O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had naar de grond gekeken toen Chris haar vertelde dat ze genoeg dromen zou krijgen over haar herinneringen. Nu hij het zo zei, kwam het haar erg bekend voor. Ze had er al over gedroomd, maar ze had er nooit bij stil gestaan. Ellie vond het jammer dat hun gesprek over was. Al had ze niet anders van hem verwacht. Het ene moment had ze het gevoel dat ze dichterbij hem kon komen en het andere moment was het weg. Zuchtend liet ze zich overeind tillen en knikte ze. "Oké," zei ze. De oefening was nog steeds zwaar voor haar, maar nu was ze er beter op voorbereid omdat ze wist hoe het eraan toe ging. De zweet van net was misschien opgedroogd, maar na het halfuurtje was ze weer zeiknat ervan. Het was haar iets beter afgegaan dit keer want ze was drie keer over de lijn gekomen. In plaats van serieuze vragen te stellen, stelde ze wat luchtigere vragen. Ze wilde Chris ook niet te veel pushen en ze wilde ook niet te veel bij hem neuzen. Simpele vragen als favoriete kleur en dergelijke was wat ze had gevraagd. Erna was Chris vertrokken en Ellie bleef alleen achter in de trainingsruimte. Hoewel het einde wat abrupt was, was ze toch blij dat ze meer met hem had kunnen praten. Het hielp in elk geval tegen haar nieuwsgierige aard die continu geprikkeld werd bij hem. Ze liep uiteindelijk terug naar haar kamer voor een douch waar ze zich grondig waste. Daarna had ze zichzelf omgekleed en was ze naar de kantine gegaan. Het eten zou zo komen, wist ze. Ze was ergens gaan zitten en pulkte aan een los velletje aan haar lip, terwijl ze na dacht over haar dromen. Het enige gezicht was ze zich nog kon herinneren was die van een man die dezelfde ogen als haar had. Haar vader? Hij had verdrietig gekeken. Daarna had ze nog een vrouw gezien in een wit bed en ze had piepjes gehoord. Ellie focuste zich zo hard om het zich te herinneren dat het haar hoofdpijn gaf. Ze werd pas uit haar focus gehaald toen het deuntje van een omroep afspeelde. "AT30, naar kamer 003". Andere kinderen die hadden opgekeken, gingen terug naar hun bezigheden. Ellie begreep toen pas dat zij AT30 was. Had ze iets verkeerds gedaan? Was de training niet goed genoeg gegaan? Vorderde ze niet snel genoeg? Zou Chris er problemen mee krijgen? Ze slikte en stond uiteindelijk op. Zin om er naartoe te gaan had ze niet, maar de keer dat Chris erheen moest was er niets met hem gebeurd. Het was vast niet ernstig, hield ze zichzelf voor om moed in te spreken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had Ellie recht aangekeken terwijl ze tegen hem sprak, maar haar woorden raakte hem niet. Hij wist dat ze probeerde hem op te peppen door hem een beter gevoel te geven. Maar Chris wist heel goed hoe het in elkaar stak en dat was niet zoals Ellie het nu aan hem wilde uitleggen. Dat zou hij haar nu echter niet zeggen. Ze mocht deze woorden geloven als het haar beter liet voelen.
"Geen zorgen, je herinneringen komen wel terug. Je zult genoeg dromen gaan krijgen waarin je achtervolgd wordt door gezichten die je niet kent, door verlangens en gevoelens die je niet kan plaatsen. Langzaam komen bepaalde dingen wel weer terug," zei Chris. Hij duwde zachtjes tegen Ellie haar schouder aan, waarna hij de bubbel om hen heen liet verdwijnen. Het momentje van zoette praat was weer voorbij. Chris kwam overeind van de grond en tilde Ellie van haar plek.
"We gaan nog even een paar keer oefenen, je deed het super goed," zei Chris. Net zoals net gingen ze beiden weer op hun plek staan. Voor nog een goed halfuur bleven ze staan. Chris bleef zijn golven op Ellie af vuren en zij probeerde van tijd tot tijd door te komen tot de lijn. Het was haar nog drie keer gelukt om over de lijn te komen. Zoals beloofd beantwoorde hij opnieuw de drie vragen, al waren ze dit keer luchtiger dan de vorige. Zodra de training afgelopen was, was Chris zijn eigen weg weer op gegaan. Voor vandaag had hij wel weer genoeg contact gehad. Eenmaal in zijn slaapkamer had Chris de deur dicht getrapt. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd heen, waarna hij zuchtend op bed plofte. Op het plafon boven hem had hij een keer in een lange, slapeloze nacht, een paar sterrenformaties getekend die hij nog herkende. Het was al weer een paar jaar geleden, dus het was aardig vervaagd. Maar met een beetje fantasie kon hij het nog steeds goed zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ergens was ze er al bang voor. Ellie was iemand die graag praatte en zo open mogelijk was naar andere mensen toe. Ze kon het niet helpen dan dingen te zeggen of te vertellen. Het ging haast automatisch. Hoewel ze het leuk zou hebben gevonden als hij haar vragen had gesteld, kon ze zich vinden in wat hij zei. Uiteindelijk zou hij overal wel achter komen zolang ze praatte. Stil en aandachtig luisterde ze naar zijn antwoord op haar eerste vraag. Het luchtte haar vooral op om te horen dat het niet aan haar had gelegen als persoon, maar eerder aan het systeem. Dat bracht een hoop miscommunicatie voor haar weg want ze had gedacht dat Chris een hekel aan haar had gehad. "Ik begrijp het," zei ze uiteindelijk. "Ik dacht eerst dat je een hekel aan mij had en ik vond onze eerste trainingen dan ook ongemakkelijk, maar nu niet meer. Ik vind het nog steeds moeilijk, vooral vandaag. Het idee om te vechten staat me niet aan en het is lastig om... Om zo tegen mezelf in te gaan. Het is een soort gevecht tegen mezelf." Ellie wist heel goed dat als ze ooit tegen vijanden zou moeten vechten dat de grootste vijand haarzelf zou zijn. Een enkele twijfeling was al een seconde genoeg voor een tegenstander om toe te slaan. Ellie draaide zich wat meer naar hem toe, zodat ze geen stijve nek kreeg van het opzij kijken. Tijdens zijn verhaal sloeg ze haar ogen neer. Ze kon hem goed begrijpen, maar er helemaal mee eens was ze niet. Zonder zijn toestemming, want ze wist immers dat hij niet zo van lichamelijk contact hield, legde ze haar handen op zijn bovenbenen. "Je bent zoveel meer dan dat," zei ze en ze keek hem recht aan in de ogen. "Je houdt anderen misschien op afstand, maar je beschermt ze, je zorgt voor ze. Achter de muur die je voor jezelf gebouwd hebt ben je lief, zorgzaam, beschermend, geduldig en respectvol. Je bent niet alleen een geluid of een nummer. Misschien ervaar je dat zo of voel je je zo, maar voor iemand anders ben je meer dan dat. Je bent meer dan dat voor mij. Ik denk niet dat ik de eerste week hier zou hebben overleeft zonder jou." Doordringend keek ze hem aan. "En op een dag zal ik je de sterren weer laten zien. Dat is het minste wat ik voor jou kan doen voor alles wat je voor mij hebt gedaan." Ellie was daarin vastberaden. Altijd had ze zich afgevraagd wat ze voor hem terug kon doen en nu wist ze het. "Je hebt mijn vraag al beantwoord, Chris. Je hoeft niet meer te zeggen." Langzaam liet ze hem los en zakte ze weer terug op haar plek. "Je hebt het geluk... Of ongeluk dat je je dingen kan herinneren," zei ze en ze keek even naar zichzelf in de spiegel. Het meisje wat ze een aantal weken angstig in de spiegel had gezien was niets meer vergeleken met wie ze nu was. Ze was al zoveel sterker geworden. Zowel in kracht als in persoon. "Ik herinner mij niets meer van voor de experimenten."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Nieuwsgierig had Chris omgekeken naar Ellie. Hij was benieuwd naar wat soort vragen ze op hem af zou gaan vuren. Als hij echt zo'n gesloten boek was als ze liet merken dan moest ze wel een aantal brandende vragen hebben. Zachtjes grinnikte Chris.
"Ik hoef je geen vragen te stellen, Ellie. Je vertelt je dingen vanzelf wel. Je bent het precieze tegenovergestelde van mij," glimlachte Chris liefjes. Hij wreef met zijn hand over zijn kin heen bij het horen van haar eerste vraag. Waarschijnlijk had hij zichzelf een beetje als een hork gedragen in het begin van hun ontmoeting. Het was niet iets wat raar was voor Chris. Hij probeerde zichzelf te beschermen tegen de anderen en de anderen te beschermen tegen hem.
"De enige reden waarom ik het vervelend vond, was omdat het sancties voor mij zou hebben als jij niet goed genoeg zou vorderen. Als je het goed zou doen zou ik dingen krijgen, maar als het niet goed zou gaan dan kreeg ik straf. En daar had ik geen zin in. Daarnaast wil ik hier geen vrienden maken of wat dan ook. Niet omdat ik mensen niet leuk vind, maar omdat mensen hier sterven en vervangen worden alsof ze poppen zijn. Waarom zou ik mijzelf pijn doen door mij te hechten aan mensen als ze toch weer vertrekken. Ik kan er toch niks aan doen," zuchtte Chris. Hij wilde oprecht eerlijk zijn naar Ellie. Dat verdiende ze na zo hard getraind te hebben. Daarnaast was het niet dat hij alles expres geheim hield, hij sprak er gewoon liever niet over. De laatste vraag liet hem echter even stil vallen. Bedenkelijk bleef hij naar haar kijken.
"Ik heb niet zo veel meer dan gewoon Chris. Wat je weet is het enige dat ik ben. Ze hebben mij als jong kind hierheen gebracht en sinds dien besta ik alleen maar uit trainen en mijn kracht," sprak hij zachtjes. Chris had geen identiteit. Hij was een nummer, een ding dat mensen konden gebruiken en meer niet.
"De jongen voordat ik hier kwam ken ik niet eens meer. Ik weet dat hij graag astronaut wilde worden. Hij kende het hele sterrenstelsel uit zijn hoofd... maar dat ben ik vergeten nu ik de sterren niet meer kan zien. Hij had twee ouders die zo verschrikkelijk veel van hem hielden... ik denk niet dat ze het overleefd hebben. Ik zou niet weten hoe ik je vraag moet beantwoorden, Ellie. Ik ben geluid, ik ben een vechter... ik ben iemand die alles en iedereen op afstand houdt zodat ik niet nog meer pijn hoef te krijgen. Ik ben niet veel meer," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was maar al te blij toen Chris aankondigde dat ze wel even konden rusten. Als ze een derde keer het moest proberen dan wist ze zeker dat ze haast flauw kon vallen. Het kostte haar zoveel energie. Ze trok haar bloed terug en liet de wond helen. Zonder erbij na te denken plofte ze naast Chris neer en haalde ze eens diep adem. Het was dat ze wist dat Chris veel en lang had getraind, maar anders zou ze het haast onmogelijk vinden dat hij niet eens een klein beetje zweette. Het leek hem zo gemakkelijk af te gaan, maar hij had dan ook jaren van training achter zich. Ze opende haar waterflesje en dronk zo de helft ervan leeg. Pas daarna voelde ze zich weer wat beter. "Dat is ook niet vaak," merkte ze glimlachend op. "Maar ik ben blij dat je in een goede bui bent."
Chris was vaak wat nukkig of zelfs chagrijnig dus het feit dat hij vandaag wat had lopen plagen en grijnsde... Dat zei veel en ze vond het ook leuk om hem zo te zien. "Ik vertel niets verder," beloofde ze hem. Wat voor goeds kon ze eruit halen? Niets. Daarnaast wilde ze graag Chris zijn vertrouwen hebben net zoals zij Chris vertrouwde. "En omdat ik in een goede bui ben mag je ook twee vragen aan mij stellen." Even keek ze bedenkelijk. "Tenzij ik zo open naar je toe ben geweest dat je geen vragen hebt natuurlijk," glimlachte ze. Ze keek naar hem op toen hij iets overeind kwam en hoewel zijn golven onzichtbaar waren, kon ze het nog wel voelen. De eerdere geluidsgolven waren als een tegenwind voor haar geweest, maar deze voelde zacht. Als een briesje. "Oké, eehmm." Ze trommelde met haar vingers op haar bovenbenen. "Vind je het nog vervelend om mij te trainen?" vroeg ze uiteindelijk. In het begin was het haar wel opgevallen dat hij het met tegenzin had gedaan, maar de laatste dagen leek hij er toch iets van plezier in te hebben. Dat was iets wat Ellie leuk vond om te zien en het liet haar ook wat meer op haar gemak voelen bij hem. Het voelde minder alsof hij haar oppas was die op een vervelende onwetende kleuter had moeten passen. Het voelde nu meer alsof... Ja, alsof ze vrienden waren wellicht. "En ik... Nou je bent vaak gesloten en ik weet dat je Chris heet, maar ik..." Ze zuchtte even, wetend dat de vraag die ze zou stellen heftig kon zijn. "Maar ik vroeg me af wie bent." Even keek ze hem aan, ietwat onzeker door haar vraag. Ze wilde hem niet uit zijn goede bui halen namelijk.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het maakte Chris bijna trots om te zien hoe Ellie vooruitgang boekte. Ze was duidelijk hard aan het werk en hij kon haar brein bijna horen kraken over het maken van ideeën. Het was prachtig om te kunnen zien. Chris kon het dan ook niet helpen om breed te glimlachen. Ze deed het fantastisch. Zodra ze voor de tweede keer over de lijn kwam stopte Chris. Glimlachend wandelde hij naar een klein koelkastje, waar flesjes met water stonden. Trots gaf hij het flesje aan Ellie.
"Ga maar zitten, we kunnen wel even rusten," zei Chris. Hij plofte naast Ellie op de grond neer. Zelf had hij niet hoeven rusten, het kostte geen moeite meer voor hem om zijn kracht te gebruiken. Maar hij wist nog goed toen dat anders was. Net als Ellie had hij regelmatig hijgend op de grond gelegen. Het was veel te vaak voorgekomen dat Chris zichzelf zo hard gepushed dat hij kotsend over de wc had gehangen. Al had hij daar geen spijt van. Chris was nu één met zijn krachten en dat was allemaal te danken aan zijn trainingen.
"Normaal gesproken wel, maar ik ben in een goeie bui vandaag. Ik denk dat ik het aankan om een keer wat vragen te beantwoorden. Zolang we het tussen onszelf houden tenminste, ik wil niet dat bepaalde mensen hier achter gaan komen," zei Chris, knikkend naar de camera's die in de hoeken hingen. Chris kwam iets overeind, waarna een soort geluidsgolf uit zich liet komen. Als een grote koepel bleef het rond hen heen hangen. Op deze manier zou niemand ze kunnen horen. De camera's of de andere kinderen die hier rond liepen zouden ze alleen zien zitten, maar iets horen zouden ze niet. Chris wilde niet dat de mensen hier meer over hem te weten zouden komen. Ze wisten al genoeg en alles dat ze meer zouden weten zouden ze tegen hem kunnen gebruiken.
"Kom op, stel je fantastische vragen. Ik kan niet wachten met welke twee je nu op gaat komen," glimlachte Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had hem verbaasd aangekeken. Het idee van vechten stond haar totaal niet aan, maar als ze enkel haar bloed over de lijn moest brengen... Daarmee hoefde ze hem niet écht te raken en hem pijn te doen. Hij wist precies hoe hij haar nieuwsgierigheid moest aanwakkeren én daarbij haar competitieve gevoel. Ze wilde sowieso één keer over de streep komen, maar het was moeilijker dan ze dacht. Zijn geluidsgolven schoven haar telkens een kleine centimeter naar achter. Het maakte niet uit hoe stevig ze stond. Daarbij bracht het haar ook van haar stuk. De tegenwind die ze leek te krijgen, zorgde ervoor dat ze zich niet goed kon concentreren op wat ze wilde doen. Het hielp echter wel dat ze er niet over na kon denken, want ze merkte al gauw een patroon op.
Ellie keek naar Chris op en voor een moment haatte ze hem dat hij haar schoonheid noemde, terwijl hij daar zo casual kon staan. Het was haast niet eerlijk hoe gemakkelijk dit voor hem was, terwijl zij worstelde om een strategie te bedenken. "Het zijn geen geheimen als ik ze zou willen weten," mompelde ze. Chris was altijd zo onleesbaar en hoewel ze al weken samen trainden, wist ze nog altijd vrij weinig over hem. Ze kende zijn geheimen niet dus ze had geen enkel idee over welke geheimen hij nu sprak. Het maakte haar nieuwsgierigheid wel erger. Verdomme. Ze klemde haar kaken op elkaar en probeerde om haar bloed te sturen als er een kleine pauze zat tussen de geluidsgolven. Echter kwam ze niet snel vooruit. Ze vormde haar bloed anders. Ze maakte er een soort platte lijn van, zodat het minder oppervlakte had. Op die manier zou het minder had geraakt worden door de geluidsgolven van Chris. Het kostte haar behoorlijk veel moeite en het zweet stond al op haar voorhoofd. Het lukte haar net om één keer over de lijn te komen. Ellie trok haar bloed terug en zette haar handen op haar knieën, terwijl ze op adem probeerde te komen. Ze moest een betere strategie hebben. Dit kostte teveel energie. "Ik ben blij dat we aan dezelfde kant zijn," zei ze half lachend en ze kwam weer overeind. Opnieuw liet ze haar bloed vloeien, maar dit keer speelde ze met haar controle. Elke keer als er een geluidsgolf kwam, liet ze de controle los waardoor het bloed naar beneden viel. Zodra de golf voorbij was, nam ze de controle terug en schoot ze met het bloed naar voren. Het werkte aanzienlijk beter dan haar eerste strategie en al gauw kwam ze voor de tweede keer over de streep. Tevreden trok ze haar bloed weer terug. "Is twee vragen niet al twee vragen te veel voor jou?" grijnsde ze. 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een glimlachje verscheen op Chris zijn gezicht. Hij had niet verwacht dat ze nu al überhaupt klaar geweest was om hem aan te vallen, maar ze liet na even te twijfelen toch haar bloed zien. De glimlach veranderde in een grijns. Ellie was ontzettend sterk. Het was lang geleden dat hij iemand gezien had die zo veel macht had in zo'n klein lichaampje. Maar ze was niet de juiste persoonlijkheid om het te kunnen gebruiken. Ellie zou mensen geen pijn doen, het zou haar van binnen kapot maken als ze zou weten dat ze iemand had vermoord. Ze was niet zo koel als dat Chris was.
"Laten we er een spel van maken. Ik ga een streep op de vloer zetten, en elke keer als jij er met je bloed overheen kan komen, mag je mij een vraag stellen waar ik eerlijk op antwoord," zei Chris. Hij ging haar niet motiveren door te laten vechten, want ze was geen vechter. Ze was echter wel zo nieuwsgierig als maar kon en misschien dat hij haar op deze manier kon uitdagen. Van de grond pakte Chris wat tape, dat normaal gebruikt werd voor handen. Tussen hem en Ellie zette hij een lijn, waarna Chris een aantal meter verderop ging staan. Zonder iets te zeggen vuurde hij een aantal onzichtbare geluidsgolven af. Golven die niet sterk genoeg waren om Ellie pijn te doen, maar wel hard genoeg om haar een paar centimeter van haar plek naar achteren te duwen. Het zou voelen alsof ze een gigantische tegenwind had. Chris begon er een patroon in te maken met wanneer hij wel en niet afvuurde. Hij wilde kunnen zien of Ellie het in haar had om patronen te zien en om het te gebruiken in haar eigen voordeel. Grijnzend zette Chris zijn handen tegen haar heupen.
"Kom op schoonheid. Ik heb een heel aantal geheimen waarvan ik weet dat je het dolgraag wilt weten," riep Chris uitdagend. Hij stak plagend zijn tong even uit. Chris vond het leuk om dit te kunnen doen, ondanks dat hij er eerst tegenop had gezien. Het zorgde ervoor dat hij even aan iets anders kon denken dan het constante strafkamp waar hij zich eigenlijk in bevond.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek op toen Chris binnen kwam lopen. Zoals gewoonlijk had hij een glimlach op zijn gezicht die haar kon laten smelten, maar ze liet zich er niet door afleiden. 'Goede morgen," knikte ze terug. Ze had zich mentaal voorbereid op een zware training, maar niet dat ze zouden vechten. Geschrokken keek ze hem aan en niet eens om zijn knipoog. "Vechten?" stotterde ze. Maar ze was nog niet klaar! Ellie voelde zich alles behalve voorbereid voor een gevecht. Tot nu toe had ze alleen wat geprobeerd met dummy's. De angst moest ook wel op haar gezicht te zien zijn anders was Chris nooit over vertrouwen begonnen. Ze sloeg haar ogen neer. Hij had er gelijk in. In principe was hij een soort kracht waar ze niets tegenop kon, zelfs niet als ze haar krachten wel onder controle had. Misschien was het maar beter dat hij haar wel leek te mogen want Ellie zou met geen mogelijkheid met hem willen vechten voor menens. Hoewel ze bang was om te vechten en om te proberen om Chris te raken, wist ze dat ze geen andere mogelijkheid had. Chris had besloten dat ze dit moesten doen dus dan moest het maar gebeuren. Zelfs als ze er zelf niet mee eens was. Ze beet haar kaken op elkaar en drukte op het knopje van de ring die een scherpe snee maakte in haar vinger. Ellie schrok nog altijd licht van de pijn.
Ze stuurde het bloed om zich heen en wachtte even af. Was het de bedoeling dat zij begon? Of hij? Ze haalde even diep adem en probeerde haar trillende benen stil te krijgen. Ellie zou niet willen dat Chris haar een mietje vond en dus slikte ze haar angst in. "Oké," zei ze tegen hem. Ze liet haar gedachtes gaan. Als ze iets fout deed dan was het maar zo en dan leerde ze ervan. Chris kon niet verwachten dat ze het gelijk goed ging doen. Aangezien ze niet precies wist hoe ze moest beginnen, begon ze met een oefening die ze bij een dummy had geoefend. Het waren een paar uithalen, maar daarmee kon ze meteen zien hoever ze kon komen met haar bloed en hoe Chris erop reageerde. Daarna zou ze kunnen anticiperen op zijn reactie. Hopelijk kon ze dan zijn volgende bewegingen lezen en er zelf op reageren met een tegen aanval.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Die ochtend had Chris zich al vroeg uit bed gehesen. Hij had zelf nog even wat trainingsoefeningen willen doen voordat hij zijn training zou gaan oppakken met Ellie. Het was niet zomaar een training, vandaag wilde hij met haar vechten. Voor de studenten onderling was het vrij normaal om af en toe op een vriendschappelijke basis om te vechten. Het was een goeie manier om echt te kunnen trainen en daarbij was het leuk om af en toe wat actie te hebben.
"Goeiemorgen," zei Chris glimlachend, toen hij de trainingszaal kwam binnen lopen. Hij was in één van de andere zalen bezig geweest met zijn eigen training voordat dit met Ellie begon. Gisteren had Chris expres niks gezegd tegen Ellie over deze nieuwe training. Hij wist zelf namelijk heel goed dat ze doodsbang was dat ze hem pijn ging doen.
"Ik hoop dat je oprecht geoefend hebt, want we je zal het nodig hebben als je niet compleet vernederd wilt worden door mij," glimlachte Chris. Hij wandelde naar Ellie toe. Met zijn armen voor zijn borst gevouwen was hij vlak voor haar stil blijven staan.
"Want we gaan vandaag vechten," zei hij. Chris wierp haar een knipoog toe voordat hij weer meer ruimte tussen hen creëerde. Hij wilde er niet al te lang bij stilstaan, anders zou Ellie het nooit toe gaan laten. Haar woorden van eerder spookte nog steeds door zijn hoofd, het was haar grootste angst hier om iemand onschuldig te doden.
"Een groot onderdeel van dit is vertrouwen, okay? Ik vertrouw erop dat je mij geen pijn gaat doen en jij hebt vertrouwen in mij dat ik het meen wanneer ik zeg dat je mij geen pijn kan doen," legde Chris uit bij het zien van Ellie haar angstige gezicht. Hij gleed met zijn hand door zijn haren.
"Geloof me, ik weet dat jij je kracht niet volledig onder controle hebt. Maar ik weet hoe ik mijzelf kan verdedigen tegen jou. Wanneer ik hard genoeg geluidsgolven af laat gaan kan jouw bloed er met geen mogelijkheid doorheen. Het gaat goed komen, je moet mij vertrouwen. Okay?" vroeg Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven