ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara liet een verbaasd kreetje uit toen Sebastian haar optilde en een blij rondje draaide in de kajuit. Lachend kwam ze weer op haar voeten terecht. Zijn actie was onverwachts, maar als iemand het zou doen zou het sowieso Sebastian geweest zijn. Glimlachend keek ze om naar Sebastian.
"Je bent gestoord," grinnikte ze. Xiomara veegde haar donkere krullen uit haar gezicht. Met een touwtje bond ze haar lange lokken weer terug in een knot bovenop haar hoofd. Een aantal plukjes vielen los, maar daar kon ze vrij weinig om geven. Xiomara haalde uit een kastje weer een nieuw flesje, die ze vulde met een aantal nieuwe kruiden en opnieuw water. Sebastian zijn originele flesje zou langzaamaan uitgewerkt worden, dus hij zou dit snel weer moeten nemen.
"Ik zal proberen om je niet weg te duwen, geef me alleen wat tijd. Sinds ik, dit ben, heb ik niemand gehad die op die manier om mij gaf. Het is oefenen voor mij, het duurt even. Maar ik ga er aan werken voor jou," zei Xiomara helder. Ze hield het flesje voor hem omhoog. Het zou wennen zijn voor haar. Niet alleen omdat ze nooit een geliefde gehad had op die manier, maar ook omdat ze het goed wilde doen voor hem. Ze wilde haar best doen voor Sebastian om hem gelukkig te kunnen maken. Xiomara pakte zijn hand vast. Zacht liet ze haar vingertoppen over zijn ruwe knokkels glijden. Ze had dit niet verwacht. Haar eigen gedachten en gevoelens had ze niet eens verwacht, laat staan dit.
"Betekend dit dat ik nu een vogelmoeder ben?" grinnikte Xiomara zachtjes, wijzend naar Kiwi die op een kast was gevlogen toen hij haar had rondgedraaid. Kiwi liet een kreetje uit, waarna ze naar haar toe vloog.

Verbaasd trok Jiro zijn wenkbrauwen op. Hij had al wel door dat ze een goed stel ogen was, maar hij wist niet dat ze een compleet navigatiesysteem was. Ze was zo verschrikkelijk getalenteerd en ze droeg nog zulke grote geheimen.
"Je bent echt één groot mysterie," zei Jiro. Hij duwde zijn lippen tegen haar wang aan. Glimlachend kuste hij haar, waarna hij overeind kwam. Hij zou het roer moeten aanpassen anders zouden ze het eiland alsnog voorbij varen. Jiro rende de trap op omhoog, waar hij de tweede stuurman het bevel gaf om de koers bij te draaien. Zodra ze de goede kant op gingen rende Jiro terug naar beneden. Hij wilde Ceto niet al te lang alleen laten, zeker nu nog niet iedereen wist dat zij samen waren. Jiro legde zijn arm weer opnieuw rond haar lichaam.
"Ik heb zo verschrikkelijk veel kwijtgeraakt in de zee, ik weet het niet eens meer. Ik zie het allemaal als een offer dat ik gegeven heb voor de zee," zei Jiro glimlachend. Hij aaide zachtjes over Ceto haar rug heen, waarna hij zachtjes een kus tegen haar schouder duwde. Samen bleven ze op de boeg zitten totdat ze het eilandje in zit kregen. Ceto bleef staan terwijl Jiro begon met het roepen van bevelen. Ze konden er niet helemaal komen met het schip in verband met zandbanken, maar ze zouden met de kleinere bootjes er naar toe kunnen zwemmen. Een aantal mannen zouden op het schip blijven voor het geval er weer mensen zouden komen en een ander gedeelte bemanning maakte zichzelf klaar voor de tocht naar het eilandje om daar vruchten en vlees te verzamelen.
"Kom op, we gaan naar het eiland, dan kan jij de zee weer eens in schoonheid," glimlachte Jiro. Hij hielp Ceto de touwladder af het bootje in.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian keek warm naar Xiomara. Haar woorden schrokken hem niet af. Het was alsof zijn hele leven een test was geweest en welke keuze hij ook had genomen... Het was altijd de verkeerde geweest. En nu, dat wist hij vrij zeker, maakte hij de juiste keuze. Hij zou zich er niet door laten afschrikken. De juiste keuzes waren moeilijker. Dat had Xiomara hem nu wel geleerd. "Xio," zuchtte hij zacht en hij legde zijn handen op haar wangen. "Het leven is altijd al een test geweest. Ik wil doen wat goed voelt. Wat juist is voor mij. Ik wil die moeilijke pad bewandelen als dat betekent dat ik bij jou kan zijn. Ik zal eerlijk zijn als ik tegen de drang voor een fles vecht. Je vaagheid is geen probleem voor mij. Wat jij wel weet, hoef ik niet te weten. Ik tast graag dingen in het donker af. Ik wil jou, enkel jou, en alle dingen die daarbij horen neem ik voor lief. Als jij mij neemt, enkel mij, en alle dingen die daarbij horen," fluisterde hij en zacht liet hij zijn duimen over haar wang glijden.
Genietend ontving hij haar lippen en sloeg hij zijn armen rond haar slanke lichaam. Het maakte hem werkelijk niet uit wie ze was of wat ze was. Ze was de zijne en dat was wat telde. Na een lange tijd liet hij haar lippen los en haalde hij voorzichtig een hand door haar prachtige krullen. Ze was werkelijk betoverend mooi en hij kon ergens niet geloven dat ze nu werkelijk de zijne was. Hij lachte plots vrolijk, tilde haar op en draaide een rondje met haar door de kajuit. Het zou goed komen nu. Met hem en met haar, samen. "Stuur mij de volgende keer niet weg als je in de knel zit met je gevoelens, Xio. Je kan mij heus wel vertellen wat er in je mooie hoofdje rond gaat, net zoals ik dat ook bij jou kan doen."

Ceto keek op bij zijn voorstel. Haar ogen lichtte even op. Het idee dat ze voor even in de zee kon zwemmen, maakte haar enorm gelukkig. Ze hoefde zich niet meer te verstoppen of te schuilen. Dan kon ze zwemmen als zichzelf. Ceto liet zich tegen hem aantrekken en legde haar hand op zijn borstkas. Ze kon zijn geruststellende hartslag onder haar hand voelen. "Ik ben gelukkig met jou Jiro. Hier op een schip of in het water dat maakt niet uit," zei ze. "Maar je hebt gelijk dat ik het zwemmen mis. Het is soms lastig om niet gewoon overboord te springen." Grinnikend keek ze naar hem op. Het was lief van hem om mee te denken voor haar. "Ik hoef het kraaiennest niet in om te zien waar een onbewoond eiland is, Jiro. Ik weet precies waar we zijn en waar land ligt. Er is hier een eiland niet ver vandaan. Hooguit twee uur varen als we de volle wind in de zeilen hebben. En gelukkig kan ik daar voor zorgen."
Met een glimlach maakte ze een korte vinger beweging, waarna de zeilen bol stonden van de wind die ze in hun rug hadden gekregen. "Je zal alleen het stuur drie graden zuidwest moeten draaien en dan liggen we op koers."
Ceto bleef tegen Jiro aangeleund staan, terwijl ze naar de zee bleef kijken. "Vertel me, Jiro, heb je ooit iets op zee verloren die je graag terug zou willen? Een speciaal zwaard, sieraad, boek of iets anders?"
Als het schip toch stil ging liggen, misschien dat ze dan snel iets voor hem kon opvissen om hem te verrassen. Of misschien dat ze ook iets voor Xiomara kon vinden als bedankje voor het redden van haar leven.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ongelovig keek Xiomara omhoog naar Sebastian. Niemand wilde omgaan met de duivel, daarom werden heksen zo gemeden. Mensen gingen alleen naar ze toe in uiterste hoop, net zoals Xiomara naar de duivel was gegaan. Ze liet haar handen tegen zijn buik rusten, terwijl ze luisterde naar de woorden en gevoelens die hij uitsprak. Ze begreep hem niet. Xiomara kon begrijpen dat hij een keer seks met haar had willen hebben, dat had zij ook gewild, even wat liefde. Maar ze begreep niet dat een man als Sebastian, die alle vrouwen in de wereld kon krijgen, zou kiezen voor iemand die een slechte invloed zou kunnen hebben. Ze sloeg haar ogen toe. Het was moeilijk om Sebastian recht aan te kijken en niet overladen te voelen met warme gevoelens en liefde. Haar hand gleed omhoog naar zijn borst. Ze voelde zijn hart onder haar hand kloppen.
"Ik heb veel slechte invloeden, Sebastian. Je bent een sterke man, een sterke geest. Maar er gaan momenten komen dat de duivel je zal testen. Mijn wereld zal je testen," zei Xiomara zachtjes. Ze keek weer omhoog naar Sebastian.
"Als je denkt die verleidingen aan te kunnen, als je altijd open en eerlijk zal zijn naar de dingen die ik doe en als je om kan gaan met het feit dat ik... ik ben, dan ja. Ik wil graag van jou zijn," sprak Xiomara zachtjes. Ze kwam op haar tenen staan en duwde zacht haar lippen tegen die van hem. Xiomara wist niet of dit een zieke grap zou zijn of wat dan ook, maar op dit moment waren haar gevoelen zo veel groter dan haar kracht om van hem weg te blijven. Ze wilde er niet meer tegen vechten. Xiomara legde haar beide handen rond zijn brede kaken.

Jiro leunde met zijn kont tegen de reling. Bedenkelijk bleef hij Ceto aankijken. Het klonk sneu dat ze thuishoorde in de zee, maar uit angst hier bleef. Jiro vouwde zijn armen voor zijn borst. Langzaam schudde hij zijn hoofd. Hij zou er wel wat voor verzinnen. Des nood zouden ze een lang touw uitgooien zodat ze daaraan vast kon blijven houden terwijl ze wat rondjes zwom. Ze zouden dat dan wel moeten aanschaffen op een eiland ergens.
"We kunnen bij één van de onbewoonde eilanden wel even stoppen. Dan kunnen de bemanning het schip af om vruchten te zoeken en kan jij wat rondzwemmen. Dat is weinig moeite en voor ons moet het sowieso gebeuren. Ik wil fruit," zei Jiro schouder ophalend. Hij keek naar Ceto en glimlachte. Ook al had hij geen fruit gewild dan had hij alsnog het schip stil gelegd. Hij pakte haar hand vast en trok hem dichter tegen hem aan.
"Ik wil je gelukkig hebben, en als we het schip even kunnen stil leggen en jou daar gelukkig maken dan doen we dat. Ik vind dat niet erg," zei Jiro. Hij keek over Ceto haar schouder naar de bemanningsleden. De mannen keken nieuwsgierig op naar Jiro die een verschijning in zijn armen had. Ze waren het niet gewend dat Jiro zo duidelijk liet merken dat hij interesse had in een vrouw. Normaal zou Jiro een geliefde niet eens meenemen op het schip. Maar nu was dat anders, want hij gaf veel om Ceto en iedereen mocht dat weten. Glimlachend keek Jiro omhoog.
"Als jij opzoek kunt gaan naar een geschikt eiland dan zal ik zorgen dat we daar naartoe gaan," stelde Jiro voor. Ceto had betere ogen dan hij, vanuit het kraaiennest kon zij veel verder en beter beoordelen waar ze heen moesten.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had niet verwacht dat ze haar deur haast open zou zwaaien. Hij bleef voor de ingang staan en keek haar stil aan tijdens haar preek. Uiteindelijk zuchtte hij. "Ik hoor een hoop van wat jij wil, terwijl je het eigenlijk niet wil en ik hoor niets over wat ik wil. Je wil het beste voor mij en dat breekt je, maar heb je dan niet nagedacht over wat ik wil? Het maakt mij niet uit dat je een vrouw van de duivel bent, Xio. Het maakt mij niet uit dat je voor wraak hebt gekozen, omdat de mens zoiets wreeds bij jou heeft gedaan. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gedaan, maar dat maakt jou niet slecht. Je helpt zoveel mensen. Kijk naar Ceto en hoeveel je voor haar gedaan hebt. Jij bent nog steeds jij Xio en ik zie je voor wie jij bent." Een beetje kwetsbaar keek hij haar aan. "En jij ziet mij zoals ik ben. Weet je nog?"
Hij nam uiteindelijk de stap om in haar kajuit te gaan en zonder haar toestemming sloot hij zijn armen gewoon om haar heen. "Ik wil niet dat jij je gevoelens laat afkoelen. Dat wil ik alles behalve. Naast mijn schuldgevoelens voor de crew had ik nog schuld aan één persoon. Een persoon die mij zo goed liet voelen en ik had haar laten gaan, omdat ik het geld nodig had. Achteraf had ik voor een andere baan kunnen kiezen. Achteraf had ik haar de vraag kunnen stellen die ik nu zal stellen, maar voordat ik dat doe..." Hij liet haar iets losser en tilde haar gezicht op door een vinger kort onder haar kin te leggen en die omhoog te duwen. "Het spijt mij, Xio, dat ik niet eerder voor jou koos," zei hij zacht. Zijn vingers gleden van haar kin naar haar wang die hij met de ruwe vingertoppen streelde. "Wat ik toen aan je wilde vragen en nu nog steeds wil vragen, is of je ook voor mij wil kiezen zoals ik voor jou wil kiezen. Wees alsjeblieft de vrouw die ik als de mijne kan noemen?"

Ceto lachte zacht. "Ik draag ook meer serene spullen, maar als ik dat vanaf dag één zou dragen dan was ik nooit aan boord gekomen van een schip. "Mijn kleren liggen thuis. Het zijn voornamelijk lange witte jurken met gouden borduursels en als ik zin heb gouden sieraden. Ik zou ze wel op kunnen halen en ze hier dragen, maar ik dacht dat mijzelf aanpassen tot de piratencultuur beter zou zijn."
Ze knikte op zijn uitnodiging om weer naar boven te gaan en met zijn ondersteuning was ze weer met hem naar boven gelopen. Het viel haar nu wel op dat de bemanning verward naar hen twee keken. Het was duidelijk dat ze door hadden dat er iets tussen hun twee speelden, maar Ceto zei er verder niets over. Genietend keek ze naar de zee en de dolfijnen die iets verderop zwommen. Ze pakte de reling vast voor meer houvast. "Ik zou wel willen en het is waar dat ik in de zee sneller genees, maar dan raak ik het schip uit het oog en kan ik jullie niet meer beschermen tegen de stormen die hier eigenlijk razen," zei ze. "En dan krijg ik natte kleren. Ik heb ondervonden dat ik natte kleren op het land uiterst vervelend vind." Ze lachte erom. In de zee had ze daar geen last van, maar zodra ze bovenwater kwam en alles aan haar lijf plakte... Nee, dat vond ze niks. "Ik heb ook geen ander set kleren bij me. Nouja, ik heb de broek nog en de gescheurde hemd van toen ik nog een jongen was," grimaste ze. Hij had het immers gescheurd. Niet dat ze het erg vond, want hij had geprobeerd haar leven te redden.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Haar hart sloeg een keer over toen ze een zachte klop hoorde op de deur. Haar ogen gleden weer ogen. Er stond iemand voor zijn deur. Aan het silhouet te zien was het Sebastian. Na een paar seconden hoorde ze ook zijn stem. Er sprongen tranen in haar ogen bij het horen van zijn diep verbaasde stem. Ze begreep hem niet. Xiomara begreep niet wat hij wilde en waarom hij het zo verschrikkelijk leuk vond om steeds naar haar terug te komen. Ze duwde zichzelf overeind van de stoel. Met grote stappen liep ze naar de deur om die open te trekken. Haar donkere ogen keken Sebastian recht aan.
"Heb je enig idee hoe een heks, een echte heks, haar krachten krijgt?" sprak Xiomara helder. Ze draaide zichzelf om en liep haar kajuit verder in. Het maakte haar op dit moment niet uit of ze hem volgde of niet. Midden in haar kajuit draaide Xiomara zichzelf om.
"Ze krijgen hun kracht van de duivel. Hij jaagt op vrouwen die tot het uiterste zijn gedreven, vrouwen die zo veel pijn en wanhoop voelen dat ze geen andere uitweg zien dan te smeken om vrijheid, of in mijn geval de dood. Hij benadert ze en geeft ze het aanbod... macht, vrijheid, wraak... wraak was wat mij overhaalde. En dan zit je vast, je bent één van hem," spuugde Xiomara hatelijk uit. Als ze nu had kunnen kiezen had ze zichzelf laten sterven. Het had waarschijnlijk langer geduurd, maar ze had dan niet door deze avonturen hoeven gaan. Xiomara vouwde haar armen voor haar borst.
"Ik heb gevoelens voor je. Sinds het eerste moment dat ik je zag. Al deze jaren heb ik deze gevoelens voor je behouden. Maar dat wil ik niet, een persoon zoals jij hoort niet in contact te staan met de duivel. Je bent een goede man, een man die een heel aantal prachtige toekomsten voor zich heeft liggen. Ik wil afstand zodat ik mijn gevoelens weer kan laten afkoelen," zei Xiomara.

Geïnteresseerd luisterde Jiro naar het verhaal dat Cero hem vertelde. Hij zou er alles voor overhebben om ook maar iets van haar wereld te kunnen zien. Het klonk fantastisch.
"Wat draag je normaal gesproken? Ik had altijd het idee dat vrouwen zoals jij meer... serene spullen zouden dragen. Wat je draagt is prachtig, oprecht. Maar het is zo donker," zei Jiro nieuwsgierig. Hij stak een stuk vis in zijn mond terwijl hij bleef luisteren naar haar prachtige verhaal. Hij zou hier waarschijnlijk nooit genoeg van kunnen krijgen. Jiro hield van de zee en elk verhaal daar over was een godsgeschenk voor hem.
"Zullen we zo even het dek op? Dan kan je nog wat van de zee genieten," vroeg Jiro. Nu ze de pijnstillers had gekregen kon ze waarschijnlijk beter omgaan met weer wat beweging, net zoals in de ochtend. Daarbij hoorde ze van de zee te kunnen genieten. Geduldig wachtte Jiro totdat het eten van Ceto op was. Hij hielp haar van het bed. Hij legde zijn arm voorzichtig rond haar middel, zodat ze kon leunen op hem als het te veel werd. Samen liepen ze naar buiten. De zee was weer prachtig, het was rustig zoals het hoorde en in de verte kon Jiro zien hoe een aantal dolfijnen uit het water sprongen. Hij begreep niet dat Ceto liever hier was.
"Wil je het water niet in, trouwens? Genees je daar niet sneller?" vroeg Jiro. Ze stopte bij de reling, zodat Ceto weer kon genieten van de plek die zij haar thuis kon noemen. Glimlachend keek hij naar Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had wat te eten gehaald voor hem en Xiomara. Met een gelukkig gevoel liep hij naar haar hut toe en met de glimlach nog op zijn smoel wilde hij naar binnen lopen. Alleen deed hij dat niet. Hij bleef er stil voor staan, bedenkelijk. Er was iets wat hem tegen hield. Was het de toon waarop ze hem had gevraagd om weg te gaan? Had hij daarin iets gehoord dat ze liever van hem af was om alleen te zijn? Hij wist het niet zeker, maar hij had gemerkt dat hij het vervelend vond dat Jiro zo naar binnen was gelopen en daarom wilde hij hem niet meer na doen. Hij zette het bord voor haar deur, damp kwam er nog vanaf omdat het warm was. Daarna draaide hij zich om en wilde hij weg lopen, tot hij weer van besluit veranderde en terug liep. Twijfelend draaide hij zich toch weer om. Nee, nee, ze wilde hem niet spreken. Zo bleef hij even heen en weer lopen, tot hij toch besloot om een hangmat te zoeken in het onderdek. Met een zwaar hart ging hij erin liggen en keek hij toe hoe hij langzaam heen en weer gewiegd werd door het schip. Wat het was, wist hij niet. Hij kon zijn vinger er niet op leggen, maar toen hij bij haar deur had gestaan had hij zich niet welkom gevoeld. Zuchtend draaide hij zich op zijn zij. Voor het eerst voelde hij zich lichtelijk onzeker. Had hij iets verkeerds gedaan? Was het vertellen van wat hem dwars zat te veel geweest voor haar? Had hij teveel gedeeld? Het leek wel alsof de rollen waren omgedraaid. Hij voelde zich gelukkig en zij ongelukkig. Na lang woelen stond hij toch weer op uit zijn hangmat en liep hij met grote passen naar de deur. Hij wilde er net op gaan bonken, maar zijn hand bleef hangen. Zacht zuchtte hij en hij klopte toen zachtjes met de knokken van zijn wijsvinger. "Xio?" vroeg hij zacht. "Ik... Ik weet niet wat het is en of ik iets gedaan heb, maar... Dit voelt niet goed. Het spijt me als ik je heb bezwaard. Ik wil niet dat jij je nu slecht voelt. Als ik iets kan doen, zeg het mij."

Ceto was een beetje ingedut toen het krakende geluid van de deur haar wekte. Ze keek op van Jiro en automatisch kwam er een glimlach rond haar lippen. Nu ze de heerlijke geur van het eten rook, merkte ze dat ze toch wel honger had. Met een beetje moeite had ze zichzelf een beetje overeind geduwd, daardoor ze tegen het kussen tegen de muur zat. Ze nam de beker aan en hoewel het vies rook, gooide ze het in één keer naar achter. Even trok ze een verbitterd gezicht, waarna ze de beker terug gaf aan Jiro. "Met Xiomara weet je het nooit," zei ze zacht. "Ze doet zoveel en wat ze doet kan veel energie eisen. Misschien was ze gewoon moe, maar ik zal Sebastian bedanken." Ceto geloofde in al het goede van de mens. Helaas was ze daardoor ook een makkelijke prooi door haar onwetendheid dat niet iedereen goed van binnen was. Ze had het goed getroffen met Jiro, maar ze had de hongerige blikken van zijn bemanning bijvoorbeeld niet opgemerkt. "Ik kan er ook naast zitten. Zo vaak leef ik niet tussen de mensen en mensen verschillen enorm met de levende wezens in de zee. Ik ben soms erg naïef om te denken dat iedereen iets goeds in zich moet hebben."
Ze nam het bord van hem aan en stopte een stukje brood in haar mond. "Dank je, Jiro."
Ceto kon het niet laten om zacht te grinnikend tijdens het eten. "Het is anders," knikte ze. "En het hang er heel erg vanaf waar in de zee je je bevind. We leven normaal gesproken bij Poseidon in zijn grote paleis. Hij is een wispelturige man en als hij boos is dan weten we dat we weg moeten om de zeelui te beschermen tijdens de stormen op zee. Mijn zussen en ik houden de onderkant van het schip vast en sturen het met ons mee, zodat het schip niet kantelt en ook niet op rotsen zal varen. De meeste zeelui noemen ons ook wel een gunstige wind of stroming," vertelde ze vermaakt. "Helaas kunnen we niet iedereen redden. We zijn in totaal met vijftig en we moeten maar net de schepen in het oog zien. De tropische zeeën zijn mijn favoriet en daarom ben ik daar veel te vinden, maar sommige van mijn zussen zwemmen liever bij de Noordpool rond. Dat is mij te koud. Verder zijn de dieren zijn altijd vriendelijk. Zelfs de haaien. We kunnen tegen hen praten en ze begrijpen ons, maar ze praten niet terug zoals in de fabels." Even keek ze Jiro nadenkend aan. "Ik denk dat ik het meeste nu wel heb opgenoemd... Tenzij je nog een specifieke vraag hebt?" vroeg ze breed glimlachend.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara voelde zijn kus nog nabranden op haar kruin. Het liefste had ze haar armen rond zijn slanke middel geslagen, haar hoofd tegen zijn borst gelegd en zo blijven staan. Maar ze was stil op haar plek blijven staan. Xiomara liet toe hoe hij de kamer uitwandelde. Het maakte haar blij dat ze duidelijk kon zien en voelen dat hij geestelijk lichter was. Dit hele gesprek, het hele ritueel, het had hem geholpen. Een zachte zucht verliet Xiomara haar lippen, het had haar alleen geestelijk zwaarder laten voelen. Xiomara schudde haar leren jasje van haar schouders. Met enige moeite haalde ze haar kenmerkende knot uit haar haren, zodat haar krullen over haar schouders vielen. Dit alles was frustrerend, maar het was het waard geweest nu ze wist dat Sebastian zich beter voelde. Langzaam begon Xiomara met het sorteren en inventariseren van haar kruiden en drankjes. Xiomara hoorde hoe er voor haar deur werd gerommeld, waarschijnlijk Sebastian die het eten voor haar deur neerzette. Haar donkere ogen keek toe hoe de schaduw voor haar deur heen en weer bewoog, waarna het weer verdween. Ze had geen honger, Xiomara had juist alles behalve honger. Toch liep ze naar de deur toe om die te openen. Ze zou het vreselijk vinden als ze Sebastian zou kwetsen door het eten hier voor de rest van de tijd te laten staan. Ze pakte het bord van de grond af. Binnen schoof ze het op één van haar kastjes, waarna ze zelf op de stoel plofte waar Sebastian nu zo vaak had gezeten.
"Je bent zo stom bezig, Xio," fluisterde Xiomara zachtjes. Ze wreef over haar voorhoofd, waarna ze haar ogen gefrustreerd sloot. Het was gefrustreerd om te weten waar dit naar toe zou gaan, ze wilde dit niet. Sebastian was in zo'n goede plek op dit moment en zij zou dit alleen maar kunnen verpesten.

Met eten in één hand en het flesje van Sebastian in de andere was Jiro weer naar binnen gelopen. Het was oprecht één van de mooiste dingen om Ceto op zijn bed te zien kunnen liggen. Niet alleen omdat ze gewoonweg prachtig was, maar ook omdat hij wist dat ze van hem van. Hij was de enige die van dit prachtige mens kon genieten. Glimlachend liep Jiro naar haar toe. Hij zette alles op zijn bureau. Voordat ze ging eten wilde Jiro eerst dat ze het drankje zou innemen. Zelf zou hij nooit wat van Xiomara durven drinken, ze kon hem niet vermoorden maar ze kon hem wel pijn laten hebben. Dat had ze gister weer bewezen. Maar Xiomara hield van Ceto en hij wist dat ze Ceto nooit pijn zou doen. Jiro liet wat van het goedje in een beker glijden, waarna hij het aan reek aan Ceto.
"Xiomara had eigenlijk geen zin om dit te geven, dus dit heb je dankzij Sebastian," zei Jiro schouderophalend. Hij zou eerlijk laten zien aan Ceto dat Xiomara niet zo leuk en lief was in haar ogen. Zoals nu liet het weer zien dat Xiomara niks had gegeven om Ceto, anders had ze direct dit drankje gegeven. Jiro plofte op het bed en keek toe hoe ze het drankje naar binnen dronk.
"Hoe is het om in de zee te kunnen leven? Ik zei altijd dat ik een expert van de zee ben, maar nu realiseer ik me dat -dat niet waar is. Ik zweef alleen maar over de zee heen, jij kent de zee echt, de dieren en de natuur. Ik ben echt verschrikkelijk jaloers op je weetje," grinnikte Jiro. Hij gleed met zijn hand door zijn donkere haren. Zodra het drankje op was pakte Jiro de twee borden. Er lag wat vis op en een stuk brood, het was niet veel maar zo was het nou eenmaal.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian knikte. Ze had gelijk. "Het is fijn als iemand net zo naar je kan kijken als jij naar de ander," glimlachte hij. Voor het eerst sinds tijden was hij sober en had hij een gelukkige blik in zijn ogen. Misschien dat zijn droom dan toch uit kon komen. Hij hoopte van wel. "Ja, dat zal ik doen."
Sebastian was net overeind gekomen toen de deur open zwaaide en Jiro in de deuropening stond. Aan Xiomara's kille stem kon hij eerder horen dat ze behoorlijk vermoeid was en geen zin had in de tirade van Jiro. Daarom keek hij zoekend even in de kast en pakte hij het kleine flesje waar 'painkiller' op stond. "Dit moet het doen," zei hij en hij gaf het aan Jiro. Zo had Jiro wat hij nodig had en zou hij Xiomara niet langer lastig vallen.
Hij liep daarna zelf naar de bloemen en tilde deze op. "Je bent vast uitgeput," zei hij zacht. "Probeer goede slaap te pakken en als je wakker wordt dan zorg ik ervoor dat er iets te eten voor je klaar staat."
Zacht drukte hij een kus op haar kruin en liep hij daarna haar kajuit uit. De deur deed hij achter zichzelf dicht en met een uiterst opgelucht en blij gevoel liep hij het dek weer op. De wind zwiepte zijn haren uit zijn gezicht en de zoute lucht kwam hem weer tegemoet. Als een soort vrij man kwam hij bij de rand staan en keek hij voor een laatste keer naar de bloemen. "Ik hoop dat jullie je weg nu terug zullen vinden," zei hij en hij gooide de bloemen in zee. Sebastian ging nog ver over de rand leunen om de bloemen na te kunnen kijken. Pas toen hij ze niet meer zag liet hij de rand los en maakte hij zijn weg naar de keuken, waar hij iets te eten voor zichzelf ging pakken en iets voor Xiomara als ze straks wakker werd. Hij zou alles eraan doen om goed voor haar te zorgen en haar in te laten zien dat hij haar liefde waardig was.

Ceto kon niet anders dan even met haar ogen rollen toen hij zei dat hij respect had voor vrouwen. Ze wisten immers beide dat dat niet zo was en op zich vond Ceto het niet erg dat hij dat deed. Natuurlijk vond ze het vervelend voor haar vriendin en vond ze ook dat het niet oké was van Jiro, maar ze kon begrijpen dat sommige mensen elkaar gewoon niet lagen. Ze lachte zacht. "Jiro, ze mogen mij wel aankijken. Ik ben een bemanningslid net als ieder ander. Het enige wat we duidelijk moeten maken is dat ik van jou ben en als ze op een verkeerde manier naar mij kijken of mij zo aanraken dan moeten ze weten dat daar gevolgen aan hangen."
Ze kon niet anders dan lief glimlachen op het laatste. "Ik leid je maar al te graag af." Ze liet een hand over zijn borstkas glijden. "Misschien dat je wat vaker naar boven moet kijken als ik in het kraaiennest werk. Wie weet doe ik wel niets onder mijn rokken aan," zei ze plagend en dit keer gaf ze hem een knipoog. Ceto was maagd en hoewel ze verlegen was over seks, was ze toch moedig genoeg om er een grapje over te maken. Ze voelde zich immers op haar gemak bij Jiro en daarom dacht ze ook dat het kon. Het bed voelde weer koud aan toen Jiro was opgestapt. Ze keek hem nog na en sloot daarna gelukzalig haar ogen. Het was doordat Jiro door had gevraagd anders had ze hem nooit over haar gevoelens verteld. Wellicht dat ze daardoor nooit samen zouden zijn gekomen. Ze was blij dat hij had doorgevraagd en dat zij de moed had gehad om het hem allemaal te vertellen. Glimlachend pakte ze zijn kussen en duwde ze die tegen haar gezicht, zodat ze zijn geur in haar kon opnemen.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Zodra ze het laatste woord had uitgesproken had Xiomara een diepe hap adem genomen. Het zoog verschrikkelijk veel energie om dit ritueel te doen. Ze deelde een gedeelte van haar lichaam met de ronddwalende zielen zodat ze via haar naar de Goden konden en dat vroeg veel van haar. Ze voelde de emoties, de pijn en de gedachten die de doden teisterde vlak voor hun laatste adem. Xiomara veegde een aantal losgekomen tranen van haar wangen. De kruiden die Sebastian in elkaar had gezet strooide ze over op de bloemen. Sebastian kon dit zo naar buiten gooien om het af te maken. Xiomara keek op naar Sebastian en glimlachte.
"Graag gedaan Sebastian. Je hoeft dit alleen nog maar naar buiten te gooien en dan is het klaar," zei Xiomara. Ze wreef met haar hand door haar donkere krullen. Langzaam liep ze naar het bed toe, waar Sebastian languit op was geploft. Ze liet hem een glimlachje zien.
"Looks zijn niet alles, en daarbij het maakt niet uit hoe groot iemand is. We dragen allemaal dezelfde gevoelens en emoties. Jij net zo goed als iemand zo klein als ik," zei Xiomara. Ze kwam op het randje van het bed zitten. Bedenkelijk bleef ze hem even aankijken. Dit ging compleet de verkeerde kant op. Xiomara wilde zo graag tegen hem aan liggen, ze wilde zachtjes haar lippen tegen hem aan duwen en hem zeggen dat ze altijd bij hem kon komen voor welk probleem dan ook. Ze zou letterlijk de wereld voor hem vervloeken. Maar dat kon ze niet doen, hij verdiende beter. Hij verdiende niks dat heeft gespeeld met de duivel. Xiomara kwam overeind en liep terug naar de bloemen. Ze moest weer afstand nemen.
"Kan je het afronden door dit de zee in te gooien? Dan kan ik hier alles weer op orde brengen," vroeg Xiomara.

Glimlachend liet Jiro zichzelf meetrekken. Het bleef oprecht een verrassing voor Jiro dat hij op deze manier eindigde, met een prachtige verschijning in zijn omgeving die van hem hield. Menig man was verschrikkelijk jaloers nu en hij kon het niet anders dan trots zijn op dit alles. Jiro duwde zachtjes een kus tegen Ceto haar hals.
"Ik ga alleen maar respectvol om met vrouwen," glimlachte Jiro iets wat overdreven. Hij was niet altijd even respectvol geweest naar vrouwen en Ceto wist dat. Hij had haar beste vriendin behandeld als vuil. Maar zo zou hij Ceto niet behandelen. Ceto was in zijn ogen een koningin, ze was de zee, ze was zijn liefde. Haar mishandelen zou onmenselijk zijn in zijn ogen. Jiro sloeg zijn arm voorzichtig rond Ceto, nog steeds oppassend voor haar wond. Hij trok haar dichter tegen hem aan.
"We moeten dit wel duidelijk maken aan de crew. Ik wil niet dat ze ook maar naar je kijken zonder mijn toestemming. En zodat ze weten dat ik soms afgeleid raak door jou," grinnikte Sebastian. Hij keek op naar Ceto en glimlachte.
"Ik ga zo eten voor je halen. Ik weet dat je nee zei, maar je hebt eten nodig. En ik ga kijken of Xio je wat tegen de pijn kan geven," zei Jiro. Met tegenzin kwam hij overeind, maar het moest. Hij moest voor Ceto zorgen. Jiro duwde een kus tegen haar voorhoofd. Nadat hij gezegd had dat ze rustig moest blijven liggen was hij zijn kajuit uitgelopen, naar de kajuit naast hem. Zonder te kloppen stapte hij naar binnen. Zoals verwacht waren Xiomara en zijn stuurman weer samen, Sebastian zat op haar bed en Xiomara was bezig bij haar heksendingen.
"Ik heb spullen nodig voor Ceto, nu," zei hij kil. Dodelijk keek Xiomara hem aan.
"Ik ben druk," zei ze net zo kil terug.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Hij vond het fijn dat ze zijn idee een goed idee vond. Op dit moment had hij een soort bevestiging nodig. Een persoon die hem in de juiste richting een beetje kon duwen. Hoewel het nu enorm zoeken was voor hem om te kijken wat voor hem werkte om over de trauma heen te komen, was het wel fijn dat ze hem hierbij steunde en begeleidde. Hij was er vrij zeker van dat hij het zonder Xiomara niet zou kunnen. Hell, zonder haar zou hij de fles niet eens los gelaten hebben. "Ik denk dat ik dat juist wel fijn vind," gaf hij toe. Hoewel bloemen meer werd gedaan als scheepslui, had hij het gevoel dat de jongens meer zou hebben aan haar begeleiding dan aan bloemen. Sebastian ervaarde zelf hoe het was om door haar begeleid te worden en hij was er vrij zeker van dat de verloren zielen van zijn bemanning het net zou fijn zou vinden om terug te gaan naar de plek waar ze hoorden met een beetje sturing. "Oké," zei hij en hij kwam overeind. Met zijn andere mouw veegde hij zijn ogen droog, zodat hij in elk geval genoeg zou zien tijdens het ritueel. Hij nam de kruiden aan en volgde Xiomara's aanwijzingen, terwijl ze zelf de woorden sprak. Daarbij dacht hij aan de jongens en zag elk gezicht voor hem. Xiomara had het hem niet gezegd, maar in zijn hoofd wenste hij hen rust toe en vertelde hij ze dat het hem speet dat hij niet meer hat kunnen doen. Het was een zwaar en licht ritueel tegelijkertijd. Het was zwaar omdat hij besefte hoeveel het er waren, maar het lichte gevoel kwam van het feit dat hij nu wist dat ze niet meer verdwaald op zee zouden zweven. Na het ritueel veegde hij wat zweet van zijn voorhoofd en liet hij zich uitgeput op het bed vallen. "Dank je, Xio," zei hij schor. "Je bent de eerste die mij niet aan ziet als een gevoelloze kast en mij helpt met wat ik daadwerkelijk van binnen voel." Het was haast ironisch hoe ze elkaar anders zagen en elkaar hielpen. Hij met de mannen die achter haar aan zaten en zij hem met zijn schuldgevoelens.

Ceto keek met opgetrokken wenkbrauw naar hem op. Een glimlach sierde haar lippen. "Natuurlijk heb ik die als Nereïd. Er zijn genoeg dingen die gebeuren op de plek waar ik woon," grinnikte ze. Ademloos keek ze echter naar hem op toen hij boven haar kwam liggen en een aantal lokken uit haar gezicht haalde. Een beetje verlegen keek ze hem aan toen hij haar een knipoog gaf en daarna gebeurde voor haar het onwerkelijke. Na even ongelovig hem aan te hebben gekeken, sloot ze haar ogen en legde ze haar hand op de zijne. Ze kuste hem zacht en verloor zich in hun kus. De cirkel leek gebroken en een waterval van gelukkige gevoelens stroomde over haar heen. Pas toen Jiro zich terug trok opende ze haar ogen weer. "Misschien dat het deze keer anders is."
Ze legde haar hand op zijn wang en kon een brede glimlach niet onderdrukken. Haar ogen straalden. "Ik had nooit gedacht... Ik had nooit gedacht dat je mij als meer zag," fluisterde ze. "Je altijd wel bezorgd en beschermend, maar ik dacht dat het normaal was zoals bij de rest van de bemanning."
Plus dat hij zo tegen haar was uitgevallen had niet echt geholpen. Op dat moment had ze ook werkelijk gedacht dat het onmogelijk was. Ze sloeg haar armen rond zijn nek en trok hem op een rustige manier naar zich toe. "Je kan mij hebben en alsnog respectvol met mij om gaan, weet je," grinnikte ze. "Ik vertrouw je."
Zolang hij haar niet behandelde als een stuk vuil of een object dan was Ceto al blij genoeg met wat ze nu hadden. Ze had geen redenen meer nodig om hem aan te mogen raken. Nu kon het. Ongevraagd.