ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/12/2018 07:49 PM

Xavier:
Op de bok was alles verder moeiteloos verlopen. Camille had even kunnen spieken bij me en reed vervolgens verder alsof ze nooit anders gedaan had. Zodoende waren we al snel in Parijs en niet veel later bij het paleis zelf. Bij het afstappen kreeg Camille echter hulp van de Koning, waarbij ik moest glimlachen. Het was een blijk van waardering, kon ik uit zijn lichaamstaal aflezen. Hij hield een korte speech naar ons toe, waarbij ik nogmaals voor hem boog. 'It is my pleasure', zei ik tegen hem. Niet dat het plezierig was geweest, maar ik had het mezelf niet kunnen vergeven als er daadwerkelijk iets met ze zou zijn gebeurd. De Koningin en Camille liepen net na elkaar naar binnen toe terwijl ik nog een korte conversatie had met de Koning. 'I will send my Musketeers to the monastery for the rest of the guests.', zei ik tegen hem terwijl ik hem toch wist te ondervragen over de organisatie van het feest. Het was een groep geweest die hem benaderd had. Hij had gesproken met een monnik, aldus hem, die in het klooster zou zitten en via wie alle communicatie was gegaan. 'I killed one of them in a duel.', gaf ik aan hem toe. 'When I unmasked his face, I did not recgonize him.', ging ik verder. 'But I want to keep you all safe and get rid of that gang.', zei ik tegen hem met een donkere inkleuring van mijn stem. Ik zou het ze absoluut niet vergeven wat ze hadden geflikt. Echter sprak de Koning me tegen dat ik beter even rust kon houden en leek hij toch even opzij te kijken in een poging wat van mijn rug te zien. 'I'll see.', antwoordde ik hem. Ik wist ook dat ik de rust en veiligheid op het paleis kwijt was. Tevens ook in Parijs, gezien ze meer van me afwisten dan dat ik gehoopt had. Verder vreesde ik in het bijzonder ook voor de veiligheid van Camille, de Koning en de Koningin. We rondden het gesprek algauw af waarna we ieder naar binnen liepen en onze wegen scheidden waarna ik ervoor zorgde dat ik voldoende Musketeers naar het juiste klooster stuurde om te helpen.
Na het gesprek wat ik had gehad was ik naar mijn kantoor gegaan in de verwachting daar Camille aan te treffen. Algauw werd ik begroet door een commando wat me vertelde dat ik op de bank moest gaan zitten. Zonder verder een woord te wisselen voldeed ik aan haar vraag door plaats te nemen. Ik kon alleen maar dankbaar naar haar zijn dat ze voor de wonden op mijn rug wilde zorgen. Ik liet haar haar gang gaan en draaide mijn hoofd toen ze zei dat ik het aan moest geven als het teveel pijn zou doen. 'I've had worse injuries. It's okay', verzekerde ik haar. 'We can't do nothing, then it won't heal after all or on a wrong way', sprak ik tegen haar en glimlachte. 'Please go on', moedigde ik haar zachtjes aan. Na wat gedep met water voelde ik haar slanke handen onder mijn blouse. Ik betrapte mezelf erop dat ik van deze aanraking genoot en probeerde mezelf bij de les te houden door mijn gedachten naar de wonden te brengen en het hier en nu. 'Your hands are cold. After this, you have to warm yourself up or to change clothes', zei ik bezorgd. Dat ze kou zou vatten na dit alles was het laatste wat mijn bedoeling was.
Niet veel later toen de blouse uit was waarschuwde ze me voor het schoonmaken. 'It's fine, Camille', zei ik tegen haar. Echter pakte ik toch haar hand vast. Maar niet om de reden die ze had aangeboden. Ik hield haar hand zacht tussen mijn vingers, zonder haar het gevoel te geven dat ze niet weg kon komen. 'Camille...', begon ik zachtjes en keek voor me uit in een poging om de woorden op de muur te zoeken. Hoe kon ik dit het beste verwoorden? 'The first dance at the ball... I did frighten you, didn't I?', vroeg ik zachtjes tegen haar. Het deed me pijn om deze conclusie te moeten trekken. 'It was not on purpose and I want to say sorry.', zei ik en draaide mijn hoofd naar haar toe. 'It hurts...', voegde ik daar op fluistertoon aan toe. 'Will you please tell me what I did wrong to you? I will make sure, this would never happen to you again', beloofde ik haar terwijl ik zachtjes in haar vingers kneep en zocht haar blik op terwijl ik een brok in mijn keel kreeg. Ik voelde me daadwerkelijk schuldig en vreesde dat ik de band tussen ons verpest had terwijl mijn gevoel alleen maar haar naam schreeuwde. In alles leek ze terug te komen... Echter durfde ik het niet aan om direct open kaart te spelen. Hoe zou ze reageren? Ze was net alles verloren en moest haar vertrouwen in alles en iedereen terugwinnen en dan verpest uitgerekend ík het nu. Ik wilde mijn gevoel liever nog even voor me houden tot alles weer koek en ei zou zijn, tot zij weer zelfvertrouwen zou hebben. Echter, Camille was niet blind, een zeer slimme jongedame. Mijn tegenstanders in het klooster hadden een gevoelige en rake snaar weten te raken door haar naam te noemen. Zou het er al niet te dik bovenop liggen? Zacht beet ik op mijn lip. Wat moest ik aan met mezelf de komende tijd? Misschien kon ik beter al mijn energie steken in het oprollen van de bende en zorgen dat alles weer tot rust kwam en de zorgen weggenomen werden. Dan hoefde ik niet bezig te zijn met deze lastige kwesties - althans, minder.

Reply Edited on 01/12/2018 08:05 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/12/2018 08:19 PM

Camille
Ondanks dat Xavier zijn hoofd draaide, probeerde ik zijn blik te ontwijken en me volledig te focussen op het verzorgen van zijn wonden zodat ik niet te veel na zou denken over alles. Echter werd dat lastiger toen hij mijn hand vastpakte en niet veel later zachtjes mijn naam zei. Ik luisterde naar wat volgde en was toen even stil. In mijn vermoeidheid en verwarring duurde het even voor ik de connecties had gelegd en begreep waar hij op doelde. Meteen kreeg ik het warm van binnen. Hij was het geweest. Hoe had ik dat niet eerder in de gaten gehad? Ik voelde me echt verschrikkelijk stom en al helemaal door het feit dat hij nu het idee had dat hij zijn excuses aan moest bieden. 'Please... Don't...' mompelde ik toen hij zachtjes in mijn hand kneep waarna ik hem heel kort aankeek, maar daarna mijn ogen neersloeg. 'You didn't do anything wrong. Please believe me when I say that. I...' begon ik te antwoorden waarna ik weer stil was en me voor even probeerde te focussen op het verder schoonmaken van zijn wonden. Hoe moest ik hier op reageren? Ik had geen ervaring in dit soort situaties en had dan ook geen flauw idee wat ik zou kunnen zeggen. Wist ik wel wat ik voelde? Waarom had ik in hemelsnaam gereageerd zoals ik gereageerd had? Mijn hoofd was zo'n warboel dat ik er zelf amper antwoord op had dus hoe kon ik hem antwoorden? 'I.. You didn't do anything wrong. Truly.' herhaalde ik nogmaals, me realiserend dat ik eigenlijk nog steeds geen fatsoenlijk antwoord had gegeven, maar deze op het moment ook niet uit mijn mond zou kunnen krijgen. Op dit moment kon ik ook gewoon niet fatsoenlijk nadenken, hoe hard ik ook probeerde. 'I just... I was just being foolish...' antwoordde ik uiteindelijk, al wist ik niet of dat een nuttig antwoord was of überhaupt antwoord op zijn vraag. Ik wist het gewoon echt niet en was zo verward door alles wat nu door mijn lichaam gierde dat er geen zinnig woord uitkwam. Ik beet even op mijn lip om daarna weer verder te gaan met het schoonmaken van zijn rug. Toen ik daarmee klaar was, maakte ik mijn hand toch los uit de zijne, slikte een keer en ging daarna op mijn knieën voor hem zitten zodat ik zijn gezicht kon doen. Waarom had ik dit aangeboden? Nu was er geen mogelijkheid meer om zijn blik te ontwijken en iedere beweging die ik maakte, maakte me bewust van het feit hoe dicht ik bij hem zat. Met de rug van mijn hand veegde ik even langs mijn wang - meer zodat ik tijdelijk zijn blik los kon laten, dan dat er wat zat om weg te halen, al smeerde ik het roet nu wel wat meer uit - voor ik de natte doek gebruikte om voorzichtig al het bloed van zijn gezicht te wassen. Ik probeerde mijn blik te focussen op een punt, op de rug van mijn eigen hand, maar merkte dat deze af en toe toch bij zijn lippen bleef hangen of naar zijn ogen gleed. Waarom deed ik zo idioot? Waarom voelde ik me zo idioot? Was het echt alleen de vermoeidheid en verwarring, zoals ik mezelf vertelde, of was er niet gewoon veel meer waar ik niet aan toe wilde geven?

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/12/2018 08:36 PM

Xavier:
Onzeker had ik naar haar blik gezocht, echter leek mijn ongemakkelijkheid zich naar haar toe te kopiëren. Goed bezig, Xavier. Maak het nog maar erger ook. Ik had het toch voor me moeten houden. Je hebt jezelf weer gek gemaakt. Kort kneep ik mijn ogen dicht. In het klooster hadden ze me ook de gekste dingen laten denken en bedenken. Een koude rilling schoot over mijn rug waardoor ik kort in elkaar dook.
'I believe you', zei ik na een tijdje toen ze meerdere keren gepoogd had om te antwoorden, maar niet veel verder kwam dan wat gestamelde woorden die me ervan moesten overtuigen dat ik niks gedaan had. Echter bleef ik toch ergens twijfelen. Ik wilde er niet aan twijfelen, ik wilde haar dolgraag geloven. Maar haar reactie was zó levendig geweest... Zo geloofwaardig... 'You're not foolish, Camille', sprak ik zacht toen ze zichzelf zo noemde. 'I was foolish to not recognize you at first... To be such a worse dancepartner...', zei ik zacht gezien ik er nog steeds van overtuigd was dat ik niet kon dansen. Volgende keer zou ik een bal overslaan of langs de kant doorbrengen. Zou ik überhaupt wel onder zo'n uitnodiging uit kunnen komen? 'To...', ging ik door en stokte in de zin. Ik had willen zeggen hoe stom ik was geweest om niet voor haar te kiezen, hoe zeer ik het mezelf kwalijk nam dat zij door mij in de vuurzee beland was. 'I did not chose the best path today', mompelde ik. Ik had achteraf zoveel dingen anders kunnen en eigenlijk moeten doen.
Het duurde even voor ik me realiseerde dat Camille voor me was gaan zitten en mijn gezicht aan het schoonmaken was. Terwijl ik nog zo van plan was geweest te zeggen dat ik dat zelf wel kon. Echter had iets me ingefluisterd dat ik het zo wilde, al won de ongemakkelijkheid tussen ons. Ik moest een paar keer flink slikken voor ik weer de moed verzameld had om haar iets voor te stellen. 'Thank you, thank you for taking care of the wounds. Thank you for everything...', zei ik zachtjes en zocht haar blik op terwijl mijn maag zich in mijn buik omdraaide. Ik had altijd al geweten dat ik slecht met dames was, zodra er geen gedragscode meer gold. 'Can I... Shall I help you to clean the soot of your face? You are making it worse when you strike your skin.', sprak ik zachtjes.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/12/2018 09:01 PM

Camille
Ik merkte wel dat hij mijn woorden niet bepaald geloofde, maar wat moest ik dan? Ik had niets om te antwoorden, wist niet wat ik moest antwoorden. Een licht geërgerd geluidje ontsnapte aan mijn lippen toen hij zei dat ik niet stom was geweest, maar dat hij sto was geweest door me in eerste instantie niet te herkennen. Ik bedoelde het niet zo, maar ik had het toch niet kunnen voorkomen. Hij had me in het begin niet herkend. Ik had niet geweten dat hij het wat geweest tot hij erover was begonnen. Het leek mij toch vrij duidelijk wie er hier echt stom was. Ik wilde wel in woorden reageren op wat hij zei, maar ik kreeg gewoonweg niets over mijn lippen. Wel trok ik vragend een wenkbrauw op toen hij aangaf niet het beste pad gekozen te hebben die dag. Waar ging dat over? Had het te maken met wat hem was aangedaan? Ik durfde er bijna niet naar te vragen, wetende dat ik het zelf ook niet prettig zou vinden dus hield ik mijn mond maar gewoon. Dat de situatie door mijn stilte misschien alleen maar ongemakkelijker werd, probeerde ik alleen maar te negeren. Kort schudde ik mijn hoofd toen hij me begon te bedanken waarop ik naar hem opkeek en zijn blik vasthield. 'Don't thank me. I'm just glad I can repay some of the debt I owe you.' antwoordde ik waarbij ik probeerde te glimlachen, probeerde om de sfeer wat luchtiger te maken. Echter realiseerde ik me ook dat hij eerst gewond had moeten raken voor ik eindelijk wat voor hem terug had kunnen doen en dat was natuurlijk ook niet echt de bedoeling. Bij zijn volgende vraag werden mijn ogen kort wat groter waarna ik ze neersloeg. 'I'll be fine...' antwoordde ik zacht, maar direct daarna had ik al spijt. Alles in me schreeuwde om het toe te laten, om hem te laten helpen. Waarom had ik het nu weer afgewimpeld? Misschien niet direct, want mijn antwoord was eigenlijk weer een non-antwoord geweest - zoals bijna alles wat dat laatste paar minuten uit mijn mond was gekomen, leek het wel - maar ik had ook niet direct gezegd dat het oké was. Echt waar. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Wie was deze persoon die ik constant liet zien? Ja, ik was niet de meest uitgesproken persoon en liet nooit het achterste van mijn tong aan anderen zien, maar dit...? Dit was ook niet wie ik was. In ieder geval niet wie ik altijd was geweest. Misschien had het ook wel te maken met het paleis en de mensen daar. Ik was inmiddels zo gewend aan het toneelspelen dat het makkelijker leek te zijn om in een dergelijke rol te kruipen dan dat het was om mezelf te tonen en te delen. Het paleis was geen plaats om jezelf kwetsbaar op te stellen, terwijl ik me dat nu wel heel erg voelde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/12/2018 10:37 PM

Xavier:
Ik had enkel geknikt op haar woorden. Ze deed het om iets voor me terug te doen. Fijn, dan wist ik ook waar ik stond. Het was puur een "terugbetaling". Na deze woorden hakte haar afwijzing om haar hulp aan te bieden er nog harder in en liet ik haar enkel nog haar gang gaan. Ik was helemaal in de war. Speelde ze een spelletje met me? Hadden ze toch gelijk gehad, was ze een spion van Spanje? Maar ik vertrouwde haar volledig, moest ik dat nog wel blijven doen? Gedachtes duikelden over elkaar heen en voor de ander goed en wel weg was, had de ander zich alweer opgedrongen. De enige woorden die ik nog had gewisseld met haar voor ze vertrok waren de volgende, 'Thank you'. Meer kreeg ik niet uitgesproken. Twijfels, gevoelens, verwarring...

De dagen erop had ik niet goed naar huis gedurfd. Wie wist wie of wat ik daar aan zou treffen? Echter was mijn huis evenals mijn kantoor tijdelijk mijn veilige haven. Thuis om te slapen, hoewel ik eerder ook nog wel eens op de bank op het kantoor overnacht had of in een logeerkamer. 's Morgens was ik al vroeg weer op het paleis te vinden in vol ornaat. Ik hield het tot laat vol zonder me al teveel te tonen. Naar mijn idee dan. Ik was rusteloos. Er moesten aanknopingspunten zijn om de bende op te sporen. Wie zou ons tegen willen werken? Wie zou mij tegen willen werken? Wie had er een verschil van mening met de Koning? Slaap had ik maar weinig en naast het paleis was ik ook al op eigen houtje naar het inmiddels verlaten klooster geweest. Opnieuw was daar alles teruggekomen en was ik ineen gestort. Was ik er maar nooit geweest, was ik maar niet gegaan, waarom moest ik de uitnodiging als vriend krijgen en niet als voorbereidde Musketier?
De gedachten die daar opgeroepen waren geweest in de kamer, ze hadden geen afscheid meer van me genomen. Ze werden zelfs alleen maar erger. Ik zat momenteel in mijn kantoor, druk bezig om papieren door te spitten, geschiedenis terug te halen om alle vijanden die Frankrijk gehad heeft op een lijst te zetten en op een kaart aan te geven. Verward haalde ik mijn hand door mijn haren heen. Overzicht was ook al ver te zoeken. Alles leek zo zwaar. Naast het tekort aan slaap, gunde ik mezelf nauwelijks de tijd om te eten of me op te frissen. Daardoor waren de wonden op mijn rug al meerdere keren aan mijn kleding geplakt en had ik ze steeds met frustratie los getrokken en gevloekt.

Waarom ik? Waarom? Waarom die vragen en niks anders? Weegschalen, die kon ik ook al niet meer zien in de keuken of elk gekraak of gepiep wat er maar op leek. De haren stonden in die gevallen al snel recht overeind op mijn huid. Om meer dingen uit te zoeken was ik naar de bibliotheek van het paleis gegaan. Daar werden veel documenten en brieven bewaard en ik hoopte daar te vinden wat ik zocht: de brieven over het bal. Al betwijfelde ik of het zou lukken, gezien het achter iedereens rug om geregeld was.
Voor het raadsel opgelost was, kreeg ik geen rust, zei mijn gevoel. Al wist ik dat ik naast dat ook wat anders naar de achtergrond drukte: Camille. Ik had haar zoveel mogelijk ontlopen om verwarring en pijn te besparen. Echter zorgde ik ervoor dat ik haar goed genoeg in de gaten hield om te weten dat ze veilig was en speciaal had ik extra wachters opgedragen bij haar in de buurt te blijven, onopvallend en te rapporteren aan me. Ik had teveel zorgen aan mijn hoofd om het persoonlijk te doen en daarnaast, sinds het gesprek - als je het een gesprek mag noemen - toen ze mijn wonden schoonmaakte, heb ik haar niet meer gesproken. We waren in bijna ijzingwekkende stilte uit elkaar gegaan. Om voor mezelf te spreken, had ik me daar niet prettig bij gevoeld. Echter leek het voor haar anders te zijn, gezien ze steeds stiller was geworden en in zichzelf gekeerd te zijn. Op de bok was ze al niet erg spraakzaam meer geweest, maar in mijn kantoor ook niet. Ze was niet uit haar woorden gekomen en de woorden die ze gesproken hadden, bevatten geen inhoud. Wat wilde ze? Wat moest ik verder met haar? Sprak ze wel de waarheid? Had ze me al die tijd om haar vinger willen winden voor haar eigen bestwil, of die van de tegenpartij? Hoorde ze daar wel bij of was het toch onschuldig, een gegeven waarvan ik vanaf het begin van overtuigd geweest was bij haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 10:11 AM

Camille
De laatste dagen had ik er alles aan gedaan om alles en iedereen ervan te overtuigen dat het goed met me ging. Ik had me meer gemengd in het leven op het paleis dan ooit tevoren en had vam verschrillende mensen dan ook complimenten gehad over het feit dat ik zo'n vrolijke en enthousiaste verschijning was die eindelijk haar draai had gevonden op het paleis. Ze ontvingen me met open armen en betrokken me bij ieder gesprek en iedere activiteit. Ik lachte met hen mee, stemde enthousiast met hen in, en liet hen vooral niet merken hoe het echt met me ging, hoe ik me echt voelde. De rol waar ik in het begin maar niet in kon kome en waarvan ik het script maar niet in mijn hoofd kreeg toen ik hier was gekomen, werd nu glansrijk door me gespeeld en niemand die daar doorheen kon zien. Niemand die zag hoe verschrikkelijk eenzaam en verward ik me voelde of wist hoe ik geen enkele nacht vrij was geweest van nachtmerries sinds we terug waren uit het klooster. Ik was kapot en vooral verward. Wat had ik gedaam? Wat was er tussen mij en Xavier gebeurd? Zijn kantoor was altijd mijn veilige haven geweest, maar ik durfde nu geen stap meer in die richting te zetten terwijl alles in mijn schreeuwde om zijn aanwezigheid, zijn gezelschap. Iedere vezel in mijn lichaam wist inmiddels wat het wilde, wat het al die tijd al gewild had en niet uit had durven spreken, maar ik had hem al dagen niet gezien of gesproken. Tevens wist ik niet of ik het überhaupt zou kunnen. Hoe deed ik zoiets? Het was al wel duidelijk geworden dat ik überhaupt niet fatsoenlijk kon communiceren naar hem door alles wat ik voelde, want anders had ik het niet zo vreselijk ongemakkelijk gemaakt tussen ons. Er was niemand die wat meekreeg van deze innerlijke strijd en ik probeerde mezelf te dwingen het ook te vergeten, het te onderdrukken, maar iedere minuut opnieuw gleed hij mijn gedachten wel weer binnen. Ik was met de Koningin en haar andere ladies in waiting aan het wandelen in de tuin toen de Koningin mijn arm zachtjes vastpakte. 'Ladies, I'd like to have a word in private with Camille.' zei ze op vriendelijke toon waarna de rest al snel verdween na nog wat formele buigingen en knikjes. 'Yes, Your Majesty? What do you wish to talk about?' vroeg ik met een glimlach, proberend om ook hier mijn ik-ben-oke-en-het-gaat-top-act overeind te houden. Echter had ik al gemerkt dat dat bij haar lastiger was. Er was iets ontwapenends aan haar en ik had ook wel in de gaten gehad dat ze me in de afgelopen dagen met enige regelmaat geobserveerd had. 'You're playacting, Camille.' constateerde de vrouw dan ook snel waarop ze me weer aankeek. 'You're all smiles and giggles at every social event and the courtiers might believe that, but I don't. I think you look tired and I know you're not feeling as well as you pretend to feel. Whatever's the matter?' vervolgde ze waardoor ik de grootste moeite moest doen om mijn ogen niet neer te slaan. 'Truly, Your Majesty. I'm fine. I just don't sleep very well. That's all.' loog ik waarna ik even op mijn tong beet. Liegen tegen de Koningin. Dat was waarschijnlijk nog strafbaar ook. 'You're lying. I know you are. You might not be sleeping well, I suppose there is truth in that and no wonder at that, but there is more. You know what I'm talking about, so I won't name it, but you're denying yourself your happiness. I know it would make you happy and I truly wish for you to be so. Just... Try not to think so much about it and do what your heart tells you to do.' vervolgde ze waarna ze een van mijn handen vastpakte tussen die van haar. 'The heart never lies, Camille. It can't be fooled and it knows what you truly need and desire.' eindigde ze met een warme glimlach waarna ze me losliet en wegliep, mij totaal verbijsterd achterlatend.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 12:10 PM

Xavier:
In de bibliotheek zocht ik door kasten heen en had ik net een map uit de schappen getrokken toen een hand zwaar op mijn schouder leunde. Ik schrok op, draaide me met een ruk om en hield de map omhoog om een klap uit te delen totdat ik zag wie er voor me stond. Ik maakte een diepe buiging en keek hem verontschuldigend aan. 'Excuse me, your Majesty', zei ik vol berouw en probeerde me wat minder opgefokt te voelen. Ik was me rot geschrokken en had serieus in de aanval willen schieten, zo zeer dat ik iedereen wantrouwde op het moment. Ik zag aan zijn blik dat hij ook even geschrokken was van mijn reactie en dat even op zich in moest laten werken voor hij me meenam naar enkele luxe stoelen in de bibliotheek.
'What are you doing, my friend? You are not yourself at the moment. You don't take care of yourself or give your body some rest to heal the wounds.', sprak hij met zijn volle stem. Die stem had altijd al indruk op me gemaakt. Verward haalde ik één hand door mijn haren heen en ontweek ik kort zijn blik. 'Your positivity is gone, you look horrible and confused.', vervolgde hij terwijl de woorden één voor één bij me binnen kwamen en me een slag met de moker uitdeelden. 'Take some rest, try to deal with the situation you've been in. Almost all the guards are at the palace, we'll be safe.', vertelde hij me dat ik wat rust moest nemen. Traag schudde ik mijn hoofd. 'I can't rest. I am confused', gaf ik toe. 'Hundreds of thoughts are running through my head and I don't know which one is true or false', probeerde ik hem uit te leggen. Echter schatte ik in dat het erg moeilijk zou zijn zonder te weten wat er daadwerkelijk was gebeurd in het klooster. Zo waren de wonden nog altijd niet genezen op mijn rug en de spieren in mijn armen nog steeds stijf. 'I can't run away for myself to take some rest', zei ik tegen hem. Ik kon mezelf niet afscheiden om eerst rustig te worden. 'You don't have to, but stay close to your personality and the things where you believed in.', sprak hij me tegen. 'Furthermore you are avoiding people. You act differently. You aren't going to win that battle like this. Gather some courage and face the fears you have.', waren de laatste woorden die hij sprak voor hij de bibliotheek verliet en ik met de map in mijn handen zat.
Ik moest een uitweg zoeken, maar hoe? Ik kon moeilijk een spelletje gaan spelen met iedereen: klopt dit of klopt dit niet - gevolgd door een stelling. Nee, dat zou zwakte tonen. Ik moest de confrontatie aangaan, zelfvertrouwen terug krijgen. Hij had gelijk dat ik mensen ontweek, met name Camille Michaud. Moest ik op haar afstappen? Nadat ze me afgewezen had? Ik voelde daar immers maar weinig voor. Dat was ook geen optie. Hij leek altijd zo goed te weten wat te doen, waarom had hij zijn raad verpakt in mooie woorden? Ik leunde achterover in de stoel en kreunde zachtjes van de pijn. Over de wonden had hij gelijk. Ik moest er iemand naar laten kijken. Camille had gezien hoe erg het was in het begin, zij kon zien of ze geheeld waren. Echter kon ik nooit op haar afstappen in deze situatie. Misschien toch maar een dokter opzoeken....

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 12:30 PM

Camille
Ik beet op mijn lip en keek de Koningin na, voor ik mezelf met moeite dwong om weer in beweging te komen. Niet om haar te volgen zoals ik eigenlijk zou moeten doen, maar om nog verder in de tuin te verdwijnen. Ik moest echt even nadenken over wat ze gezegd had en wat ik met de woorden wilde doen; wat ik ermee moest doen. Doelde ze op wat ik dacht? Hadden we hetzelfde onderwerp in ons hoofd. Waarom had ze zo door me heen kunnen prikken? Was het misschien niet veel verstandiger als ik hier gewoon wegging? Ik hoorde hier niet thuis. Dat gevoel had ik vanaf dag 1 al gehad en was de afgelopen dagen alleen maar sterker geworden. Wat had ik om me hier nog te houden? De eerste paar weken op het paleis had ik dit gevoel ook gehad, maar toen had ik nog een veilige haven gehad, een plek en persoon waar ik terecht kon als ik twijfels had. Nu kon ik echter niet meer bij Xavier aankloppen. Dat had ik teveel verpest. Ik had eerlijk moeten zijn, moeten durven om mezelf open te stellen, maar in plaats daarvan was ik meer in mezelf gekeerd en afstandelijk geweest. Hoe kon ik? Waarom had ik dat in hemelsnaam gedaan? Het was makkelijker geweest in dat moment, maar de makkelijke weg was lang niet altijd de juiste. Dat bleek nu wel weer. Man, wat was ik stom geweest. Ik had nooit naar Parijs moeten komen. Ik had ook op een andere manier een dak boven mijn hoofd kunnen vinden, op een andere manier mijn leven weer op kunnen bouwen. Nu voelde het namelijk alsof het kaartenhuis opnieuw in elkaar gedonderd was, alsof ik weer alles waar ik om gaf verloren had. Ditmaal wel door mijn eigen schuld. Ik zuchtte diep. Nee, er was niets meer om me hier te houden. Niet meer. Zomaar verdwijnen was misschien vreselijk ondankbaar richting de Koning en Koningin, maar het leek me mijn enige optie en het moest zo snel mogelijk gebeuren. Met grote passen begon ik terug te lopen naar het paleis, terug naar mijn kamer.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 02:21 PM

Xavier:
Ik had mezelf voor een korte tijd toegestaan dat mijn gedachten de vrije loop hadden in de stoel in de bibliotheek terwijl ik na dacht over de betekenis van de woorden van de Koning. Hij kende me als geen ander. Zeker gezien ik veel met hem op trok en meer in het paleis was dan elders in Parijs had hij eerder iets doorgehad dan iemand anders. Met een zucht stond ik op om naar de ziekenboeg te lopen en eerst de dokter nog eens zijn geheimhoudingsplicht te laten herhalen alvorens ik mijn bovenkleding uittrok zodat hij de wonden kon verzorgen. Dat hij zijn mond maar hield tegenover anderen, ik stond er niet op te wachten dat het hele paleis wist hoe mijn rug eraan toe was. Misschien was het beter als ik geen bovenkleding had gedragen of verband om mijn rug zou hebben. Uiteindelijk koos ik voor het laatste gezien me dat nog enigszins toonbaar zou houden. Echter had ik geen andere keus dan dagelijks de dokter te bezoeken die de wonden opnieuw zou verzorgen en verbinden.
Echter kon ik geen afscheid nemen van het idee dat ik erachter moest komen wie het mystieke feest in het klooster georganiseerd had. Opnieuw maakte ik een verdachtenlijst en ik merkte dat ik er niet blij mee was dat ook de naam van Camille op het document voor moest komen. Nadat zij was gekomen en lady in waiting geworden was, waren de problemen gekomen. Ze was de laatste nieuwkomer geweest. Zou ze hebben samengewerkt met de mannen? Zouden de mannen Spanjaarden zijn, die haar familie ook gepijnigd hadden? Maar waarom hadden ze haar dan in een kamer vol vuur gezet? Ik kon er nogmaals niet aan uit komen en sloeg met kracht mijn vuist op het bureau. 'Nomdieu', ontsnapte uit mijn mond. Er moest toch een oplossing zijn in dit geheel, een sleutel? Van de Koning had ik rust moeten pakken, maar wat schoten we nu op met rust? Dit was iets wat mijn hoogste prioriteit had, dat kon ik niet laten vallen. Thuis had ik ook niks waarvoor ik iets zou moeten doen. Op bed liggen was geen pretje, door de wonden, maar ook nachtmerries met vragen, gedwongen keuzes, riemen, zweepslagen en niet te vergeten weegschalen. Bezig blijven en mezelf ergens op af reageren ging ook al niet, omdat ik mijn lichaam de kans moest geven om te genezen. Ik wist simpelweg niet wat ik met mezelf aan moest. Zodoende gingen gedachten maar door en had ik niet door hoe snel de tijd verstreek en de duisternis in viel zonder dat ik ook maar één stap verder gekomen was. Uiteindelijk kwam een bediende van de Koning binnen namens hem met een bord eten. Ik wist er een glimlach uit te persen en stortte me op het bord, dankbaar voor het feit dat ik niet naar de keuken had gehoeven om eten te halen en de confrontatie met weegschalen te ontwijken. Misschien moest ik toch maar naar huis gaan, de Koning had immers gezegd dat ze veilig waren, de wacht kon niet versterkt worden, gezien de maximale capaciteit bereikt was en de overige mannen moesten uitrusten van hun dienst voor ze anderen aflosten.

29, female