ORPG] How we need that security!

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 10/15/2018 08:16 PM

James:
Ik keek naar haar en gaf uiteindelijk zuchtend toe. Daar kon ik niet tegenop. Het was inderdaad haar huis. Ik had het argument nog aan kunnen slepen dat ik haar baas was, maar het voelde niet goed omdat ik haar eerder had gezegd dat we beiden niet meer aan het werk zouden zijn. Nee, ik was niet iemand die snel zijn woord zou breken en zeker niet als het alleen maar gaat om je gelijk halen of zoiets kleins als dit.
Het had me verbaasd dat Florence me niet had uitgemaakt voor gek of zwak. Dat viel me erg mee van haar. Over iets als dit kon ik bij mijn vrienden toch minder goed terecht. Die wisten niet beter dan dat alles over was. Misschien was het ook een kwestie van reputatie of je eer behouden onder de jongens. Ze verbaasde me nog meer dat ze antwoord gaf op mijn laatste vraag. Het was fijn om te weten dat ze wist hoe het voelde en ik in die zin een "lotgenoot" trof. Ze zou me beter begrijpen dan veel anderen als het om de telefoontjes zou gaan, vermoedde ik. 'Do you want to share it or not?', gaf ik haar beleefd de kans om zich open te stellen, al had ze ook de optie om het voor zichzelf te houden.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 10/15/2018 05:53 PM

Florence
Ik trok even een wenkbrauw op toen James alsnog tegen me inging en zei dat hij de bank zou pakken. Wat dat betreft was ik tegenspraak niet echt meer gewend, maar dat wilde niet zeggen dat ik me dan ook zomaar gewonnen zou geven. 'As it is my house, it's my rules.' zei ik dan ook voor ik ook mijn bord van de salontafel pakte en een frietje in mijn mond stak. Einde discussie. Tijd voor eten en een ander gesprek. Ik had net mijn vis in stukjes willen snijden toen ik ook zijn beltoon hoorde en van mijn bord opkeek naar James. 'Do you want me to pick up?' vroeg ik toen ik merkte dat hij bevestiging bij me zocht, maar op dat moment hield de beltoon al op. Toch boog ik me naar de salontafel toe om het toestel op te pakken en via verschillende opties probeerde te kijken of ik misschien het telefoonnummer kon achterhalen in plaats van de vage titel "Unknown". Dat lukte echter niet dus zette ik de telefoon toen maar uit voor ik me voorover boog en hem terug op de tafel legde. Zo hoefde James zich in ieder geval niet druk te maken over telefoontjes. Dat was wel weer iets voor de volgende dag. Terwijl ik weer overeind kwam, begon James te praten, legde hij me uit waar de hele situatie met Emily vandaan kwam. Ook dat was niet iets wat ik gewend was; mensen die hun verhaal bij me kwijtwilden. Meestal vonden mensen me te kil en afstandelijk om zoiets te doen, dus het verbaasde me dan ook enigszins dat James wel zijn hart bij me wilde luchten. Misschien zag hij dit ook wel als iets zakelijks wat hij kwijt moest. De dag ervoor hadden we immers ook al kort over Emily gesproken en toen had ik er zelf naar gevraagd, tot op zekere hoogte. Ergens wilde ik hem zeggen dat hij me dit alles niet hoefde te vertellen, maar wie was ik om hem tegen te houden? 'No. No, not at all. I think it shows that you care and that you're capable of loving someone. I would hardly call that a weakness.' schudde ik mijn hoofd op zijn vraag. Nee, dat was waarschijnlijk wel het tegenovergestelde van zwakte. Een facade ophouden, je groot houden omdat je bang was kwetsbaar te zijn was veel eerder een zwakte te noemen en dat was precies wat ik deed. Ik luisterde naar wat hij daarna zei en had net een frietje in mijn mond gestoken toen James me een nieuwe vraag stelde en ik merkte dat hij me aankeek. Het was een onschuldige vraag, maar tegelijkertijd ook erg diep. 'I do...' kon ik in eerste instantie alleen maar zacht uitbrengen voor ik slikte en wat rechter ging zitten. 'All too well.' knikte ik terwijl ik zijn blik even vasthield en daarna mijn ogen neersloeg. Nee, dat gevoel kende ik maar al te goed. Mijn hele verloving kon je op die manier beschrijven. Mijn hoofd had gezegd dat het verstandig was geweest, dat het was wat mijn moeder van me verwacht had en dat het me goed zou doen om iemand te hebben om voor thuis te komen, maar mijn hart had altijd geweten dat het verkeerd was. Ik was niet verliefd geweest op Carter. We waren op sommige vlakken te verschillend geweest en op anderen juist weer te erg hetzelfde en vanaf moment één waren er botsingen geweest, maar toch had ik zijn aanzoek geaccepteerd en hadden we de verloving drie jaar volgehouden. Dat had op zich al genoeg gezegd. Een verloving tussen twee mensen die van elkaar hielden duurde niet zo uitzinnig lang. Het had nooit moeten zijn en dat had mijn hart altijd al geweten, maar toch had ik er niet naar geluisterd en mezelf drie jaar lang voor de gek gehouden.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 10/15/2018 05:17 PM

James:
Onbewust was ik bevroren bij het gaan van de bel. Het hele onderduik gebeuren was niet voor me weggelegd. Het ging zó tegen mijn natuur in. Het scheelde dat Florence al voorspelde dat het waarschijnlijk het eten zou zijn. Stom dat ik daar niet aan gedacht had. Met een paar keer diep in- en uitademen leek de meeste spanning verdwenen te zijn en kon ik me weer bewegen. Ik pakte de blouse en deed de knoopjes dicht. Het jasje wat ik had gedragen, liet ik uit. Het was lekker warm in de kamer en bovendien was ik al overdressed. Toen ze in de keuken begon te rommelen en de geur van gebakken vis zich door de kamer verspreidde kwam ze terug op de beddenkwestie. 'I meant it too... I'm completely fine with sleeping on the couch.', verzekerde ik haar. Ik kon alleen hopen dat ze snel op zou geven, hoewel ze daar niet het type voor was. Er was vandaag te veel gebeurd om daar ook nog eens ruzie over te maken.
Ik had algauw het bord van de salontafel gevist en was net begonnen toen ik mijn telefoon begon te trillen in mijn broekzak. Nog geen seconde later galmde ook de beltoon door het appartement heen. Ik haalde het toestel tevoorschijn en keek naar de afzender. 'Unknown', zei ik hardop terwijl ik besluitloos naar het scherm staarde. 'There is a big chance that it's Emily, but... What if it is somebody else?', vroeg ik terwijl ik naar bevestiging zocht bij Florence. Het lukte mezelf om het apparaat los te laten en op de tafel te leggen, ook al ging de beltoon vrolijk verder. Nee, misschien kon ik beter niet opnemen. 'I believe Emily never really said goodbye to the two of us... as in a relationship. And maybe me neither', gaf ik eerlijk toe. 'After I broke up with her when she was unfaithful...', probeerde ik een verklaring te geven. 'We kept living together for weeks, maybe months. I couldn't send her back to her parents, I refused to know anything about her lover or onenight stand or whatever it was... But she had no place to go.', zei ik tegen haar. Ik pikte een frietje van het bord en at deze op. 'I bet you must think how weak I am, don't you?', probeerde ik het luchtig te houden met een lachje. 'After all that time, I still not want to hurt her. She's so vulnerable.', herhaalde ik. Het was iets wat ik de dag ervoor ook al aan haar had duidelijk gemaakt. 'You know that feeling?', vroeg ik aan haar voor ik verder ging. 'That feeling of your head and your heart wanting to go in opposite directions?', vroeg ik terwijl ik haar aankeek.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 10/15/2018 04:41 PM

Florence
Toen ik terug de kamer in was gelopen, was mijn blik enige tijd blijven hangen op het ontblote bovenlichaam van James waardoor mijn gedachten even met me aan de haal gingen. Gelukkig leek hij zelf ook te ver in gedachten verzonken om er iets van te merken en kreeg ik het pas voor elkaar om mijn blik los te maken toen ik me in de fauteuil had laten zakken en hij mij ook echt opmerkte. Ik sloeg mijn ogen neer en nam snel een slok thee, in de hoop dat mijn starende blik van eerder misschien onopgemerkt zou blijven. Echter klonk nog geen seconde later de bel weer waardoor ik mijn mok iets te hard om nonchalant over te komen op de salontafel zette en weer opveerde uit mijn stoel. 'That must be the food.' zei ik waarna ik naar de voordeur liep om inderdaad de fish and chips in ontvangst te nemen. Ik deed er iets langer over dan normaal, zoekend in mijn portemonee naar fooi voor de bezorger, zodat ik James ook de tijd kon geven zich op zijn gemak weer aan te kleden. 'Thanks..' mompelde ik tegen de bezorger voor ik de deur achter me sloot en de keuken in liep om alles op borden te kunnen verdelen. 'And I meant it, by the way. You'll take the bed.' zei ik toen ik met de borden de woonkamer weer inliep en deze op de salontafel neerzette - ik gebruikt de eettafel nauwelijks. Voor ik me om was gaan kleden had ik zijn woorden nog wel gehoord, maar er niet echt meer op gereageerd dus dat deed ik dan nu maar. Er was geen situatie mogelijk waarop hij, mijn baas, op de bank zou slapen terwijl ik zelf in bed zou liggen. De bank was niet geheel oncomfortabel en met mijn waardeloze slaapritme maakte het werkelijk niet uit op wat voor ondergrond ik sliep; de nachten waren toch wel kort en over het algemeen ook niet al te best. Waarschijnlijk dat ik hem de volgende ochtend ook minder zou storen als ik naar de gym zou gaan want als hij in de slaapkamer sliep, hoefde ik niet langs de plek waar hij sliep te lopen. Ik nam weer plaats in de fauteuil waar ik eerder gezeten had en trok mijn benen op in kleermakerszit. Ik had twee dergelijke fauteuils in de woonkamer staan en eigenlijk waren ze asociaal groot, maar ze zaten zo ontzettend fijn. De inrichting van mijn woning had ik nooit echt belangrijk of interessant gevonden, omdat ik altijd geweten had dat ik er niet veel zou zijn - het grootste deel van het jaar was ik altijd uitgezonden geweest en vrije weken waren vaak bij mijn ouders of ex-verloofde doorgebracht - maar het enige wat ik wel graag had gewild, waren comfortabele stoelen. Eigenlijk had ik ze samen met mijn ex gekocht met het doel ze te gebruiken wanneer we samen zouden gaan wonen, maar dat stadium hadden we nooit gehaald, niet echt in ieder geval. Ik hield even een hand voor mijn mond toen ik moest geeuwen en zuchtte lichtjes. Ik had van te voren niet in kunnen schatten dat deze baan me ook moe zou kunnen maken. Natuurlijk was het lichamelijk werk en deed ik de hele dag niets anders dan staan en lopen, maar ik had niet verwacht dat het echt vermoeiend zou zijn, want een velddag in oorlogsgebieden had me niet hetzelfde gevoel gegeven. Misschien dat ik daar ook wel teveel op adrenaline geleefd had, want de shifts die ik gedraaid had, waren niet bepaald kort te noemen. Ik hoopte dan ook maar dat ik die avond wel fatsoenlijk zou kunnen slapen, al achtte ik de kans klein.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 10/14/2018 08:23 PM

James:
Ik kon niet anders dan het flesje bier aannemen met een glimlach. 'Thank you. Really, I couldn't have done this without you and your collegues.', zei ik tegen haar. Het was niet niks wat we voor elkaar gekregen hadden. Ik bracht het flesje naar mijn lippen en nam een klein slokje. Een gekoeld biertje, heerlijk. Ik pakte het wel vaker na een dag werken, even ontspannen. Ik leunde ontspannen tegen het keukenblad aan toen Florence liet vallen dat ik het bed zou nemen vannacht. 'No I won't. The couch is fine. I slept there before, they're fine, really.', probeerde ik tegen haar in te gaan. 'I can't keep you out of your own bed. That would be ridiculous.', protesteerde ik, al betwijfelde ik hoeveel effect het zou hebben. Zover ik Florence in de afgelopen twee dagen had kunnen polsen, was ze een pittige tante die niet zomaar over zich heen liet lopen. Ik had direct met Emily gebroken toen ik erachter was gekomen dat ze vreemd ging. Echter had ik het niet over mijn hart kunnen verkrijgen dat ze op straat zou belanden. Ze had een poosje bij me ingewoond. De band met haar ouders was slecht, daar had ze gewoond voor we een relatie hadden gekregen en kon ze eigenlijk niet naar terug. Ik had niet willen weten hoe goed de band was tussen haar en haar nieuwe "liefje". Al was het bij die ene keer gebleven, kon je iemand nog wel vertrouwen op haar ogen dat het niet nog eens zou gebeuren? Hield ze wel genoeg van je? Kennelijk niet. Schijnbaar miste er in haar ogen toch iets in onze relatie. Ik had nog teveel om haar gegeven om haar de deur te wijzen. Het was erop neergekomen dat ik weken op de bank had geslapen terwijl zij comfortabel in het bed lag tot ze huisvesting gevonden had. Zodra ze erin had gekund, had ik haar alleen nog geholpen om al haar spullen op de stoep te krijgen. Ik had haar getolereerd in die tijd, maar niet meer dan dat. Het afstand nemen had daarna pas gekund. Ze had nog teveel door mijn hoofd gespookt, ze was te dicht bij me in de buurt geweest, ik gaf nog teveel om haar om mijn woorden van afscheid ook te verwerken. Mijn hoofd was er klaar mee, maar mijn hart had er anders over gedacht. En nog steeds... ik had een zwak voor haar. Hoe vaak nam ik toch niet de telefoon op als ik een vermoeden had dat het Emily was die belde? Waarom deed ik het nog? Om haar stem te horen? Ik vertelde mezelf zo vaak dat het over was... Toen ik weer op keek, kwam ik erachter dat ik had gemist dat Florence even de kamer uit was gegaan. Nu ik terug dacht, had ze wel iets gezegd, maar waren haar woorden langs me heen gegaan. Ik besloot van het moment gebruik te maken om mijn kogelvrije vest uit te trekken en stond nog met ontbloot bovenlijf in gedachten toen Florence weer binnen kwam. Blijkbaar had zij ook de tijd gebruikt om zich om te kleden. 'There you are', wist ik mompelend uit te brengen terwijl ik naar de blouse reikte die ik had uitgetrokken. Het waren voornamelijk werkkledij die in de extra tas zaten. Je kon het als minister van Binnenlandse Zaken niet maken om met vuile of gekreukte kleding aan te komen. Dan maar een wat minder gemakkelijke avond. Ik had ook geen zin om de tas te doorzoeken naar iets gemakkelijkers. Dit voldeed eigenlijk ook prima, alleen net iets te chique.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/24/2018 02:39 PM

Florence
Ik zette voor mezelf de waterkoker vast aan en opende daarna de koelkast om voor James een flesje bier te pakken. Het flesje opende ik aan de rand van het aanrechtblad - iets wat ik in Irak van collega's had geleerd, maar behoorlijk wat oefening had gekost - voor ik deze over het blad naar hem toe schoof. 'I believe you've earned that today.' glimlachte ik voor ik voor mezelf een kop thee in schonk. Toen hij aangaf dat hij inderdaad honger had, viste ik mijn telefoon uit mijn broekzak en bestelde fish and chips. Dat lustte iedereen wel en om eerlijk te zijn verlangde ik ook wel naar iets zouts en vettigs. 'No, absolutely not. It's already taken care off...' schudde ik mijn hoofd op het moment dat hij zei te betalen. Nee, ik werkte niet voor niets. Ik zou gewoon betalen, had dat eigenlijk al gedaan tijdens het bestellen. 'Oh, and you'll take the bed tonight. I'll sleep on the sofa.' zei ik er maar meteen achteraan, voor hij het nog andersom voor zou stellen. Nee, ik wilde niet dat ik "vertroetelt" werd. Daar hield ik niet van. Ik kon op mijn eigen benen staan, mijn eigen boontjes doppen en had niemand nodig om voor me te zorgen. Daarnaast was hij nog altijd mijn baas, ook al was het nu geen werktijd meer en had hij gezegd dat ik ook maar gewoon moest doen alsof ik op dit moment niet meer voor hem werkte. Maar daar zat hij fout. Op dit moment werkte ik namelijk nog wel voor hem. Hij was nog altijd mijn verantwoordelijkheid. Als er iets zou gebeuren, moest ik nog altijd voor zijn veiligheid zorgen en dat veranderde niet omdat het toevallig na kantooruren was. Het was misschien niet zoals hij zou willen, maar het was nu eenmaal zo. Ik legde mijn handen even rond mijn warme mok thee terwijl ik wat op het aanrecht leunde. Ik was moe. Het was een lange en intensieve dag geweest, mijn hele lichaam deed pijn van het constante staan en lopen, maar ik had niet het idee dat ik vroeg zou kunnen slapen. Ik wilde meer weten over vandaag, wilde weten wat er precies gebeurd was en waarom. Daarnaast wilde ik meer over James weten, moest ik meer over hem weten zodat ik na kon gaan hoeveel gevaar hij daadwerkelijk liep. Het zou weer een korte nacht worden. Dat was zeker. 'If you don't mind, I'll just quickly get changed. I think after today you too know how uncomfortable bulletproof vests are.' zei ik tegen James met een lachje voor ik naar mijn slaapkamer liep. Onderweg haalde ik het pistool uit mijn broekband en maakte het magazijn leeg. Eenmaal in mijn kamer opende ik mijn garderobekast en ging door mijn knieën zodat ik bij de kluis kon waar ik het pistool neerlegde. Het pistool uit mijn enkelholster legde ik ook neer voor ik de kluis weer vergrendelde en me om begon te kleden. Eerst gingen mijn schoenen uit - de hele dag staan en lopen was niet ideaal, maar al helemaal niet op hakken - en daarna mijn blazer, blouse en kogelwerend vest. Iedere avond opnieuw voelde het als een verademing wanneer deze lagen uit waren. Gedurende de dag merkte je de restricties van de kleding niet echt, maar als het eenmaal uit was, voelde ik me tzeker een paar kilo lichter - wat ik waarschijnlijk ook was door het gewicht van het vest. Ik trok een strakke, gestreepte tanktop aan met een losvallend zwart vestje en een losvallende zwarte broek. Normaal gesproken zou ik sportleggings en een oversized capuchontrui of iets dergelijks aan doen, maar dat kon moeilijk met je baas in huis, toch? Mijn haar maakte ik los uit de strakke knot waar het de hele dag in had gezeten voor ik het losjes vlechtte - ik droeg het nooit los. Het was niet praktisch en ik voelde me er altijd kwetsbaar door, te vrouwelijk. Bang om mijn autoriteit erdoor te verliezen - en terug de woonkamer in liep. Ik pakte mijn mok thee op en liep naar de woonkamer waar ik me in een van de fauteuills liet zakken nadat ik naar James gebaart had dat hij het zich ook gemakkelijk moest maken.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/22/2018 08:39 PM

James:
'Yes, thank you.', bedankte ik haar toen ze vroeg of ik iets wilde drinken. 'What you have, it is all good.', zei ik tegen haar. Ik lustte de thee, koffie en bier. Ze hoefde voor mij niet per se iets te maken of iets nieuws open te maken of bier koud te zetten. Ik paste me graag aan de situatie aan. 'Take what's the easiest for you', zei ik tegen haar. Ondertussen liet ik mijn blik vrij in de ruimte. Het was een heel simpel appartement met precies alles erop en eraan wat iemand nodig had. 'Yes, I am', antwoordde ik toen ze vroeg of ik honger had. Ik had er tot nu toe niet bij stil gestaan, omdat ik veel te druk was geweest met de schietpartij en de mensen eromheen dan aan mezelf te denken. 'No, no, it's fine.', zei ik vlug toen ze vroeg of ik het erg vond dat ze wat zou bestellen gezien ze bijna niks in huis had en een verschrikkelijke kok was. Niet iedereen kon een keukenwonder zijn. Ik hield het zelf meestal ook gemakkelijk en redelijk basic, ik had al genoeg verplichte etentjes met luxe. 'Anything simple is good enough.', stelde ik voor. 'I'll pay', zei ik tegen haar. Dat was wel het minste wat ik voor haar terug kon doen als ik hier een nacht zou verblijven. Daar zouden we het sowieso nog over moeten hebben. Het leek me niet logisch dat ze me op de tweede dag dat we elkaar kenden met bovendien een werkrelatie samen in één bed zouden liggen. Het leek me daarom beter dat ik op de bank zou liggen, die er eigenlijk nog vrij comfortabel uit zag. Het kon vast niet zo erg zijn als het slapen in een vliegtuig, dat waren toch vaak mijn slechtste nachten.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/16/2018 08:58 PM

Florence
Ik schudde direct mijn hoofd op het moment dat James zei dat hij ook een hotelkamer kon boeken, dat de situatie ook voor mij oké moest zijn. Geen sprake van. Als ik dat zou laten gebeuren en er zou ook maar iets mis gaan, hoe klein ook, had ik straks het hele politiekorps en het Ministerie van Binnenlandse Zaken op mijn nek en daar had ik absoluut geen zin in. Dan zou ik het leger echt nooit van mijn leven meer terug zien. 'No, it's perfectly alright. Don't worry.' zei ik met een lichte glimlach waarna ik de tas met zijn reserve-kleding op de grond naast het keukenblok zette. 'Well... I am not certain that anything is truly wrong, but it didn't look or feel right. It's better to be safe than sorry, right?' vervolgde ik. Hopelijk zouden we de volgende morgen meer weten, maar ik vertrouwde het simpelweg niet. Waarom had de agent die bij James' huis had moeten staan er niet gestaan? Was de donkere figuur die ons tegemoet was komen lopen toevalig geweest of had die iets te maken met het papier op de voordeur? Er waren gewoon teveel onzekerheden geweest en het was mijn taak om daarbij James te beschermen. Ik keek op toen James zijn hand op mijn schouder legde en keek hem even aan voor er een glimlach rond mijn lippen verscheen. Het was lief dat hij dat zei, want dat hoefde hij natuurlijk niet te doen, maar het was wel een goed teken voor onze onderlinge band. Toen hij echter zei dat ik nu gewoon moest doen wat ik altijd deed en moest relaxen, sloeg ik mijn ogen neer. Ik kon me niet eens herinneren wanneer ik me voor het laatst echt ontspannen had, wanneer ik voor het laatst even niets aan mijn hoofd had gehad en het daadwerkelijk rustig aan had kunnen doen. Dat laatste lag misschien ook wel aan mezelf, omdat ik me altijd maar bezig bleef houden. Ik had extra shifts op me genomen, had na werktijd thuis nog doorgewerkt en ging in het weekend vaak ook nog vrolijk door. Ik reageerde daarom ook niet meer in woorden op wat hij had gezegd, al beloofde ik mezelf wel dat ik echt zou proberen om hem bij zijn voornaam aan te spreken, vooral omdat hij daar zelf zo op gebrand leek. 'Can I get you anything to drink? Tea? Coffee? Beer?' vroeg ik dan ook terwijl ik de keuken in liep, al kostte dat me maar een stap. Mijn appartement was namelijk niets anders dan klein. De keuken, woonkamer en eetkamer waren één open ruimte, met drie deuren; de voordeur waardoor we binnen waren gekomen, de slaapkamerdeur en de badkamerdeur. Het was klein en onpersoonlijk. Er hingen geen foto's van mezelf of familieleden. Er was eigenlijk amper aan te zien dat er daadwerkelijk iemand leefde. 'Are you hungry? Would you mind if I order some food? I would cook, but I don't think there's anything in the fridge and well... It's probably for the better as I am a horrible cook and rather than protecting you I might kill you with food poisoning...' vroeg ik met een klein lachje bij de laatste opmerking terwijl ik een kastje open en daar glaswaren uit haalde voor ons beiden. Nee, dat zou wat zijn, al was het misschien nog niet eens zo'n heel vergezocht idee. Ik kon absoluut niet koken. Thuis had het eten altijd klaargestaan, op school en in het leger werd er altijd voor je gekookt en ik had gewoon nooit mijn best gedaan om het te leren - waarom zou ik? Het was niet alsof ik ooit vrienden over de vloer had die bleven eten. Het hielp ook niet dat ik bijna nooit etenswaren in de koelkast had staan en dat ik ze altijd vergat als ik wel eens boodschappen had gedaan. Ik had het hele perfecte huisvrouwen-idee al heel vroeg uit mijn hoofd gezet, tot grote teleurstelling van mijn moeder.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/16/2018 08:27 PM

James:
Ik had met een glimlach de chauffeur en Florence bedankt toen ze lieten weten dat ze van mening waren dat ik het goed gedaan had. 'You too, I couldn't do this without you', zei ik eerlijk. Zonder de chauffeur had ik een ordinaire taxi moeten regelen met joost weet wie daar in zit of had ik zelf moeten rijden. En zonder Florence... ondanks ik haar regelmatig kwijt geweest was, had ze haar taak perfect uitgevoerd samen met de versterking die ze had opgeroepen. Ik mocht er niet over klagen gezien zij het mede mogelijk gemaakt hadden dat ik zo lang had kunnen blijven, dat ik met de mensen had kunnen praten en vooral dat de mensen zelf ook wat veiliger waren.
Ik had op mijn gemak op de achterbank gezeten toen we de straat inreden toen Florence begon te praten. Ik fronsde mijn wenkbrauwen en het eerste wat je reactie is, is kijken naar je huis. Die leek zo van een afstand in orde. Echter werd me algauw opgedragen dat ik er niet heen moest kijken. Ik had geen idee of ze iets te horen had gekregen of dat haar ogen zoveel beter waren dat haar iets vreemds opviel, maar ik vertrouwde haar. Zodoende wendde ik mijn blik af, hoeveel moeite me dat ook kostte om te luisteren naar haar volgende woorden. 'It's okay', stelde ik haar gerust toen ze zich verontschuldigde dat ik niet naar huis kon vanavond. Het was nu eenmaal niet anders en geen van ons kon er iets aan doen. Eenmaal aangekomen op het nieuwe adres volgde ik de instructies van Florence op. Algauw liet ze blijken dat we bij haar thuis waren. 'It doesn't matter for me, but is it allright for you? I mean... I can book a chamber in a hotel?', stelde ik voor. In het buitenland zat ik zo vaak in een hotel, dat was nu eenmaal het meest gemakkelijke. 'I'm glad you brought me here instead of to my house if there is anything wrong.', zei ik tegen haar. Ik zette een stap dichter naar haar toe en liet mijn hand rusten op haar schouder. 'I won't be a nuisance', beloofde ik haar. Als het moest kon ik algauw opgaan in de achtergrond. 'Relax, you're home. I know that you work for me, but not now. You're shift is over.', zei ik tegen haar. 'That means no sir, but calling me James, relaxing and do the things you would always do.', zei ik tegen haar. Als ik iets vervelend vond is het dat iemand zich voor mij aanpaste in zijn/haar eigen omgeving. Zeker als ik merkte dat er al een licht gespannen/ongemakkelijke sfeer was.

29, female