O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie masseerde nog even door en glimlachte. "Dan hangen we overal lampjes en lichtjes op in de schuur," fluisterde ze en daarna kwam ze naast hem op bed liggen. Ze vond het een geweldig idee. Misschien dat ze eens binnenkort moest afspreken met Dani om alvast een aantal dingen te regelen. En natuurlijk de jurk. Wat voor jurk zou ze willen? Haar ogen gleden weer naar Chris en een glimlach kwam rond haar lippen. Ze kon haast niet voorstellen dat hij zo gemakkelijk in slaap kon vallen, terwijl zij nog zo vol zat met haar hoofd in de roze wolken. Ze trok de dekens beter over hen heen en kroop in zijn armen. Ze was nergens liever dan in zijn armen. "Slaaplekker, lieveling," fluisterde ze en ze drukte een kusje op zijn wang. Zijn zachte gesnurk liet haar echter weten dat hij allang was vertrokken naar de mooie wereld van andere dromen. Zuchtend keek ze voor zich uit, maar hoe erg ze ook probeerde om te slapen; het kwam niet. Ze was te enthousiast, te gelukkig, maar uiteindelijk vielen haar ogen toch dicht.
De volgende ochtend werd ze ruw wakker gemaakt door de wekker. "Mm, Chris," mompelde ze en ze tastte naast zich, maar haar persoonlijke verwarming lag er niet meer. Zuchtend kwam ze wat overeind en drukte ze de wekker uit. Gisteren voelde nog zo onwerkelijk aan, maar zodra ze een blik wierp op haar hand en voornamelijk haar ringvinger, wist ze dat het werkelijkheid was. Moe kwam ze uit bed en kleedde ze zich vlug aan. Met haar slaaphoofd wandelde ze de keuken in waar ze Chris zag zitten. Even legde ze haar armen rond zijn schouders en haar hoofd legde ze tegen de zijne aan. "Goeiemorgen," mompelde ze en ze liet hem daarna los om een mok koffie te maken. Met haar haar nog ontploft kwam ze bij Chris aan tafel zitten met haar ontbijtje. Hij zou zo weg moeten voor werk. "Geef je de groeten aan de rest?" vroeg ze en ze nam een slok van haar koffie. Ook al had ze de rest gister nog gezien.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Elke ochtend werd Chris glimlachend wakker. Zelfs op de dagen dat regen tegen de ruiten kletterde en hij nog diep in zijn eigen nachtmerries zat werd hij met een glimlach wakker. Alleen om het feit omdat hij in het mooie gezicht van Ellie kon kijken. Deze ochtend was de glimlach veranderd in een grijns. Hij werd wakker met niet alleen het rustgevende gezicht van Ellie, maar ook haar ring die in zijn ogen glinsterde.
"Fuck, wat heb ik een mazzel," zuchtte Chris tevreden. Hij wist zeker dat alles dat gebeurd was tot op dit punt het allemaal waard geweest was. Alles had hij opnieuw gedaan op deze manier als dat betekende dat hij samen uit kon komen met haar. Chris duwde een kus op haar wang en kwam vervolgens overeind. Neuriënd was hij de douche in gesprongen voor wat koud water. Hij had schone kleding aangetrokken en een kam door zijn haren gehaald, waarna hij richting de keuken was gewandeld. Vandaag had hij geen zin om te sporten. Hij wilde tijd doorbrengen met Ellie, even een keer samen ontbijten. Chris bakte een aantal pannenkoekjes en zette een pot verse koffie. Niet lang daarna kwam de liefde van zijn leven de slaapkamer uit gelopen.
"Goeiemorgen schoonheid," zei Chris. Hij duwde een kus op haar pols. Tevreden keek hij toe hoe ze een kop koffie pakte. Chris schoof het bordje met pannenkoeken naar haar toe.
"Heb deze voor je gemaakt," zei hij. Erg goed waren zijn pannenkoeken niet, maar als ze er genoeg stroop op zou doen kon het... er mee door.
"Ik zal ze de groetjes doen. Ik zat er trouwens aan te denken om morgen vrij te nemen. Zodat we een lang weekend kunnen nemen. Misschien dat we ergens heen kunnen rijden? Een hotel zoeken... even weg uit deze groep, deze omgeving," stelde Chris voor. Hij had er vooraf niet eens overgedacht. Het was iets dat hij spontaan nu zei zonder dat hij dat zelf eerst had kunnen plannen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie nam een sip van haar koffie en sloot haar ogen bij het zwarte bittere goedje wat ze door slikte. Vaak was ze een ochtendpersoon, maar er waren van die ochtenden waarop ze écht niet wakker was. Het scheelde dat het donderdag was. Het was vaak een van de rustigste dagen, terwijl vrijdag enorm vol kon lopen. Het was alsof iedereen besloot om snel nog een diertje te halen, zodat ze niet eenzaam het weekend in gingen. Glimlachend opende ze haar ogen en keek ze nieuwsgierig naar het bordje wat Chris haar toegeschoven had. "Oh," zei ze verrast en ze zette haar mok neer. "Dat ziet er lekker uit!"
Het maakte Ellie niets uit of iets lekker was gemaakt of niet. Het ging om de gedachte immers en daarnaast was ze geen kieskeurige eter. Ze schonk wat stroop erover heen en nam gelukzalig van het lekkere ontbijtje een hapje. "Ging je niet altijd sporten op donderdagmorgen?" vroeg ze en ze hield haar hoofd een beetje schuin. Chris miste nooit zijn sport ochtenden met de jongens. Al vond ze het niet erg dat hij een keer bij haar aan de ontbijttafel zat. Daarom legde ze haar hand ook even op de zijne en streelde ze zijn vingers met haar duim. Ze nam weer een slok en keek over de rand van haar mok naar hem toen hij voorstelde om een dag vrij te nemen. "Ik stem voor," grinnikte ze. "Ik werk morgen een half dagje, tot twaalf uur, maar ik denk dat ik mijn shift wel kan ruilen met Sammy. Ik heb immers al wat shiften van haar overgenomen dus ik denk niet dat ze moeilijk zal doen."
Enthousiast glommen haar ogen, terwijl ze nadacht waar ze heen konden. "Misschien kunnen we kijken of we richting de bossen kunnen of... Of de zee? We zouden zoveel kanten op kunnen rijden vanaf hier."
Al hoefde ze niet naar een grote stad. Hun gezichten hadden zich vaak genoeg in de pers begeven en ze had niet zoveel zin om veel mensen onder ogen te moeten komen die weer vragen zouden stellen. Nee, ze wilde gewoon genieten van het samen zijn met Chris en alles wat ze dan met hem zou doen. Ze at haar pannenkoekjes op en ruimde de tafel daarna verder af. "Laten we anders tijdens het werk nadenken waar we heen zouden willen en dan kunnen we vanavond kiezen waar we heen gaan."
Ze kwam bij Chris op schoot zitten en drukte een lieve lange kus op zijn heerlijke lippen. Het liefst wilde ze niet gaan werken en weg gaan van Chris, maar er waren een hoop lieve snoetjes die op haar aan het wachten waren. Haar blik viel op de klok en ze zuchtte zacht. "Je komt nog te laat als je nu niet gaat," grinnikte ze en ze kwam overeind. Zijzelf ook trouwens.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had zijn armen rond Ellie haar lichaam geslagen. Zijn hoofd liet hij tegen haar schouder rusten toen ze de kus had afgebroken. Nooit in zijn leven had hij gedacht dat hij zo gelukkig had mogen worden. Chris had zichzelf vaak genoeg in slaap gehuild, wetende dat hij zou sterven in het instituut, helemaal alleen. Maar iets of iemand had medelijden gehad en hem een engel gestuurd. Chris kreunde afkeurend. Zodra ze overeind stond trok hij haar weer op zijn schoot. Hij wilde nog geen afscheid nemen van haar warmte.
"Ik wilde vanochtend wakker worden met jou, samen ontbijten. Ik kan wel een keertje overslaan. Vandaag is rustig, dus waarschijnlijk ga ik vanmiddag even sporten," mompelde Chris. Hij liet zijn hoofd lui tegen haar aan hangen. Hij kon hiervan genieten, van haar rust en geur. Waarschijnlijk was hij te gehecht. Chris spendeerde de dag aan fantaseren over Ellie en wanneer ze samen waren wilde hij alleen maar aanraken en bij haar zijn.
"Ik hou van je El. Heel veel. Ik ben zo trots op hoe je dit allemaal doet. Je bent echt geweldig bezig," zei Chris. Hij liet Ellie van zijn schoot afglijden, waarna hij zelf ook overeind kwam. Hij duwde een laatste kus tegen haar lippen.
"Vanavond neem ik wel een pizza mee, dus je hoeft niet te koken," zei Chris. Hij greep zijn sporttas en sloeg die over zijn schouder. Zijn hand stak hij nog op naar Ellie voordat hij via de voordeur naar buiten liep. Haastig rende hij de trappen af naar zijn auto. Van het werk had hij een auto gekregen. Het was wonderbaarlijk wat je allemaal kon krijgen als je zo lang ontvoerd was. Chris klaagde er niet over. Hij vond het allemaal wel prima. Daarbij had hij een auto nodig gehad, ze konden niet voor altijd de truck lenen van Ellie haar vader.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kon alleen maar glimlachen toen hij haar terug trok. Diep van binnen had ze het gewild en het was fijn om te weten dat hij precies over hetzelfde had gedacht. Ze lachte zacht en kneep speels in zijn bovenarm. "Die spieren verdwijnen niet meteen na één keer niet sporten," zei ze plagend. Hoewel het Ellie geen zak had uitgemaakt als hij chubby was geweest of tenger, moest ze wel toegeven dat ze zijn spieren een leuk extraatje vond. Het was verschrikkelijk sexy, maar bovenal voelde ze zich veilig bij hem. Ze was zo bang geweest toen ze net uit het instituut waren gekomen en door hem was ze daar aardig bovenop geraakt. Natuurlijk had ze nog haar nachtmerries, maar ze durfde alleen over straat en de dingen te doen die ze wilde doen. Het begon normaal te voelen, als een alledaags leven. Al zou ze graag nog naar de universiteit willen en door willen studeren... Dat was dan weer iets wat ze niet durfde. Nee, ze vond het prima bij het asiel. Het verdiende niet veel, maar ze voelde zich op haar plek. Er waren niet te veel prikkels en de mensen stelden geen vragen.
Liefdevol glimlachte ze en ze drukte een kusje op zijn neus. "Mm, ik houd ook van jou, Chris. En ik ben ook trots op jou. We doen het beide zo goed doordat we samen zijn. Ik herken je bijna niet meer terug van toen ik je voor het eerst ontmoette. Al moet ik toegeven dat ik het toen al leuk vond om in je armen te zijn," zei ze met een klein grijnsje. Ze herinnerde zich immers nog goed dat Chris haar in zijn armen had gehouden toen hij zijn kracht had gedemonstreerd aan haar. "Oké! Ik kijk ernaar uit."
Ze stak haar duim naar hem op en daarna viel de deur dicht en was het stil. "Ai, ai," mompelde ze en ze liep naar de badkamer om zichzelf te fatsoeneren. "Hij wordt nog mijn dood." Ze vouwde haar handen even over haar hart en grinnikte. Nooit had ze gedacht zoveel van iemand te kunnen houden. Haar hart zou straks nog ontploffen met alle liefde die ze voor hem voelde.
De dag was vrij traag voorbij gegaan. Als het niet druk was in het asiel en de dieren waren verzorgd dan spendeerde Ellie haar tijd aan het geven van aandacht aan de dieren. Ze vond het niks dat ze vast zaten en geen enkele vorm van intensieve aandacht kregen. Het was lastig om langs elk dier te gaan elke dag, maar ze probeerde het wel. Ze liep naar de laatste hok en opende de deur. "Hey," glimlachte ze naar de wat oudere dame die op de grond lag. Haar staart begon meteen te kwispelen toen Ellie bij haar neerknielde. "Je zit hier al zolang," verzuchtte Ellie. "En dat terwijl je zo lief bent."
De Huskador had een enorm zachte persoonlijkheid. Ze was geduldig, luisterde goed en ging altijd met de andere dieren en mensen om met uiterste zorgzaamheid. Ellie vond dat ze hier niet thuis hoorde. De hond hoorde in een warm gezin vol liefde die haar een aantal mooie laatste jaren kon geven. Iemand zoals... Zoals zij en Chris. Ze keek op haar horloge. Haar shift was eigenlijk al voorbij. Chris zou al wel onderweg zijn naar huis. Opnieuw keek ze naar de hond die haar zo liefdevol aan keek en voor een moment zweerde ze dat ze een deel van Chris terug kon zien in die ogen. "Ik neem je mee."
Hopelijk vond Chris het niet erg dat ze iets later was, want ze had een aantal dingen moeten kopen voor hun nieuwe gezinslid. Toch een beetje zenuwachtig liep ze de trappen op naar boven en stak ze de sleutel in het sleutelgat. "Chris?" vroeg ze toen ze binnen kwam. "Ik heb een verrassing meegenomen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zoals verwacht was de dag sloom geweest. Ze hadden voornamelijk onderzoek moeten doen en daar werd Chris altijd kriegelig van. Hij was een man geweest die hield van bewegen en actie, niet van een baantje aan een bureau. Maar hij had weinig keuze. In de middag had hij een paar uurtjes gesport en daarna was hij weer braaf verder gegaan met het onderzoek. Chris was dol bij toen de klok eindelijk aangaf dat hij mocht vertrekken. Op een hoog tempo was hij het bureau uitgelopen met zijn spullen. Zijn tas had hij op de achterbank gesmeten. Voordat hij naar huis ging was Chris langst gegaan bij een pizzeria. Daar bestelde hij twee kleine pizza's. Trots was hij naar boven gelopen. Normaal was Ellie altijd al thuis, maar dit keer was hij de eerste geweest. Daarom was hij met tegenzin begonnen met de afwas van vanochtend. Chris had net alle borden en bekers opgeruimd toen de deur open ging.
"Hey schoonheid," glimlachte Chris. Hij had naar Ellie willen lopen om haar in een knuffel en kus te trekken, maar een grote hond blokkeerde zijn toegang. Het was een witte hond met pluizig haar en een donker masker rond zijn ogen. Haar snuit was ooit zwart geweest, maar nu was het grijs geworden. Er verscheen een glimlach op Chris zijn gezicht.
"Wat is dit?" grinnikte hij. Chris zakte door zijn knieën. Voorzichtig woelde hij met zijn hand over de kop van de hond. Het dier zakte lui door zijn kont en liet zijn volle gewicht tegen Chris aanvallen. De glimlach veranderde in een grote grijns. Chris legde zijn armen rond de hond.
"Is ze van ons?" vroeg hij hoopvol. Hij had altijd ene hond gewild. Chris vond het idee dat hij nooit alleen thuis hoefde te komen en iets had om voor te zorgen geweldig. Grijnzend klikte hij de riem los, zodat de hond zichzelf weer overeind kon duwen en lui richting de woonkamer liep om vervolgens op het tapijt neer te ploffen. Het duurde hooguit een paar tellen voordat de hond zacht begon te snurken.
"Bedankt El," zei Chris zachtjes. Hij was overeind gekomen en had Ellie haar had gegrepen. Zacht trok hij haar dichter naar hem toe, zodat hij eerst een welkomskusje tegen haar lippen kon duwen en vervolgens een dankjewel kus.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte en deed haar jas en schoenen uit. Het was schattig om te zien hoe de hond al zo gemakkelijk omging met Chris en hun huisje. Haast alsof ze hier al jaren had geleefd. Ellie zette de tassen neer waar alle spullen in zaten, zodat ze Chris' kusjes kon ontvangen. "Ja, ze is van ons," zei ze en ze sloeg haar armen rond de nek van Chris. "Ze zat al zolang in het asiel en ze is zo lief... Ik kon haar daar niet nog langer laten. Daarnaast kijkt ze net zo liefdevol als jij. Je zal haar alleen wel een naam moeten geven. Ze was gevonden aan een paal langs een verlaten weg. Ze had geen naamplaat of iets dus we hebben nooit een naam voor haar gehad. Misschien moeten we haar Alice noemen."
Het boek die hen samen had gebracht was immers over het verhaal van Alice. Ellie vond het toepasselijk, maar ze liet de keuze toch aan Chris over. Ze haalde de voerbakken alvast uit de tassen en zette de hondenkussen in de woonkamer. Al leek het erop dat de tapijt ook goed genoeg was. "Ik rammel," zei ze en ze liep met Chris terug naar de keuken waar ze de bakken neerzette. Nieuwsgierig opende ze de dozen om te zien welke pizza's Chris has gehaald. "Zullen we mixen? Krijg je een helft van mij en ik een helft van jou?"
Zonder op zijn antwoord te wachten, deed ze het gewoon en zette ze de pizza's op twee borden die ze daarna meenam naar de woonkamer. Ze zette de tv aan, zodat ze voor een keer relaxt pizza konden eten op de bank. Ze pakte een puntje en at er tevreden van. Hun huisje was zo goed als compleet en ze was zo trots dat ze het zo snel hadden aangekleed en uitgepakt. "Heb je nagedacht van waar je heen wilde?" vroeg ze nieuwsgierig en ze kroop dichter tegen hem aan toen hij eindelijk bij haar kwam zitten. Met haar vrije hand streelde ze wat haar uit zijn ogen. Zelf had ze nog niet echt een idee. Eigenlijk vond ze elke plek een leuk idee zolang ze met Chris was. Iets zei haar dat hij er hetzelfde over dacht, maar nu moesten ze ook denken aan hun derde gezinslid.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Trots had Chris omgekeken naar de hond, zijn hond. Hij vond het heerlijk hoe casual Ellie hier over deed. Alsof een cadeau zoals dit niks was. Glimlachend had hij zijn bord met pizzastukken gepakt en was achter haar aan gelopen. Chris ging naast haar zitten en liet toe hoe ze tegen hem aankroop.
"Bedankt, heel erg. Je hebt geen idee hoe belangrijk dit voor me is," fluisterde Chris zacht. Chris had zo vaak gefantaseerd over hoe zijn leven had kunnen zijn. Nachten lang had hij naar de kale muur gekeken, nadenkend over de gezichten van zijn ouders die hij niet meer kon herinneren en het leven dat hij niet herkende. In Chris zijn gedachten hadden ze altijd buitenaf gewoond, in een klein huisje met wat diertjes en een hond. Hij kwam nu zo dichtbij om die fantasie werkelijkheid te maken met de boerderij, Ellie en de hond. Het enigste wat er miste waren zijn ouders. Misschien dat hij die ooit nog een keer op één of andere manier zou kunnen zien. Chris duwde een kus tegen Ellie haar haren.
"Mensen zouden bijna denken dat we een normaal leven hebben," zei hij. Chris kauwde lui op zijn pizzapunt. Hij was niet erg hongerig. Hij zat vol met emoties en gedachten. Hij had een kwart van zijn pizza weggezet, hij had er niet meer bij in kunnen duwen. Geduldig had hij gewacht totdat Ellie klaar was met eten. Zodra ze haar bord weg had gezet had hij haar benen vast gegrepen en haar over hem heen getrokken. Genietend hield hij zijn armen om haar heen.
"Ik vind Rabbit een leuke naam. Alice is zo menselijk. Of Froppy. Iets schattigs," zei Chris. Hij keek glimlachend op naar de hond die langzaam omhoog gekomen en richting de etensbak wandelde. Morgen voordat ze weg zouden gaan zouden ze nog wel wat extra spullen halen.
"Laten we naar de bossen gaan. Ik had op het werk een leuke B&B gevonden diep in de bossen. Dan kunnen we daar met haar lopen," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kriebelde Chris zachtjes. Ze had haar mond vol, maar het gebaar zei genoeg dat ze van hem hield en ze hem gelukkig wilde hebben. Ze wist wat belangrijk was voor Chris en daarom verrastte ze hem ook vaak genoeg met alle liefde. "Misschien hebben we ook bijna een normaal leven nu."
Het was vreemd om te denken dat dit normaal was, maar ze wilde niets liever dan dit. Hun huisje, Chris en hun hondje. Meer hoefde ze niet te hebben en het was zoveel beter dan waar ze vandaan kwamen. Ze keek op toen hij een kwart van zijn pizza had laten staan. Toch vroeg ze niets en pakte ze zijn bord om de rest van de pizza op te eten. Ellie was in principe geen grote eter, maar pizza was één van haar favoriete dingen om te eten en dus propte ze de rest erbij in. Haar buik zat vol en ze legde het bord weg, waarna ze zich lachend op Chris' schoot liet trekken. "Rabbit?" vroeg ze grinnikend en ze keek naar hun hondje die naar de keuken liep. "Neh, geen Rabbit. Dat past niet bij haar. Ze heeft iets schattigs nodig. Zoals Froppy inderdaad. Laten we Froppy doen."
Glimlachend streelde ze met haar hand langs zijn wang. Ze kwam iets dichterbij en likte een beetje tomatensaus weg uit zijn mondhoek. "Dan doen we de bossen."
Nog even bleef ze zo lekker liggen in zijn armen, tot ze besloot toch nog iets van beweging erin te gooien. "Ruim je het avondeten op? Dan pak ik nog even die laatste doos uit. Dan kunnen we morgen weg gaan van een huis die verhuisdoos-vrij is."
Ze drukte nog een kus op zijn hoofd en liep naar hun slaapkamer waar de laatste doos stond. Het waren voornamelijk kleine persoonlijke spullen en die borg ze het liefst op in hun slaapkamer. Ze had bijna alles opgeruimd op één schoenendoos na die in de doos zat. "Wat is dit?" mompelde ze tegen zichzelf.
Ze pakte het op en haalde de deksel ervan af. In de doos zaten allerlei cassettebandjes met labelletjes. Ze pakte er eentje en las het label. "Chris, drie jaar," las ze. Haar ogen werden groot en ze nam de schoenendoos mee.
"Chris!" riep ze uit. Ze sprak nooit op een luide toon, maar dit móést hij zien. Ze liep direct door naar hun tv en stopte de cassette band in de recorder. Ze drukte op play en gespannen keek ze naar het zwarte beeld. Net toen Chris de kamer in kwam gerend, sprong het beeld aan en was er een kleine Chris te zien die een grote hond aan het aaien was samen met een man die naast hem gehurkt zat. Ze draaide zich naar Chris om. Haar ogen voelde waterig aan en ze liet de doos zien waar meerdere bandjes in zaten. "Er zijn er nog veel meer."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met tegenzin was Chris overeind gekomen. Hij had helemaal geen zin om alles weer op te moeten ruimen, niet nadat hij zo lekker op de bank had gezeten met Ellie. Maar hij moest aan het werk. Dat was tenminste tot hij Ellie haar stem hoorde. Ze had hem wel vaker geroepen, maar dat was nooit op deze manier geweest. Er klonk nood in haar stem. Chris twijfelde er dan ook niet aan om de afwasborstel te laten vallen en met natte handen de keuken uit te rennen naar de slaapkamer. Ellie stond bij de oude, ondertussen 5e hands, tv gebogen. Op het scherm was een klein kind te zien met een hond en een man. Fronsend kwam hij naast Ellie zitten.
"Wie zijn dit?" vroeg hij verbaasd. Hij herkende de man niet en het kind al helemaal niet. Nieuwsgierig bleef Chris kijken totdat hij opeens zijn eigen naam hoorde. Zijn bruine ogen werden groot en zonder dat hij het zelf doorhad schoof hij dichter naar de tv. Opeens leek hij alles te herkennen. De man was zijn vader, de hond zijn oude herders hond Tasha en de vrouw achter de camera zijn moeder. Chris had zijn neus tegen de tv geduwd. Hij wilde de gezichten kunnen zien, maar de kwaliteit was te slecht om het goed te kunnen zien. Het zicht werd alleen maar slechter toen grote tranen zijn ogen vulde. Zonder schaamte liet hij zijn tranen lopen toen de camera weggezet werd en zijn moeder in beeld kwam om Chris op te tillen.
"Laat me alsjeblieft alleen," zei Chris met een gebroken stem. Hij wilde niet dat Ellie hem zo zou zien. Hij wilde juist alleen zijn in zijn verdriet. Zijn tranen laten lopen zonder dat hij zich druk hoefde te maken over haar. Gefrustreerd veegde Chris de tranen uit zijn ogen. Hij wilde het goed kunnen zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven