis. Het was gewoon geen plek voor mij. Het leek het slechtste in me naar boven te halen; de onzekerheden, de drang om me aan te passen en veranderen in iets wat ik niet was. Ik wilde me nuttig maken, iets toevoegen aan welke plek ik dan ook was. Het leven hier in Fontaine was niet makkelijk, maar men had steun aan elkaar en zoiets wilde ik ook creeëren. Maar hoe? Ik had geen bijzondere talenten die daarbij zouden kunnen helpen. Ik had hier wel leren bakken en dat vond ik ook leuk om te doen, maar hoe kon ik dat inzetten? 'I'm sorry... This is sentimental, drunk me talking.' mompelde ik met een lachje toen ik me realiseerde dat dit misschien wel hele diepe en moeilijke gesprekken waren om zomaar ineens over te praten. Ik legde mijn hoofd dan ook tegen zijn borst en sloot genietend mijn ogen. Het allerbelangrijkste bleef dat hij bij me was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/04/2018 08:32 PM

Xavier:
De onschuldige vraag had me toch even een bezorgde blik laten aannemen. Even vreesde ik dat de verraste, verwarde blik de verkeerde kant uit gingen. Gelukkig liet ze na een stilte doorschemeren dat het oké was en ze gewoon zou antwoorden. Ik volgde haar blik toen ze rond keek en nam plaats naast haar tegen de boom aan om vervolgens naar haar antwoord te luisteren. Ik knikte begripvol. 'I agree that festivities are awkward. There always go things wrong or somebody does something unplanned... or it is the fact that I feel awkard. Or is it that I'm not used to it? I haven't figured it out yet.', gaf ik mezelf ook bloot bij haar. Ik voelde me meer op mijn gemak in mijn rol als musketier bij feesten dan dat ik geacht werd om zelf mee te doen. Misschien vond ik het lastig om mezelf bloot te geven? Wist ik mezelf daarom geen houding te geven? 'But I understand, I would be ashamed if I would let down my family or would let you down.', gaf ik eerlijk toe. Misschien waren feesten toch niet zo vreemd en was ik toch niet zo anders, gezien de mensen die Camille beschreef zich duidelijk ook niet volledig durfden te uiten en vast zaten in hun rol. Ik glimlachte toen ze de vergelijking met Parijs maakte en vervolgens het contrast schetste met Flora Day. 'Yeah, it's almost a different world.', zei ik haar. Het leven in het paleis was zo anders. 'Well... we can't be the best in everything, can we?', zei ik tegen haar met een glimlach terwijl ik mijn arm zacht achter haar door had gelegd om haar heen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/04/2018 01:53 PM

Camille
Een lieve glimlach verscheen rond mijn lippen terwijl ik Xavier aankeek terwijl hij in stilte naar mij keek. Hij hoefde ook niets te zeggen. Ik wist dat de woorden waren binnengekomen en dat was het belangrijkste. Het was fijn dat hij de woorden terug zei, maar als hij het niet had uitgesproken had ik het ook wel gevoeld, had ik het ook geweten. Door zijn antwoord brak mijn glimlach door tot een volle lach waarna ik lachend mijn hoofd schudde. Nee, ik was ook nooit van plan geweest om er navraag over te doen. Het zou immers niets veranderen en zoals Xavier ook al uitsprak had iedereen zijn dingetjes die hij liever niet vertelde en voor zichzelf hield en dat zou ook geaccepteerd moeten worden. 'It wouldn't change my feelings, you know? It wouldn't change anything, but I don't want to know. Who knows? One day you might tell me yourself?' sprak ik met een glimlach uit. En misschien zou hij het me ooit wel vertellen. Misschien niet. Het maakte voor mij niet uit en we zouden het wel zien. Ik liet mijn blik even wegglijden van hem om de omgeving te bekijken, maar hij trok al snel weer mijn aandacht door de vraag die hij stelde. Mijn hoofd draaide dan ook meteen zijn kant op zodat ik hem aan kon kijken, misschien een wat verrastte en verwarde blik in mijn ogen. Door de opmerking die volgde sloeg ik mijn ogen neer. Het was niet dat ik het niet wilde vertellen, maar meer dat de vraag me een beetje overviel. Ik was zo goed in het negeren van het "onderwerp" Courdemanche dat is soms ook leek te vergeten dat anderen er ook van wisten en er vragen over hadden en iedere keer opnieuw deed het me realiseren dat ik er niets mee opschoot om mijn verleden te willen wissen. Het zou de gebeurtenissen van het verleden niet ongedaan maken en het zou de toekomst ook niet makkelijker maken. Ik kon er eigenlijk alleen maar van leren, leren wie ik was en wilde zijn, maar dan moest ik me daar wel voor openstellen en dat had ik het afgelopen halve jaar niet gedaan. Ik had alles genegeerd, weggeduwd, waardoor het telkens moeilijker was geworden om over het onderwerp na te denken wanneer het wel ineens naar voren kwam en ik mezelf eigenlijk naar het breekpunt had geduwd. Gelukkig had Xavier op tijd ingegrepen, want heel veel langer had ik het ook niet vol kunnen houden en God mocht weten wat er dan gebeurd was. Omdat ik even in gedachten verzonken was geraakt, duurde het even voor ik Xavier antwoord gaf. 'No, I don't mind answering.' schudde ik mijn hoofd waarna mijn lippen in een zwakke glimlach trokken. Ik keek even om me heen, naar de grond, om te zien of we daar konden zitten voor ik me door mijn knieën liet zakken en met mijn rug tegen de boom aan ging zitten. 'I always thought the festivties were awkward. My father never really allowed us to mix with the "common folk", as he would call it, and they never really dared to enjoy themselves. They were always afraid they would go to far in my parents' eyes and that they would have to leave. They cared too much about my parents' approval and opinion.' beantwoordde ik zijn vraag toen eerlijk. 'It was a bit like in the palace where everyone has their place and feels like they should stick to that place. Very unlike here, I must say. Here people really enjoy themselves and each other's company. It's nice.' vervolgde ik met een glimlach.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/03/2018 08:39 PM

Xavier:
Ik kon het niet verhelpen dat ik me gevleid voelde na haar kus en met name na haar woorden. Camille wist er altijd precies de vinger op te leggen, ze wist me tot in het hart te raken. 'I love you too, Camille', fluisterde ik tegen haar toen ik mijn stem weer teruggevonden had. Ik was er letterlijk even stil van geweest en had haar alleen maar aan kunnen kijken met de hoop dat mijn blik haar vertelde waarvoor ik woorden tekort kwam.
Ik grinnikte toen ze me plaagde of ze rond moest vragen. 'If you wish?', zei ik lachend. Nee, dat hoefde van mij écht niet. Het enige wat ervoor gezorgd had dat ik zo open naar haar was is de gevoelens voor haar en dat ik wenste dat ze zich niet zo alleen hoefde te voelen. Ze was niet de enige die zich zo voelde of zo ooit gevoeld had. 'Believe me, everybody has his shames or secrets', zei ik tegen haar. Ik was ooit in de zeldzame gelegenheid geweest om zelfs de Koning te betrappen, maar hij was niet minder menselijk dan een ander. Het was in eerste instantie ook stom geweest om te denken dat hij perfect kon zijn. Nee, hij had net als ieder ander het recht om af en toe de strak gespannen touwtjes iets te laten vieren. 'How were the festivities at Courdemanche?', vroeg ik na een korte stilte. We hadden beiden enkele festiviteiten op het paleis meegemaakt en nu ook Flora Day, waardoor ik me toch afvroeg hoe het er vroeger voor haar had uitgezien. 'You don't have to answer if you don't want to', vervolgde ik vlug. Het was niet mijn bedoeling om haar te kwetsen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 08/27/2018 10:21 PM

Camille
Ik knikte begrijpend op Xavier's antwoord. Ja, dat leek me logisch. In Parijs had ik soms ook heimwee gehad naar Courdemanche, naar de gewoonten van daar, naar mijn familie om me heen, ook al had ik er niet altijd de beste tijd gehad. Oost, West, Thuis best was op sommige vlakken toch zeker wel waar. Zoals Xavier ook al zei; hij was hier geboren, ik in Courdemanche en dat zouden toch altijd de plekken blijven waar we een stukje van ons hart achterlieten, of we dit nu wilden of niet. Je geboorteplaats had invloed op wie je als persoon was, hoe je naar de wereld keek. Het definieerde je niet, maar de invloed was daar. Ik keek op toen Xavier weer verder sprak en trok even vragend een wenkbrauw op toen hij me met zich mee trok, onder een groepje bomen. Door de woorden die zijn mond verlieten, vergat ik even adem te halen en kon ik hem alleen maar aanstaren terwijl er blosjes op mijn wangen verschenen. Ik kuste hem met gesloten ogen terug en opende deze pas weer toen hij zijn mond weer open trok, nog nagenietend van de manier waarop hij over mijn wang had gestreeld. Het was niet tegen te houden dat er een klein lachje uit mijn mond ontsnapte door zijn woorden. 'My home has been with you from the moment I met you. I just didn't fully realise it back then, but the way you took me in, without judgement or questions... You were so kind and patient and caring. After three days of complete panic and chaos, you made me feel calm and safe...' sprak ik daarna zachtjes uit, mijn blik weer serieus en af en toe stoppend om betere bewoording te zoeken of na te denken over wat ik überhaupt wilde zeggen. 'I love you, Xavier.' vervolgde ik terwijl mijn hand via zijn arm omhoog gleed naar zijn nek waar ik deze liet rusten. 'I know. I'm with you.' glimlachte ik toen hij me beloofde dat ik weer veilig thuis zou komen, ondanks het feit dat ik behoorlijk wat gedronken had. Mijn glimlach werd alleen maar breder door de rest van zijn woorden. Het was zo lief hoe hij nu al nadacht over wat ik moest doen om te voorkomen dat ik morgen een kater zou hebben. Hopelijk zou ik er niet al te veel last van hebben, maar het was goed om te weten dat er anders een hele zorgzame man voor me klaar zou staan. Het zou nog fijner zijn als ik weer bij hem in bed kon kruipen - iets wat een goede nachtrust eerder verzekerde dan de hoeveelheid drank die over mijn lippen was gegleden - maar we konden het natuurlijk ook niet pushen. Leon wist dat er iets tussen ons was, Julie wist exact wat er gaande was en heel soms leek het erop dat hun moeder hele vage vermoedens had. Ik had een aantal keer haar blik gevangen en gezien hoe deze van mij naar haar zoon was gegaan en weer terug. We konden het niet riskeren. Ik wist hoe graag Xavier het allemaal netjes wilde doen, in ieder geval zo goed mogelijk want op sommige vlakken was dat toch echt wel mislukt, en ik zou er dan ook alles aan doen om dat zo te houden. Om zijn laatste opmerking moest ik lachen. Ik kon het me niet echt inbeelden, een stomdronken Xavier, maar het leek me een hilarisch gezicht. 'Hmm... Do I want to know? Should I start asking questions around town?' plaagde ik hem. Nee, dat zou ik nooit doen. Dat waren zijn zaken, was zijn verleden, en daar had ik niets mee te maken. Het nam alleen niet weg dat het wel leuk was om hem ermee te plagen, want ik vermoedde niet dat ik een dergelijk beeld snel met mijn eigen ogen zou zien.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/27/2018 08:42 PM

Xavier:
Met een glimlach keek ik naar Camille toen ze vroeg of ik blij was terug thuis te zijn. 'It is the place where I grew up and I know everyone. You won't never ever get that in Paris. But here I miss a little bit of Paris and in Paris I miss it here.', zei ik tegen haar. 'Maybe it's the people more than the place that matters.', zei ik en keek even om me heen voor ik haar onder een groepje bomen trok. 'Right now... home is where you are.', gaf ik aan haar toe waarop ik mijn voorhoofd kort tegen de hare liet rusten en een korte kus op haar lippen drukte. 'I'm happy when I'm with you, it feels amazing.', zei ik en streelde met de rug van mijn hand over haar wang. 'But I think the village-life is more for me than the wealthy-palace life.', zei ik grinnikend. 'If that is what you were seeking for.', vervolgde ik. Ik hoefde geen macht of autoriteit uit te stralen, ik voelde me niet beter dan anderen, hoewel ik me er wel naar moest gedragen. Gewoon simpel was vaak al goed genoeg. Wat heb je uiteindelijk aan rijkdommen als je maar alleen bent? Ik had veel liever mensen om me heen, vrienden, dan dat ik volledig uitgedost een hoogwaardigheidsbekleder uit moest hangen.
Ik grinnikte opnieuw toen Camille toe gaf dat ze iets teveel ale gedronken had. 'You'll make it home safely, I promise', beloofde ik haar. 'And I expect that you're going to have a very good, deep sleep this night untill you wake up with a headache if you're not cautious. So drink enough water or other stuff but ale', waarschuwde ik haar. Van eerdere edities van Flora Day en andere feestelijkheden (of gewoon drinken met vrienden) was ik het wel gewend om meer alcohol te drinken, maar het werd in het paleis niet als "ladylike" beschouwd als een dame veel dronk, waar een man stomdronken zonder opmerking weg zou kunnen komen. 'I believe I'm more used to it', gaf ik haar ook eerlijk toe. 'The ale doesn't hit me so hard as it did before. I didn't remember a lot of that times, but I guess the rest of Fontaine will', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 08/26/2018 09:02 PM

Camille
Ik knikte bij Xavier's voorstel. Dat was waarschijnlijk ook wel het beste; gewoon rondlopen en kijken wat we tegen zouden komen. Het maakte me eigenlijk ook niet uit waar we zouden eindigen, want het belangrijkste was dat hij naast me liep. 'Are you glad to be back? To be home?' vroeg ik na een tijdje in stilte te hebben gelopen, voor zover het daadwerkelijk stil was. Het was nooit echt stil, net zoals het dat in Parijs nooit was, maar hier was het prettig. In Parijs was er de constante drukte van de stad; paard en wagen die langs kwamen, het geschreeuw van verkopers op de vele markten, de voetstappen van de werkende bewoners. Hier in Fontaine hoorde je de wind door de bomen waaien, de krekels die zich in het gras verstopten en tjirpten, de vogels die zich in bomen genesteld hadden en daar zachtjes floten. Thuis in Courdemanche was ik regelmatig voor het open raam gaan staan, het liefst laat in de avond wanneer iedereen sliep en er wel degelijk totale stilte heerste. Op mijn eigen ademhaling na had ik vaak niets gehoord in het hele huis. Vaak had het me het gevoel gegeven dat ik helemaal alleen was - iets wat op een aantal vlakken ook waar was geweest - maar ik kon me niet voorstellen dat je je in Fontaine ooit alleen zou voelen. De afgelopen dagen was ik dan ook steeds meer na gaan denken over Courdemanche. Zou ik teruggaan? Kijken wat er over was van de plek waar ik was opgegroeid? Al was het alleen maar om dat met Xavier te delen. Hij had zijn thuis immers ook met mij gedeeld en door iedereen die ik de afgelopen dagen ontmoet had, de dingen die we hadden gedaan en de plekken die ik had gezien, was ik hem beter gaan begrijpen, snapte ik beter wie hij was. Nu was Xavier nooit iets anders dan begripvol geweest over mijn situatie, maar misschien dat de puzzelstukjes nog net wat beter in elkaar vallen, beter snappen waarom ik verafschuwde hoe ik opgegroeid was. Nu kende hij immers alleen de verhalen, maar de schaal waarop op geleefd had, was hem compleet onbekend. Het enorme formaat van het huis, de eindeloze gangen, de gedecoreerde tuin. Naast het paleis leek natuurlijk alles klein, maar wanneer we deze niet meetelden, was ons huis enorm geweest. Veel te groot en veel te overdreven. Ja, we hadden het halve dorp werk geboden, maar wat hadden we nog meer voor hen gedaan? Niets. Ze hadden gewerkt voor een idioot laag bedrag en daar was niemand ooit dankbaar voor geweest. En nu stond ik haast aan de andere kant. Ik stond in dat dorp, hier in Fontaine, en zag hoe deze mensen zich uit de naad werkten om een dak boven hun hoofd te houden, maar nog altijd voor elkaar klaar stonden, samen rouwden en samen vierden. Het was voor mij meer dan duidelijk waar ik wilde staan. 'Perhaps tomorrow? I might have had a little bit too much ale tonight.' reageerde ik met een lachje op Xavier's voorstel. Het leek me geweldig om meer te zien, maar voor vanavond leek me dat een beetje te veel. Nu we een eindje weg waren van de drukte begon ik pas te merken hoeveel ik eigenlijk gedronken had en dat ik dat gewoonweg niet gewend was. Op het paleis dronk ik meestal wel wijn, maar dat ging met kleine sipjes en na twee glazen hield ik er eigenlijk altijd wel mee op. Nu had ik echter meerdere glazen in een keer achterovergeslagen en was ik eigenlijk de tel wel kwijtgeraakt. De hitte hielp ook niet echt mee, maar gelukkig had ik Xavier om me aan vast te houden.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 08/26/2018 08:33 PM

Xavier:
Ik grinnikte toen ze antwoordde dat ze met ale verwelkomd was. Het klopte dat met Flora Day iedereen voor iedereen ale haalde en er niet zuinig geschonken werd. Ik glimlachte toen het serieuzere antwoord volgde, 'Good to hear that.', zei ik oprecht. Het was fijn dat ze - op Leon na - goed ontvangen was. dat maakte het eerste deel van de avond waarop ik me van haar afzijdig had gehouden toch wel weer goed.
Ik keek op toen ze vroeg of er nog meer speciale of mooie plekken waren die ik haar kon laten zien. 'There are enough places to show you', vertelde ik haar. 'Let's just walk around and see what we find.', zei ik tegen haar. Ik had zo snel geen écht bijzondere plek kunnen verzinnen. Het dorp had nog een kleine kapel, maar die had je overal in het land. Als deugniet had ik alle hoekjes en gaatjes van het dorp wel verkend, maar een écht speciale plek? Fontaine was verder maar een simpel dorp met alles wat het nodig had om in de eerste levensbehoeften te kunnen voorzien. De omgeving was prachtig en de mensen zachtaardig. 'Maybe we can ride by horse through the environment of Fontaine, I can tell you it's very beautiful.', ging ik verder. 'Or the market', vervolgde ik terwijl ik met haar begon te lopen.

29, female