O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek bedenkelijk, maar knikte uiteindelijk. "Ik denk dat je gelijk hebt," zei ze en ze glimlachte. "Dan ga ik na het weekend als we weer terug zijn gelijk ernaartoe om het in elk geval op tafel te leggen."
Ze kon het altijd proberen en als het werd afgewezen dan was het maar zo. Schatterend van het lachen keek ze hem aan en ze legde haar hand op zijn wang. "Je bent altijd welkom, maar privé lessen kunnen ook thuis. Misschien onder het genot van een glaasje wijn en een zacht bed."
Ze ging met haar buik tegen de zijne aan liggen en keek naar hem op. "Of op de bank... Keukentafel is volgens mij ook een goede plek. Mmmm... Of wat dacht je van het zachte tapijt?"
Grinnikend kwam ze nog iets hoger en beet ze zacht in zijn onderlip. "De wasmachine kan ook, maar misschien maakt dat een beetje veel lawaai."
Al zou ze hem al te graag willen bijscholen. Het was waar dat ze meerdere jaren had gehad op school, maar zelf miste ze ook nog een hoop. Ze studeerde nu vooral tijdens haar vrije uren thuis. Ellie trok het niet om full time te werken en zich onder de mensen te begeven met haar angst dus werkte ze drie dagen in de week met soms een extra half dagje. De andere dagen waarop Chris weg was voor werk gebruikte ze dus om zichzelf bij te scholen met online cursussen en begeleiding. Dat vond ze fijner dan dat ze op een school rond moest lopen. Ze had aardig al wat ingehaald en het leek erop dat ze best slim was. Ze was er trots op. Al vertelde ze het niet altijd aan Chris. Ze wist dat hij zich er soms voor schaamde en ze wilde hem niet slecht laten voelen. Juist omdat ze wist dat hij net zo slim of misschien wel slimmer was dan haar. "Kom je iets te kort?" vroeg ze zacht tegen zijn lippen. Haar ogen lagen rond de zijne, zo vol en zacht. Ze keek weer naar hem op. "Moet ik je helpen?" Haar hand gleed langzaam van zijn borstkas naar beneden. Ze vond het leuk om het te doen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk keek Chris op naar Ellie. Elke keer als ze iets zei of opperde gaf hij zijn aandacht volledig aan Ellie. Hij vond het prachtig om te zien dat ze zichzelf wilde ontwikkelen en dat het niet stopte bij dit huisje. Hij moedigde haar aan bij welk idee ze ook had. Daarom had hij de film ook op pauze gezet om haar verhaal aan te kunnen horen.
"Dat klinkt goed. Het is ook een zorg van de overheid. De kinderen worden nu in de gaten gehouden, maar ze hebben inderdaad begeleiding nodig," zei Chris instemmend. Hij leunde met zijn hoofd tegen de muur. Zijn ogen had hij nadenkend omhoog gedraaid. Het liefste zou hij zeggen dat ze zich niks van anderen moest aantrekken en gewoon naar school moest gaan. Maar Chris wist als geen ander dat haar krachten gevaarlijk zijn en dat ze het nog niet goed beheerste.
"Als ik jou was zou ik een balletje opgooien bij onze begeleiders, die staan in contact met de overheid. Misschien dat zij jou scholing willen geven en financiën om het op te starten?" stelde Chris voor. Hij aaide met zijn vingertoppen over haar ruggengraat. Hij zou haar compleet supporten als ze dit wilde doen. Als het nodig was zou hij zelfs meewerken. Hij had een heel aantal kinderen begeleid, de enige die hij niet compleet had kunnen helpen was Ellie. Dat was voornamelijk omdat ze haar eigen krachten ook nog niet compleet vertrouwde. Hij kon op een gegeven moment niet meer doen dan dit. Pas als ze zichzelf zou accepteren kon hij meer doen.
"Of misschien dat ik wel lessen ga volgen. Ik heb toch geen diploma's... kan ik af en toe bij de directrice langst komen voor prive lessen," grijnsde Chris. Hij schaamde zich er regelmatig over. Hij wist heel veel dingen niet en dat was niet omdat hij dom was, Chris vond zichzelf juist slim. Maar hij had alleen het onderwijs gekregen dat het instituut wilde, en dat was vrijwel niks.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Verschrikkelijk veel mazzel," grinnikte ze. Ellie bleef wat langer de zeep in zijn haar masseren en waste het er pas uit toen hij een film had aangeklikt. Ze zorgde ervoor dat er geen zeep of water in zijn ogen terecht kwam en drukte daarna een kus op zijn lekker ruikende haren. Haar eigen haar had ze in een vlecht gevlochten en daarna als een knot vast gemaakt. Het was altijd een enorme klus om haar lange haren te wassen en daarom waste ze het niet elke dag. "Je hoeft het niet in woorden te beschrijven, Chris. Ik merk het aan je in alles wat je voor mij, voor ons, doet. Meer heb ik niet nodig. Duidelijker hoeft niet. Jouw strelingen, knuffels, kusjes... Alles, zegt zoveel meer dan woorden. Dat je mij toelaat, terwijl je je muur weer hoog trekt, vertelt mij dat je mij vertrouwt en ik vertrouw jou. Ik ben zo blij dat we bij elkaar horen. Het leven is niet makkelijk geweest voor ons beiden, maar het heeft mij jou gegeven."
Wie weet zouden ze niet bij elkaar passen als ze het instituut nooit hadden meegemaakt. Wie weet hadden ze elkaar niet eens ontmoet of wel? Nee, ze wilde hem niet kwijt. "Ik houd ook verschrikkelijk veel van jou. Je betekent enorm veel voor me en ik kan niet wachten tot ik jouw vrouw kan zijn."
Ellie wist dat ze haar eigen achternaam kon houden als ze eenmaal zouden trouwen, maar ze had besloten dat ze Chris' achternaam over wilde nemen. Genietend nam ze wat nootjes en at ze deze langzaam op. Ze stak haar hand iets omhoog, zodat ze wat nootjes in Chris' mond kon stoppen. "Ik heb zitten denken," mompelde ze, terwijl ze een beetje afwezig naar de film keek. "Er zijn zoveel van ons met krachten. Zelfs nog jonge kinderen. En ik merk hoeveel geluk wij hebben, maar ik denk dat niet iedereen zoveel geluk heeft. Hoewel we redelijk normaal leven... Nog steeds heb ik die angst. Van mijn kracht, wat de mensen zullen zeggen... Ik zou graag naar een universiteit willen gaan om verder te leren, maar ik durf het niet. Ik durf niet om onder zoveel mensen te zijn. Dus ik zat te denken, wat als ik misschien iets op kan zetten voor iedereen zoals wij? Een veilige plek waar er verder geleerd kan worden. Niet alleen de theorie en praktijk van normale mensen, maar misschien ook de trainingen van krachten?" Ze draaide zich iets, zodat ze Chris aan kon kijken. "We moeten onder ogen zien dat... Dat er wellicht nakomelingen kunnen komen van iedereen in het instituut en wie zegt dat die kinderen geen krachten hebben? Die zouden er ook terecht kunnen. Wat denk jij?"
Ze had nog niet eerder met Chris gepraat over kinderen. Nu praatte ze niet specifiek over hun kinderen, want dat idee leek haar eng, maar over de kinderen van iedereen die in het instituut had geleefd.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk had Chris door Netflix heen gescrold. Hij had er in het begin moeite mee gehad dat de technologie veranderd was, zelfs nu, nu hij het beter kende, vond hij het nog lastig. Hij deed zijn dingen liever gewoon zelf. Ellie was er veel handiger is, dus zij deed meestal het computerwerk of andere technologische dingetjes.
"Ik heb mazzel met je," mompelde Chris zacht. Hij moest moeite doen om zijn ogen niet te sluiten. Het gevoel van Ellie haar handen die door zijn haren gleed was zo verschrikkelijk lekker. Ze mocht van hem nog wel langer door gaan. Chris deed daarom ook iets langer over het uitzoeken van de film dan nodig was. Hij kon echter niet langer doen alsof hij niet wist wat hij wilde kijken. Geduldig wachtte Chris tot zijn haren uitgewassen waren.
"We helpen elkaar. We versterken elkaar. Het is niet zo simpel als een relatie. We zijn perfect voor elkaar. Elke dag word ik wakker en realiseer ik mij weer hoe ontzettend trots en gelukkig ik ben om het feit dat ik wakker mag worden met jou naast me. Ik ben elke keer weer dankbaar," zei Chris, terwijl hij Ellie voor hem trok. Hij leunde terug en trok Ellie zo dicht mogelijk tegen hem aan. Zijn hand liet hij op haar been rusten. Chris keek niet eens echt naar de film. Hij bleef glimlachend naar Ellie kijken. Hij kon nooit genoeg krijgen van haar en haar prachtige gezicht. Chris zijn vingertoppen gleden langzaam over haar been.
"Je hebt geen idee hoeveel ik van je hou. Ik kan het niet in woorden beschrijven. Ik zou willen dat ik het je duidelijker kon maken," zuchtte Chris zacht. Hij pakte haar hand, de hand waar haar verlovingsring aan zat. Dit had hem veel kunnen helpen om het duidelijker te maken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was blij en opgelucht dat Chris het een keertje allemaal uit gooide. Ze had heus wel door gehad dat het hem van binnen opbrak en nu had hij het eens los gelaten. Het betekende veel voor haar dat hij het nu bij haar durfde en ze was er ook trots op. Ze stribbelde niet tegen toen hij haar meenam naar de badkamer en haar daar neerzette. Er waren geen woorden nodig, niet nu in elk geval. Ze draaide de kraan aan en kleedde zich alvast uit. Voorzichtig schonk ze wat badschuim erbij. Vorige keer was ze onvoorzichtig geweest en was de halve fles erin gevallen. Het was een aardig schoonmaak klusje geweest, maar in elk geval had de badkamer heerlijk geroken. Net op het moment dat ze de fles wegzette kwam hij weer binnen. Ze legde de spulletjes, zoals de föhn, van een klein tafeltje en zette het tafeltje daarna naast het bad. Daar konden de glazen staan en de laptop. Ze glimlachte en drukte een lieve kus op zijn wang. "Always. Ik weet dat het soms moeilijk is. Ik vind het ook moeilijk als ik weer eens de zoveelste nachtmerrie heb gehad. Ik wil je nooit wakker maken, maar toch word je dat altijd."
Het was haast alsof hij het kon aanvoelen, net zoals zij kon aanvoelen dat als hij haar wegduwde dat hij dan juist liever had dat ze hem knuffelde. Het had even geduurd voor ze dat in zag. De eerste paar keren was ze niet weg gegaan omdat ze koppig was en nu ging ze niet weg, omdat ze wist dat hij iets anders nodig had. Zijn mond zei het een en zijn ogen zeiden het ander. Wat was ze blij dat ze koppig was. Zoals de keer in het hotel. Het had haar letterlijk opgebroken dat hij haar zo aan de kant had geduwd. Nu begreep ze hem veel beter. Ze stapte in bad en stak haar hand naar hem uit. "Kom op, kleed je uit en kom bij me. Ik wil je mooie billetjes zien."
Ellie kon het niet laten om naar hem te kijken, terwijl hij zich ontdeed van zijn kleding en uiteindelijk bij haar in bad stapte. "Kies maar een film uit dan ga ik je haar wassen." Ze ging op de badrand aan de achterkant zitten, kwakte wat zeep in haar handen en masseerde dat rustig in zijn haren. Ze kon bezorgd doen om zijn tranen van eerder, maar Ellie begreep dat hij zijn gedachtes even wilde verzetten en daar ging ze zo in mee.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had zijn hoofd weggedraaid toen Ellie overeind was gekomen. Hij had gewild dat ze weg was gelopen, dat ze hem alleen had gelaten en dat hij in stilte had kunnen huilen. Maar hij was zo verschrikkelijk blij toen ze haar armen rond zijn nek sloeg. Chris had zijn gezicht tegen haar schouder geduwd. Krampachtig had hij Ellie vastgegrepen en haar op zijn schoot getrokken. Het liefste had hij haar fijn geknepen. Hij had haar zo dicht mogelijk tegen hem aan willen trekken. Chris liet alle schaamte lopen. Als een klein kind huilde hij tegen Ellie haar schouder totdat zijn tranen op waren. Hij hikte op een gegeven moment alleen nog maar. Het brak Chris op om te zien wat voor leven hij gehad had. Het idee dat hij dat altijd had kunnen hebben en dat deze twee geweldige en liefhebbende mensen nu dood waren brak hem op. Hij had dit nodig gehad. Zijn emoties eruit laten, alle spanningen en gedachten. Uiteindelijk was er een stilte gevallen. Het enige geluid kwam van de tv die nog altijd aan het afspelen was.
"Genoeg," zei hij zacht. Chris leunde naar voren en duwde de tv uit. Chris legde zijn handen tegen Ellie haar billen, zodat hij zichzelf en haar in één keer kon optillen. Hij wilde in bad, samen met Ellie. Hij had zelfs Froppy meegenomen als dat kon. Chris wandelde de badkamer in, waar hij Ellie op haar voeten zette.
"Kan jij de kraan aanzetten? Dan pak ik de laptop zodat we een film in bad kunnen kijken," zei Chris. Hij duwde een kus tegen Ellie haar voorhoofd voordat hij wegliep. Uit het kantoor pakte hij Ellie haar laptop. Hij greep een fles wijn, twee glazen en nog een zakje met wat snacks. Met volle handen liep hij terug naar de badkamer.
