ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had heerlijk geslapen. Er was niks beters dan wakker te kunnen worden in de grote en sterke armen van Sebastian. Normaal wist ze niet hoe snel ze uit bed moest komen. Xiomara werd geplaagd met beelden en flashbacks van haar verleden, haar levende verleden. Xiomara associeerde een bed met die pijn. Maar vandaag wilde ze langer in bed blijven liggen. Ze wilde kijken naar het mooie en vredige gezicht van Sebastian. Ze wilde haar vingertoppen over zijn gespierde armen laten glijden en zacht kusjes duwen tegen zijn warme huid. Xiomara genoot. Dat was tenminste totdat ze voelde hoe iemand haar bekeek. Nieuwsgierig keek ze over Sebastian zijn schouder. Kiwi stond op een balk bij de deur, duidelijk hintend naar dat ze naar buiten wilde. Xio duwde een kus tegen Sebastian zijn wang, waarna ze voorzichtig onder zijn arm vandaan kwam. Zacht neuriënd schudde ze haar nachtjapon van haar schouders. Op een hoog tempo trok ze haar jurk terug aan, greep ze haar zakje met kokos en liep ze naar de deur.
"We moeten een deurtje voor jou maken," glimlachte Xio tegen het vogeltje dat op haar schouder was gesprongen. Heupwiegend liep ze het dek over naar de boeg van het schip. Terwijl ze uitkeek op de zee at ze samen met Kiwi haar kokos. Het begon dichtbij te komen. De zee was rustig, verschillelijk rustig, maar het was een stilte voor de storm. Xiomara keek over haar schouder naar de bemanning achter haar. Niemand leek het door te hebben.
"Misschien dat we onze grote vriend maar moeten waarschuwen. Seb zal dat leuk vinden," zei Xiomara. Ze stak een nieuw stukje in haar mond, waarna ze diep zuchtte. Het was makkelijker toen Sebastian er niet was. Ze had niemand die ze blij wilde maken, of trots. In haar mening had dit hele schip mogen zinken. Maar nu Sebastian er was moest ze wel helpen.

Vermoeid had Jiro zijn ogen dicht laten zakken terwijl Ceto nog sprak. Hij duwde haar op haar zijkant, waarna hij zijn armen rond haar lichaam sloeg.
"Als ik geweten had dat je een vrouw was had ik je al veel eerder hier naartoe gebracht. Geen haar op m'n hoofd die jou dan bij mijn bemanning liet slapen," gromde Jiro. Voor een seconde was hij bang geweest dat iemand van zijn bemanning haar misschien had aangeraakt, maar hij wist dat Ceto en Xio vaak samen hadden geslapen. Xio had Ceto al vanaf het begin beschermd.
"Het was maar goed dat ik Xio al had meegenomen. Dan had je tenminste een veilige plek," mompelde Jiro. Veel langer dan had hij niet wakker kunnen blijven. Hij was verschrikkelijk moe door alle stress... en de activiteit van eerder. Al het gedoe maakte hem gewoon verschrikkelijk moe. Jiro verlangde weer naar de momenten dat hij lui op een strand kon liggen, dronken zou zijn en zich vol kon eten. Nu kon hij niet eens uitslapen. Voor zijn gevoel werd hij direct nadat hij zijn ogen had gesloten wakker gemaakt door geklop op zijn deur.
"Ik mieter ze godverdomme de zee in," gromde Jiro. Hij opende zijn ogen. De kajuit was weer verlicht waardoor hij zag dat het weer ochtend was. Jiro duwde een kus tegen Ceto haar nek, waarna hij uit bed kwam. Met zijn ogen nog half dicht stapte hij in zijn broek.
"Wat moet je?!" riep Jiro terwijl hij de deur opensloeg. Xiomara stond met de vogel van Sebastian op haar schouder voor zijn neus. In zjn achterhoofd kon hij de stem van Ceto al horen om liever te zijn naar haar. Het kostte Jiro de grootse moeite om haar niet toe te roepen dat ze moest oprotten en dat hij later wel zou luisteren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian opende zijn mond en nam de schilfer aan met zijn lippen. Hij knabbelde erop en keek toe hoe Kiwi ernaar bleef kijken. "Na-ah. Jij hebt al genoeg gehad," grijnsde hij, waarna hij zich gewillig om liet vallen door Xiomara. Kiwi zag hij naar haar favoriete plekje vliegen, waar ze zich neer nestelde voor een dutje.
Hij keek daarna op naar Xiomara met nog altijd die vrolijke grijns. "Ik kan wel een gokje wagen."
Grijnzend trok hij een wenkbrauw op, maar daarna verzachtte hij die grijns tot een glimlach. Hij had heus wel door dat ze iets serieus probeerde te zeggen en hij wilde niet dat ze dacht dat hij alles als een grapje opvatte. Genietend ontving hij haar lippen en sloeg hij zijn armen rond haar heen, zodat hij haar boven op zich kon duwen. Borstkas op borstkas. Alleen jammer dat er een stukje stof tussen zat. Hij maakte zijn lippen na een tijdje los en streelde een paar van haar donkere lokken uit haar gezicht. "Ik heb je graag gelukkig," zei hij zacht en hij drukte een kus tussen haar wenkbrauwen. "Zelfs met het gewicht van de wereld op je schouders, wil ik je zien glimlachen. Je zien stralen. Zo vind ik je het mooist."
Hij legde haar rustig naast zich en trok de dekens over hen heen. "Maar eerst gaan we eens goed slapen. Zodat we morgen ons kunnen leiden door ons gevoel naar de puzzelstukken die verloren zijn geraakt. Hoewel ik geniet van deze reis, zou ik liegen als ik niet liever zou willen dat het voorbij was en de zee weer vaarbaar was voor iedereen." Sebastian hield niet van missies of dingen die 'moesten'. Hij was een vrije man, een vrije geest. Hij wilde doen wat hij wilde doen, gaan waar hij naartoe kon gaan. Hij was niet iemand die zich liet vertellen wat te doen. Al moest hij nu een uitzondering maken en dat deed hij graag als dat betekende dat hij bij Xio kon zijn.

Een glimlach sierde rond haar mond bij Jiro's woorden. Ze was niet per se onzeker geweest. Ze wilde enkel weten in hoeverre ze beter zou moeten worden. Om te horen dat ze al één van zijn betere ervaringen was geweest... Het liet haar enorm goed voelen. Ze lachte zacht. "Ik had ook moeite om niet te veel geluid te maken," zei ze grinnikend. Ceto had gehoord hoe Xio en Sebastian te keer waren gegaan en ze wilde zelf niet dat anderen haar zo zouden horen. Het was een intiem moment die ze alleen wilde delen met Jiro. Zacht streelde ze met haar hand door zijn haren toen hij op haar borst kwam liggen. "Geen," antwoordde ze en ze keek naar het plafond. "Je bent de eerste met wie ik dit heb gedaan en ik..." Even sloot ze haar ogen toen hij zijn lippen tegen haar hals drukte.
"Ik zou zo weer willen als ik niet zo moe was," lachte ze. Ze had er oprecht enorm veel van genoten en ze wilde zo graag meer ervan ontdekken met hem. Het was duidelijk dat hij meer ervaring had, maar dat vond ze juist des te leuker. Hij kon haar sturen in wat hij fijn vond qua posities en zo zou ze zelf ook nieuwe dingen leren van wat ze wel en niet fijn vond. Ze hoopte maar dat hij het wel aan zou geven als hij weer aan zijn trekken moest komen en anders zou ze het zelf wel doen, zoals vandaag. "Je was niet altijd even charmant, nee."
Grinnikend keek ze wat naar beneden om hem te zien. "Maar ik kon altijd meer in je zien. De harde buitenkant is er niet altijd, zoals nu. Je bent meer dan wat je op het dek laat zien en ik ben blij dat ik het heb mogen zien."
Ceto trok de dekens over hen heen. Nu ze aan het afkoelen waren, kreeg ze het wel koud. Genietend sloot ze haar ogen en hield ze hem dicht tegen zich aan en nam ze zijn warmte over. "Ik vond het zo lastig om niet te vaak dichtbij je te zijn. Ik wilde zo vaak met je praten, maar tegelijkertijd durfde ik niet," grinnikte ze zacht. "Had je echt niets door dat ik geen jongen was? Als je het wel had geweten, had je mij dan aangenomen of niet?"

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had de kokosnoot zo ver kapot weten te slaan dat ze er schilfers van had kunnen maken. De kokosschilvers stopte ze in een buideltje. Kiwi had een aantal schilders opgegeten, waarna ze terug was gevlogen naar Sebastian. Haar bruine ogen hadden geëntertaind toe gekeken hoe de grote man op haar bed was gaan glimlachen bij het voelen van de kleine voetjes op zijn buik. Ze was langzaam naar hem toe gelopen. Nog voor dat ze zelf op bed kon ploffen had Sebastian haar pols al gepakt hem haar bij hem getrokken. Lachend plofte ze naast hem neer.
"Ik denk dat het een goed idee is," glimlachte ze. Blind had ze een kokos schilfer uit haar buidel gepakt om die vervolgens voor Sebastian zijn lippen te houden. Hij was zo veel veranderd in deze laatste paar dagen. Zijn ogen waren weer helder geworden en Xiomara kreeg het idee dat hij niet meer in de greep was van alcohol. Al zou hij nog wel een tijd haar drankje moeten drinken. Terugval was makkelijk. Xiomara had haar hand tegen zijn borstkas gelegd, waarna ze hem weer terugduwde op zijn rug. Kiwi liet een luide kreet horen, waarna ze opvloog naar haar eigen plekje. Xiomara kwam op Sebastian zijn middel zitten. Haar vingers liet ze over zijn gespierde buik glijden naar zijn borst. Haar bruine ogen bleven liefdevol hangen op het knappe gezicht van Sebastian. Het was een grappig gezicht om hem zo te zien met de handdoek rond zijn hoofd.
"Je hebt geen idee wat je met mij doet," sprak Xiomara zacht. Sebastian maakte haar wereld groter maar tegelijk ook beperkter. Haar aandacht ging uit naar hem, haar visionen werden vergeten. Xiomara leunde naar voren om zacht haar lippen tegen die van hem te duwen. Ze zou nooit genoeg kunnen krijgen van Sebastian. Ze hoopte maar dat er geen wereld zou komen waar ze niet samen met hem was.

Jiro wist niet hoe, maar op één of andere manier had hij zichzelf en Ceto naar het bed weten te slepen. Het was lang geleden geweest sinds hij zo'n intens fijne en harde orgasme gehad had. Het was fantastisch geweest. Jiro opende zijn ogen toen hij hoorde dat Ceto begon te praten. Zijn arm had hij rond haar middel gelegd, zodat hij haar tegen hem aan kon trekken.
"Je was fantastisch. Ik ga zo spontaan weer hard worden als ik eraan terug denk, dus je bent gewaarschuwd. Ceto je voelde oprecht geweldig aan. Ik had op mijn tong moeten buiten anders had ik zo veel lawaai gemaakt dat iedereen ervan had kunnen genieten," zei Jiro. In tegenstelling tot Xio en Seb wilde hij niet dat het hele schip kon meegenieten. Hij wilde dit moment alleen met Ceto hebben. Jiro duwde haar terug op haar rug, waarna hij zijn eigen hoofd op haar borst liet liggen. Zijn hand bleef lui op haar buik liggen.
"Je hoeft niet aan jezelf te twijfelen. Ik zou juist bang moeten zijn dat ik niet goed genoeg was voor jou. Maar ik weet niet hoeveel vergelijkingsmateriaal jij gehad hebt," grinnikte hij. Jiro duwde zijn lippen tegen haar hals. Zo bleef hij liggen, genietend van haar heerlijke geur en aanwezigheid. Nooit in zijn leven had hij verwacht dat toen hij dit kleine scharminkel had aangenomen dat ze zo zouden eindigen. Al was hun interactie altijd al raar geweest. Ceto had iets gehad aan haar dat bijna duidelijk was dat ze een vrouw was. Maar Jiro was blind geweest.
"Dat ik je niet heb af geschrokken met mijn rare gedrag," mompelde Jiro zacht. Zeker met Xiomara had hij zich gedragen als een hork. Niet iets dat charmant was voor alle vrouwen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto liet zich verrast omdraaien. Ze hield haar adem een beetje in toen hij dichterbij kwam staan en zich langzaam bij haar naar binnen duwde. Een zachte kreun verliet haar mond en ze leunde iets naar achter op haar armen die achter haar geplaatst waren op het bureau. Ze keek naar hem op toen ze zijn voorhoofd tegen die van haar aanvoelde. "Je doet mij geen pijn," fluisterde ze. Ze was flexibel en helemaal aan hem toegewijd. Zolang hij haar niet weg zou sturen, zou hij haar nooit echt pijn kunnen doen. Haar ademhaling stokte bij zijn aanraking, zijn bewegingen. Ze tilde haar hoofd iets op en legde haar lippen uiteindelijk op de zijne.
Hijgend leunde ze tegen hem aan. Haar lichaam glansde lichtelijk van het zweet in het kaarslicht. Moe legde ze haar hoofd tegen zijn borstkas en ze liet zich door hem optillen, zodat ze beide op bed konden neervallen. Ceto streelde Jiro's onderbuik zacht en ze sloot haar ogen, terwijl ze nagenoot van het moment. Ze had niet voor meer kunnen vragen, maar minder zou ze niet willen hebben. Het was voor het eerst dat ze dit meemaakte en ze kon werkelijk voor niets beters wensen. Ze kwam iets overeind en kuste zacht een weg van kusjes van zijn schouder tot aan zijn lippen. Stil keek ze hem aan en nam ze al zijn gelaatstrekken in haar op. "Was ik oké?" vroeg ze uiteindelijk zacht. Het verbaasde Ceto niet dat Jiro dit vaker had gedaan met verschillende partners en het maakte haar ook niet uit hoe vaak hij het had gedaan en met wie. Het maakte haar wel uit of hij ervan had genoten. Of het net zo speciaal voor hem was geweest als voor haar. Het was immers haar eerste keer geweest en wellicht had ze meer ervaring nodig om hem nog meer te laten genieten dan wat hij had gedaan met de andere vrouwen. Ze wilde erboven stijgen.

Sebastian liet zich verder onderuit zakken toen Xiomara uit het bad was gestapt. Het water was nog enigszins warm dus zin om nu op te staan had hij niet. Over de rand van het bad keek hij toe hoe Kiwi al de vraag van Xiomara beantwoordde. "En wat als ik nee zeg?" vroeg hij met een klein grijnsje. Het vogeltje, die al op Xio's schouder was geland, begon luide kreetjes te maken. Hij lachte zacht. "Goed, goed. Je mag kokos."
Hij ging nog een keer onderwater en bleef heel even zo liggen, terwijl hij peinsde over Xiomara's woorden. Het was een ander perspectief om zich niet meer te laten leiden door een koers, maar door gevoel. Het was onlogisch, maar aan de andere kant was het wellicht juist wat ze moesten doen. Hij trok zichzelf aan de badrand overeind en stapte uit het bad. Hij liet het leeglopen en droogde zijn lichaam af. Daarna wikkelde hij de handdoek als een tulband rond zijn hoofd. Naakt liep hij de kamer in en zakte hij uiteindelijk neer op bed. Hij trok de dekens tot over zijn middel en propte een arm onder zijn hoofd, zodat hij naar zijn twee favoriete personen kon kijken. "Houd je nog wel wat over voor mij?" vroeg hij plagend aan Kiwi. Het vogeltje tsjirpte vrolijk en vloog daarna op hem af, zodat ze op zijn buik kon zitten. Liefkozend aaide hij met zijn wijsvinger haar buikje.
"Misschien moeten we een partner voor je vinden Kiwi," zei hij en hij keek even op naar Xiomara. Vaak had hij het gevoel dat Kiwi zich soms een beetje eenzaam voelde. Natuurlijk was hij er voor haar en Xio ook, maar het was niet hetzelfde als een andere vogel. Het hoefde niet per se een mannetje te zijn. "Zullen we gaan kijken of we een vriendje voor je kunnen vinden als we straks weer aan land zijn?" Kiwi hupste vrolijk rond over zijn buik en hij lachte, want het kriebelde. Hij pakte Xiomara's pols vast en trok haar zacht op bed. "Wat denk jij?" vroeg hij en hij hing half over haar heen.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Een tevreden zucht was Xiomara haar lippen verlaten. Ze had de spons over de rand van het bad laten vallen. Xiomara liet haar hoofd tegen zijn schouder leunen. Haar neus duwde ze tegen zijn hals waarna haar ogen dicht vielen.
"We gaan naartoe waar de zee ons heenbrengt," zei Xiomara. Ze liet haar nagels over zijn borst glijden. Het was lang geleden dat ze contact zoals dit gehad had. Ze genoot ervan. Xiomara opende haar ogen.
"Jullie praten zijn altijd zo druk bezig met je bestemming. Niemand laat zich meer begeleiden door de zee zelf. Jullie schreeuwen van de zee te houden, maar niemand luistert naar haar. De drietand is van de zee, het is de zee," zei Xiomara. Ze kwam weer overeind. Het was altijd vermakelijk om te zien hoe vast de piraten zich hielden aan een koers. Het was vrijwel alle ruzies geweest van haar en Jiro in het begin. Hij wilde dat ze zou zeggen waar ze heen moesten en dat kon ze niet. Ze duwde een kusje tegen Sebastian zijn wang, waarna ze overeind kwam.
"Geniet van de reis, Sebastian. Je maakt het maar één keer mee," zei Xio. Ze greep een badhanddoek en wikkelde haar lichaam daar in. Tevreden trok ze de knot uit haar haren, zodat haar donkere lokken over haar schouders vielen. Ze liep door de badkamer uit. Moeite om haar goed af te drogen deed ze niet. Ze pakte een witte nachtjapon en liet die rond haar lichaam vallen. Op verschillende plekken bleef het aan haar lichaam plakken. Uit haar tas pakte ze een kokosnoot. Voordat ze zouden slapen konden ze nog wat snacken.
"Mag Kiwi ook kokos?" vroeg Xiomara. Vrijwel direct kwam Kiwi op hoge snelheid aangevlogen. Het diertje had al geantwoord voordat Sebastian wat kon zeggen.

Hij zou direct hier en nu klaar komen door de manier waarop Ceto met hem omging. Maar op één of andere manier wist ze precies wanneer ze van hem af moest stappen. Jiro had een paar seconden nodig om te beseffen dat ze over het bureau gebogen stond. Ze zag er fantastisch uit. Jiro had al menig vrouw hier binnen gehad, maar Ceto was perfect.
"Ik wil je gezicht zien," gromde Jiro. Hij draaide Ceto om. Ruw schoof hij haar op haar billen het bureau op. Het maakte hem oprecht niet uit normaal gesproken hoe hij iemand kon nemen, zolang hij maar de beste orgasme kon krijgen. Maar hij wilde nu haar gezicht kunnen zien. Jiro wilde er voor zorgen dat hij en Jiro beiden genoten van dit moment. Jiro legde zijn handen rond haar heupen en trok haar iets naar hem toe. Zijn erectie hield hij tussen zijn hand, zodat hij zich voorzichtig bij haar naar binnen kon duwen. Het was gemakkelijk om zich in één keer naar binnen te duwen, maar hij wilde graag rustig aan doen. Hij legde zijn voorhoofd tegen die van Ceto.
"Zeg het mij als ik je pijn doe," mompelde Jiro. Hij was gewend om ruig te doen, het kon hem niet schelen wat hij een ander aan zou doen. Maar dat was nu allemaal anders. Ceto verdiende het om geliefd te worden en hij wilde dat dolgraag aan haar duidelijk maken. Hoe was alleen nog lastig voor hem. Liefde geven was moeilijk. Jiro zijn hand gleed over Ceto haar buik naar haar borst. Zijn duim liet hij over haar tepel glijden.
"Je bent zo mooi," mompelde hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian knikte en legde zijn hoofd tegen de rand van het badkuip, zodat hij eveneens zijn ogen kon sluiten en genieten van het warme water met Xiomara in zijn armen. Hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit iets liever had gewild dan dit. Hij zuchtte dan ook even tevreden en opende zijn ogen loom toen ze zichzelf omdraaide. Glimlachend keek hij naar haar en sloeg hij een arm rond haar middel. Hij kon het niet laten om even over haar rug te kijken, naar haar billen die boven het water uitstaken, tot haar lippen tegen de zijne lagen. Hij sloot zijn ogen weer en kuste haar, totdat haar warmte weer bij hem weg ging. "Des te meer om te aanbidden," grijnsde hij grappend. "Zeg me niet dat je er niet van geniet. Ik zie het aan je. Wil je niet eens een keer alles aanraken?"
Hij trok grijnzend een wenkbrauw op en verzat af en toe, zodat ze overal bij kon. Zacht pakte hij haar pols en bracht hij haar hand naar zijn mond, zodat hij een kus kon geven erop. "Dat is meer dan genoeg voor mij," zei hij zacht. Hij drukte nog een kus op haar hand en trok haar toen aan haar pols weer bovenop hem, buik op buik. Hij streelde haar haar uit haar gezicht en drukte een kus op haar voorhoofd. "Heb je al een idee voor een koers?"
Het was hem bekend dat ze voor nu rond dopperde op het water, doelloos. Daar hield hij niet van. Zeker niet als de tijd tikte en wie weet hoe snel het voorbij tikte.

Ceto glimlachte breed toen Jiro haar terug op schoot trok. Zijn eerdere erectie die haar was opgevallen leek nu nog duidelijker, vooral omdat ze het tegen haar been aan kon voelen. Genietend ontving ze zijn lippen en ging ze verzitten, waardoor ze er bovenop zat. Het deed misschien veel met Jiro, maar ook met haar. Haar ademhaling versnelde iets door zijn lippen die haar begeerde en zijn handen die over haar lichaam gleden. Ze waren ruw, maar daar hield ze juist van. Het maakte elke aanraking intenser. "Dat kan haast niet," fluisterde ze terug en ze keek hem even schuin aan voor ze zijn hemd bij hem uit deed. Stil liet ze haar vingers over zijn lichaam gaan. Het was getekend met oude littekens, maar ze vond hem mooi. Mooi zoals hij was. Ze boog zich naar hem toe en kuste elke litteken die ze kon vinden. Uiteindelijk ging ze weer naar boven en likte ze met het puntje van haar tong langs zijn nek, naar zijn oor waar ze zacht in kreunde. Hij maakte haar net zo gek. Ze kwam iets overeind om haar onderbroekje uit te doen en zat neer op zijn erectie, nog niet erin, zodat hij kon voelen wat hij met haar had gedaan. Zacht bewoog ze erover heen en keek ze hem aan met liefdevolle intense ogen. Ze glimlachte onschuldig naar hem, wetend wat ze met hem deed en stond weer op. Ze draaide zich om en boog voorover, zodat ze met haar onderarmen op zijn bureau leunde en haar billen zijn kant op stond. Ze keek over haar schouder naar hem. "Waar wacht je op?" vroeg ze zacht.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Tevreden had Xiomara haar hoofd tegen Sebastian zijn schouder laten leunen. Haar ogen waren dicht gevallen. Het was zeldzaam voor haar om dit soort rustige momentjes te hebben op het schip. Jiro viel haar bijna altijd wel lastig en als dat het niet was, was het haar eigen kracht dat haar aandacht op eiste. Maar nu leek alles... normaal. Alsof ze niet krachten in zich had dat dit hele schip omver zou kunnen blazen. Sebastian liet haar rustig voelen. "Hmm, geef me even een paar seconden," zei Xiomara. Ze zou hem graag willen wassen, maar ze wilde nog even een paar seconden kunnen genieten van deze rust. Met haar ogen gesloten had ze de spons gegrepen. Na een paar tellen was ze overeind gekomen. Behendig draaide ze zichzelf om. Met een glimlach rond haar lippen sloeg ze haar armen rond zijn nek. Zacht duwde ze haar lippen tegen die van hem. Xio duwde zijn lippen iets van elkaar. Genieten speelde ze met zijn tong. Hij liet haar zo goed voelen. Alles dat Sebastian deed liet zo levend voelen. Xiomara liet hem weer los.
"Dit is zo oneerlijk, jouw lijf is zo veel groter dan die van mij," grinnikte Xiomara. Ze liet de spons voorzichtig over Sebastian zijn gespierde borstkas glijden. Hij was zo verschrikkelijk gespierd. De meeste mannen hier op het schip waren gespierd door het werk dat ze deden. Maar Sebastian kwam op een heel ander level. Hij zag er zo goed uit. De spons liet ze omlaag glijden naar zijn buik. Liefdevol keek Xiomara vanonder haar wimpers op naar Sebastian.
"Ik beloof je dat ik eerlijk naar je ben. Ik kan je niet alles vertellen. Maar ik zal nooit iets doen dat jou of ons pijn zou doen," zei Xiomara bevestigend op zijn eerdere vraag.

Jiro moest even happen naar adem toen Ceto bij hem op schoot kwam zitten. Hij wist niet of ze dit expres deed of dat ze oprecht zo onschuldig was dat ze niet realiseerde wat voor effect dit had op Jiro. Hij greep Ceto rond haar bovenarm toen ze weer overeind kwam. Jiro trok haar weer terug op zijn schoot. Met grote ogen keek hij naar de vrouw die op zijn schoot zat.
"Je blijft hier, bij mij," gromde hij. Hij deed nu geen moeite meer om zijn duidelijke erectie te verschuilen. Als ze zelf eerder zo gewillig op zijn benen kwam zitten, wilde hij ook geen moeite meer doen om te verschuilen dat hij een keiharde erectie had gekregen door haar. Jiro liet zijn handen onder zijn grote blouse glijden die zij aan had getrokken. Zijn handen bleven rusten op haar middel. Ceto haar huid voelde zo verschrikkelijk zacht onder zijn ruwe handen. Hij duwde zijn lippen tegen die van haar. Hij trok haar dichter tegen hem aan, zodat ze zijn erectie tussen haar benen kon voelen.
"Het is niet gezond wat jij met mijn hoofd doet," prevelde Jiro tegen haar lippen. Hij duwde zijn blouse omhoog, over haar hoofd. Jiro liet haar lippen los, maar duwde zijn eigen lippen als snel tegen haar hals. Terwijl hij haar huid kuste en likte, begon hij snel zijn broek los te knopen. Het was strak komen te zitten door de erectie. Jiro kwam iets overeind, zodat hij zijn broek van zijn heupen kon duwen. Een zachte kreun ontsnapte Jiro zijn lippen. Hij had al zo lang geen vrouwelijk contact kunnen krijgen. Het feit alleen al dat ze aan hem zat en dat hij haar zachte huid kon voelen maakte hem gek. Zij maakte hem gek.
"Zeg het als ik wat doe dat niet goed voelt," mompelde Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

"Een beetje," mompelde hij. Nog altijd vond hij dat die mensen net zo veel pijn hadden mogen hebben als zij. Ze hadden mogen lijden, maar als Xiomara zo rustig erbij kon zijn dan zou hij het voor nu laten varen. Er iets aan doen kon hij toch niet en de tijd terug draaien was een kracht die hij niet bezat. Wat dat betreft bezat hij alleen menselijke kracht. "Dat denk ik ook en het spijt mij dat jij die last moet dragen," zei hij en hij gleed met de spons over haar heup en been. "Zolang je het maar nooit moeilijk maakt voor ons. Wat voor opties je ook over ons ziet, weet dat we er altijd samen uit kunnen komen. Je hoeft mij niet te vertellen wat de opties zijn, maar praat met mij, oké? We zijn sterker samen." Hij keek haar even doordringend aan. Als er iets was wat ze zag en het had te maken met hun twee – dan wilde hij dat ze erover met hem praatte. Het zou hem helpen om haar gerust te stellen en het zou hem ook beter laten voelen als hij wat lasten van haar schouders kon halen. Hij drukte een zachte kus tegen haar donkere haren. Glimlachend keek hij over de rand naar Kiwi. "Ja? Ben jij ook mooi schoon nu?" vroeg hij liefkozend aan zijn diertje. Hij stak een arm naar haar uit en nam haar op zijn vinger mee naar boven, zodat ze op de rand van het bad kon zitten. "Ze is een gezelligheidsdier," lachte hij zacht. Het diertje wilde altijd bij hem of Xio zijn. "Ik lag dronken onder een boom en ze was daar als een lelijk mormel uit gevallen op mijn schoot. Ik heb geprobeerd haar terug te brengen naar het nest, maar ze werd verstoten. Dus heb ik haar onder mijn hoede genomen en sindsdien is ze altijd bij me. Hè, beauty?" vroeg hij aan zijn vogeltje en aaide even over haar buikje. "Nu heb ik twee beauties," glimlachte hij trots en hij liet de spons over haar binnen been gaan tot aan haar lies. Daarna drukte hij de spons in haar handen. "Your turn," grijnsde hij.

Ceto pakte haar kleding van de grond en legde deze over een stoel heen. "Oh," zei ze en ze keek even bedenkelijk. "Dat wist ik niet."
Ze keek op bij zijn schorre stem en een glimlach brak door op haar gezicht. Dat wist ze dan weer wel. Hoe vaak deed Aphrodite het niet bij Ares? Ze liep naar hem toe en legde haar armen vanachter om zijn nek heen. "Het is oké," zei ze zacht en ze legde haar wang op zijn hoofd. "Zolang alleen jij het bent," fluisterde ze in zijn oor. Ze legde haar hand op zijn pols en haalde zo zijn hand van zijn kruis af. Ceto kon best begrijpen dat hij haar met respect wilde behandelen, maar ze was niet een persoon die moest of hoefde te wachten. Ze was niet iemand die zich schaamde om haar lichaam of om het gemeenschap die het kon hebben met een ander lichaam. Het was natuurlijk in haar ogen. Iets wat vloeide uit liefde of lust en in dit geval was het liefde. Om meer kon ze niet wensen. Glimlachend kwam ze op zijn schoot zitten. "Maar als je liever hebt dat ik mij in een andere ruimte omkleed dan zal ik dat voortaan doen."
Onschuldig keek ze hem aan. Hoewel ze niet bekend was op dit terrein met mannen, wist ze wel wat ze moest doen en hoe ze dat moest doen. De goden gaven immers meer dan genoeg voorbeelden en verhalen. Daarnaast was ze niet bang bij Jiro. Ze voelde zich op haar gemak, mooi en geliefd bij hem. Zacht grinnikend veegde ze wat kruimels bij zijn lippen weg. "Als het op mij aan komt, Jiro," begon ze en ze keek hem met haar grote ogen aan. "Dan mag je alles hebben." Ze drukte een kus op zijn lippen en kwam daarna overeind, zodat hij zijn maaltijd kon opeten.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara vond het heerlijk. Ze vond het heerlijk hoe Sebastian haar aandacht gaf, hoe ze kon luisteren naar zijn zware stem. Nu ze met haar hoofd tegen zijn borst lag kon ze de bas van zijn stem terug horen in zijn borst. Glimlachend had Xiomara op gekeken naar Sebastian. Ze wist dat hij van haar hield, zonder enige regels of vooroordelen. Xiomara had gewacht op iemand zoals hem, ze wist dat hij er moest zijn. Maar ze was blij dat hij dan nu ook eindelijk haar pad op was gekomen. Xiomara liet haar ogen dichtvallen.
“Helpt het je als je weet dat ik wraak heb genomen? Ze hebben allemaal gekregen wat ze verdiende,” sprak Xiomara zachtjes. Er verscheen een glimlach rond haar lippen bij het voelen van de warme spons tegen haar hals. Haar donkere ogen bekeken het geconcentreerde gezicht van Sebastian. Ze zou hem beschermen. Het maakte haar niet uit wie of wat ze zou moeten vervloeken, maar hij zou de rest van zijn leven veilig zijn. Er verscheen een gemoedelijke glimlach rond Xiomara haar lippen. En hij zou haar beschermen. Hij zou haar beschermen tegen de duisternis die haar verder omlaag probeert te trekken. Maar boven alles zou hij haar beschermen tegen haarzelf, tegen haar eigen boze gedachten en de onverwerkte trauma’s waar zij zelf mee speelde.
“Ik denk dat het men gelukkiger maakt als ze niet afweten van alles dat er speelt in deze wereld. De wijsheid die aan mij geschonken is… is soms te veel. Het maakt het moeilijker,” zei Xiomara zacht. Ze voelde de spons over haar borst glijden. Op de achtergrond liet Kiwi een zacht fluitje horen. Ze had haar veren nat gespetterd en nu stond ze naast het bakje haar veren weer netjes op de plek te duwen.
“Hoe heb je haar leren kennen?” vroeg Xiomara. Ze wist het antwoord al, maar ze hoorde hem graag praten. Het gaf haar rust.

Het liefste had Jiro zichzelf overeind geduwd en was hij met Ceto naar beneden gelopen. Alles in hem schreeuwde dat ze beschermd moest worden. Maar hij gaf haar vrijheid. Ze kon voor zichzelf zorgen, sprak hij zichzelf toe. Jiro was dolblij toen hij zag dat Ceto weer binnen kwam lopen. Hij kwam overeind en pakte het bord vast. Hongerig greep hij zijn stuk brood vast. Jiro was net weer op zijn stoel geploft toen hij zag hoe Ceto naar zijn kast was gelopen om haar jurk van haar schouders te schudden. Het ijverige kauwen stopte vrijwel direct. Een aantal kruimels vielen uit Jiro zijn mond. Razend snel draaide hij zijn ogen weg toen Ceto over haar schouder keek. Zijn hand liet hij rusten op zijn kruis. Ze hoefde niet te weten dat dit zo veel effect op hem zou hebben. Maar de waarheid was dat Jiro voor zijn eigen doen al veel te lang droog stond. Nog even en hij zou een harde krijgen alleen al van een man die er misschien wat vrouwelijk uitzag. Dus het feit dat een beeldschone vrouw zoals Ceto zichzelf voor zijn neus aan het uitkleden was maakte het er niet makkelijker op voor hem.
“Het is niet gebruikelijk voor vrouwen om zichzelf om te kleden in het bijzijn van mannen,” mompelde Jiro. Hij veegde met zijn hand langst zijn mond, waarna hij toeliet dat hij toch nog even omkeek naar het meisje. Ze had een hemd van hem aangetrokken. Ze zou zijn einde worden. Jiro zou nog een aantal dagen zoals dit niet kunnen overleven zonder zichzelf van het schip te gooien. Een diepe zucht ontsnapte Jiro.
“Het kan effect hebben op sommige mannen,” mompelde hij schor.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had in zijn blote kont nog snel een diep kommetje gepakt en die gevuld met water. Het kommetje zette hij naast de badkuip, zodat Kiwi met hun mee kon badderen. Daarna was hij in bad gestapt en had hij zijn handen op Xiomara's heupen gelegd om haar een beetje te sturen waar ze precies kon zitten. Hij was immers niet uit op meer, enkel op het samen zijn en haar zachte huid voelen. Met een spons gleed hij over haar armen en rug. Aan snel poetsen deed hij niet. Het was gewoon rustig en lekker lui. Desnoods lagen ze de hele avond in bad van zijn part. Gerimpelde vingertoppen zou hem daar niet van weerhouden – het koude water misschien wel. Hij pakte haar hand en gleed met de spons eroverheen en daarna tussen elke vinger, om haar werkelijk overal schoon te maken. "Dat is waar," zei hij zacht en hij legde zijn wang op haar kruin. "Maar zulke pijn had je niet hoeven over komen. Zulke pijn was onnodig en wreed. Ik kan mij niet voorstellen hoe het gevoeld moest hebben en dat wil ik misschien ook niet weten. Ze hebben dan misschien hun straf gehad, maar ik zou hoe dan ook weer boos worden," mompelde hij en hij sloot zijn ogen even. Hoe hadden mensen dit zijn zachtaardige, prachtige Xio aan kunnen doen. "Wellicht. Het is soms lastig voor mij om te geloven dat zoveel dingen echt bestaan. Jij en Ceto zijn daar een levend bewijs van, maar jullie voelen zo vertrouwd en zo menselijk aan... Het voelt haast onnatuurlijk om te weten dat Poseidon en de Duivel echt bestaan," gaf hij toe. Natuurlijk steunde hij haar hoe dan ook, maar hij bleef diep van binnen wel een rationele man. Het toegeven aan hogere entiteiten ging soms zijn petje te boven, ondanks dat het letterlijk tussen zijn benen zat. Een glimlach kwam rond zijn lippen en hij gleed met zijn spons over haar schouder. "Je hoeft mij niet te bedanken. Het gaat vanzelf. Als ik echt naar je kijk dan is het onmogelijk om niet van je te houden."

Ceto keek stil naar de ketting die hij om haar nek hing. Het amulet was prachtig, maar enorm zwaar. Ze had niet begrepen hoe Jiro geen nekpijn ervan had gekregen. Zacht zuchtte ze even en omsloot ze haar hand rond het amulet, die haast als een hart onder haar hand leek te bonken. "Goed, ik geef het terug en ik zal ervoor zorgen, Jiro, dat ze je niet zal vervloeken of je in een vis zou veranderen. Ik vind een vis namelijk niet aantrekkelijk," grimaste ze. "Maar beloof me dat je haar dan ten minste respecteert als ieder andere mens. Ik weet dat ze soms het bloed onder je nagels vandaan haalt, maar ze is geen slaaf. Ze is nog altijd menselijk, zelfs met haar heksenkrachten. En ik haat het als jullie twee zoveel moeite met elkaar hebben. Ik houd van jullie allebei."
Ze wilde niet langer tussen hun gekibbel zitten. Het moest een keertje klaar zijn. Ceto sloeg haar armen over elkaar en schudde haar hoofd. "Je hebt voor mij gezorgd, sta mij toe om hetzelfde te doen voor jou."
Het was inderdaad een lange dag geweest met een hoop heisa. Het laatste wat ze kon doen was wat eten halen en rust bieden aan Jiro. Dat was dan ook precies wat ze had gedaan. Voor het eten halen had ze uitzonderlijk snel gedaan, puur omdat ze zich niet prettig voelde bij de mannen. Een had zelfs in haar bil geknepen en ze voelde zich er nog altijd naar bij. Toch toverde ze een glimlach op haar lippen en vergat ze het gebeuren toen ze Jiro weer zag. Ze zette zijn bord voor zijn neus neer en liep zelf daarna door naar zijn kast. Even snuffelde ze erin, totdat ze zijn grootste hemd had gevonden. Zonder enig gevoel van schaamte kleedde ze zich voor zijn neus uit en trok ze de hemd aan, die als nachtkleding zou dienen. Ceto had niet precies door dat dit niet iets was wat mensen gelijk deden als ze samen kwamen. Ze keek dan ook naar Jiro die haar aanstaarde. "Wat?" vroeg ze onwetend, haast onschuldig. "Is deze niet goed?" Ze maakte al aanstalten om het weer uit te doen.