ORPG] How we need that security!

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 12/10/2018 03:46 PM

James:
Voorzichtig schudde ik mijn hoofd om mijn schouder niet teveel te bewegen, gezien ik had gemerkt dat lachen voor pijnscheuten zorgde. 'Then next time you stay inside with me. If needed, literally, by my side.', zei ik tegen haar. We konden er vast een mouw aan passen. Het was nu toch al gebeurd en nu lag de nadruk op herstellen en het voorkomen dat het vaker zou gebeuren. Het was vervelend, maar dat was voor iedereen zo. Kon ik hier kwaad om zijn? Heel goed, had het nut? Nee. We kenden elkaar nog niet zo lang en misschien was het ook nodig om meer dingen samen te doen, desnoods in de vorm van teambuilding in "privésfeer" om op elkaar ingespeeld te raken en te weten wat we aan elkaar hebben.
Ik knikte als antwoord toen ze antwoordde dat alleen ik was neergeschoten en er verder niks gebeurd was. Dat scheelde al een hele hoop. Glimlachend keek ik naar haar toen ze zo bezorgd was en op verschillende manieren probeerde het zo prettig mogelijk voor me te maken. 'Yes, I am. Thank you', zeii k tegen haar. Ik moest toegeven dat de extra steun onder mijn arm erg welkom was. Dat Florence zelf de rust niet kon vatten, leek zich ook op mij te resulteren. Ik bleef zoeken in de leegte die ik had naar antwoorden die uit mezelf nooit zouden komen. Me zorgen makend om de rest van de situatie, over wat mensen wel niet van ons zouden moeten denken na deze schietpartij. Of ik niet met een kladblok en een pen een verklaring moest schrijven die het ministerie of Florence naar buiten moest brengen over mijn gezondheid of over de gebeurtenis. Ik was eigenlijk van plan om haar daadwerkelijk om pen en papier te vragen toen ik opnieuw haar tranen zag, bij alles wat ze deed. 'You're crying again.', zei ik zacht. 'Don't lie to me', zei ik vriendelijk en wenkte haar. 'Please come to me', zei ik en klopte naast mijn benen op het bed terwijl ik ze verlegde. Ik voelde me toch verantwoordelijk voor haar. 'Otherwise I will come to you', "dreigde" ik met een flauw lachje wat om mijn lippen speelde en een knipoog. Ik wist nog niet hoe ik dat zou moeten doen met de mitella en het pompje, maar met wat vertraging zou ik er vast wel uitkomen om naar haar toe te gaan. 'Close the door if that makes you more comfortable', liet ik de keus aan haar. 'I want you to tell me what's on your mind.', zei ik rustig. Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar haar trieste aanblik raakte me. 'I want to help you as well, as good as I can, even when I'm in the hospital', zei ik met een kleine glimlach. 'You know... the things that hurt you must be told, before anyone can help you', zei ik vriendelijk. 'They are part of you, if you want it or not.', zei ik tegen haar. 'And I want you to know that I'm not angry of you because of this or any other thing.', verzekerde ik haar.

Reply Edited on 12/10/2018 03:47 PM.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 12/10/2018 10:28 AM

Florence
Ik stond op om de afstandsbediening weer terug te leggen op het nachtkastje aan de andere kant van James' bed en probeerde rustig in en uit te blijven ademen, al merkte ik dat de tranen weer in mijn ogen brandden. 'It is my fault. I went outside and lost sight of you...' schudde ik mijn hoofd toen James opmerkte dat het vast niet mijn schuld was geweest. Ik wilde nog verder tegen hem in gaan, maar zag toen zijn door pijn vertrokken gezicht en besloot er tegen. Dat kwam vast nog wel een keer. 'You should rest. Try and sleep.' zei ik tegen hem terwijl ik naar het raam liep. Op de vraag waarom ik de tv uit had gezet, gaf ik geen antwoord. Ook daar was het nu geen tijd voor. Ik moest hem niet lastigvallen met zoveel informatie en ik wist ook nog steeds niet of ik het überhaupt wel kwijt wilde. De afgelopen jaren had ik het ook alleen mijn moeder verteld en die had me niet gelooft dus waarom zou ik het James vertellen? Wat schoot ik daarmee op? 'It was just you. Nothing else happened.' beantwoordde ik zijn laatste vraag nog wel omdat ik kon horen dat hij bezorgd was. Ik liep toch maar weer terug naar zijn bed. 'Are you comfortable? Do you need any more pillows or another blanket?' vroeg ik terwijl ik hem heel voorzichtig een beetje overeind hielp en de kussens wat beter legde. Daarna pakte ik het dunne laken dat over de dekens lag, vouwde deze dubbel en rolde hem daarna op waarna ik deze onder zijn arm legde. 'That should be more comfortable. Try and rest your shoulder as much as possible, but keep moving your fingers and wrist.' zei ik met een zwakke glimlach waarna ik in de stoel naast zijn bed ging zitten. Mijn blik gleed even naar de klok. Vier uur 's ochtends. Ik was praktisch al vierentwintig uur wakker en daar zou minstens een uur of twaalf bijkomen. Een korte zucht verliet mijn lippen. Het viel me tegen hoe lastig het bleek om Isaac uit mijn gedachten te bannen. Waar het me voorheen altijd zo goed was gelukt en waardoor ik haast had kunnen doen alsof het niet gebeurd was, leek het wel alsof het zien van hem weer iets getriggerd had, iets wat ik met geen mogelijkheid los kon laten. Tot mijn grote ergernis rolden er een paar tranen over mijn wang, maar ik veegde ze niet weg, bang dat het dan niet meer zou stoppen. Ik moest afleiding hebben, maar hoe? Er viel niet veel te beleven in de kamer en ik kon James uiteraard niet alleen laten. Ik stond op en begon zijn dekens wat beter in te stoppen, zette de waterkoker aan om thee te maken en probeerde me vooral bezig te houden, al was het lijstje van dingen die ik kon doen maar kort. Tevens hielp het voor geen meter, want er rolden nog steeds tranen over mijn wangen.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 12/09/2018 08:13 PM

James:
Licht schudde ik mijn hoofd toen ze ontkende dat ze huilde. Ik meende het toch echt te hebben gezien... 'No pain, not really... But I feel tired, confused, I cannot remember today...', probeerde ik mijn gevoel te beschrijven. Gedesoriënteerd zou misschien nog de beste beschrijving zijn. 'The stage?', vroeg ik aan haar. 'Where were we?', vroeg ik terwijl ik fronsde. Ik was neergeschoten. Florence was ingehuurd om me te beschermen, maar ik kon me niet voorstellen dat het haar fout was. Ik had nog nooit iemand zo toegewijd gezien aan zijn/haar baan. 'No, I don't remember anything.', zei ik tegen haar. 'Is the wound in my arm?', vroeg ik haar terwijl mijn blik ging naar mijn ingepakte arm en mitella. Ik keek op toen ik een vreemde stem hoorde en keek eigenlijk pas serieus naar Florence toen de verpleger voorstelde dat ze zich zou opfrissen. Mijn mond viel licht open toen ik zag dat ze helemaal onder het bloed zat en hoe haar haar verward zat, haar jurk kapot was en ik geen schoenen kon bekennen. 'Florence...', zei ik enkel haar naam, niet goed wetend wat ik verder tegen haar zou moeten zeggen. Was het zo erg geweest? Wat had ze gedaan. 'How are you? Do you have any wounds?', vroeg ik bezorgd aan haar voor ze ging, al zouden de vragen onbeantwoord blijven gezien de verpleger overal doorheen begon te praten en naar me toe kwam. Ik had onmogelijk nog oogcontact kunnen maken met Florence en het ontbrak me aan concentratie om me op meerdere dingen of op dingen op de achtergrond te kunnen concentreren. De verpleger ging algauw aan de gang, hij haalde onder andere mijn arm uit de mitella om het een en ander te checken en deed verder wat testjes terwijl de TV ook aangezet werd voor hem. Hij was ervan overtuigd dat het me zou helpen om dingen te herinneren of beter te begrijpen. Echter was het alleen maar afleiding van hem en moest ik toen hij weg was ook écht moeite doen om me op het beeld en geluid te concentreren. De schietpartij was hot news. 'What do the people know about this?', vroeg ik aan haar. Moesten we geen verklaring naar buiten brengen? Niet dat ik iets kon verklaren. Ik was dan wel het slachtoffer, maar ik wist nergens meer iets van en ik stond niet bepaald te wachten op een stel camera's rondom mijn bed. Misschien was iets schriftelijks wel beter. Mijn ogen vlogen van het scherm af naar florence toen ze binnen kwam. 'They will come as soon as possible. At least my mother will.', verzekerde ik haar. Als er ook maar iets gebeurde, dan was ze er als de kippen bij. 'But for now the rest is fine. Maybe it will be loneley, but I think it's better for now. She can be so... present in a room at some times.', probeerde ik het uit te leggen. Ik kon me nu al niet goed concentreren, laat staan met haar in de kamer nu het net gebeurd was. Florence begon zich al snel te verontschuldigen en met een vragende blik keek ik naar haar. 'What do you mean? Distracted? You?', vroeg ik aan haar. 'I'm sure it's not your fault. You didn't pull the trigger', probeerde ik simpel te redeneren zodat ze zich minder schuldig zou voelen. Een oordeel vellen kon ik in deze staat toch niet. 'I'm sure you did the best you could. I mean it... you looked horrible in that bloody dress before you took a shower', zei ik met een klein lachje. Echter schoten er op dat ogenblik enkele pijnscheuten door mijn schouder heen en legde ik mijn hoofd vertrokken weer neer.
Het bleef een hele poos stil en ik richtte me weer op de uitzending waarmee ik een poging deed om de lege gaten in mijn geheugen te vullen. Echter gleed alles wat ze zeiden langs me heen, zo ook de vraag van Florence om het uit te zetten. De tweede keer hoorde ik haar wel, echter lag de afstandsbediening net buiten gebruik. Ik wilde net een poging doen om te smokkelen met de geopereerde arm in plaats van deze rust te geven en wilde deze uit de mitella halen toen Florence de afstandsbediening al had weggegrist en het toestel uitgezet had. 'Why did you turn that off? Is it traumatic? The nurse said it would be good for me to fill the gap, although... I can't remember what they said a few minutes ago', zei ik eerlijk. Het bleef gewoon niet hangen. Alleen schietpartij en schouder eigenlijk. 'Don't you think it's good for me? Was it that worse inside? Who else has been shot?', vroeg ik bezorgd toen de gebeurtenissen van Chelsea door mijn hoofd gingen.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 12/09/2018 07:35 PM

Florence
Ik had een behoorlijke tijd naast James' bed gezeten en hoewel ik een poging had gedaan om de tranen tegen te houden, waren deze toch geruisloos over mijn wangen gaan stromen. Ik had wat voor me uit zitten staren en schrok dan ook op toen ik James hoorde. Mijn blik gleed direct naar hem toe voor ik nogmaals langs mijn ogen veegde en mijn hoofd schudde. 'I'm not.' ging ik tegen hem in, niet van plan er verder op in te gaan, terwijl ik wat rechter ging zitten in de stoel. Terug naar mijn rol, naar professionaliteit. 'How do you feel? Do you feel any pain?' vroeg ik terwijl ik hem even bekeek. Hij had geluk gehad betreft de plek waar hij geraakt was. Het had veel erger kunnen zijn, fataal zelfs als het een paar centimeter verder naar beneden was geweest, al kon ik me ook goed voorstellen dat dit voor hem al vreselijk was. 'You... You were shot. When you were walking up to the stage.' beantwoordde ik zijn vraag maar eerlijk. Het had geen nut tegen hem te liegen daarover. Als ik het hem niet zou vertellen, zouden de doktoren dat later wel doen en dan had ik toch liever dat hij het van mij hoorde. Zelfs ik kon mensen beter als mens behandelen dan sommige doktoren die ik in mijn leven had gezien. Ik herinnerde me nog al te goed hoe een van de chirurgen had gedaan alsof ik vier was, vlak nadat ik voor de tweede keer in m'n linkerschouder was geschoten. Ik had dan ook helemaal niets met ziekenhuizen, ondanks dat ik er met enige regelmaat had gelegen. 'Do you remember any of it?' vroeg ik voorzichtig waarna ik probeerde te glimlachen. Ik hoopte dat hij zich er niet veel van zou herinneren, maar ik zou zelf ook niet meer details in kunnen vullen omdat ik buiten was geweest. Ik had werkelijk geen idee waarom hij naar het podium was gelopen, wat hij daar zou gaan doen. 'Ah! The patient is awake. Perfect!' hoorde ik ineens waardoor ik me omdraaide en zag dat de verpleger die mij eerder had willen helpen naar binnen was gekomen. 'They just dropped these off for you, Miss. Why don't you take a shower while I examine Mr Edwards?' vervolgde hij terwijl hij twee tassen omhoog hield. Eentje herkende ik meteen als de tas die altijd achterin de auto stond, de tas die James ook mee had genomen toen hij een nacht in mijn huis had geslapen, en de ander was een tas uit mijn locker. In eerste instantie wilde ik weigeren, zeggen dat ik James niet uit het oog zou verliezen, maar de blik van de verpleger was onverbiddelijk. Ik stond dan ook op uit de stoel en realiseerde me toen pas weer dat ik een jurk aanhad. Een jurk die ik op allerlei plekken had gescheurd en die vol zat met bloedvlekken. Ik nam de tas over van de verpleger en liep de kamer uit, bij de deur nog een blik op James werpend. De douche-kamer had ik al snel gevonden en hoewel het warme water heerlijk was, kon ik nog altijd niet ontspannen. Ik voelde me zo vreselijk schuldig. Als ik gewoon mijn werk had gedaan, had James niet in het ziekenhuis gelegen. Het was mijn schuld dat hij hier was, dat hij neergeschoten was. Na de douche kleedde ik me om in een sportlegging en een oversized capuchontrui die in de tas hadden gezeten voor ik de make-up restjes van mijn gezicht veegde en met mijn vingers door mijn haar kamde. Ik had geen andere keuze dan mijn haar los te laten aangezien ik nergens een elastiekje of een klem had. Zonder de make-up viel het me pas op dat de kringen onder mijn ogen de afgelopen weken alleen maar donkerder waren geworden en eigenlijk dat ik gewoon uitgeput uitzag. Ik zuchtte even en liep toen terug naar James' kamer, waar de verpleger net weer uit kwam gelopen. 'Everything is as it should be. He will just need rest, loads of rest, and in time physiotherapy.' vertelde hij me voor hij verderliep. Ik liep de kamer in en wierp een korte blik op de tv die aanstond. Hij stond op de BBC, op het nieuws, en het ging uiteraard over de schietpartij. 'I asked the Ministry to fly your parents over here as soon as possible, but I am not quite sure when that will be...' zei ik tegen James nadat ik mijn jurk over een andere stoel had gehangen. Hij moest eigenlijk de prullenbak in, maar in de kamer was geen prullenbak die groot genoeg was. 'I'm really sorry, James. If I... If I had paid attention... If I had done my job right, none of this would have happened. I am so sorry. I was distracted and... I'm sorry.' begon ik toen mijn excuses aan te bieden waarna ik op mijn lip beet. Ik bleef een tijdje aan het voeteneinde staan, maar liet me daarna toch weer in de stoel naast zijn bed neerzakken. Mijn blik gleed kort naar de tv toen ik Carter's stem hoorde. Natuurlijk stond hij de pers te woord. Het kostte me moeite om niet met mijn ogen te rollen. Ik had mijn blik net weer op James gericht om hem te vragen hoe hij zich voelde toen Isaac in beeld verscheen. Mijn adem stokte in mijn keel en ik voelde haast meteen weer paniek opborrelen. 'Can you turn that off please?' wist ik uiteindelijk aan James te vragen. 'Turn it off.' kwam er al snel op geïriteerde toon achteraan toen het voor mijn gevoel niet snel genoeg ging. Toen het daarna alsnog niet snel genoeg ging, boog ik me over hem heen om de afstandsbediening te pakken en de tv zelf uit te zetten. Pas nu, met Isaac van het beeld en zijn stem die niet langer door de ruimte klonk, kon ik weer wat kalmeren.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 12/09/2018 04:23 PM

James:
Na de operatie was ik naar de kamer gebracht waar Florence wachtte. Onder zeil kreeg ik een hele poos niks mee, nog uitslapend van de narcose. Echter leek ik wat meer naar de oppervlakte te komen toen na een poos stilte weer wat gezegd werd, maar niet luid. Rustig, kalm en relaxed van de morfine opende ik mijn ogen en zag ik Florence op de stoel zitten die een verwoedde poging deed om tranen weg te vegen. 'You're crying', constateerde ik met een licht krakende stem door de irritatie in de keel van de tube die tijdens de narcose gebruikt was voor de beademing. Ik probeerde na te denken, maar ik was moe, mijn hoofd voelde zwaar en ik merkte toen ik rond keek dat mijn arm in een mitella zat. Pijn had ik echter niet. Aan de omgeving te zien leek het een ziekenhuis te zijn waar ik was en ik zou vast geen goed nieuws te horen krijgen als iemand Florence omver had weten te krijgen waardoor ze nu huilde. 'Why?', probeerde ik erop door te gaan. 'What happened?', vroeg ik haar. Hoe zeer ik ook trachtte om uit te vinden wat er gebeurd was, er leek een heel zwart blok te zijn van de afgelopen uren.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 12/02/2018 09:57 PM

Florence
Ik had net een paar passen in James' richting gedaan toen er ergens anders in de zaal een harde knal klonk. Voor een paar seconden bleef ik bevoren stilstaan, maar toen zag ik James in elkaar zakken en pasten de puzzelstukjes in elkaar. Adrenaline schoot door mijn lichaam en ik draaide me met een ruk om. Waar was het schot vandaan gekomen? Ik zag een schaduw bewegen vlakbij een van de deuren naar buiten en zette het op een sprinten. De hakken die het droeg, maakten dat echter zo goed als onmogelijk waardoor ik ze snel uittrapte en op blote voeten verder rende. Ik duwde de deur naar buiten ruw open en keek om me heen, maar er was niets meer te zien. 'Dammit! Dammit! Dammit!' vloekte ik hardop. Ik haalde gefrustreerd een hand door mijn haar en liet mijn blik nogmaals langs iedere centimeter van het terrein glijden, maar ik kon niets ontdekken. Helemaal niets. Ik vloekte nogmaals en sloeg met mijn vlakke hand tegen een pilaar. De stekende pijn die dat veroorzaakte, deed me echter realiseren dat er iemand binnen was met veel meer pijn. James! Ik draaide me om en rende weer naar binnen, richting het podium.
'Out of the way!' riep ik, al leek lang niet iedereen dat te horen of werd het simpelweg genegeerd. 'Get of of my way. NOW!' blafte ik dan ook waarna ik een aantal mensen ruw opzij duwde. 'Call an ambulance. Get me a cellphone. And for God's sake, give him some space!' begon ik op scherpe toon bevelen uit te delen nadat ik naast James neergeknield was. 'Well, don't just stand there! Do something!' schreeuwde ik kwaad toen iedereen me stomverbaasd aankeek. Ik was even vergeten dat iedereen waarschijnlijk vreselijk in shock was, maar dat kon me eigenlijk helemaal niets schelen. Als ze niet wilden helpen, moesten ze maar opdonderen. Dan had ik niets aan ze. Voor heel even voelde het weer alsof er niets veranderd was, alsof ik de afgelopen twee jaar gewoon Captain in het leger was geweest. Ik was kalm - op mijn geschreeuw na dan - en zat vol adrenaline. Ik kon rekenen op wat ik altijd geleerd had en hoefde niet na te denken over gevoelens of gedachten. Het enige wat ik moest doen was een taak volbrengen. Dit was wanneer ik op mijn best was. 'James? Can you hear me? Try not to move.' zei ik zonder enige emotie in mijn stem terwijl ik mijn blik over zijn lichaam liet gaan. Een schot in de schouder. Mogelijk een gat in zijn hoofd omdat hij op de trap was gevallen. Ik ging op mijn knieën zitten en trok een stuk stof van mijn jurk af waarna ik het stuk stof tegen de wond op zijn schouder drukte. Terwijl ik met een hand druk uitoefende op de wond, scheurde ik met de andere hand nog een stuk stof af, want ik merkte al wel dat het bloed door de stof heen sijpelde. Het was immers ook maar vreselijk dun, maar het was beter dan niets. 'Where's that bloody cellphone?' riep ik waarna ik even om me heen keek. Al snel bood iemand me een telefoon aan die ik met mijn vrije hand aanpakte. Ik tikte snel het nummer van de Ministerie in klemde de telefoon daarna tussen mijn oor en schouder zodat ik met mijn tweede hand ook druk uit kon oefenen op zijn schouder. 'Has an ambulance been called yet? Where's the head of security?' vroeg ik terwijl de telefoon overging. 'Yes, the ambulance should be here in 20 minutes. And the security team has run after the shooter.' kreeg ik als antwoord waarop ik langzaam knikte. 20 minuten. Dat duurde me te lang, maar er was niets aan te doen. Net toen ik wilde zeggen dat ik het beveiligingsteam wilde zien als ze terug waren, werd de telefoon opgenomen. 'Chaucer has been shot. I repeat Chaucer has been shot. Ambulance will be here in 20 minutes and will take us to St Thomas'.' deelde ik op kalme toon mee terwijl iets iets meer druk uitoefende rondom de wond. Het kon me niet interesseren dat ik hem misschien pijn zou doen daarmee. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik verschillende piepjes, wat inhield dat ik werd doorgeschakeld. Na voor mijn gevoel drie afdelingen hetzelfde te hebben verteld - wat me ook veel te lang duurde en waarmee we kostbare tijd verspilden - kreeg ik eindelijk iemand hogerop aan de telefoon. 'Chaucer has been shot. Left shoulder. Possible concussions as he fell on the steps, but not critical. The ambulance will be here shortly and take us to St Thomas. Arrange for someone to call his family. I will update you from the hospital and send a police team here to get statements.' herhaalde ik mijn verhaal van eerder wat uitgebreider voor ik een hand losmaakte van James' schouder en de telefoon ophing. Dat ze onder het bloed zaten en ik daarmee ook bloed op mijn gezicht kreeg, had ik niet eens door. Ook niet toen ik de bebloede telefoon teruggaf aan de eigenaar. Ik scheurde nog meer stof af van mijn jurk omdat de vorige twee stukken compleet doordrenkt waren met bloed.
In de verte hoorde ik de sirene en eindelijk kwam er een brandcard binnen. Ik bleef druk uitoefenen op James' schouder terwijl de ambulancebroeders hem op de brandcard hesen. Ik praatte hen bij over wat er gebeurd was en liep, nog altijd op blote voeten, mee naar de ambulance. Daar hadden ze gelukkig iets anders dan de dunne stof van mijn jurk om druk op de wond uit te kunnen oefenen. 'I will come with you.' zei ik waarop de ambulancebroeder die ook achterin zou zitten knikte. 'Keep pressure on that wound.' werd me verteld, wat ik dan ook deed. We reden met loeiende sirens door de straten van Londen en als ik niet gefocust was en zo vol met adrenaline had gezeten, was ik waarschijnlijk misselijk geworden van de manier waarop we reden. Ik hoorde de broeder communiceren met het ziekenhuis en de bestuurder, maar echt binnen kwam de informatie niet. Ik had gefaald. Ik had James gefaald. Het was mijn taak geweest hem hiervan te beschermen. Als ik niet zo vreselijk afgeleid was geweest... Als ik gewoon in de zaal was gebleven de hele tijd. Oh! Wat was ik vreselijk stom geweest! Er was echter geen tijd om daar verder over na te denken, want we kwamen al snel bij het ziekenhuis aan waar James direct naar een operatiekamer werd gereden. Ik werd niet veel later door een verpleger naar een kleine kamer achteraf geleid waar James na zijn operatie zou worden gebracht om bij te komen en dergelijken. Omdat hij een politiek figuur was, zou hij zijn eigen kamer hebben in plaats van op een zaal te hoeven liggen. Dat zou hij vast vreselijk vinden, bedacht ik me met een zwakke glimlach. 'Can I get you anything? Water? Tea? Do you want to shower? Shall I find you some clothes?' hoorde ik de verpleger vragen, maar ik schudde mijn hoofd. 'No, thank you. I'm fine.' antwoordde ik zo beleefd mogelijk.

Na wat voelde als dagen, maar in feite een uur of zes was geweest, ging de deur van de kamer open en werd James binnengereden. Gedurende zijn operatie had ik een paar keer gebeld met het Ministerie, de verpleger telkens opnieuw weer weggestuurd wanneer hij weer kwam vragen of hij iets voor me kon doen en vooral door de kamer geijsbeerd. Ik droeg nog altijd mijn bebloede, gescheurde jurk en mijn handen en gezicht waren ook bebloed. 'How is he?' vroeg ik bezorgd aan de verplegers die hem binnen reden. 'The operation was succesful. He very likely has a concussion, but he will have full use of his shoulder and arm again. However, with the combination of both injuries.... Normally with being shot, recovery ta- ...' begon een van hen uit te leggen waarna ik haar in de reden viel. 'Recovery takes a while. I know. I've been shot multiple times.' zei ik waardoor ik even verbazing en daarna medelijden op haar gezicht zag. Ik sloeg mijn ogen neer. Ik haatte medelijden. 'He is on morfine, so he should be comfortable. If he needs more, he can use these buttons, but you can also administer more via these buttons.' ging ze daarna verder met uitleggen. It may take hours for him to wake up, but it could also be minutes. If you need anyone or anything goes wrong, you can press the red button.' eindigde ze waarna ik knikte. 'Thank you.' bedankte ik hen waarna ze, na nog wat dingen gecontroleerd te hebben, de kamer verlieten. Ik bleef nog een tijdje ijsberen voor ik me in de stoel naast zijn bed liet zakken. Met de adrenaline uitgewerkt, voelde ik me uitgeput - het hielp ook niet dat ik al vreselijk lang niet fatsoenlijk sliep en vandaag zowel Carter als Isaac tegen was gekomen - en, misschien nog wel erger, schuldig. Als ik mijn werk gewoon goed had gedaan. Ik was er gewoon helemaal niet bij geweest. Ik ging zijdelings in de stoel zitten en trok mijn knieën op waarna ik een arm op de rugleuning legde en mijn hoofd daarop liet steunen. 'I am sorry, James. I am so... so sorry.' mompelde ik zachtjes terwijl ik naar hem keek. Ik had geen idee of hij het wel kon horen, maar nu had ik het in ieder geval vast eenmaal gezegd. Tot mijn grote ergernis merkte ik dat er tranen opwelden in mijn ogen en ik veegde ruw langs mijn ogen in een poging ze weg te krijgen.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 12/02/2018 08:06 PM

James:
Een knikje was voor mij voldoende om duidelijk te maken dat het tijd was om het podium te betreden. Ik zette het drankje op de dichtstbijzijnde tafel neer en liep van buiten naar binnen de trap op om alvast richting het midden van het podium te gaan. Echter mocht het niet zo zijn dat ik daar geraakte. Mijn voeten brachten me steeds een tree hoger en zoals gewoonlijk versnelde ik altijd tot ik een stekende pijn in mijn schouder voelde. Later drong het pas tot me door dat tegelijkertijd, of eigenlijk net iets eerder, een knal had geklonken waarop de pijn ontstaan was. Ik greep met mijn geraakte linkerschouder mijn middel vast en met de andere mijn schouder terwijl een kreun aan mijn lippen ontsnapte. Door de plotselinge beweging en onrust in mijn lichaam, maar ook in de zaal, verloor ik mijn evenwicht. Ik moest me omdraaien, kijken waar het vandaan kwam, mezelf beschermen, maar alles was teveel om te doen op dat moment. Mijn handen waren beiden op een andere plaats dan gemoeten waardoor ik met mijn hoofd tegen de traptreden belandde en het zwart werd voor mijn ogen.
Minuten later drong het rumoer als door een bubbel langzaam binnen. Iets verstaan ging niet en toen het lukte om mijn ogen te openen zag ik verschillende mensen boven me hangen. Herkennen lukte niet doordat ik dubbel zag. Opnieuw kwam een kreun over mijn lippen en van de scherpe pijn en alle indrukken die me op dat moment teveel waren kneep ik mijn ogen vrijwel direct weer dicht terwijl mijn gezicht vertrok. Teveel licht, teveel geluid. Wat was er gebeurd, waar was ik?

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 12/02/2018 05:46 PM

Florence
Ik probeerde rustig in en uit te ademen, de frisse lucht buiten mijn longen in te krijgen en hierdoor hopelijk ook wat te kalmeren, maar ik merkte al snel dat het niets hielp. Mijn ademhaling werd er alleen maar oppervlakkiger door en ik begon lichtelijk te trillen door de paniek die ik eerder gevoeld had, maar veel te snel had weggedrukt. In de afgelopen twee jaar had ik mezelf geen toestemming gegeven er over na te denken, om het macht over me te geven, maar het opnieuw zien van Isaac doorbrak alle controle die ik daarover had gehad. Controle. Dat was wat hij van me af had genomen. Dat waar ik juist zo trots op was geweest -het feit dat ik ten alle tijden controle had over mezelf, over mijn lichaam, over wat ik deed of dacht - had hij zomaar van me afgenomen. Zelfs mijn herinneringen eraan had hij afgepakt. En daarna had hij gelachen. Hij had me gewoon uitgelachen alsof hij niets had gedaan, alsof het niets voorstelde. Ik legde een hand tegen mijn borst en dwong mezelf daarmee om diep en kalm in te ademen, want de versnelling van mijn ademhaling zorgde voor een licht gevoel in mijn hoofd. Ik stond nog altijd vreselijk te trillen, maar langzaam aan werd ik wat kalmer en opende ik mijn ogen zodat ik me ergens op kon focussen. Ik wist dat ik hier nu helemaal niet mee bezig moest zijn, me niet zo vreselijk had af moeten laten leiden en dat mijn taak was om James in de gaten te houden, maar ik kon nu niet terug naar binnen. Niet tot ik rustig was. Daarnaast was er genoeg beveiliging binnen. James was, hoe gemeen dat ook klonk, niet de belangrijkste persoon binnen. Hij was vervangbaar - iets wat sommigen ook maar al te graag zouden zien gebeuren. Net zoals ik vervangbaar was geweest. Ik vloekte toen ik merkte dat mijn gedachten weer afgeleden naar Isaac. Ik zag hem zo weer voor me, zoals hij die avond geweest was. Charmant, goed gekleed in vergelijking met sommige van onze collega's. Hij had met me gelachen, we hadden gedanst. Ik wierp een blik op de jurk die ik droeg. Toen had ik ook groen gedragen. Ook een jurk. Ik voelde me weer misselijk worden bij de realisatie en ik proefde haast de cocktail die ik toen gedronken had weer op mijn lippen. Zoet. Sterk. Kort schudde ik mijn hoofd en begon in mijn gedachten James' agenda van deze week te herhalen. Iedere afspraak, tijd en locatie haalde ik me voor de geest, alles om me af te leiden van Isaac. Het lukte me gelukkig redelijk goed om me van het verleden af te sluiten, al kon ik niet stoppen met trillen. Na een tijdje haalde ik nogmaals diep adem, rechtte mijn rug en liep weer terug naar binnen. Hoe meer ik buiten zou zijn met mijn gedachten, hoe verder ik meegetrokken zou worden. Mijn blik gleed door de zaal, zoekend naar James. Waar was hij? Ik liep een klein stuk verder de zaal in, maar zag hem nog altijd niet. In gedachten vloekte ik. Hoe stom was het ook geweest om naar buiten te gaan? Ik was verdomme aan het werk geweest. Ik had een verantwoordelijkheid. Mijn hart bonste even in mijn keel. Waar kon hij in hemelsnaam zijn? Ik speurde nog altijd de zaal af met mijn blik en zag hem toen gelukkig vlakbij het podium staan. Een opgeluchte zucht kwam over mijn lippen. Er was niets aan de hand.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 12/02/2018 04:54 PM

James:
In het begin van de avond was mijn blik nog regelmatig naar Florence gegaan. Op zoek naar haar, zoekend naar haar aanwezigheid. Ondanks ik met mijn eigen ogen de beveiliging bij de deuren had zien staan, wilde ik toch graag weten waar ze was. Na elk gesprek wat ik had gehad, had ik haar opnieuw gezocht in de drukke ruimte en had ik haar steeds gevonden waardoor mijn zorgen afgenomen waren. Ik moest op haar vertrouwen. Ieder zijn vak hadden we gezegd. Ik moest me niet met haar beveiligingswerk bemoeien, ze wist wat ze deed. Ze had de situatie in Chelsea ook tot een goed einde gebracht en ook die ene avond die ik niet naar huis kon had ze goed opgepakt. Ze verdiende het om meer vertrouwd te worden, hoewel het me toch bleef steken dat er niet meer dan het nodige gesproken werd. Hoewel... toen ik haar zojuist had aangeraden om te blijven glimlachen, had ik daar toch een kleine lach gehoord. Bij die gedachte krulden mijn lippen licht omhoog en nipte ik van de wijn in mijn handen. Het was gewoon een avond zoals de anderen, ditmaal zelfs mét beveiliging: Florence, dus wat kon er mis gaan? Ik was nog nooit zoveel in de gaten gehouden dan nu.
Gedurende de avond nam de spanning op mijn schouders steeds verder af. Het ging de hele tijd al goed, ik voelde me veilig en een paar drankjes hielp ook wel. Ik zat net midden in een gesprek met een vertegenwoordiger toen ik de organisator vanuit mijn ooghoeken recht op ons af zag lopen. Beleefd hield ik het gesprek zo kort mogelijk en brak ik het af. 'Can I do anything for you?', vroeg ik beleefd met een glimlach. Algauw werd er geknikt en werd ik al babbelend mee backstage genomen. Het zou niet al te lang meer duren voor het totaalbedrag van de geldsom die verzameld was bekend gemaakt zou worden en het was fijn om de laatste dingen nog even door te spreken. Zeker gezien het verzoek om het bedrag bekend te maken zo laat, op de avond zelf pas, gedaan was. Omringd door meerdere mensen van het team werd me de cheque laten zien, werd ik voorgesteld aan verschillende mensen, onder wie ook de notaris die op het allerlaatste moment de eindbedrag door zou geven. Gezien het nog maar enkele minuten zou duren tot de mogelijkheid tot doneren tijdelijk zou sluiten voor de bekendmaking, zou het geen zin meer hebben om de zaal in te gaan waardoor ik in aan de rand van het podium bleef hangen en mijn waardering over de goede organisatie liet blijken om de tijd te doden.

29, female