"Ik heb maar wat extra's meegenomen," zei Chris. Hij zette alles op de badrand. Zuchtend trok Chris zijn shirt over zijn hoofd.
"Bedankt. Dat ik mezelf kan zijn bij je," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Als Ellie er al emotioneel van werd dan moest het bij Chris nog veel erger zijn. Stil keek ze even naar hem om en zag dat hij net als haar traanogen had. Dat was totdat hij voor de tv was gaan zitten. Het deed haar nog altijd zoveel pijn om te zien hoeveel verdriet hij had om zijn ouders die hij nu niet meer had. Hij was sterk, groot en breed en toch kon een enkele beeld van zijn ouders hem op zijn knieën krijgen. Ellie kwam stil overeind toen hij haar vroeg weg te gaan. Ze twijfelde geen moment. Hoe vaak had hij haar gezegd weg te gaan? En hoe vaak was ze daadwerkelijk weggegaan? Ze knielde voor hem neer en nam hem in haar armen. Zijn kin rustte over haar schouder, waardoor ze hem niet kon aankijken. Dat hoefde ze ook niet. Ze wist wat er door hem heen ging en ze wist dat hij het haatte als ze hem zo gebroken zag, maar ze wist ook dat dit erbij hoorde. Ze was er voor hem om hem te steunen zoals hij er was voor haar in de nacht. Hoe vaak was ze niet gillend overeind geschoten met tranen in haar ogen? Of was ze rusteloos in de keuken gaan zitten voor een mok warme melk in de hoop dat ze weer zou kunnen slapen? Hij was er altijd geweest om haar te knuffelen, haar te sussen of om haar terug naar bed te brengen. Ze gaf hem vaak vermoeiende nachten, maar hij nam het voor lief. En zo nam zij het voor lief dat hij haar shirt compleet nat maakte met zijn tranen. "Ik laat je nooit alleen, Chris," fluisterde ze zacht. "Niet vrijwillig. Je bent niet meer alleen, niet met mij."
Ze zou nooit willen dat hij zich alleen voelde. Nu waren ze samen, een item en binnenkort zouden ze die verbinding leggen. Zacht streelde ze met haar vingers over zijn rug. "Het is oké. Laat het gaan."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met tegenzin was Chris overeind gekomen. Hij had helemaal geen zin om alles weer op te moeten ruimen, niet nadat hij zo lekker op de bank had gezeten met Ellie. Maar hij moest aan het werk. Dat was tenminste tot hij Ellie haar stem hoorde. Ze had hem wel vaker geroepen, maar dat was nooit op deze manier geweest. Er klonk nood in haar stem. Chris twijfelde er dan ook niet aan om de afwasborstel te laten vallen en met natte handen de keuken uit te rennen naar de slaapkamer. Ellie stond bij de oude, ondertussen 5e hands, tv gebogen. Op het scherm was een klein kind te zien met een hond en een man. Fronsend kwam hij naast Ellie zitten.
"Wie zijn dit?" vroeg hij verbaasd. Hij herkende de man niet en het kind al helemaal niet. Nieuwsgierig bleef Chris kijken totdat hij opeens zijn eigen naam hoorde. Zijn bruine ogen werden groot en zonder dat hij het zelf doorhad schoof hij dichter naar de tv. Opeens leek hij alles te herkennen. De man was zijn vader, de hond zijn oude herders hond Tasha en de vrouw achter de camera zijn moeder. Chris had zijn neus tegen de tv geduwd. Hij wilde de gezichten kunnen zien, maar de kwaliteit was te slecht om het goed te kunnen zien. Het zicht werd alleen maar slechter toen grote tranen zijn ogen vulde. Zonder schaamte liet hij zijn tranen lopen toen de camera weggezet werd en zijn moeder in beeld kwam om Chris op te tillen.
"Laat me alsjeblieft alleen," zei Chris met een gebroken stem. Hij wilde niet dat Ellie hem zo zou zien. Hij wilde juist alleen zijn in zijn verdriet. Zijn tranen laten lopen zonder dat hij zich druk hoefde te maken over haar. Gefrustreerd veegde Chris de tranen uit zijn ogen. Hij wilde het goed kunnen zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kriebelde Chris zachtjes. Ze had haar mond vol, maar het gebaar zei genoeg dat ze van hem hield en ze hem gelukkig wilde hebben. Ze wist wat belangrijk was voor Chris en daarom verrastte ze hem ook vaak genoeg met alle liefde. "Misschien hebben we ook bijna een normaal leven nu."
Het was vreemd om te denken dat dit normaal was, maar ze wilde niets liever dan dit. Hun huisje, Chris en hun hondje. Meer hoefde ze niet te hebben en het was zoveel beter dan waar ze vandaan kwamen. Ze keek op toen hij een kwart van zijn pizza had laten staan. Toch vroeg ze niets en pakte ze zijn bord om de rest van de pizza op te eten. Ellie was in principe geen grote eter, maar pizza was één van haar favoriete dingen om te eten en dus propte ze de rest erbij in. Haar buik zat vol en ze legde het bord weg, waarna ze zich lachend op Chris' schoot liet trekken. "Rabbit?" vroeg ze grinnikend en ze keek naar hun hondje die naar de keuken liep. "Neh, geen Rabbit. Dat past niet bij haar. Ze heeft iets schattigs nodig. Zoals Froppy inderdaad. Laten we Froppy doen."
Glimlachend streelde ze met haar hand langs zijn wang. Ze kwam iets dichterbij en likte een beetje tomatensaus weg uit zijn mondhoek. "Dan doen we de bossen."
Nog even bleef ze zo lekker liggen in zijn armen, tot ze besloot toch nog iets van beweging erin te gooien. "Ruim je het avondeten op? Dan pak ik nog even die laatste doos uit. Dan kunnen we morgen weg gaan van een huis die verhuisdoos-vrij is."
Ze drukte nog een kus op zijn hoofd en liep naar hun slaapkamer waar de laatste doos stond. Het waren voornamelijk kleine persoonlijke spullen en die borg ze het liefst op in hun slaapkamer. Ze had bijna alles opgeruimd op één schoenendoos na die in de doos zat. "Wat is dit?" mompelde ze tegen zichzelf.
Ze pakte het op en haalde de deksel ervan af. In de doos zaten allerlei cassettebandjes met labelletjes. Ze pakte er eentje en las het label. "Chris, drie jaar," las ze. Haar ogen werden groot en ze nam de schoenendoos mee.
"Chris!" riep ze uit. Ze sprak nooit op een luide toon, maar dit móést hij zien. Ze liep direct door naar hun tv en stopte de cassette band in de recorder. Ze drukte op play en gespannen keek ze naar het zwarte beeld. Net toen Chris de kamer in kwam gerend, sprong het beeld aan en was er een kleine Chris te zien die een grote hond aan het aaien was samen met een man die naast hem gehurkt zat. Ze draaide zich naar Chris om. Haar ogen voelde waterig aan en ze liet de doos zien waar meerdere bandjes in zaten. "Er zijn er nog veel meer."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Trots had Chris omgekeken naar de hond, zijn hond. Hij vond het heerlijk hoe casual Ellie hier over deed. Alsof een cadeau zoals dit niks was. Glimlachend had hij zijn bord met pizzastukken gepakt en was achter haar aan gelopen. Chris ging naast haar zitten en liet toe hoe ze tegen hem aankroop.
"Bedankt, heel erg. Je hebt geen idee hoe belangrijk dit voor me is," fluisterde Chris zacht. Chris had zo vaak gefantaseerd over hoe zijn leven had kunnen zijn. Nachten lang had hij naar de kale muur gekeken, nadenkend over de gezichten van zijn ouders die hij niet meer kon herinneren en het leven dat hij niet herkende. In Chris zijn gedachten hadden ze altijd buitenaf gewoond, in een klein huisje met wat diertjes en een hond. Hij kwam nu zo dichtbij om die fantasie werkelijkheid te maken met de boerderij, Ellie en de hond. Het enigste wat er miste waren zijn ouders. Misschien dat hij die ooit nog een keer op één of andere manier zou kunnen zien. Chris duwde een kus tegen Ellie haar haren.
"Mensen zouden bijna denken dat we een normaal leven hebben," zei hij. Chris kauwde lui op zijn pizzapunt. Hij was niet erg hongerig. Hij zat vol met emoties en gedachten. Hij had een kwart van zijn pizza weggezet, hij had er niet meer bij in kunnen duwen. Geduldig had hij gewacht totdat Ellie klaar was met eten. Zodra ze haar bord weg had gezet had hij haar benen vast gegrepen en haar over hem heen getrokken. Genietend hield hij zijn armen om haar heen.
"Ik vind Rabbit een leuke naam. Alice is zo menselijk. Of Froppy. Iets schattigs," zei Chris. Hij keek glimlachend op naar de hond die langzaam omhoog gekomen en richting de etensbak wandelde. Morgen voordat ze weg zouden gaan zouden ze nog wel wat extra spullen halen.
"Laten we naar de bossen gaan. Ik had op het werk een leuke B&B gevonden diep in de bossen. Dan kunnen we daar met haar lopen," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven