O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had niet veel aan een avondritueel gedaan. Ze was direct op haar bed gaan liggen en zo was ze in haar kleren en al in slaap gevallen. De volgende ochtend was ze echter al wakker voordat het alarm af zou gaan. Ze poetste grondig haar tanden en had het verband weggehaald aangezien de wond niet meer bloedde. Ellie trok schone kleding aan en borstelde haar haar uitvoerig. Er zaten enorme klitten in. Daarom besloot ze voor de training haar haar in te vlechten. Na gisteren kon ze het niet helpen om ernaar uit te kijken om Chris weer te zien. Ze probeerde wat extra tijd in zichzelf te stoppen, zodat ze er een beetje leuk uit zag. Al was dat niet heel gemakkelijk hier. Iedereen droeg dezelfde kleding dus het enige wat ze kon doen was haar haar. Uiteindelijk gaf ze het op en liet ze voor wat het was. Het was vast niet zo dat Chris dezelfde gevoelens had voor haar. Hij wilde zich juist niet binden. Dat had hij haar gisteren nog gezegd. Alleen hield dat haar niet tegen om wel gevoelens voor hem te hebben en daarom keek ze heel erg uit naar vanavond. Met leuke dingen in haar gedachten kwam ze haar kamer uit en liep ze naar de gemeenschappelijke ruimte waar ze plaats nam. Ze was haast vergeten dat ze weer een afspraak had met die verschrikkelijke vrouw van gister. Het ontbijt werd geserveerd en Ellie nam een dienblad met eten. Gisteravond had ze het overgeslagen en nu pas merkte ze hoeveel honger ze had. Toch probeerde ze het rustig op te eten in plaats van alles naar binnen te schuiven met dienblad en al. Ietwat geschrokken keek ze op toen er iemand naast haar kwam zitten, puur omdat ze niet op haar omgeving had opgelet. Ze glimlachte naar Chris. "Goedemorgen," zei ze. Na gisteren leek het alsof er niets was gebeurd en ze weer haar oude zelf was. "Heb je goed geslapen?" Ellie hoopte maar dat hij er niet te veel mee had gezeten. Zijn woorden van gister spookten nog altijd door haar hoofd. Hoe wilde hij ervoor zorgen dat ze niet meer naar die vrouw hoefde? Zou dat hetgeen zijn waar hij gisteren ook over na had gedacht?
Nog twee anderen kwamen toen bij hen zitten die Ellie zelf nog niet goed kende, maar ze leken wel goed met Chris om te kunnen gaan. "Hallo," begroette ze hen terug. Nog altijd vond ze het wel een beetje lastig om contacten te leggen met nieuwe mensen. Al had ze er niet veel tijd voor om verder over na te denken want haar nummer werd opgeroepen om naar kamer 003 te gaan. Ellie's vrolijke blik versomberde. Ze had gehoopt dat het aan het einde van de dag was in plaats van zo vroeg. Ze schoof haar stoel wat naar achter om op te staan tot Chris zijn hand rond haar pols legde. "Gewoon blijven zitten," vertelde hij haar. Verward keek ze naar hem om en zakte ze terug in haar stoel. "Maar ik... Ik moet er toch heen? Straks gaan ze nog meer doen dan dat spuitje omdat ik niet snel genoeg ben gekomen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris was bij zijn bureau blijven staan. Het was een goede keuze geweest van Ellie om nu te gaan slapen. Haar lichaam was verschrikkelijk moe en dan nog niet eens te spreken van het trauma dat haar geest doorheen moest gaan.
"Graag gedaan Ellie, zorg voor een goede nachtrust," zei Chris. Hij liep met het meisje mee naar zijn slaapkamerdeur. De meeste zullen waarschijnlijk wel rare ideeën gekregen hebben met het feit dat Chris en Ellie op een gesloten slaapkamer zaten. Zeker nu er meerderjarige kinderen bij begonnen te komen werd het steeds normaler dat er bepaalde activiteiten gedaan werden wanneer mensen interesse in elkaar hadden. Maar Chris hoopte maar dat ze iets meer van hem dachten dan misbruik te maken van iemand die erg moe was.
"Slaaplekker," zei Chris, voordat hij zijn eigen deur sloot. Zuchtend wreef Chris over zijn gezicht heen. Hij hoopte maar dat hij Ellie morgen zou kunnen helpen. Chris had door de jaren heen wel aardig geleerd hoe hij de mensen hier kon ompraten, maar als ze een plan hadden en die wilde uitvoeren wist Chris niet of hij het om kon praten. Met een zacht zuchtje trok Chris zijn kleren uit. Bij het wasbakje in zijn kamer poetste hij zijn tanden en waste hij zijn gezicht. In zijn boxer plofte hij op bed. Er moest wat gaan veranderen. Misschien dat hij Dani en Jim kon ompraten om hem te steunen. Van alle mensen hier zou Chris zeker zeggen dat hij nog het meeste omging met Dani en Jim. Misschien dat ze net als hij er zat van waren. Samen zouden ze de mensen kunnen overmeesteren als het echt nodig zou zijn. Ze waren sterk genoeg. Zuchtend draaide Chris op zijn zij. Het duurde een paar uur voordat Chris in een slaap zakte. Tot zijn eigen ongenoegen werd hij na een paar uurtjes geslapen te hebben al weer wakker. Met tegenzin had Chris zichzelf uit bed getrokken. Hij wist niet waarom, maar hij had een verschrikkelijk naar gevoel met deze dag. Het voelde niet goed en er hingen zo verschrikkelijk veel nare gevoelens dat Chris bijna geen zin had om te beginnen met zijn ochtend ritueel.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een hevig warm gevoel ging door haar heen toen ze zijn lippen tegen haar slaap voelde. Ze wilde verrast naar hem opkijken, maar ze deed het niet. Het gaf haar juist een fijn gevoel, een warm gevoel. Ze wilde het niet verpesten door overal verbaasd op te reageren bij Chris. Het feit was gewoon dat hij haar keer op keer verraste en daar was ze blij om. Ze wilde niet dat hij stopte. "Hoe wil je daarvoor zorgen?" vroeg ze zacht. Ze kon niet inzien hoe Chris ervoor kon zorgen dat ze zouden stoppen. Zelfs als hij iedereen kende dan zouden ze toch niet stoppen, ofwel? Ellie legde haar hoofd weer tegen zijn schouder en luisterde het tweede hoofdstuk met plezier aan. De twinkeling die ze altijd in haar ogen had, was weer terug gekeerd toen Chris het boek had dichtgeslagen. "Dat zou ik leuk vinden," glimlachte ze toen Chris zei dat ze morgen wel weer nog een hoofdstuk konden lezen. Ellie schoof iets van hem af, zodat hij makkelijker overeind kwam. Hoewel ze liever bij hem bleef en zeker voor de nacht, wist ze wel dat hij van zijn privacy hield en dat wilde ze hem ook gunnen. "Ik denk dat ik ga slapen," zei ze. "Ik ben toch wel heel erg moe." Ze wreef in haar ogen en onderdrukte een gaapje. Het experiment had immers veel energie van haar ingenomen en in de ochtend had ze nog zo hard met hem getraind. Daarnaast had zijn rustige stem van het voorlezen haar in een roes gekregen. Ellie was zeker dat als ze haar kussen zou aanraken dat ze meteen in slaap zou vallen. Ze duwde zichzelf wat moeizaam overeind. Haar spieren voelden nog erg slap aan. Met een lieve glimlach keek ze naar Chris op. "Dank je... Voor alles, Chris."
Hoewel het voor hem misschien niet bijzonder was, was dat voor haar wel. Ze had niet verwacht dat hij zó voor haar zou zorgen en dat hij dat wel had gedaan... Dat was speciaal voor haar. "Ik zie je morgen in de trainingsruimte." Ze hoopte maar dat ze weer op krachten was morgen want als ze zich nog zou voelen als vanavond dan zou er niet veel gebeuren. "Slaaplekker."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris wist niet wat het was of waarom het nu pas kwam. Maar door iets dat Ellie zei wist hij zeker dat het nu klaar was. Iedereen was door genoeg pijn gegaan. Het was klaar, het moest gaan stoppen. En als Chris dat niet ging doen, dan wist hij zeker dat niemand het hier ooit zou durven. Bezorgd keek hij weer omlaag naar Ellie. Zacht duwde hij een kus tegen haar slaap. Niemand ging haar morgen pijn doen en daar zou Chris persoonlijk voor zorgen. Het maakte hem ziek dat ze door wilde gaan met experimenteren zelfs nu Ellie haar krachten had. Ze gingen te ver, er zouden doden gaan vallen en Ellie was zou dat niet zijn.
"Geen zorgen, niemand gaat je morgen pijn doen. Daar gaan we voor zorgen," fluisterde Chris zachtjes in haar oor. Hij zou met ze gaan praten, proberen te overtuigen dat ze Ellie met rust moesten gaan laten. Chris zou desnoods meer met haar gaan trainen, zolang hij haar maar niet terug kreeg in deze staat. Dat verdiende ze niet.
"Ze luisteren waarschijnlijk wel naar mij, ik ken de meeste ondertussen wel," zei Chris. Hij wreef even over haar schouder voordat hij weer verder ging met het voorlezen van het boek. Voor zijn gevoel hielp het Ellie enorm dat hij haar even rust leek te geven. Waarschijnlijk ging het niet eens om Chris zelf, het feit dat er een beetje voor haar werd gezorgd op deze manier maakte het dat ze zich al meer ontspannen voelde. Chris bleef rustig doorlezen totdat hij weer bij het volgende hoofdstuk aankwam. Glimlachend sloeg hij het boek dicht.
"We gaan morgen verder, okay? Morgenavond kunnen we weer een hoofdstuk lezen," zei Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haar, waarna hij voorzichtig overeind kwam. Het boek zette hij weer op de plek.
"Wil je hier nog even blijven of heb je behoefte om te gaan slapen?" vroeg Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was blij dat ze dingen terug kreeg. Het liet haar ietwat minder schuldig voelen tegenover haar ouders die misschien enorm bezorgd om haar waren. Of was ze weggegeven? Dat deel wist ze niet meer. Ze liet de gedachtes gaan en luisterde weer naar Chris toen hij verder voorlas. Het gaf haar comfort om tegen hem aan te kunnen liggen en de pijn van eerder te vergeten. Ze merkte wel hoe ze langzaamaan steeds meer ontspande en rustiger werd in zijn bijzijn. Stil keek ze naar hem op toen hij zijn vragen stelde. "Ik... Ik weet het niet," gaf ze toe en ze keek weer naar haar verband die ze eraf begon te pulken. "Ze dwongen me op een tafel en bonden mij eraan vast. Een vrouw zei dat de spuitjes zouden helpen met vechten, maar ze zei niet waarmee." Toen het verband van haar pols was, zag ze een soort gat zitten van waar de naald in was gegaan. De huid erom heen was beurs en pijnlijk. Nu het verband ervan af was, begon het weer licht te bloeden. Het viel haar op dat het bloed echter niet het mooie donkerrode kleur had. Het had een donkerpaarse kleur wat net zwart kon lijken. Ellie drukte het verband er weer tegen aan en trok een pijnlijk gezicht. "Het was een soort blauw vloeistof en het deed heel veel pijn. Alsof ik van binnen in brand stond. Ik ben denk ik flauw gevallen." Ellie keek voor zich uit. "Ik denk dat ze morgen weer hetzelfde gaan doen. Misschien zijn ze niet blij met mij of hoe de kracht werkt en willen ze het aan passen. Misschien dat dat niet met één spuitje kan, maar dat het met meerdere moet." Een herhaaldelijk recept. Ze beet even op haar onderlip. Het was nog maar de vraag of ze het zou trekken om meerdere spuitjes te krijgen. Echter had ze geen keus. Als ze werd omgeroepen dan moest ze erheen. Als ze het niet zou doen dan was zouden ze haar vast zien als een gefaald experiment en dan had Chris voor niets zijn tijd en moeite in haar gestopt. "Maak je geen zorgen. Het komt vast goed," zei ze zacht. Ze wilde niet dat hij zou piekeren om haar, maar tegelijkertijd wist ze heel goed hoe onzeker haar stem had geklonken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was een goed teken dat hij Ellie weer enigszins zag bewegen. Hij liet zijn stem dan ook langzaam afsterven toen ze met een slanke vinger wees naar de gedetailleerde tekening van het witte konijn. Een glimlachje verscheen op Chris zijn gezicht.
"Zie je wel, het komt langzaam terug," glimlachte Chris. Hij had zijn arm rond Ellie haar schouders geslagen, zodat hij zachtjes over haar arm kon strelen. Glimlachend keek hij omlaag naar het meisje dat nu compleet tegen hem aan leunde.
"Je hoeft geen sorry te zeggen. We zijn gelukkig niet op school," grinnikte Chris. Hij hield Ellie stevig tegen hem aan terwijl hij verder ging met het voorlezen van het verhaal. Normaal hield hij hier nooit van. Vroeger, toen ze nog extreem jonge kinderen hadden, probeerde de oudere kinderen voor te lezen om ze toch enige lessen te kunnen geven. Maar Chris had het vreselijk gevonden. Hij haatte het om die nieuwsgierige ogen op hem te hebben. Dit met Ellie was echter anders. Ze was hier niet om te leren of wat dan ook. Ellie wilde rust en afleiding. Ze wilde graag iets hebben dat haar enige comfort kon geven en Chris was dolblij dat hij dit voor haar kon doen.
"Wat hebben ze daar met je gedaan, Ellie? Wat gaan ze doen... je had het net over morgen, maar wat bedoel je daar mee?" vroeg Chris zachtjes, toen het hoofdstuk was afgelopen. Hij keek omlaag naar het meisje dat tegen zijn borst aan geduwd lag. Hij had het verband om haar arm wel gezien en daardoor had hij zeker zijn vermoede. Maar het was beter om het uit haar eigen mond te kunnen horen. Het zou er direct voor kunnen zorgen dat zij haar eigen verhaal ook op een rijtje kon krijgen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kreeg niet veel door sinds ze in de gemeenschappelijke ruimte was gekomen. Het leek als een waas aan haar voorbij te gaan, maar Chris was de enige die er recht doorheen kon komen. Langzaam keek ze naar hem op en het liefst opende ze haar mond om te praten, zoals ze altijd bij hem deed, maar ze kon het niet. "Ze zei tot morgen," kreeg ze er uiteindelijk met moeite eruit. Haar stem was schor en haar keel pijnlijk van al het geschreeuw. Ze spartelde niet tegen toen Chris haar optilde en legde haar hoofd zacht tegen zijn schouder aan. Voor nu was ze veilig en ze voelde zich ook veilig in zijn armen. Het maakte haar niet uit waar ze heen gingen of wat ze gingen doen. Het enige wat ze wilde was bij Chris zijn, zelfs als de stilte tussen hen zou overheersen.
Ellie keek pas weer iets op toen ze merkte dat ze op een zacht matras was neergelegd. Eerst had ze gedacht dat ze in haar eigen kamer was, maar na een korte inspectie zag ze dat het die van Chris was. Stil had ze naar hem gekeken tot hij naast haar was komen liggen op het bed. Normaal gesproken zou ze rode wangen krijgen en geen houding weten te geven, maar het leek alsof alles in haar stil was. Haar gedachten, haar gevoelens. Er was niets. Desalniettemin kroop ze toch een beetje tegen hem aan, omdat het wat krap was en ze zijn warmte fijn vond. Alice in Wonderland kende ze niet, maar alle beetjes afleiding was welkom. Ze keek naar de plaatjes in het boek en luisterde naar Chris' zachte stem. Het had een kalmerend effect op haar en het trillen van haar lichaam werd dan ook steeds minder. Ze keek op van een plaatje van het konijn die een klokje vast hield. Ellie wees ernaar en keek daarna op naar Chris. "Ik heb twee konijnen gehad," zei ze. Nu ze het plaatje zag, herinnerde ze zich het weer. Daar waar ze had gewoond hadden ze meerdere dieren gehad, maar meer kwam niet in haar grip. Ellie zakte weer terug tegen Chris aan. "Sorry," zei ze zacht, aangezien ze hem had onderbroken. In elk geval leek het effect om rustig bij hem te liggen en te worden voorgelezen haar goed te doen en haar praatjes terug te geven.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het had verschrikkelijk lang geduurd voordat de deur weer geopend werd en Chris doorkreeg dat iemand de gang door strompelde. Direct was hij op gesprongen om naar Ellie toe te kunnen lopen. Hij had haar al eerder in een verschrikkelijke staat gezien, maar het bleef iets met hem doen. Chris kon niet begrijpen hoe volwassenen dit kinderen aan konden doen. Met een diepe zucht knielde Chris neer bij het meisje.
"Ze hebben je weer flink te pakken gekregen, of niet?" fluisterde Chris zachtjes. Hij tilde Ellie voorzichtig op. Chris zou niet willen dat hij haar nog meer pijn zou bezorgen, maar het was niet goed voor haar om nog langer zo op de grond te blijven liggen.
"Kunnen we wat doen?" riep Jim vanaf de andere kant van de gemeenschappelijke ruimte. Chris keek even naar Ellie die als een gewond vogeltje in zijn armen lag. Normaal was de glimlach niet van haar gezicht af te slaan. Zelfs wanneer ze helemaal kapot gemaakt was door zijn trainingen lukte het haar om hem een stralende glimlach te laten zien. Maar nu liet ze niks zien. Ze was een blank canvas.
"Nee, ik let wel even op haar," zei Chris zacht. Hij liep de gemeenschappelijke ruimte door naar de slaapvertrekken. Zonder ook maar iets te zeggen tegen de anderen stapte Chris zijn slaapkamer binnen. Opnieuw trapte hij de deur dicht, waarna hij Ellie voorzichtig op zijn bed legde. Ze zag er zo verschrikkelijk teer en gewond uit. Een zachte zucht verliet Chris zijn lippen. Hoe moest hij dit in godsnaam gaan aanpakken. Zoekend keek hij zijn slaapkamertje rond, tot hij een boek tegenkwam die hij als eerste gekregen had hier.
"Alice in wonderland is mijn favoriete boek, wel het origineel natuurlijk. Ik zal je een stukje voorlezen," zei Chris. Hij greep het oude en vervallen boek van zijn bureau af, waarna hij zichzelf naast Ellie op het bed liet ploffen. Het was krap op een één persoonsbed, maar zolang Ellie het niet vervelend vond om tegen zijn borst te liggen zou het prima kunnen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had er behoorlijk ernaast gezeten. Vanaf het moment dat ze de kamer in stapte, wilde ze meteen weer weg rennen. Er was een lange steriele tafel met riemen. Ernaast stonden meerdere technologische snufjes en computers. Een vrouw liep glimlachend op haar af. "Fijn dat je zo snel kon komen, AT30. Maak je geen zorgen. We gaan alleen wat testjes doen." Wellicht dat de vriendelijke uitdrukking van haar Ellie had kunnen kalmeren als ze niet zulke kille ogen had. Daarnaast had het woord 'testjes' behoorlijk veel bedoelingen. Stijf bleef Ellie staan, terwijl ze gefixeerd naar de tafel keek. Een man kwam de kamer in en ging achter haar staan. Hij was behoorlijk breed en legde een stevige hand op haar schouder waar hij pijnlijk in kneep. "Het is voor je bestwil, AT30. Het zal je helpen in gevechten." Ellie bewoog nog steeds niet, totdat de man haar gewoon optilde en op de tafel drukte. Ze spartelde en vocht ertegen, maar ze maakte geen enkele kans tegen hem. Hij bond haar vast met de riemen. De vrouw kwam op haar afgelopen met een spuit met een haast neon kleurige blauwe vloeistof. "Stop de riem in haar mond alsjeblieft, Alfredo." Ellie raakte zowaar in paniek toen de riem in haar mond werd gehouden door de man. "Het kan even prikken." Haar lichaam verstijfde toen de naald bij haar pols in een bloedvat ging, maar het ergste kwam pas toen de vloeistof in haar werd gespoten. Ellie gilde het uit, al werd het gesmoord door de riem waar ze hard in beet. De tranen gleden uit haar ogen, terwijl het spul door haar hele lichaam brandde. Voor een moment was het te zien hoe de vloeistof door haar aderen ging. Hoe verder de vloeistof naar haar hart kwam des te pijnlijker het voor haar werd en hoe harder ze schreeuwde en beet. Hoelang het allemaal precies had geduurd wist Ellie niet. Het was pas toen ze haar ogen opende en de riemen los waren gemaakt dat ze door had dat ze buiten westen was geweest. Om haar pols was verband gewikkeld. De vrouw kwam bij haar staan en streelde over haar rug. "Je hebt het goed gedaan," zei ze en ze streelde haast liefkozend door Ellie's haren. "Tot morgen." Ze opende de deur en knikte met haar hoofd dat Ellie mocht gaan. Moeizaam kwam Ellie van de tafel af en strompelde ze de kamer uit. De deur werd direct dicht gedaan. Ze vond steun door met haar hand tegen de muur aan te leunen, maar ze voelde zich nog zwak en draaierig. Het lukte haar om naar de gemeenschappelijke ruimte te gaan, waar ze uiteindelijk vermoeid op de grond neerzakte. Haar lichaam trilde wat ongecontroleerd door het spul wat nu in haar zat. Stil keek ze naar haar verband die ze los probeerde te frunniken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Argwanend had Chris opgekeken toen hij hoorde hoe Ellie werd opgeroepen. Normaal nam hij geen moeite om de nummers van anderen uit zijn hoofd te leren, maar om één of andere reden wist hij precies dat het Ellie was. Met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen bleef Chris de bewegingen van Ellie volgen, totdat ze verdwenen was. Het was niet normaal voor de nieuwelingen om zo snel opgeroepen te worden. De enige die opgeroepen werden waren de oudere, die de nieuwelingen moesten trainen of nieuwelingen die niet goed genoeg waren. Abrupt kwam Chris overeind. Met grote stappen liep hij achter Ellie aan, maar hij was niet op tijd geweest. Net voor hij zijn mond had kunnen openen was de deur achter het meisje dicht geslagen. Gefrustreerd bleef Chris naar de deur staren. Dit was geen goed nieuws.
"Wat heb je met haar gedaan?" riep Maddy glimlachend van de grote gemeenschappelijke ruimte. De blik die Chris haar toe wierp liet de grote glimlach direct van Maddy haar gezicht verdwijnen. Langzaam liep Chris weer terug naar de gemeenschappelijke ruimte. Het zat hem niet lekker dat ze Ellie zomaar mee hadden genomen. Zeker omdat ze hem niks hadden verteld. Als ze iets verkeerds had gedaan, dan zouden ze het hem moeten laten weten. Zuchtend plofte Chris op zijn plek. De meeste hadden hun eten ondertussen gehaald, maar na dit gezien te hebben voelde hij niet eens de drang om zijn eten op te halen. De anderen hadden echter andere ideeën. Jim en Dani kwamen met drie dienbladen aangelopen. Net als Chris waren hun twee hier al enige tijd langer. Ze waren hier niet zo lang als Chris.
"Waarschijnlijk zijn ze hier alleen om kut te doen, je weet dat ze raar doen van tijd tot tijd," zei Dani zachtjes. Ze zette een dienblad voor Chris neer, waarna ze hem glimlachend een knipoog toewierp.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven