ORPG] How we need that security!

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/09/2018 04:52 PM

James:
Ik keek naar haar en knikte op haar antwoord. Ik wist precies waar ze het over had. Er waren nachten die doorgehaald werden, nachten waarin tot in de vroege uurtjes vergaderd werd als men er niet uit kwam, nachten waarin je de slaap niet kon vatten door de adrenaline die nog door je lichaam jaagde van de bezigheden eerder op de avond, nachten met zorgen, genoeg redenen om maar kort of zelfs niet te slapen. 'The offer still stands if you might need it another time.', zei ik tegen haar met een vriendelijke glimlach.
Ik keek even toen ze haar koffie weer vlug neerzette en in haar jasje greep. Mijn blik viel onherroepelijk naar beneden waar ik een vuurwapen aan haar riem zag hangen. Was dat écht nodig? Was het risico wat we liepen zo groot? Het liefst had ik zo min mogelijk met wapens en geweld te maken, maar even begon ik daaraan te twijfelen. Zou het nuttig zijn om zelf ook een beetje te kunnen richten, mocht het ooit nodig zijn en een vuurwapen binnen handbereik was? Ik werd pas weer wakker geschud toen ze me aansprak, wat er tevens voor zorgde dat mijn blik los kwam van het wapen. 'James, it's James for you.', mompelde ik nog half in gedachten toen ze me met "sir" aansprak. Ik nam haar kaartje aan en knikte voor ik haar gegevens direct ook in mijn telefoon zette. Dat ging een stuk sneller als ik haar daadwerkelijk nodig zou hebben. 'I ehh...', begon ik wat ongemakkelijk voor ik haar kort aan keek en mijn blik weer ging naar de plek waar het pistool achter haar jasje verstopt zat. 'I mean..', begon ik opnieuw, al kon ik de juiste woorden zo gauw niet gevonden krijgen. 'Is that really necessary?', vroeg ik terwijl ik uiteindelijk maar wees naar de plek aan haar riem. 'I mean... is the risk so great to be attacked? Do I have to know something about my security if it's in danger at this moment?', vroeg ik aan haar terwijl mijn wenkbrauwen wat omhoog gingen. Het was nogal een omslag om van geen bodyguard naar een bodyguard te gaan en al helemaal om er de dag erop achter te komen dat deze bewapend was. Wist zij iets wat ik niet wist? Moest ik ook ergens rekening mee houden? 'I would appreciate it that we can be open to eachother if there would be any danger.', zei ik tegen haar terwijl ik haar serieus aan keek. Ik vond het maar een akelig idee als ze meer zou weten dan ik. Ik was zelf ook graag voorbereid op eventueel gevaar.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/09/2018 04:38 PM

Florence
Ik had me net even in iemands bureaustoel laten neerzakken toen ik de liftdeuren openhoorde gaan en James zag verschijnen. Ik stond dan ook meteen op, in deze beweging mijn koffie ook op het bureau zettend, en knikte even als begroeting. 'Good morning, sir.' glimlachte ik, verder niet reagerend op zijn opmerking over mijn vroege komst en compleet vergetend wat hij me de avond ervoor gevraagd had. Echter vroeg hij daarna al snel naar mijn nachtrust waarna ik mijn schouders ophaalde. 'Not particularly, but I suppose I'm used to it. Sleep is a luxury when you serve your country.' beantwoordde ik zijn vraag waarbij ik mijn armen lichtjes over elkaar sloeg. Hij zou misschien ook wel begrijpen wat ik bedoelde, aangezien hij zelf ook zijn land diende ware het niet op een andere manier dan dat ik dat had gedaan. Door zijn voorstel schoot er een verbaasde wenkbrauw omhoog. Het was erg lief, maar dat was toch niet nodig? Ik was het gewend en zou eigenlijk ook niet anders willen. Ik was te onafhankelijk. In een gezin met alleen maar mannen had ik al jong geleerd om mijn eigen boontjes te doppen en zelf mijn zaakjes te regelen. Ik had niemand nodig en deed dan ook het liefst alles zelf en op mijn manier - misschien wel de voornaamste reden dat mijn verloving stuk was gelopen, al waren er misschien wel honderden factoren te benoemen die ook aangaven waarom het nooit zou hebben gewerkt. 'That is a very kind offer, but I cannot accept. I am quite happy taking the Tube, so thank you, but it is not necessary.' bedankte ik hem dan ook voor ik mijn koffiebeker weer oppakte en een slokje nam. 'Oh, sir, I forgot yesterday, but here's my card. If anything happens and you wish to contact me, my phone number is on there. Don't be afraid to call me.' zei ik toen het me ineens te binnen schoot terwijl ik mijn koffie weer neer had gezet en aan de zakken van mijn blazer voelde waar ik mijn visitekaartjes in hemelsnaam had gelaten. Uiteindelijk vond ik ze in mijn binnenzak en terwijl ik deze eruit probeerde te frunniken, maakte ik mijn zij zichtbaar en daarbij ook het pistool dat ik daar in mijn broekband gestoken had. - iets waar ik niet eens meer bij nadacht omdat het als een tweede natuur was dat ik iets dergelijks bij was en me met enige regelmaat onveilig voelde als ik het niet bij had. 'Here you go.' zei ik toen ik het voor elkaar had gekregen om er een kaartje uit te krijgen en deze naar James toe stak. Ik streek mijn blazer weer netjes glad en pakte mijn koffiebeker op. 'I will not hold you up any longer. I believe you have a rather busy day.' glimlachte ik waarna ik nog een slok koffie nam. Nee, de rest van de dag was het de bedoeling dat ik zo ontzichtbaar mogelijk was en niemand tot last zou zijn. In mijn oortje gingen alle meldingen ondertussen maar door. Ambulance daarheen. Agenten in burger hier. Brandweerwagens naar een flat. Het was haast een gerustelelnd gebrabbel aan het worden. Het liet me weten dat ik niet alleen was, maar ik was ook blij dat ik me niet in die hectiek hoefde te mengen. Niet zolang er geen relevanten meldingen voor ons waren.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/09/2018 04:11 PM

James:
Sinds Florence naar huis gegaan was, had ik de televisie aan gezet en had ik met een biertje op de bank gezeten om van een vrije avond te genieten. Reglematig stonden deze ook vol gepland en dat zorgde ervoor dat elke vrije avond een klein feestje was. De volgende dag zou me weer gewoon een vol programma te wachten staan, waardoor ik toch op tijd naar bed was gegaan.

De volgende morgen werd ik op dezelfde tijd opgehaald als dat ik al werd, al werd ik ditmaal begeleid door de bodyguard die de nacht voor mijn huis had gewaakt. De autorit zou voor hem het einde betekenen van zijn dienst, waarna hij zijn bed in zou kunnen duiken terwijl de rest van de wereld ontwaakte. Ik groette hem voordat ik de auto uit stapte en mijn weg vervolgde naar kantoor waar ik Florence al aantrof. 'Goodmorning, miss Palmer. You are early after tonight.', zei ik tegen haar terwijl ik even bleef staan. Het was mijn gewoonte om bij binnenkomst een kort praatje te maken met de mensen die ik tegen kwam voor een goede sfeer op de werkvloer. Even bekeek ik haar goed waarna ik toch een paar wallen onder haar ogen spotte. 'Did you have a good night sleep?', informeerde ik en wachtte even op antwoord. 'Is it an idea that if it ever again get's so late because of work or whatever the reason may be, that I ask my driver to bring you home?', stelde ik voor. Als ze me terug naar huis begeleidde betekende dat dat ze op zijn minst met het openbaar vervoer zou moeten reizen tot het kantoor om vanuit daar met de auto verder te rijden - oftewel ze reisde naar de andere kant van Londen met het openbaar vervoer.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/09/2018 01:48 PM

Florence
Ik had even geknikt bij de opmerking van James waarmee hij aangaf dat ik tot actie over mocht gaan wanneer ik dacht dat dat nodig was, ook zonder zijn toestemming. Het was in ieder geval fijn dat hij me dat vertrouwen gaf, want dat was toch wel belangrijk in dit vak. Als hij me niet zou vertrouwen, kwamen we nooit ergens. 'I assure you that they had nothing to do with my arrival.' lachte ik nogmaals. Op zijn volgende reacties had ik niets meer gezegd, slechts geknikt en kort geglimlacht, na de initiële verbazing, toen hij uitsprak dat hij niet van me verwachtte dat ik hem alles zou vertellen, dat hij ook niet ieder detail van mijn leven hoefde te weten, maar dat hij er voor me was als ik iemand nodig had om mee te praten. 'Thank you, si- ... James. Thank you.' zei ik dan ook terwijl ik hem even aan had gekeken voor mijn blik doorgleed naar de klok. Het begon al laat te worden en ik zou nog enige tijd moeten reizen voordat ik thuis was terwijl mijn wekker weer vroeg zou gaan. 'I should go. I have intruded on your personal time long enough. I will see you again in the morning. Good night, sir.' zei ik waarna ik opstond en mijn lege glas op de salontafel zette. De formaliteit was er toch weer ingeslopen, maar misschien was dat ook wel gepaster? Ik begreep wel waarom hij zou willen dat ik hem met zijn voornaam aansprak, maar het was eigenlijk niet zoals het hoorde, al kwam de mening waarschijnlijk ook weer voort uit mijn eerdere beroep. Daar bestonden voornamen niet voor je meerderen. Ik had mezelf uitgelaten, nog even geknikt naar de agent voor de deur en het tweetal agenten dat in een auto gestationeerd was verderop in de straat voor ik naar het dichtstbijzijnde metrostation was gewandeld.

De volgende morgen was ik al vroeg op kantoor. Ik had weinig slaap meer kunnen pakken die nacht omdat ik me simpelweg klaarwakker had gevoeld tegen de tijd dat ik thuis was geweest waardoor ik dan ook extreem vroeg naar de gym was gegaan en tegen de tijd dat ik daar mee klaar was geweest was het alsnog maar zes uur geweest. Bij uitzondering had ik dan ook geprobeerd om thuis te ontbijten, maar omdat ik altijd maar amper thuis was, was er ook nauwelijks eten in huis te vinden. Dus om kwart over zes had ik dan ook besloten om maar vast naar het werk te vertrekken. De underground was nog stiller dan normaal en de plek waar ik normaal ontbijt haalde was nog gesloten. Om de hoek van het Ministerie van Binnenlandse Zaken zat gelukkig wel een koffietentje die al open was en daar at ik dan ook snel wat voor ik naar kantoor vertrok. Op de beveiliging na leek het daar behoorlijk uitgestorven, maar dat gaf mij mooi de kans om het hele gebouw nog eens te verkennen en alle mogelijke vluchtroutes te ontdekken. Uiteindelijk was het kwart over zeven tegen de tijd dat ik op de verdieping van James' kantoor aankwam waar ik eerst nog maar een kop koffie dronk en ook daar nogmaals een inspectie deed. Ik voelde nog even aan het pistool dat ik die ochtend in mijn broeksband had gestoken. Het voelde toch prettiger om twee wapens bij me te hebben in plaats van de enkele die ik de dag ervoor in een enkelholster had meegenomen. Zo voelde het toch alsof ik beter voorbereid was. De afdeling was voor mijn gevoel toch wel erg stil, zo stil dat ik er lichtelijk nerveus van werd, dus deed ik mijn oortje maar vast in waardoor ik al snel in connectie stond met de Metropolitan Police en de verschillende oproepen die over de radio werden uitgesproken als white noise in mijn oor klonken en me daarmee weer wat kalmeerde. Ik hield niet van extreme stilte. Het gaf teveel kans tot nadenken en bracht altijd weer een gevoel van eenzaamheid met zich mee - een emotie die me maar al te bekend was helaas. Ik liep wat heen en weer over de afdeling en besloot toen maar om nog een kop koffie te maken. Ik was korte nachten zeker gewend en over het algemeen deed het me niet zo heel veel, maar ik merkte dat ik er deze ochtend toch wat moeite mee had. Hopelijk zou het gedurende de dag minder worden.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/08/2018 08:21 PM

James:
Ik had de opmerking over kwetsbare mensen maar genegeerd. Ik zag Emily niet zozeer als een gevaar, eerder als een vervelende bromvlieg of mug die je maar niet te pakken kreeg. Ik wist nog niet wat ik ermee zou doen. 'That's fine. But if there is an emergency, don't hesitate to take action, without my permission too... We have to trust eachother and the first days will be awkward. As always when you get to know somebody new.', benadrukte ik bewust. Niet omdat ik haar niet zou willen vertrouwen. Ik vond het altijd ongemakkelijk om direct met mensen om te gaan die je niet kende of ermee in gesprek of nog erger, in onderhandeling te moeten gaan.
Ik kon niet anders dan meelachen toen ze zei dat ze zeker gekwalificeerd was en al helemaal toen ik mijn vrienden erbij betrok. 'It would not be the first time that they arranged something for the fun.', zei ik hoofdschuddend om het iets te verduidelijken voor haar. Het was een leuke groep, maar ze konden je ook zonder aanleiding in de maling nemen - al deed ik daar zelf bij anderen maar al te graag aan mee. Ik hield wel van een grapje of goede humor. Toen Florence later aan gaf dat ik het zeker mocht vragen, was ik benieuwd naar haar antwoord. Begrijpelijk knikte ik. 'That's young.', zei ik tegen haar toen ze aangaf sinds haar 16e bij het leger te zijn geweest. 'That's a heavy job. If you did that, you're definitely are qualified indeed.', zei ik tegen haar. 'Maybe I can even learn some skills from you', zei ik met een vriendelijke glimlach. 'Yes, I see.', zei ik tegen haar. 'I didn't expected that behind you, but when you know, you can see it.', bevestigde ik. Ik wilde er geen pijnlijk onderwerp van maken, ondanks dat ze zelf aan gaf dat ze sinds vorig jaar niet meer bij het leger zat. Als ze dat kwijt wilde, dan had ze er vast op gehint of had ze het uit zichzelf verteld. Het zou zeker niet het eerste zijn waar ik mijn mond niet over voorbij zou moeten praten. Er waren genoeg geheimen als minister zijnde waar anderen niks van mochten weten. 'I don't have to know all the details of your life, but if you need somebody to talk to, I'm here for you', verzekerde ik haar. Het leek me lastig om zo'n solitair leven als bodyguard te leiden en toch allerlei dingen voor je te moeten houden. Het leek me dat je ontzettend ging lopen piekeren over het leven, over het verleden etc. Niks voor mij. Ik was liever bezig zodat ik daar de kans niet teveel toe zou krijgen. Ik was het dan ook lang niet altijd eens met beslissingen die genomen werden in de politiek, maar ik kon er lang niet altijd iets aan doen. Het zou zeker niet de eerste keer zijn dat ik van een dilemma wakker zou liggen voor (een deel van) de nacht.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/07/2018 11:15 PM

Florence
Ik knikte even op het moment dat James aangaf dat hij zijn ex niet wilde breken, dat ze een kwetsbare persoon was. 'Vulnerable people are sometimes the most dangerous.' mompelde ik, er eigenlijk niet echt over nadenkend, maar dat was puur was ik op een harde manier geleerd had. Ik keek dan ook op toen ik me realiseerde wat ik gezegd had, want dat hielp hem natuurlijk niet. 'But I understand. I of course would never do anything without your permission, but if you want me to report her, I will.' zei ik daarom dan ook met een halve glimlach. Ik begreep namelijk ook waar hij vandaan kwam, maar door mijn eigen ervaringen zat ik in een tweestrijd betreffende deze situatie. Aan de ene kant was het mijn plicht om dit aan te geven - ik had gezworen om alles binnen mijn macht te doen om deze stad veiliger te maken - maar ik was vandaag begonnen bij een nieuwe baas en ik kon dit ook niet zomaar zonder zijn toestemming doen, wilde dat ook niet doen. Nee, als ik iets deed was het out in the open en niet achter de rug van een ander om. Zo was ik niet opgevoed en wilde ik zelf ook niet behandeld worden. Als iemand problemen met me had, had ik liever dat ze dat direct tegen mij zeiden dan zich te beklagen tegenover een ander. Ik kon wel een stootje hebben, moest dat ook wel kunnen, want jezelf staande houden tussen zelfingenomen mannen die zich afvroegen wat je in hemelsnaam op je positie deed, vergde wel een hard schild aan de buitenkant, een dikke huid, maar ook vooral veel wilskracht en doorzettingsvermogen. Het hielp bij dit alles dat ik uit een militaire familie kwam en dat me van jongs af aan verteld was dat het geen zin had om voor dingen te hopen en te wachten; je moest het heft in eigen handen nemen en je uiterste best doen, want anders kwam je er niet. We waren misschien niet het meest liefdevolle gezin geweest, niet het gezin dat gezellig met z'n allen rond de tafel ging zitten voor een gezellig gesprek en een borrel of een goed diner. Wel hadden we allemaal ambities gehad en wisten we ook exact hoe we deze waar zouden gaan maken. Niet dat mijn moeder het eens was geweest met mijn ambities. Die had altijd gevonden dat ik me niet in die mannenwereld van het leger moest storten en had me nu veel liever getrouwd en met een stuk of drie kinderen aan mijn voeten gezien, maar ik had altijd al geweten dat dat het niet was voor mij en nadat ik mijn verloving had geëindigd - volgens haar mijn enige kans op haar droom voor kleinkinderen - en al helemaal na het incident waardoor ik weer in Londen terecht was gekomen - wat volgens haar alleen maar had bewezen waarom ik daar nooit had moeten zijn - hadden we elkaar amper gesproken. Beiden te koppig om onze "fouten" toe te geven. Zij wilde niet toegeven dat ik gelijk had gehad en ik wilde niet toegeven, vooral aan mezelf, dat ik haar pijn had gedaan met mijn beslissingen, maar was ook te kwaad geweest dat ze zijn kant had gekozen, dat ze me niet gelooft had. Het moest ook moeilijk zijn voor haar. Ik was het enige wat ze nog had, maar toch koos ik ervoor om keer op keer mijn leven te riskeren met mijn baan. Ik kon alleen niet doen wat zij wilde. Ik kon simpelweg niet een veiligere baan zoeken. Niet nadat ik hier zo hard voor had gewerkt. Om vervolgens toch maar weer in Londen te eindigen. Iedere keer als ik er weer over nadacht werd ik kwaad, maar dat had geen zin. Ik kon me beter focussen op wat ik nu had en daar iets van zien te maken, iets wat naar mijn idee redelijk gelukt was vandaag.
Door de verbazing en het ongeloof op James' gezicht realiseerde ik me ineens welke fout ik was begaan. Het was niet eens zo zeer de boodschap van wat ik gezegd had - daar leek hij vreemd genoeg weinig problemen mee te hebben - maar meer de bewoording die te onhandig en vaag was geweest. 'Oh! I'm awfully sorry. No! No, don't worry! I'm qualified. I'm definitely qualified.' zei ik hoofdschuddend, maar toch met een lachje. Wat stom ook! Ik lachte nog even iets harder toen hij zijn vrienden erbij haalde. Oh god nee! Ik kon me wel indenken wat mannen onderling grappig zouden vinden en naar elkaar zouden sturen voor nog jaren vermaak, maar dat was absoluut niet waarom ik hier was. 'Yes, of course you may ask.' glimlachte ik waarna ik iets rechter in mijn stoel ging zitten, nog altijd verbaasd over mijn eigen onhandige verantwoording. 'I was military trained. I've been in the army since I was 16.' legde ik dan ook uit. 'Or I was... Until a year ago.' lag op het puntje van mijn tong, maar ik sprak het niet uit. Ik had geen zin om dat ook allemaal uit te moeten leggen en als hij ernaar zou vragen wist ik niet of ik het zou kunnen negeren. 'So you're perfectly safe with me.' glimlachte ik, misschien ook wel om hem te testen, te kijken of hij toe zou happen zoals hij de ochtend ook had gedaan. Toen had ik hem echter een trap na gegeven en nu hadden mijn woorden geen verdere betekenissen. Het was puur om hem te verzekeren dat hij me kon vertrouwen, al begreep ik ook dat je iemands vertrouwen moest winnen en dat dat tijd nodig had.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/07/2018 08:46 PM

James:
Ik keek naar haar toen ze opperde om Emily aan te geven, dat stalken strafbaar was. Het had ergens wel in mijn achterhoofd gezeten, maar nog niet eerder had ik er zo bewust over nagedacht en bij stilgestaan. 'I don't want to break her.', zei ik uiteindelijk. Het was niet mijn bedoeling om haar een extra zetje naar de ondergang te geven. 'She's...', begon ik en bedacht me hoe ik het komende het beste kon verwoorden, 'vulnerable.', zei ik met een lichte frons om te bedenken of het wel het juiste woord was. 'She can be so affectionated with something...', vervolgde ik terwijl ik voor me zag hoe ze met de pup in het asiel stond. Ja, er had een poosje een jonge hond rondgelopen in de tijd dat we samen gewoond hadden. Ze was verknocht aan het beestje, daar had ik al een beetje het gevoel gekregen dat ik van de eerste plaats af gestoten was. Maar waren niet alle vrouwen helemaal gek van jonge dieren? Met name jonge honden, pups of kittens? 'I think she still can't believe and accept how life's going.', zei ik tegen Florence. Ze had het waarschijnlijk al helemaal voor zich uitgestippeld en kon het niet hebben dat het anders gelopen was. Een andere optie was dat ze van pure jaloezie met de gedachte dat ze beter kon krijgen ze zich opnieuw bij mij aanklampte. 'She needs to let it go. I already did, I mean... as far as you can do if you have an ex who keeps contacting you.', zei ik tegen haar. Mogelijk had ze ooit in hetzelfde schuitje gezeten en had ze enigszins het idee waar ik op doelde.
Verbaasd keek ik naar haar toen ze toe gaf dat ze niet de professional was. 'You're not?', sprak ik vol verbazing en keek haar ongelovig aan. Ze handelde ontzettend professioneel in mijn ogen. Maar... ze was toch niet een nepper aan wie ik nu net zoveel persoonlijke informatie aan bloot had gegeven? Ik zag mijn vrienden er zo voor aan om iemand op me af te sturen als een grapje en dat was nou niet hetgeen waar ik zin in had gehad. 'But you're qualified, aren't you?', checkte ik met gefronsde wenkbrauwen. 'My friends weren't involved with your arrival?', controleerde ik. 'If I may, what did you do before if you aren't a professional too? It seems to me that you are. You're taking things quite seriously.', sprak ik mezelf tegenover haar uit.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/05/2018 10:15 PM

Florence
James leek zich ook te realiseren dat ik zijn verzoek niet had verwacht waardoor we beiden even hadden moeten lachen. Aan zijn lichaamstaal zag ik direct dat hij nu veel meer ontspannen was dan eerder op kantoor. Het was geen vreemde observatie, want wie voelde zich nu niet meer op zijn gemak in zijn eigen huis dan op een andere plek, maar het contrast leek groot. Ik schudde slechts mijn hoofd en zei er verder niets meer over toen hij me bedankte. Het leek me niet meer dan normaal dat ik zou doen wat hij vroeg, want uiteindelijk werkte ik voor hem. Indirect dan, want alles ging nog altijd via de Metropolitan Police, maar in het dagelijks leven was hij toch de persoon waar ik het meeste mee om zou moeten gaan. Ik had hem met mijn blik gevolgd toen hij naar de koelkast liep en begreep toen zijn bedoeling pas. Misschien had hij ook wel gelijk. Als we zoveel hadden te bespreken, konden we er net zo goed voor gaan zitten. Ik knikte dan ook even toen hij me gebood te gaan zitten waarna ik in een van de fauteuils ging zitten. In tegenstelling tot hemzelf kon ik niet onderuitzakken en het me inderdaad comfortabel maken zoals hij dat gezegd had. Ik was hier nog altijd tijdens werkuren, nog steeds in het bijzijn van mijn baas. Daarnaast waren er sowieso maar weinig momenten waarop ik echt ontspannen zat en daar moest ik zowel mijn militaire opleiding als mijn uitzendingen voor bedanken. Ik zat daarom ook op de rand van de stoel, mijn benen netjes tegen elkaar en slechts mijn enkels gekruist terwijl mijn handen in mijn schoot lagen. Mijn blik gleed kort over hem heen, bekeek de manier waarop hij zo relaxed tegenover me zat, bekeek de man tegenover me, voor ik me realiseerde wat ik deed en mijn blik af liet glijden naar mijn glas. Echter begon hij op dat moment mijn vragen te beantwoorden waardoor ik wel weer op moest kijken. Ik knikte af en toe en maakte mentaal aantekeningen. Het was in ieder geval makkelijk dat hij geen familie had, want dat zorgde ervoor dat ik me niet ook nog een druk moest maken om hen. Ook zijn weekendplannen en sociale leven leken niet uitzonderlijk druk wat de zaken nog verder vergemakkelijkte. 'Yes, I can imagine.' reageerde ik, omdat ik moeilijk de hele tijd stilzwijgend kon knikken. Bij zijn volgende woorden veerde ik echter wat op. Dit was juist informatie waar ik iets aan had, waar ik iets mee moest. Ik knikte langzaam toen hij zijn verhaal had verteld. 'You do realise that stalking is a criminal offence? Have you thought about reporting her?' vroeg ik terwijl ik hem onderzoekend aankeek. Waarschijnlijk niet, want de manier waarop hij over haar sprak, hoe hij het maar probeerde te negeren in plaats van er daadwerkelijk wat aan te doen ondanks een blijkbaar mislukt gesprek, deed me vermoeden dat er ergens nog wel gevoelens voor zijn ex waren. Misschien geen romantische gevoelens, maar wel een soort verantwoordelijkheid. Ik kon hem natuurlijk nergens toe dwingen en misschien was ze inderdaad compleet onschuldig en vormde ze geen bedreiging, maar toch was dit iets om over na te denken. Ikzelf zou ook moeten kijken of ik meer over haar kon vinden zodat ik het dreigingsniveau beter in zou kunnen schatten. Relaties. Het idee alleen al deed me bijna zuchten. Zelf was ik een aantal jaar verloofd geweest, maar dat was allemaal behoorlijk stukgelopen en sindsdien moest ik er niet echt aan denken. Ik kreeg ook niet echt de kans om er over te denken omdat ik simpelweg te druk was, maar na jaren met voornamelijk mannen te hebben gewerkt en een een mislukte verloving was het niet het eerste waar ik om stond te springen. Niet dat ik af en toe niet eenzaam was. Wat dat betreft had ik een vrij geïsoleerd leventje en meer gezelschap zou geen kwijt kunnen, maar ik had geen zin om er weer head first in te duiken en er aan de andere kant bedrogen en gebroken uit te komen. Nee, dan was het makkelijker om alleen te zijn. Hoewel ik de verbazing op James' gezicht had gezien, kon ik niet zeggen dat ik verwacht had dat hij er ook daadwerkelijk op in zou gaan waardoor ik zelf waarschijnlijk ook die emotie op mijn gezicht liet zien. 'Well... Eh...' zei ik dan ook wat twijfelachtig. Wat kon ik in hemelsnaam zeggen? Wat wilde ik delen? Wilde ik überhaupt iets delen? Het duurde dan ook even voor ik antwoordde. 'You said earlier that you weren't the professional in all of this? Well... I'm not either. I have not done anything like it before today.' zei ik dan uiteindelijk maar. Wat een stomme zet was dat? Als hij niet al aan me twijfelde sinds onze ontmoeting die ochtend, zou hij dat nu zeer zeker wel doen! Wat had ik nu weer gedaan? Het was ook weer niet dat ik had staan springen om deze baan, maar alles was beter dan die godsvergeten taskforce en mezelf onder een baan uit praten was ook wel het laatste wat ik wilde. Dit was ook absoluut niet waar ik goed in was, persoonlijke gesprekken, communicatie met mensen die ik niet goed kende. Ik was goed in zakelijk en profesioneel doen, in order opvolgen en op de oppervlakte blijven. Dit was niet mijn veld van expertise, op alle mogelijke vlakken. Ik nam dan ook maar snel een slok uit mijn glas in de hoop dat hij daardoor op de een of andere manier mijn stomme antwoord kon vergeten.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/05/2018 08:25 PM

James:
Ik had het niet kunnen voorkomen dat ik ook even in de lach geschoten was. Het serieuze gezicht van Florence en met name haar reactie waren er de oorzaak van. 'I'm sorry, but it was clearly that you didn't expected this. You're face was priceless', zei ik een stuk meer ontspannen nu we in mijn huis waren. Ik voelde me er een stuk beter op mijn gemak dan op het werk, niet voor niets waren die zaken gescheiden. 'But thank you. I appreciate it', bedankte ik haar voor het feit dat ze haar best zou doen om me niet steeds met "sir" aan te spreken. Zeker als we dagelijks met elkaar in een taxi zouden zitten, dat ze elke dag mijn huis zou doorzoeken en nog veel meer, zou ertoe bijdragen dat het niet lang zou duren voor we elkaar wat beter zouden leren kennen als we geen ongemakkelijke sfeer wilden tussen ons.
Toen ik haar had gevraagd of ze nog wat van me nodig had en had geantwoord dat het nog wel wat was, was ik eerst naar de koelkast gelopen om voor ons beiden wat fris in te schenken en knikte naar een van de zitjes. 'Take a seat. Make yourself comfortable.', zei ik warm voor ik zelf ook ergens plaats nam. Het bleek dat zij ook even de tijd ervoor kon nemen. We konden het maar achter de rug hebben. Ik schoof iets onderuit tegen de leuning en legde mijn rechterenkel op mijn linkerknie waarbij mijn handen op mijn onderbeen rustten. 'No, I haven't. No wife, no kids, no girlfriend. My parents are still alive.', vertelde ik als antwoord op haar vragen. Gedurende het gesprek werd me wel duidelijk dat ze inderdaad veel van me moest weten. Het was maar goed dat ik van tevoren een aankondiging had gehad van haar komst. Voor hetzelfde geld had ik haar de deur uitgezet en haar voor gek verklaard. Ik was er echter van overtuigd dat ze met goede bedoelingen kwam. 'Not that much. Just like anybody else, birthday parties, go out with some friends, having a nice day, taking a drink in the pub.', verklaarde ik schouderophalend. Ik zag er zelf niets bijzonders in. 'Besides that, the job is never over. There are always things to do and even in the weekends I can have schemes and conferences', zei ik tegen haar. Ik kwam er vaak niet onderuit als het de partij aan ging of er iets gebeurd was in het land waarbij ik mogelijk bij betrokken kon worden. 'About my safety?', herhaalde ik wat later. 'No, but maybe you need to know about my ex, Emily', zei ik tegen haar. 'Since I became Home Secretary she wants me back. I don't want her, because she was with somebody else. She doesn't have to expect some mercy from me. But she often calls or comes here. Almost begging on her knees to take her back.', zei ik tegen haar. 'But I don't expect danger from her, it's just been stalking. Although it's annoying. Every time I ask the PA to change my number, and I don't know how, but Emily gets it.', zei ik hoofdschuddend terwijl ik een slok nam en een van mijn armen in mijn nek legde. 'I think the only solution is neglecting, changing phone numbers and hoping it will end.', zei ik tegen haar. 'I tried to talk to her, but she won't understand. She's living in her own world.', zei ik en haalde mijn schouders op. 'That's the reason why I hate private numbers and like to have my phone turned off.', verontschuldigde ik me er maar meteen voor. Als ze me nodig hadden, dan moesten ze maar bellen mét nummerherkenning of me op een andere manier bereiken. Voor mijn vrienden was het nog nooit een probleem geweest en vaak kwamen ze even langs, appten me, belden me op een andere manier of gaven het via via door als er iets te doen was.
Ik keek licht verrast naar haar toen ze zichzelf ook open leek te stellen. 'Well, you can always introduce yourself? I only know your name and your job.', zei ik tegen haar. 'Just tell me something you want me to know, or something funny or whatever...', liet ik het open. Ik was benieuwd in hoeverre ze me toe zou laten en wat ze uit zichzelf zou gaan vertellen. Natuurlijk was ik wel benieuwd naar haar achtergrond en hoe ze er ooit bij gekomen was om in de bewaking te gaan, maar het voelde zo onbeleefd om haar dat zo direct te vragen. Wie weet vertelde ze het zelf wel of later ooit. Het deed er ook verder niet toe, als ze haar werk maar goed deed en wij elkaar de koppen niet in zouden slaan.

29, female