Orpg || So tell me, where shall I go?

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:04 PM

Caleb
Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht. Haar glimlach in combinatie met haar woorden zorgde ervoor dat er een klein vuurtje in zijn buik begon te branden. Ze was lief, schattig en hij had haar gemist. Met haar pesterijen, haar gevatte opmerkingen en haar bezorgdheid. Maar bovenal had hij hun onderonsjes gemist die ontstanden waren uit jaren vriendschap. Het was heerlijk om te weten wat hij wel en wat hij niet kon zeggen, om te weten hoe degene waarmee hij praatte dacht en hoe ze zou reageren op bepaalde onderwerpen.
'Daar houd ik je aan,' zei hij tegen haar. Een klein lachje kwam over zijn lippen. Zijn sweater. Hij was het niet vergeten, hij had er gewoon een lange tijd niet meer aan gedacht. Hij had het fijn gevonden dat ze altijd een stukje van hem had, een aandenken of souvenir voor als hij er niet was, niet wetend dat het ooit zo'n lange tijd zou zijn. Het voelde fijn om te weten dat al die tijd hij wel enigzins bij haar was geweest, al had ze hem misschien niet meer gedragen, wat Caleb betwijfelde aangezien ze echt gehecht was aan het ding, het was toch daar geweest. In tijden dat hij er niet was.
Caleb lachte. 'Oei is het echt zo veel? Ik ben wel benieuwd hoor, met welk stuk hij naar huis komt,' zei hij lachend. Caleb had geen idee op wat voor type noch Mitchell noch Nadine had, als ze al een type hadden. Caleb zette een pruillip op en keek haar over zijn schouder even aan. 'Geen gratis massage? Dat stelt me teleur,' zei Caleb. 'Oeh, I like the sound of that,' zei hij grijnzend, maandenlange ontspanning, het klonk heerlijk.
Caleb begon te lachen. 'Je vond Taylor Mauders knap, oh God wat ben ik blij dat ik je onder mijn hoede heb genomen,' zei hij tegen haar. 'Anders was dat echt verkeerd afgelopen, dat kan ik je wel vertellen.' Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht en hij draaide zich om naar haar. 'Even tussen haakjes, dan ik me nu helemaal naar je omdraai, betekent niet dat je klaar bent met masseren, je gaat dadelijk gewoon weer door,' zei hij. 'Maar, ik wil je nog even bedanken. Dat je er nog bent geweest voor Nadine, volgens mij kijkt ze echt tegen je op en nouja, dat vind ik gewoon heel erg mooi om te zien. Al moet het natuurlijk niet uit de hand lopen, ik wil je natuurlijk ook wel eens voor mezelf hebben,' zei hij met een glimlach. Hij zat opeens heel erg goed in zijn vel, vergat bijna wat er de afgelopen uren allemaal was gebeurd. HIj streelde zachtjes over haar wang en boog zich een stukje voorover om zijn lippen op de hare te drukken. Het was een andere zoen dat die wat ze voorheen hadden gedeeld, er zat geduld in, enigzins wat aarzeling. Het was een zachte zoen eentje die het vuur bij Caleb binnen alleen maar groter maakte.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:03 PM

Annabelle
'Dat is onwerkelijker dan je je ooit zal realiseren, Rough.' zeg ik glimlachend als hij zegt dat hij het maar is. Hoewel ik mijn eigen gevoelens heb gehad bij zijn vertrek, kan ik me amper voorstellen wat hij allemaal door heeft gemaakt. Voor ik mezelf weer te erg kan verliezen in mijn gedachten, spreekt hij weer en glimlach ik weer. 'Zo werkt dat niet, voordat je mij gaat verdenken, zou ik eens een kijkje nemen op Mitchell kamer. Als je dan nog dingen mist, dan mag je mijn zakken controleren.' zeg ik en voel de glimlach groeien tot een grijns. 'Maar denk maar niet dat je die sweater terug krijgt.' voeg ik er snel aan toe en steek mijn tong naar hem uit. Ergens op de middelbare school had ik eens een trui van hem geleend, die ik nooit meer terug heb gegeven. Het grapje ging van kwaad tot erger toendertijd, zelfs zo ver dat ik zijn trui minstens een keer per week naar school droeg. De afgelopen maanden heb ik de trui vaak in mijn handen gehad, maar nooit aangetrokken.
'Nog niet, wees gewaarschuwd. Over een week spreek ik je nog wel eens.' zeg ik, niet meer in staat de glimlach van mijn gezicht te krijgen. Dat is nou eenmaal wat Caleb met me doet. Hij zorgt ervoor dat ik een betere versie van mezelf ben. Zeker vergeleken de afgelopen maanden, waar ik vaak genoeg overwoog om de handdoek in de ring te gooien. Niet alleen qua school, of thuis, maar gewoon helemaal. Het waren een paar duistere maanden zonder hem, waar Nadine af en toe wat licht wist te schijnen. Deze familie is speciaal, ik weet nog dat ik dat vroeger ook altijd dacht. Iedere Rough van deze generatie had dat speciale iets, dat lichtje in zich, wat ze met gemak konden schijnen op elke situatie. Met alle zekerheid durf ik te zeggen dat ze dit van hun moeder hebben, de liefste vrouw met het grootste hart ooit.
'Ho-ho, niemand zei dat het gratis was. Wat denk je, dat het al kerst is?' vraag ik glimlachend, waarbij ik zacht doorga met het masseren van zijn spieren. 'Ik hoor graag wat je in gedachten had voor het inlossen van je schuld.' zeg ik dan, de korte stilte doorbrekend. 'Dan is het nu tijd voor maandenlange ontspanning.' zeg ik zacht, als reactie op zijn opmerking. Ik hoop dat dat kan tenminste, wie weet wanneer hij weer terug moet. Het liefst houd ik hem voor altijd bij me. 'Nee, nee rustig maar, cowboy.' zeg ik grinnikend. 'We hebben het wel eens over de andere sekse, waarbij ze toch wel laat merken dat ze een bepaald... Type heeft. En als vrouw zijnde, kan ik ergens wel begrijpen waar die aantrekking vandaan komt. Taylor Mauders was nou niet bepaald de lelijkste.' merk ik op. 'Ze heeft gewoon een goede dosis zelfvertrouwen nodig, om zich te realiseren dat ze veel meer en veel beter kan krijgen.' zeg ik, vol liefde over zijn zusje, die ergens een beetje voelt als mijn eigen zusje. Mijn geluk is altijd geweest dat Caleb er altijd gewoon, nou ja, gewoon was. Niet alleen als vriend, maar later ook als vriendje. Toen de pubertijd eenmaal kwam, heb ik een tijdje geprobeerd de aantrekking te ontkennen. Hier en daar heb ik met wat andere jongens gezoend, waarvan ik nog steeds niet weet of hij dat weet. Zelfs in de maanden dat hij er niet was, heb ik wel eens geprobeerd om iemand anders met mijn hart aan de haal te laten gaan. Toch zit ik hier, op de avond dat hij terug is, zijn schouders te masseren.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:03 PM

Caleb
Caleb lachte zachtjes bij de schrikreactie van Anna, ze was blijkbaar zo diep in gedachten dat hij hem niet eens gehoord had. 'Ik ben het maar,' zei hij met een knipoog, iets wat het vreemde gevoel dat hij had alleen nog maar versterkte. Hij voelde dat hij in een soort tweestrijd met zichzelf zat, niet alleen wat betreft Anna, maar hij was aan het worstelen tussen de twee persoonlijkheden. Zijn nieuwe en zijn oude. Het wisselde zich steeds af. Bij Anna voelde hij zich meer als de oude, of deed hij meer als de oude? Er zat een groot verschil tussen die twee.
'Als je weg gaat, even een controle, is veel efficienter,' zei hij grijnzend. Hij keek op toen hij zag dat Anna zijn handen pakte. Na zo'n lange tijd kon ze nog steeds zijn gedachten zien. Het was alsof er niks was verandert, haar handen, nog altijd klein en koud, zijn handen nog altijd groot en warm. De verhoudingen klopten nog, ze heften elkaar op. Het voelde heerlijk om te weten dat hij dat in ieder geval wel nog had. Hij had haar nog. Dan mocht de rest wel wegvallen.
Caleb lachte toen hij hoorde dat Mitchell het de laatste tijd wel vaak over zijn vriendin had. 'Och, dat neem ik hem niet kwalijk, nog niet in ieder geval,' zei hij lachend. 'Pas als ik het lang genoeg aan heb moeten horen.'
Voor een moment keek hij Anna vragend aan, pas toen ze naar achteren schoof begreep hij wat ze bedoelde. Een grijns verscheen op zijn gezicht. 'Oeh, krijg ik nou gewoon een gratis massage van je?' Vroeg hij aan haar. Vroeger, een jaar geleden (het leek langer geleden dan het eigenlijk was), hadden ze de afspraak dat als de ene een massage gaf, de ander iets terug moest doen. Meestal was dat ook een massage, tenzij de ander andere wensen had natuurlijk, zoals ontbijt op bed of iets dergelijks. Hij draaide in ieder geval zonder tegen te sputteren met zijn rug naar haar toe. Voor een moment moest hij even rillen toen hij haar koude handen voelde, maar dat was al snel over toen ze kracht op zijn schouders zette. Voor die kleine handjes had ze erg veel kracht in haar vingers zitten. 'Maandenlange stress,' zei hij als verklaring van zijn strakke schouders.
'Ze is echt goed opgegroeid ja.' Nadine, die eerst nog maar een kind leek, kon nu opeens als een 18-jarige meid doorgaan. 'Ugh Taylor Mauders...maar wacht, is ze dan met een Taylor Mauders? Of heeft ze iets met zo'n gast gehad?!' Vroeg hij verbaasd, en voor deze specifieke questie draaide hij zich even naar haar om. Als dat zo was...dan zou hij...tja, wat zou hij dan doen? De jongen opspeuren en hem een klap in zijn gezicht geven? Dat klonk wel als een goede optie.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:03 PM

Anna
In gedachten verzonken staar ik voor me uit. Uiteindelijk zal Caleb hulp moeten krijgen, dat is iets wat hij zelf geloof ik ook wel weet. Hij kan niet doorlopen met PTSS, dat kan in geen enkele situatie goed aflopen. Als er iets is wat ik heb onthouden van mijn research, dan is het wel dat hij inderdaad hulp moet krijgen bij het verwerken. Natuurlijk zou ik hem hierbij willen helpen, maar dat gaat lastig als hij er niet over wilt praten. Kauwend op de binnenkant van mijn wang, zit ik na te denken. Calebs aanwezigheid heb ik niet door tot hij begint te praten. Van schrik kom ik even los van het bed en kijk met grote ogen naar hem op. 'Mijn god...' mompel ik en leg een hand tegen mijn borst, in een poging mijn hart te kalmeren. Toch lach ik om zijn opmerking. 'Je mag mijn zakken controleren, ik was het niet hoor.' zeg ik, waarbij ik hem met mijn ogen volg, tot hij plaatsneemt naast me.
Zonder erover na te denken pak ik zijn handen vast, die in zijn schoot liggen. Ze zijn nog heerlijk warm na de douche, waar die van mij een stel ijsklontjes zijn. Zoals altijd. Er zijn altijd bepaalde dingen tussen ons geweest. Zonder het erover te hebben gehad, waren dat gewoon de feiten. Zoals dat mijn handen altijd de koude waren en dat ik altijd kleiner was. Dingen zoals dat ik zijn champignons opat en hij mijn tomaten. 'Ik geloof dat hij een goed pak slaag nodig heeft, al is het maar om het feit dat hij áltijd over zijn vriendinnetje praat.' zeg ik dan en kijk glimlachend naar hem op. Daarbij zie ik de spanning in zijn gezicht en lichaam, zelfs na een hete douche. Met mijn vinger gebaar ik dat hij zich wat moet omdraaien, waarna ik wat naar achter schuif op het bed. Op mijn knieën neem ik plaats achter hem en pak zijn schouders vast. Mijn handen zien er klein en misplaatst uit, maar toch begin ik voorzichtig de spieren los te masseren. 'Je staat helemaal strak, joh...' zeg ik zacht en blijf zacht en voorzichtig doorbewegen met mijn vingers. Het laatste wat ik wil is een spier net verkeerd raken, waardoor hij alleen maar meer pijn zal krijgen.
'En ik denk dat je Nadine ook een pak slaag moet geven.' ga ik verder op een rustige toon. 'Dat meisje heeft veel te weinig zelfvertrouwen, en dat terwijl ze zo mooi is geworden. Ze snapt niet dat ze beter verdient dan een typische Taylor Mauders.' voeg ik eraan toe, doelend op de irritante en te arrogante jongen in onze oude middelbare school klas. Met deze small-talk probeer ik Caleb wat bij te praten op een onopvallende manier, en hem te laten ontspannen. Want god, deze jongeman kan best wat ontspanning gebruiken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:03 PM

Caleb
Voor een klein moment dacht hij even dat het water zijn gedachten had weggespoeld, dat hij zich voor een moment geen zorgen hoefde te maken. Dat waren echter de eerste paar minuten dat hij eronder stond, de minuten voelden welliswaar als een zee van vrijheid. De gedachtenstroom werd echter weer erger toen hij zijn ogen sloot om ze te beschermen van het water en de shampoo. Een paar nare herinneringen doken op waardoor hij snel zijn ogen opende. Robuust stroomde het water met de zeep in zijn ogen. 'Godverdomme,' mompelde hij terwijl hij stevig in zijn ogen wreef in de hoop dat de pijn zou stoppen. Soldaat of geen soldaat, zeep in je ogen deed gewoon pijn.
Ook al had hij zich al gewassen en waren zijn haren al uitgespoeld, hij bleef nog even onder de douche staan. Genietend van de rust die weer terug was gekeerd na het incident met de shampoo. Hij wreef over zijn slapen en masseerde zijn nek en schouderspieren om ervoor te zorgen dat deze weer in hun natuurlijke houding zouden gaan zitten, na maandenlange stress. Toen hij zich besefte dat dit toch een hopeloos geval was zette hij de douche uit en begon hij zich af te drogen. Binnen enkele minuten had hij zich al aangekleed en was hij klaar om de badkamer te verlaten. Toch treuzelde hij nog even om nog even te genieten van een minuutje alleen. Dat hij ooit had gedacht dat alleen zijn voor nog zo'n aanval zou zorgen. Het tegenovergestelde gebeurde juist. Hij kwam weer tot rust.
Toen hij toch eindelijk de badkamer uitliep zag hij Anna op zijn bed zitten. Hij glimlachte naar haar en kwam langzaam de kamer in gelopen. 'Volgens mij hebben we een inbreker gehad, m'n kamer heeft er nog nooit zo leeg uitgezien,' zei hij tegen Anna. 'Ik denk dat het MItchell is geweest, die krijgt dadelijk nog wel op zijn donder,' zei hij tegen haar en hij ging naast haar op het bed zitten. Hij had sterk de neiging een arm om haar heen te slaan of haar hand vast te pakken, tevergeefs legde hij zijn handen gewoon op zijn schoot. Een erg triest gebaar, al zou iemand (Anna) die geen gedachten zou kunnen lezen het niet snappen.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:02 PM

Annabelle
Nauwlettend kijk ik naar Caleb. Niet omdat ik me zorgen om hem maak, maar omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe hij reageert op mijn opmerking. Toen hij eenmaal had besloten om bij het leger te gaan, merkte ik al aan mezelf dat ik was begonnen met afstand nemen. Steeds meer, totdat ik onze relatie had beindigd. Niet omdat ik niet meer van hem hield, want zelfs nu weet ik dat ik dat nog steeds doe met elke cel en vezel in mijn lichaam. Omdat ik wist dat het moment zou komen dat hij zou vertrekken op een missie. Om eerlijk te zijn, was ik daar doodsbang voor. Nog steeds voel ik de doodsangst door mijn lichaam gieren als ik me alleen al voorstel wat hij allemaal mee heeft gemaakt daar. Dertien maanden van leven in die angst, heeft ervoor gezorgd dat ik moe ben geworden. Ten alle tijden zat hij in mijn hoofd, bij elk telefoontje was ik bang dat het slecht nieuws was. Het leek zelfs nu nog een droom dat hij terug was, onwerkelijk. Nu hij terug is en ik langzaam maar zeker begin te beseffen dat dat écht is, voel ik een ander soort angst. De angst voor wat dit allemaal heeft betekend voor Caleb zelf. Hij ziet er anders uit. Een stuk gespierder, maar ook op een bepaalde manier verwond. Op een mentale manier, want fysiek gezien is hij nooit gezonder geweest. Hij heeft meerdere littekens, aan de binnenkant. Dat maakt me angstig, omdat ik niet weet wat ik moet doen. De behoefte om hem te helpen is zo groot, dat het haast pijn doet.
Zijn reactie op mijn plagende opmerking, steekt. Zonder moeite te zien kan ik hem zo goed lezen, dat ik direct doorheb dat het niet oprecht is. Doordat we zo lang vrienden, en meer, zijn geweest, ken ik hem beter dan mezelf. De manier waarop hij zich beweegt mag dan wel iets veranderd zijn, maar fundamenteel gezien zijn ze nog steeds hetzelfde. Daardoor zie ik door de manier waarop hij glimlacht, en zelfs lacht, dat het niet oprecht is. Dat hij zich zorgen maakt. Kort kijk ik naar Nadine, die naar hem glimlacht en niets door lijkt te hebben. Moeizaam slik ik en tover een glimlachje op mijn gezicht, in de hoop dat er niets aan mijn gezicht af te lezen is. 'Tot zo.' zeg ik uit automatisme en pak dan de mok thee aan van zijn moeder, die hem glimlachend overhandigt. Nadine begint te praten als de deur achter hem dichtvalt, maar ik kan mijn gedachten er amper bij houden. Wat als hij weer... Weer iets ziet wat er niets is? Wat als ik er dan niet ben om hem te kalmeren, dat kan werkelijk dramatisch aflopen. 'Maar, Bell heeft nog niets gegeten, mam.' zegt Nadine dan, waardoor ik opkijk. Haar moeder bestraft me hierna hier luid en duidelijk, maar alles is goed bedoelt. Zonder erover na te denken, wordt er pizza besteld, twee zelfs, omdat Caleb tijdens het eten weg was gelopen en waarschijnlijk ook honger heeft.
'Ik ga even bij hem kijken.' zeg ik en hoewel ik probeer de bezorgde toon uit mijn stem weg te houden, zie ik de gedeelde bezorgdheid in de ogen van Nadine en haar moeder. Even kijk ik terug, zonder woorden uitleggend dat ik hun gevoelens deel, waarna ik me omdraai en de trap neem en omhoog loop. Het water loopt nog, dus ik besluit in zijn kamer te wachten. In de deuropening blijf ik staan en kijk rond. Zowat alle spullen zijn weg uit zijn kamer. Diep haal ik adem en neem plaats op de rand van zijn tweepersoonsbed. In deze kamer hangen heel wat herinneringen rond.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:02 PM

Caleb
Caleb glimlachte om Anna's onwennige reactie op zijn moeder. Zijn moeder had haar altijd als een tweede dochter beschouwd, iets wat ook geen onnatuurlijk gevoel was, Anna kwam immers ontzettend vaak over de vloer. Een complete vreemde zou denken dat Anna de dochter was en Caleb het vriendje.
Hij stopte zijn handen in de zakken van zijn broek, beschermend van de buitenwereld. Hij zou het niet erg vinden om voor een paar dagen zich in een broekzak te kunnen verstoppen. Natuurlijk is een broekzak in dit geval een metafoor voor een groter omhulsel waar zijn lichaam in zou passen. Een cocon of een kist, een doodskist. Gruwelijke beelden kwamen voort uit het laatste woord. Slachtpartijen waarin vrienden om het leven waren gekomen, lijken zoeken na deze slachtpartij en begrafenissen van die vrienden die veel te vroeg gestorven waren. Kortom zware en donkere tijden, die helaas niet na een vlucht naar huis, te vergeten waren. Snel haalde hij zijn handen weer uit zijn broekzakken en sloeg hij ze over elkaar.
Hij voelde een bepaalde steek in zijn rechterzij toen Anna deze woorden op hem afvuurde, het was als grapje bedoeld, dat wist hij ook wel. Toch groeide er een bepaalde angst in hem toen ze zei -althans wat ze met de woorden die ze zei bedoelde- dat ze niet naar boven ging. Was hij bang om alleen naar boven te moeten? Was het de angst dat de zoen met Anna niet zoveel voor haar betekende als voor hem? De lichamelijke reactie was er, over de mentale reactie moest hij nog even nadenken.
'Klopt,' zei Caleb met een neppe geforceerde glimlach en hij lachte even. Niet omdat hij wilde lachen, maar omdat hij het gevoel had dat hij moest lachen bij deze opmerking. De oude Caleb zou hierom gelachen hebben. 'Dan ga ik wel alleen naar boven,' zei hij tegen ze. 'Ik zie jullie zo.' Hij liep de kamer uit met nog een klein zwaaitje. Zodra hij de deur achter zich dicht hoorde vallen leek er een zware last van zijn schouders te vallen. Alsof hij nu niet meer hoefde te doen alsof hij een jonge, blije kerel was. Niet dat het hem lukte om zo te zijn bij zijn familie, maar dat was wel het streven. Hij ademde even diep in en diep uit voordat hij de trap op liep, een weg die hij al duizende keren had gelopen en toch als nieuw aanvoelde.
Eenmaal boven pakte hij uit zijn oude kamer, waar slechts een bed en een kast in stond (zeer minimalistisch als je het aan hem vroeg, Mitchell had vast zijn kamer leeggeplundert), een joggingsbroek en een simpel shirt. Hiermee liep hij de badkamer in om vervolgens geconfronteerd te worden met zijn spiegelbeeld. De ogen van de jongen voor hem bleven hem aanstaren, observerend, alsof ze elkaar voor de eerste keer gezien hadden. Zijn schouders waren lichtjes opgetrokken door de spanning, wenkbrauwen die meer omlaag stonden dan hij gewend was, een mond die eerst nog een charismatisch trekje had, maar die er nu meer uit zag dat hij gemaakt was om te zwijgen dan om te praten. Het beeld van zichzelf begon hem te duizelen. Hij werd niet graag geconfronteerd met de veranderingen die hij had meegemaakt het afgelopen jaar. Vandaar dat hij zijn blik van zichzelf afwende en zijn spullen op de grond neer legde.
Eenmaal volledig naakt stapte hij de douche in waar hij werd verrast door de o zo warme stralen. Een diepe zucht ontsnapte aan zijn lippen en hij legde zijn hoofd even achter in zijn nek om de stralen in zijn gezicht te voelen. Water had nog nooit zo goed gevoeld.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:02 PM

Annabelle
Voor ik ook maar iets er tegenin kan brengen, sleurt Nadine me mee. Op eigen houtje heeft ze besloten dat ik dan dus maar mee kom. Echt heel erg vind ik het niet, het gekwebbel van de jongedame zorgt ervoor dat ik gemakkelijker mijn gedachten af kan houden van Caleb en het gevoel waarin ik me zo gemakkelijk in mee heb laten trekken. De jongen is verdomme nog geen paar uur thuis en we bespringen elkaar al. Ik zou beter moeten weten, hij overigens ook. Toch geloof ik dat hij last heeft van... Iets. Er is iets wat hem achtervolgt en ik ben geen psycholoog of psychiater, maar het is niet goed. Vooral niet als hij blijft doen alsof er niets aan de had is. Ergens begrijp ik het wel, zelfs voor mij was de zoen een geweldige manier om mijn hoofd van de dagelijkse problemen af te krijgen, dus dan zal het hem wel hebben geholpen om zijn gedachten ook ergens anders op te richten. Ondanks dat werkt het niet zo en probeer ik mezelf wijs te maken dat wat meer afstand nemen, tenminste op lichamelijk gebied, de beste manier is om verder te gaan. Dat neemt niet weg dat mijn lichaam plots heel koud voelt nu hij me niet meer vasthoudt.
Nadine blijft kwebbelen tot het moment dat we het huis van de familie Rough inlopen. Tot het moment dat hun moeder overeind komt en bezorgd naar Caleb kijkt. Direct volg ik haar blik en vecht ik tegen de drang om ook een bezorgde blik op hem te werpen. Het is oneerlijk om zo naar hem te kijken, maar mijn gevoel is inmiddels niet meer aan het fluisteren dat er iets mis is, maar staat te schreeuwen tegen me. Voor ik er verder over na kan denken, verlegt zijn moeder de aandacht naar mij. Direct voel ik een glimlach groeien en knipper even verbaast als ze me in haar armen neemt. Ietwat onwennig omarm ik haar kort en laat haar al snel los. 'Ja... Het is lang geleden...' beaam ik een beetje onwennig en laat me door haar naar de bank leiden, waar ik plaatsneem. De dampende mok thee van haar doet me direct verlangen naar mijn eigen kop, die gelukkig al snel wordt aangeboden. Hevig knikkend kijk ik haar aan, waarna ze de keuken in schiet. Even lijkt ze haar pas in te houden om te horen hoe ik zal reageren op Caleb en zijn afwachtende blik bij zijn opmerking.
'Je bent een grote jongen, dat kan je makkelijk zelf doen.' zeg ik tegen hem, waarbij ik een beetje uitdagend mijn wenkbrauw optrek en naar hem glimlach. Zelfs als ik mezelf niet zojuist voor had genomen om lichamelijk afstand te nemen, had ik deze opmerking alsnog gemaakt. Zijn moeder schiet de keuken in en Nadine neemt langzaam plaats in een stoel, waarbij de afwachtend haar ogen tussen mij en Caleb laat schieten. Het lijkt alsof de hele familie strak staat rondom mijn aanwezigheid bij Caleb.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:02 PM

Caleb
Terwijl zijn hart nog overtoeren draait van de gebeurtenis van zojuist luisterde hij naar Nadine's voorstel. Pizza bestellen. Het verbaasde hem opnieuw wat voor andere wereld dit was. Pizza bestellen klonk als een lachertje net zo goed als het klonk als hemel op aarde. Caleb's maag draaide zich al om bij het idee aan zo'n vettige hap. Hij zou het eten van vettige dingen weer langzaam op moeten bouwen, als hij dat al zou willen. Pizza stond namelijk onderaan de lijst van dingen die hij het meest gemist had.
Het was lastig om Anna niet weer te zoenen toen ze naar hem opkeek met een kleine glimlach. Honderde keren had hij aan haar glimlach gedacht. Toen hij aan het trainen was, toen hij aan het verkennen was, maar vooral in de avonden, toen iedereen stil was en hij naar de foto keek die hij van haar had meegebracht. Er was geen dag voorbij gegaan dat hij niet aan haar had gedacht.
Een glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Dus je komt mee,' besloot Nadine voor Anna en ze pakte haar hand en trok haar mee waardoor Caleb haar niet langer meer vast had. Op een rustig tempo liep hij achter Nadine en Anna aan, hij hoorde ze praten, maar hoorde ze niet genoeg om te horen waar het over ging. Niet dat hij te ver weg liep, hij zat gewoon ergens anders met zijn gedachten.
Hij had zijn nek ietsjes gebogen en keek naar de grond terwijl hij een steentje meenam tijdens het lopen. Het steentje deed hem denken aan het balletje dat ze gooiden om te kijken of de vijand een hinderlaag had opgezet in vorm van een boobytrap of een landmijn. Hij schopte het steentje weg toen hij erachter kwam waar het zich aan herinnerde en probeerde zijn aandacht ergens anders op te focussen.
Toen ze eenmaal thuis kwamen en de woonkamer inliepen stond iedereen abrupt op. 'Caleb?' Zijn moeder kwam bezorgd op hem afgelopen. Caleb glimlachte klein. 'Het gaat prima,' zei hij tegen haar, in de hoop dat ze dan minder bezorgd zou zijn. En dat gebeurde, want ze zag Anna. Haar gezicht klaarde meteen op. 'Annaaa,' zei ze als een kind die haar favoriete snoepje zag. 'Wat leuk om je weer te zien,' zei ze lachend en ze gaf Anna een knuffel. 'We hebben thee gemaakt, willen jullie ook?' Vroeg ze. Caleb schudde zijn hoofd. 'Ik ga me even douchen,' zei hij tegen haar en hij keek naar Anna. Was het erg dat hij hoopte dat ze voor zou stellen om mee te gaan? Zou dat te snel zijn? Caleb wist het niet, het enige waar hij zeker van was was dat hij nu Anna graag bij zich had.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female