O] The irony of choking on a lifesaver

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Snel, misschien iets te snel, krijg ik antwoord van Jack. Het doet me glimlachen om een reden waar ik zo snel mijn vinger niet op kan leggen. Zijn enthousiasme maakt me blij, het laat me eindelijk weer eens voelen alsof ik ergens nodig ben en vooral dat ik ergens gewild ben. En god wat voelt het fijn om te weten dat ik niet meer tijdens kerst al die jankende kinderen goed op de foto moet zetten voor de kerstkaarten. Al snel ben ik thuis en trek ik wat beter zittende kleren aan, waarna ik mijn koffer onder mijn bed vandaan tover en spullen in begin te pakken. In mijn mini appartement heb ik niet erg veel dingen handen, maar erg veel heb ik ook niet nodig. Nadat ik al mijn kleding, bestaande uit vier broeken, een tiental shirts, een aantal truien en slechts een jurkje, in de tas heb gegooid, volgen er wat schoenen, maar met de paren canvas schoenen past makkelijk alles erin en is nog niet eens een derde opgevuld van de koffer. Zuchtend sta ik met mijn handen in mijn zij te kijken. Best sneu zo, maar erg lang sta ik er niet bij stil. Dit appartement zal ik opzeggen, dus een aantal andere dingen neem ik mee, zoals foto's en andere kleine aandenkens. Daarna pak ik al mijn camera's, lenzen en andere atributen in en moet ik voor alsnog op mijn koffer zitten om hem dicht te krijgen.
Uiteindelijk bestaat mijn bagage uit de koffer en nog een enorm grote tas met andere camera en werk spullen. Daarnaast heb ik een oude rugzak als handbagage, waar ik mijn broodnodige spullen in zal bewaren, zoals mijn prive macbook, paspoort en natuurlijk mijn ticket, die ik net binnen krijg via mijn email. Namens ene Allen. De naam doet een vaag belletje rinkelen, maar zijn signature maakt al snel duidelijk wie hij is. Manager van All Time Low. Mijn vlucht is over een paar uur, in de vroege ochtend. In plaats van te slapen, besluit ik hem maar door te trekken, mijn laatste werk af te maken hier, zoals de huisbaas bellen. Dat allemaal met een glas goede bourbon. Uiteindelijk ben ik toch een beetje in slaap gedoezeld en word ik wakker van de bel. Vloekend loop ik, struikelend over de bagage, naar het raam en zie de taxi staan die ik had besteld. 'Coming!' roep ik uit het raam.

Een dikke zes uur later sta ik, helemaal kapot, te wachten bij de ophaalplaats met al mijn bagage. De vlucht was vreselijk, werkelijk vreselijk. Het was een lange vlucht, van vier uur, waarbij ik voor een schoppend kind zat, naast een huilende baby en aan de andere kant een oude man die me telkens weer probeerde te versieren. Mijn kop knalt zowat uit elkaar terwijl ik in de lentekou sta te verkleumen, wachtend tot het busje van All Time Low me zal oppikken. Hopelijk stelt het ze niet al te erg teleur dat ik vanavond niet in staat zal zijn om al foto's te maken. De gedachte van een teleurgestelde Jack schiet door mijn hoofd, samen met een groot schuldgevoel. Wat ik professioneel probeer weg te stoppen en te negeren.

Alexanderrrrrrrrrrr
Loom kijk ik op van mijn telefoon. 'Are we there yet?' vraag ik aan Zack, die tegenover me zit een proteine reep weg te kauwen. Het ziet er smakeloos uit, maar hij lijkt ervan te genieten. En dat is het belangrijkste, right? Voor mij hoeft het allemaal niet, maar als hij er blij van wordt. 'We have to pick up that girl, remember.' zegt Zack als hij het laatste stukje heeft verorberd. 'Girl?' vraag ik verward, aangezien ik net wakker ben van een schoonheidsslaapje. Zack zijn proteinereep, ik mijn schoonheidsslaapje. 'The photographer.' zegt Zack geirriteerd en ik trek mijn wenkbrauw op naar hem. 'They gave me a chocolate coated one, thats extra calories.' zegt hij en ik schiet in de lach, waarna ik opsta en me uitrek. 'Well, maybe Allen can tell me how long?' vraag ik dan in het algemeen, niet wetend waar hij uithangt. Hij lijkt immers altijd alles te weten. Een beetje zoals ik was een tijd terug, toen ik nog iedereen rond moest rijden. All Time Low's fanbase groeit snel en we hebben niet meer slechts een busje tot onze beschikking, maar een hele tourbus.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack is back~
Mijn telefoon laat een agressieve tril horen om te laten weten dat ik een berichtje binnenkrijg, snel gris ik hem van de tafel om het bericht te bekijken 'I'm in, get everything in order and I'll be there asap. J.' een grijns versprijd zich over mijn gezicht, "She said yes!" iedereen kijkt op van wat ze aan het doen waren, niet helemaal begrijpend waar de fuck ik het over heb "Jemma, the girl from the shoot? She'd like to join us on tour! Allen you can fix tickets or something right?" een soort tornado in me wordt wakker en ik wordt verrast met een onverwachte blijdschap, 'We're fixing everything right now, I'll send you your flight details as soon as I have them.' Ik denk dat ik nog nooit zo snel een bericht heb verzonden, ik moet echt m'n nerves onder controle gaan krijgen als we Jemma echt op de bus gaan krijgen kan ik me niet gedragen als een door hormonen gedreven 12 jarige. Plotseling stopt de bus, ik zie Allen bij de deur staan en naar buiten sprinten zodra de deur open gaat, we hebben geen internet op de bus dus ik neem aan dat hij op zoek gaan naar een internet cafe, ik kijk naar buiten, we zijn ergens in een achterbuurt van een stad beland. De muren staan vol met vel gekleurde grafitti en de meeste mensen die ik buiten zie lopen hebben donkere capuchons op, waarschijnlijk om hun gezicht te verbergen of om zich te beschermen tegen de zon, misschien bestaan vampieren toch echt. Ik check even met de busschaufer hoelang hij deze stop wilde laten duren, hij haalt zijn schouders op en mompelt iets dat ik hoor als een half uur. Grijnzend stap ik de bus uit opzoek naar een rustig plekje.

Nadat ik een aantal blikken Rockstar tropical guava heb ingeslagen sla ik rechts de hoek om, ik moet mijn best doen niet verdwaalt te raken aangezien ik niet al te veel tijd heb. De steegjes hier zijn gevuld met street art en ik heb spijt dat ik de filmcamera in de busheb laten liggen, ik had hier hele mooie shots kunnen maken, niet zo mooi als Zack maar ik blijf proberen. Ergens halverwege een wat langere steeg stap ik een portiek in waar ik tegen de ijzeren deur naar beneden laat zakken, de steeg ziet er verlaten uit en ik krijg er een naar gevoel van, je zou bijna denken dat ik hier zit voor een beginscene van een horrorfilm. Ik open een van de blikken Rockster en neem een grote slok terwijl ik de omgeving in me opneem, er is geen teken van leven hier, wat misschien wel voor een reden is, is schud even mijn hoofd en laat hem dan rusten tegen het ijzer achter me, het voelt ijzig aan terwijl het weer best warm is, maar een beetje verkoeling is wel welkom, ik sluit even mijn ogen en laat me meenemen door de stilte, mijn hoofd is altijd zo druk en voor een moment voel ik me voor het eerst in tijden vredig, rustig bijna. Jammer genoeg wordt mijn rust ruw verstoord door de raspende hung over stem van Rian "Barakat were are you dude, we're leaving!" overdreven kreunend sta ik op en loop zijn kant op, zodra ik de ander zie keert mijn tornado terug en is mijn hoofd weer volop bezig met van alles en nog wat. Rian pakt het open blik uit mijn hand en neemt een grote slok waarna hij het terug geeft "And? Is the Rock star here as energizing as back home?" vraagt hij me grijnzend, ik knik grinnikend en neem zelf nog een slok "My veins feel like fire, it might even be better.".

Allen~
Zodra de bus stil staat ben ik weg, een fotograaf is perfect om de fans op de hoogte te houden dus ik wil haar zo snel mogelijk hier hebben. De autoweg waar ik overheen moet ik gelukkig niet druk dus ik ben binnen enkelen seconde aan de overkant. We zijn terecht gekomen in een soort achterbuurt, meestal hebben de meeste mensen in dit soort buurten geen internet thuis wat mij dus een grotere kans geeft op het vinden van een internet cafe, terwijl ik me door wat kleinere straatjes haast bel ik mijn vader om hem te laten weten dat hij wat geld op mijn zakelijke rekening moet storten, met dze kleine band heeft hij me geen groot budget gegeven maar hij moet toch snappen dat All time low nu midden in een doorbraak zit waardoor een fotograaf hoognodig is. De stenen onder mijn voeten zijn hobbelig waardoor ik mijn best moet doen niet te struikelen, dat kan ik er nu niet bij hebben, een soort nerveus lachje ontsnapt mijn mond, er ligt zo'n hoge druk op me. Ik moet snel een reis boeken voor een fotograaf en ik moet mijn vader tevreden houden en daarbij moet ik ook nog snel terug bij de bus zijn omdat we nogal haast hebben. Ik hoop dat we snel iets als portable internet krijgen wordt want dit is eigenlijk echt schandalig. Eindelijk zie ik een soort cafeetje waar groot 'Internet cafe' boven staat, ik ga wat langzamer lopen om mijn ademhaling terug ondercontrole te krijgen en loop dan snel naar binnen.
Het cafeetje is erg donker en benauwd van binnen, het zit erg vol en niemand lijkt echt geinteresseerd zijn in sociale contacten, ik scan de ruimte en zie tot mijn grote opluchting één leeg plekje ergens achterin, ik snel erheen en ga zitten. De toetsen van het toetsenbord zijn plakkerig en er zit een grote barst in de linkerhoek van het scherm maar de computer werkt en het internet werkt verbazend goed, na zo'n 15 minuten heb ik alles geregeld wat ik moet doen en ik heb er zelfs nog een mail naar de volgende venue uit kunnen sturen met een verontschuldiging omdat we waarschijnlijk iets te laat gaan komen. Daarna sluit ik de computer af en waag me terug naar buiten, snel terug naar de bus.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Het koele staal van de brandtrap maakt me aan het rillen, maar zorgt er ook voor dat ik mijn aandacht volledig weg kan krijgen van de krijsende peuter die binnen zit te wachten. Ergens ben ik een beetje bang dat ze de tent aan het afbreken is, maar dan herinner ik me dat er amper aparatuur van mezelf staat. Zowat alles daarbinnen is van Sears, dus sloop maar raak. Als dit gesprek gaat zoals ik hoop dat het zal gaan, zal ik tegen het einde van de dag een andere baan hebben. Natuurlijk heb ik er eerder over nagedacht, ik heb zelfs al een aantal eerdere aanboden gekregen, maar sloeg ze telkens af. Ik vond dan of de band niet leuk, of het sprak me niet genoeg aan om een bandfotograaf te worden om alle zekerheid hier op te zeggen. Nu voelt het anders. Deze band, ik heb ze geholpen bij hun eerste shoot, wat toen erg duidelijk was. Oprechte nieuwsgierigheid raast door me heen als ik Jack hoor ratelen en ik vraag me af waarom ik niet eerder heb gedacht aan ze simpelweg eens te googelen.
'Keep it in your pants, Barakat. We're not even talking for over a minute and you already want to go back to the banana subject.' zeg ik glimlachend. Toch zijn zijn woorden niet alleen grappend, maar ook ergens wel vleiend. De shoot was vreemd, maar toch na twee jaar krijg ik een belletje dat ze me kunnen gebruiken. Ze weten mijn kwaliteit nog, dat is bemoedigend. Ineens klinkt Jack gehaast en ik trek een wenkbrauw op, maar kan niet anders dan alsnog klein glimlachen. 'That's fine. I will consider it and call you back later. I'm pretty sure you're pretty busy too.' zeg ik, zijn zin herhalend. Een nieuwe soort energie gaat door me heen bij de kinderlijke en opgewekte geest van Jack. Zonder afscheid te nemen hangt hij op en ik blijf nog even op de brandtrap zitten, starend naar de telefoon in mijn hand. Zelfs zonder het mezelf af te vragen, weet ik al welk besluit ik heb genomen.
Met tegenzin kom ik wat overeind, het liefst zou ik mijn spullen pakken en nooit meer terugkeren naar de Sears, maar dat geeft weer zoveel gedoe met het getekende contract enzo. Mijn mondhoeken krullen omhoog als er een idee in mijn hoofd begint te ontstaan. Ineens heb ik haast om terug te gaan naar de fotostudio. Daar is de situatie met het huilende kind er niet beter op geworden. De kleine meid gooit met knuffels naar haar moeders hoofd en ziet inmiddels meer paars dan rood. Ik schiet een paar foto's van het krijsende kind, waarna ik zuchtend mijn handen in de lucht gooi. 'I'm sorry, miss, but I don't think I can make any successful pictures of your girl.' zeg ik en vouw mijn armen over elkaar. De vrouw lijkt zelf nu ook bijna in huilen uit te barsten, wat me een beetje schuldig doet voelen. 'I'll come back later then.' zegt ze en ik hou me in om niet in de lach te schieten. 'I don't think I can make them later either. Your child is just... Despicable.' zeg ik en de vrouw kijkt me verontwaardigd aan. Ze grist haar dochter van de grond en walst de studio met opgeheven hoofd uit. Na dat bij twee andere klanten te hebben gedaan, word ik op gesprek gevraagd en ben ik officieel van mijn baan af.
's Avonds slenter ik naar de bushalte met mijn telefoon in mijn hand en camera tas om mijn schouder. 'I'm in, get everything in order and I'll be there asap. J.' stuur ik naar Jack en stop met een voldaan gezicht mijn telefoon weg.

Alex
Grijnzend zit ik weer op een van de banken. Dit keer met een gitaar op mijn schoot en in mijn armen. Vroeger bakte ik er niet heel veel van, ik kon slechts wat akkoorden aanslaan en wat simpel vingerwerk verrichten, maar verder kwam ik niet. Nu hebben zowel Zack and Jack me onder hun vleugels genomen en een dikke twee jaar later ben ik haast zo bedreven in het bespelen van een muziekinstrument als de anderen. Zo goed als Jack en Zack zal ik echter nooit worden, maar als lead moet ik toch ook erbij zingen. Zingen en gitaarspelen tegelijk is lastig, dus de grote lijnen laat ik over aan de jongens. Met Rian en Zack giechelend als een stel meiden kan ik me echter niet concentreren, helemaal niet als ze Jack's deken kapen en hij in volle glorie binnen komt. 'Dude, talking about shrimp. You cold?' vraag ik grijnzend, wat me een high-five van Rian opleverd.
Allan trekt mijn aandacht en ik kijk naar hem. In de afgelopen twee jaar is hij een deel van de band geworden, maar hij zal nooit echt ín de band zitten. Daarvoor is hij te... Zakelijk. Wat ook logisch is, en waarschijnlijk ook maar goed. Zonder die zakelijke toon waren we waarschijnlijk nog de kleine emo All Time Low die nergens kwam en maar wat aanklooide. 'Let's give him a minute to start up and ask him. I wouldn't be surprised if he actually pulled if off.' zeg ik en voel mijn mondhoeken wat omhoog komen. Dan verleg ik mijn aandacht weer naar de gitaar en speel een deuntje, waar ik tevreden over ben en de noten op een blaadje neerkrabbel. Nogmaals speel ik het deuntje en zing daarbij zacht: "oh, oh, oh, how was I supposed to know". Tevreden knik ik en krabbel het met een ietwat slordig handschrift verder op het papiertje. Zo liggen er een heel aantal papiertjes door de tourbus heen met toekomstige liedjes.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack and his masculine boner~

"We'd actually love to have you on tour with us to get some nice action shots." Ik moet me inhouden geen grap over m'n dick te maken waardoor ik spontaan in lachen uitbarst "I can tell you why I laughed but I really didn't want to disturb you with a story about my rinkly banana." Ik schud m'n hoofd, houd je verdomme hoofd er nou eens bij, als je wil dat ze dit echt overweegt moet je je misschien een beetje in gaan houden "Sorry, I'm pretty sure you're pretty busy but we'd love to have you on tour with us, like I said for action shots and all, if you want to do this we'll get you plane tickets and all to join us at our next location." ik glimlach "Ik moet nu gaan, je kan me bellen of gewoon een berichtje sturen als je je besluit hebt genomen.".

Snel ren ik richting het tankstation naast de parkeerplaats waar we geparkeerd staan en haal een aantal blikken rockstar, er staat een lange rij en roepen, ik ben Jack en ik zit in een vet bekende band, leverde me alleen geiriteerde blikken op. Als ik eindelijk aan de beurt ben gooi ik wat geld op de toonbank en ren weg, ik heb hem 2 dollar fooi gegeven maar dat kan ik wel missen, wat ik niet kan missen is m'n verdomde tourbus, ze hebben nu al een aantal keer geegd dat als ik niet optijd terug zou zijn ze gewoon zouden gaan maar de hebben ze tot nu toe nog niet gedaan. Met mijn armen vol energie blikken ren ik terug richting de bus, net als ze me zien aanstormen starten ze de bus, vloekend zet ik met mijn laatste energie een eindsprint in en tot mijn opluchting gaat de deur nog voor me open "Jesus fucking ass guys, I'm just like a minute too late." Rian zucht lichtelijk geirriteerd "More like 15 minutes Barakat next time you're really fucked, learn to be on time for once, we got a fucking schedule." Ik gooi een blik energy naar rian zet de rest op de grond waarna ik mezelf bovenop hem lanceer "Aw don't be mad Ri, I think I got us a tour photographer." Rian lijkt niet verbaasd te horen dat ik toch zelf heb gebeld, verder hoor ik ook geen verbaasde reacties, helemaal geen reacties eigenlijk "Well good job Jack, nice work Jack." zeg ik tegen mezelf terwijl ik het blik van Rians schoot pak en het openmaak, "Don't be a baby now Barakat." zegt Rian grinnekend terwijl hij mijn haar in de war wrijft, ik hoor Zack ook lachen en beledigd maar toch wel lachend ga ik overeind zitten, "You know that I'm just a baby with a big dick Dawson, I can't help it.". I leun opzij en open een van de kastjes waar ik een half lege Jack Daniels fles uit haal en mijn blikje ermee bijvul "Let's celebrate my existence cause I feel like getting wasted.".

Onze volgende stop tijdens deze tour is een hele dag reizen vandaan bij de vorige dus we zitten lang in de bus, ik word wakker van een plotseling koud gevoel, ik doe mijn ogen open en zie dat mijn denken weg is "Fucking asshole, DAWSON YOU DICK WHERE'S MY BLANKET" ik hoor een gierende lach verderop uit de bus komen, ik weet dat hij m'n deken niet terug komt brengen dus ik stap mijn bunk uit en zie Zack met een flimcamera in zijn hand staan "Merrick??" Ik kijk Zack recht aan terwijl ik mijn handen snel voor mijn 'privet parts' sla, ik loop op hem af en kijk de kamer rond waar iedereen gamuseerd naar me staat te kijken, Rian op de bank zitten met mijn deken om zich heen geslagen "Why the camera?" vraag ik alleen terwijl ik probeer mijn pokerface te houden "Well last night someone came up with the idea to film you guys's journey to maybe make like a documentary." zegt Allen, ik knik hard proberend me het gesprek te herrineren maar ik was echt te ver heen toen ze dit gingen bespreken "So it was obviously the best idea to start it with my shrimp?" zeg ik terwijl ik naar Rian toeloop en zo dicht mogelijk tegen hem aan ga zitten waarna ik probeer de deken naar me toe te trekken, Zack haalt zijn shouders op en legt de camera weg "We tought we'd start with something scaringly small to get the viewers attention." Rian barst in lachen uit en ik kan nu mijn grijns ook niet meer verbergen, mijn vrienden zijn assholes, maar wel mijn favoriete assholes.

Allen~

Soms verbaas ik me nog steeds over hoe deze jongens met elkaar omgaan, en ik verbaas me misschien nog wel meer over het fiet dat ze eigenlijk nooit echt ruzie hebben, nadat Jack is weggelopen om kleren aan te trekken richt ik me tot Alex "You think he fixed the photographer or should I give her a call?" ik lach "Don't want her to be scared." ik kijk Alex aan en nu valt me pas op dat hij echt hele diepe donker bruine ogen heeft, normaal ben ik meer van de blauwe ogen maar zijn ogen hebben iets speciaals, ik voel mijn mondhoek licht omhoog krullen, niet zo erg dat iemand het kan zien maar genoeg voor mij om door te hebben. Ik hoor iemand praten maar ik heb geen idee tegen wie en wat er gezegd wordt, ik lijk te verdrinken in z'n verdomde ogen, for fucks sake, ik ben aan het werk en ik heb thuis iemand zitten die op me wacht, al heb ik hem al een week niet meer gesproken. Ik kijk weg en sluit even mijn ogen, zou hij nog aan me denken? Ik pak mijn telefoon en check mijn berichtjes, twee van mijn vader, een van de zaal beheerder van de venue van de volgende show en nog een paar maar geen van hem. Ik zucht en open mijn ogen weer. Iedereen is gewoon bezig, zo obezorgd en blij, waar maak ik me ook druk om,, ik zou moeten proberen plezier te hebben, All time low, de Party scene band.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Inmiddels heb ik een eigen bedrijfje opgezet. Het is ontzettend goed begonnen, mijn foto's werden veel gevonden en vooral veel bewonderd. Na ongeveer de derde tentoonstelling, begonnen mensen me echt te waarderen. Toch liep er ergens net iets mis, waardoor ik wat geld extra moest verdienen. Een beetje geld extra werd steeds meer geld extra en voor ik het wist, was ik aangenomen bij de Sears om daar foto's te maken. Het is afschuwelijk, het ontneemt me zowat al het plezier. Af en toe zit er een leuke shoot tussen met een kindje of baby die niet begint te huilen, tenminste, niet direct. Uiteindelijk huilen ze allemaal. Gelukkig verdien ik er genoeg mee om mijn kleine appartementje in de stad van te betalen. In mijn vrije tijd maak ik nog steeds veel foto's, maar op een of andere manier ben ik het zelfvertrouwen verloren om mijn gallerei contactpersoon te bellen en te overleggen.
De moeder van een driejarig meisje zet de strik wat rechter op het hoofd van het meisje, die daardoor nóg harder begint te janken. Het geluid gaat door merg en been en ik ben ontzettend blij dat de Sears me tenminste sponsort in de oordopjes die ik draag. De moeder glimlacht een beetje ongemakkelijk naar me, alsof dat alles goed maakt. Het kost me steeds meer moeite om dit soort dingen te doen. Het gezicht van het meisje begint rood aan te lopen en ze trekt een afschuwelijk gezicht. Nu moet ik zeggen dat het kind in eerste instantie al niet de schoonheidsprijs mee naar huis nam, maar nu lijkt het werkelijk een afstammeling van Satan himself. Ik voel me dan ook gezegend als ik mijn telefoon voel trillen. Zonder op het scherm te kijken, hou ik mijn telefoon omhoog en trek de oordopjes uit mijn gehoorgangen. 'Sorry, I have to take this. Take 5, to calm her down a bit.' zeg ik tegen haar en loop zo snel mogelijk de studio uit, zo snel dat het haast rennen is. Onderweg neem ik bijna een lichtstandaard mee, maar ik weet het heelhuids te redden naar buiten.
'Jemma Moore.' neem ik ietwat zakelijk, maar met opgewekte stem op. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog als ik de naam van de andere persoon hoor. Voor slechts een seconde moet ik graven, maar al snel komt het beeld van de ietwat ielige jongeman met de box twinkies voor zijn onderbroek voor mijn ogen. 'Jack Barakat.' herhaal ik met een glimlach en schud ietwat ongelovig mijn hoofd. Aan de ene kant had ik verwacht dat hij me direct die avond zou bellen, aan de andere kant had ik niet verwacht ooit nog wat te horen van hem. 'Well, I'm fine, thanks for asking. I've been doing great with the business too, however, I seem to be stuck now a little bit. How have you guys been doing?' vraag ik beleefd maar met een ietwat grappende en bestraffende ondertoon, dat hij dat niet eerst netjes vroeg. 'Oh, Jack Barakat, what exactly are you offering here? I'm not sure if I'm mentally able to shoot another photoshoot with some sorts of fruits with you guys. Not sure if I'll ever be...' zeg ik dan en open de deur van de nooduitgang, die naar een brandtrap leidt. Daar ga ik even zitten, bijkomen van de vreselijke dag tot nu toe.

Alex
Na de show ben ik gesloopt. Mijn lichaam voelt een beetje gebroken, maar ik kan de voldane grijns niet van mijn gezicht krijgen. Dit is precies hoe het hoort te zijn, All Time Low tourend en succesvol. We groeien elke dag, onze fanbase groeit zowat elk uur. En we zijn nog lang niet klaar met groeien. Uitgeput zit ik onderuitgezakt op een bank in onze bus. Zack en Rian zitten bij me en we praten wat na, terwijl we wat water drinken en onze zweterige lichamen zo goed als droog maken met wat handdoeken. 'Where did Barakat go now?' vraag ik als ik opmerk dat mijn beste vriend mist. Waar hangt die debiel nou weer uit? Altijd als Jack vermist wordt, is er iets aan de hand waarvan we of het liefst alles van willen weten, of juist liever niets over horen. Net op dat moment komt hij binnen lopen. De grijns op zijn gezicht is iets te groot en ik trek een wenkbrauw op als hij begint over mijn idee voor een fotograaf.
In stilte aanschouw ik het spel voor me en ik kan niet anders dan hoofdschuddend glimlachen als ik het gesprek tussen Allen en Jack volg. 'It's of no use, Josephs. He wont listen, I've been trying for years. The trick is to use the reversed psychology. Tell him to do something, he wont. Tell him to not do something, he will rush into it.' zeg ik bemoedigend als ik het gezicht van Allan zie. Vanaf dat moment is het aftellen tot iemand zich realiseert wat Jack aan het doen is. Zelf heb ik allang 1 en 1 bij elkaar opgeteld.
'No surprise there.' zeg ik grinnikend en ik weet mezelf omhoog te trekken, waar ik me even uitrek. 'I'm taking a shower first, but I'm in for some games, still.' zeg ik tegen Allen, waarna ik richting de kleine badkamer van de tourbus loop. Het is niet ideaal, maar het is toch wel heerlijk dat we in principe alles hebben hier, er zijn genoeg tourbussen die deze luxes niet hebben. Waarbij artiesten bij de venues moeten douchen en dat soort dingen. Allen heeft het goed voor elkaar tot nu toe, wij allemaal.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackeroni~

We staan nu on stage voor de laatste paar nummers we doen eerst Remembering sunday en ik verbaas me nog steeds over de ruim 5000 mensen die uit volle borst met onze liedjes meezingen. Als afsluiter doen we een cover van het nummer Damnmit van blink-182, een van mijn favoriete nummer, ik ren het podium rond en schreeuw mee met de lyrics, het maakt toch niet uit of ik dat bij m'n microfoon doe of niet, die van mij staat toch nooit aan. Ik rap her en der nog een aantal bh's op die naar ons toegegooid worden en hang die grijnzend aan mijn microfoon stand, dit vind ik een van de grappigste dingen aan onze fans, we krijgen bij elke show bh's toegegooid en het lijken er steeds meer te worden, we hebben in de achter kamer van onze tourbus niet alleen meer merch maar ook ruim 200 bh's liggen en dat na nog geen maand te hebben getoured. Als het nummer is afgelopen nemen we het applaus in ontvangst, bedanken het publiek en onze crew en gaan dan grijnzend het podium af.

Wat Alex zei net voordat we de show afsloten doet me ergens aan denken, volgens mij weet ik nog wel een fotograaf die best mooie foto's kan maken, we zijn nu in de tour bus en ik loop naar mijn bunk om wat tussen mijn spullen te zoeken, dan zie ik in een spleet tussen de muur een kaartje vandaan komen, we hebben al een hele tijd een vaste tourbus wat voor mij betekend dat ik minder snel dingen kwijt raak, of nou ja, dat ik spullen makkelijker terug vind. Met een grijns trek ik het kaartje uit de muur, ik heb het kaartje van Jemma altijd bij me gehouden, ik weet niet zeker of het was omdat ik haar eigenlijk best leuk vond of voor als we nog eens een fotograaf nodig hadden. Nu ik eroverna denk, ik heb hem gehouden omdat ze best een lekkere kont had. Met het kaartje trots in mijn linkerhand loop ik terug naar het zit gedeelte van de bus "Guys, remember the idea Alex had, to get a photographer on tour with us?" Rian is de enige die gelijk opkijkt, normaal ben ik niet de persoon die zich echt bezig houd met het opbrengen van nieuwe crew leden, ik laat dat meestal gewoon aan Allen en Rian over, al die technische shit "I still have the card of that Jemma girl, from the banana shoot." Zack begint spontaan te lachen "Barakat, you only want that chick on tour cause you think she's hot." Ik rol met m'n ogen en kijk de anderen aan "Dudes she made good pictures and was prepared to do exactly the shoot we wanted I don't see why we shouldn't give her a call." Allen knikt instemmend "I could call-" begin ik maar ik word nogal rude onderborken door Rian "Jack, let's not do that, I think it'd be better if literally anyone else called her." Ik zucht lichtelijk geirriteerd maar haal dan mijn schouders op "Fine. So anyway when is the bus leaving? I wanted to go out and see if I can get some rockstar anywhere." "We're leaving in an hour, be back in time for once Barakat." ik grijns en stap de bus uit.

Met het kaartje van Jemma nog steeds in mijn hand loop ik bij de bus vandaan, ik kan best wel beleefd zijn aan de telefoon, ik ben niet helemaal gestoord. Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en draai haar nummer "Hey it's Barakat" zeg ik met een grijns "Jack Barakat, I was wondering if you'd like to snap some more pictures of me and my band."

Allen~

Ik kijk uit het raam van de bus en zie Jack met een telefoon tegen zijn oor, als dat maar goed gaat. Ik verstuur even snel een mail naar mijn vader over de merch verkopen en hoeveel we op dit moment al hebben verdient en in alle eerlijkheid ben ik nog nooit zo trots geweest op iets, deze band heeft het binnen 2 jaar al zo ver geschopt. Ik sluit mijn laptop af, sta op en loop naar de bank waar ik naast Rian neer plof, "Guys I'm not trying to be a snitch but jut for your information, I think Jack is calling the photagrapher girl as we speak." Rian lacht en Zack grijnst "I'm not surprised." zegt Zack "We'll see, he'll either charm her into joining as soon as possible or he'll scare her away and we'll have to go on a search for another photsgrapher." Ik grinnik "So we shouldn't be worried?" Rian schud zijn hoofd "This is a typical Barakat move, he doesn't like to be told no and this one is involving a girl too." Ik haal mijn shouders op "Alright then, who's up for a game of mario bros." zeg ik terwijl ik naar ons kleine tv'tje toe loop om hem aan te zetten en de controllers te pakken.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Goedkeurend ga ik door de foto's en glimlach door sommige, zoals die van de lange jongen met de blonde lok in zijn haar. De doos twinklies voor zijn witte onderbroek kan ik precies zo fotoshoppen dat het lijkt alsof hij geen onderbroek aan heeft en enkel de doos. Dat zal goed worden, hoewel ik het zal moeten overleggen met de tourmanager van de groep. Of met de vriendelijke man, Posen, dat zal ook prima zijn. Mijn hoofd komt omhoog en ik kijk in de ogen van Jack die afscheid neemt. 'Oi, Barakat.' zeg ik en pak een van mijn business kaartjes uit mijn kontzak. Ik krabbel erop met een pen: "For Barakat, Jack Barakat x", en geef het kaartje aan hem, waar ik lief bij glimlach. 'If you ever need a photographer, give me a call. I had a blast during the shoot, good luck with the band.' zeg ik tegen hem en kijk nog even toe hoe ze de fotostudio verlaten. Mijn blik vangt die van de verlegen jongen, Zack, nog even. Het is duidelijk dat hij het knapste gezichtje heeft, hoewel zijn glimlach er keer op keer ietwat ongemakkelijk uit kwam als de camera klikte. 'Till we meet again.' herhaal ik zacht en zie de jongens in het busje stappen en wegrijden.

Alex
Gelukkig is de shoot snel voorbij en heb ik mijn warme en goedzittende kleding weer aan. Toch kan ik niet anders dan breed glimlachen naar Jack, die plaats neemt naast me. 'We did it, buddy.' zeg ik grijnzend en sla een arm rond zijn nek, waarna ik hem dichter naar me toe trek en met mijn hand door zijn emo-haar ga (hahaha ik lach). Via de achteruitkijk spiegel vang ik de blik van Allen, die ik een vriendelijk knikje geef, waarna ik de auto start en koers zet naar de venue van vanavond. Ook al vond ik de shoot een beetje langdradig worden, ik heb weldegelijk een leuke tijd gehad met mn jongens. Het gevoel dat we een band zijn die het écht gaat maken wordt steeds groter, maakt me steeds blijer.

Een dikke twee jaar later, zijn we aardig op weg. Een tour door Amerika heen, die zo'n succes is dat er plannen zijn voor een tour door Europa. Er komt een stuk meer kijken bij zo'n tour door Europa, dus vandaar dat het voor nu alleen nog maar bij bespreken blijft. Allen blijkt een enorm getallenteerde jongeman te zijn, die elke dag weer wat stijgt in mijn aanzien. Hij heeft werkelijk de manager rol op zich genomen en keihard voor ons gevochten. Inmiddels is er een nieuw album uit van ons, So Wrong Its Right (toch?) is een enorm succes en ik ben ontzettend trots op de setlist die we nu kunnen opvoeren bij concerten. We wisselen wat nummers af, spelen een aantal covers, maar hebben het vooral elke avond weer ontzettend naar ons zin met elkaar. Jack en ik zijn alleen maar dichter naar elkaar getrokken, maar de andere jongens ben ik ook ontzettend close mee. We hebben een kleine break en staan backstage, bezweet, uitgedroogd en hijgend, maar grijnzend. 'You know what would be really cool?' roep ik boven het geschreeuw van het publiek uit en kijk iedereen aan, inclusief Allen die ons wat flesjes water geeft. 'To have like a photographer who can take pictures during the shows, you know for promotion of the tour and the band!' zeg ik en drink in één ademteug het flesje leeg, waarna ik het met een boogje in de prullenbak gooi. Ik geef Allen nog een veelzeggende blik, waarna ik de jongens opzweep om weer mee het podium op te gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackzel~

Nadat we een aantal normale, minder blote groepsfoto's hebben worden we vriendelijk door Allen verzocht om op te schieten, hij heeft gaat vanaf nu mee naar elke venue als tourmanager en volgens hem gaan we te laat komen als we nu niet vertrekken. We halen onze laatste dingetjes uit de kleed kamer en nemen dan afscheid van Jemma "Till we meet again." zeg ik knipogend, ik wilde haar eerst een kus op haar hand geven als een soort cheezy ridder maar het is niet de bedoeling dat ik haar afschrik. Dat gebeurt bij mij wel vaker namelijk. Zodra iemand me leuk lijkt ga ik me veel te impulsief en druk gedragen waardoor ik ze afschrik, en het lijkt me eigenlijk best leuk Jemma wat vaker te zien. Nadat we de fotostudio verlaten gaan we weer naar het busje, Allen wil naast Alex gaan zitten maar ik verzoek hem vriendelijk achterin bij Zack en Rian te gaan zitten, hij mag dan we de manager zijn maar de bijrijders stoel naast Alex is mijn plek.
Het is iets langer dan een uurtje rijden naar de volgende venue, het is een van onze laatste stops tijdens onze Maryland tour en als ik het goed begrijpvan Allen gaan we hierna gelijk door met een tour verder de VS in, ik kan het zelf eigenlijk niet geloven, we gaan tijdens de volgende tour helemaal naar Texas. Ik hoor onze nieuwe manager, Allen praten met Rian over de tour so far, enthousiast draai ik me om om me in het gesprek te mengen "There were people queueing for our first show hours before we were even supposed to play it was insane!" ik zie Zack verbaasd opkijken uit zijn halve slaap "Wait people were queueing for our first show?" ik knik "Why didn't you tell us? When did you even see that?" vraagt Rian bijna verontwaardigd "Calm your man tits Rian, I saw it before I came to help you guys set up our stuff, I also went out to talk with the same kids after the show." zeg ik met een brede grijns "I gotta say we got some cool fans." I kam met mijn vingers een pluk bruin met blond haar naar achteren, ik hoor dat Allen nu met Zack en Rian verder praat over de iets technischere dingen waardoor ik mijn interesse verlies en me weer terugdraai naar voren "I thought it might be cool to add Coffee shop soundtrack to our setlist next tour." zeg ik schuin naar Alex kijkend "Just to see how the crowd reacts to it" Coffee shop soundtrack is een liedje dat we net af hebben, we hebben het geschreven na de opnames van The Party Scene en het is best een fucking tof nummer geworden al zeg ik het zelf. De rest van de rit verloopt anders dan anderen, we zijn eigenlijk allemaal constant in gesprek en de ergste zenuwen lijken bij de meeste van ons weg, het zou best kunnen dat Allen daar ook een rol bij speelt, hij lijkt alles goed onder controle te hebben wat best een fijn gevoel is, ik had verwacht dat een manager mee op tour de relaxte sfeer een beetje zou verpesten maar nu hij zich wat meer op z'n gemak voelt bij ons past hij er eigenlijk perfect bij.
De auto slaat een onverwachte bocht om en stopt kort daarna, de tijd is voorbij gevlogen, "Let's go boys, let's make 'em sweat." zeg ik grijnzend terwijl ik ons busje uitstap.

Allen~

Een nieuwe tour is nu helemaal gepland aansluitend op deze, ik neem de band mee naar andere staten en ga mijn beste beentje voor zetten om ze helemaal naar de top te schoppen. Ik zit nu tussen de twee iets gespierdere jongens, Rian en Zack, achter in het busje, ik wilde voorin zitten maar daar was Jack het niet helemaal mee eens. Ik had best even een gesprekje willen voeren met de lead onderweg naar de venue, een soort van onder vier ogen, maar als ik nu iets met hem zou willen bespreken zou iedereen het horen wat ik iets minder vind. "So have you been enjoying the tour life so far?" vraag ik aan de jongen links naast me, ik denk Rian, hij knikt "It's fucking amazing playing shows for people who actually paid to see you play, people even sing along, it's insane!" een glimlach, ik stelde de vraag deels gewoon uit interesse maar ook een beetje als inschatting om te weten hoeveel werk het zou worden om ze een beetje snel de publiciteit in te duwen, maar ik moet zeggen, als er zelfs al meegezongen word terwijl hun album net een paar maanden uit is, is een heel goed teken "I'm sure you guys van expect more real soon." zeg ik met een tevrede glimlach, misschien is deze band toch niet zo'n grote ramp als ik dacht.
Voor ik het weet zijn we bij de venue, ik ga de band die nu volledig onder mijn beheer staat voor het eerst echt zelf zien en ben toch wel benieuwd, misschien word ik na het zien van deze jongens wel meer een groupie dan een manager.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Ondanks het feit dat ik het graag zo professioneel mogelijk te houden, moet ik toch af en toe een glimlachje onderdrukken, wat ook niet altijd lukt. De groep jongens is duidelijk hecht met elkaar en de shoot is simpel gezegd hilarisch. Hun ideeën lijken waanzinnig en over de top, maar als ik de foto's op het computerscherm zie verschijnen, weet ik dat na een aantal aanpassingen in photoshop het een geweldige shoot gaat worden. Of Posen hier echt blij mee gaat zijn, weet ik niet, maar echt mijn zaak is dat niet. De shoot zelf is een succes, de foto's zullen geweldig worden, maar of het echt als promotiemateriaal gebruikt kan worden...
Voor ik er al te veel over na kan denken, is het tijd voor de individuele foto's van de bandleden. De namen ken ik volgens mij wel, of in ieder geval bijnamen. Van een jongen weet ik de naam wel, Rian, omdat hij op een of andere manier telkens gezegd wordt dat hij zijn mond moet houden. Bijna voel ik medelijden, echt waar, bijna. De andere jongen, Jack, weet ik nog van zijn enthousiasme introductie. De andere twee zijn iets stiller, hoewel ik de ietwat gespierde jongen ken als "Merrick" en de andere jongen is volgens mij Alex, de lead. Ik zie hem een aantal keer naar me kijken, maar volgens mij is er meer interesse in mijn uitrusting dan in mij, wat me voor de verandering eens wat op mijn gemak laat voelen. 'Are you serious, Barakat, Jack Barakat?' vraag ik een beetje uitdagend, maar met een glimlach als hij binnen komt met een doos twinkies. Lachend neem ik wat foto's, tot hij besluit dat het voldoende is. Na een blik op het scherm weet ik dat er wat goeds tussen zit.
De foto's buiten zijn misschien wel beter dan binnen, het voelt op een bepaalde manier wat minder pornografisch zonder dat witte doek. 'Thank you guys, so far.' zeg ik als we weer binnen zijn, waar warme koffie staat te wachten. 'I have one last request. I think Posen would appreciate it if we would do just one or two pictures with some clothes on, so could you switch back?' vraag ik waarbij ik de lead, Alex, maar aankijk. Hij lijkt het allemaal redelijk serieus te nemen, hoewel hij er duidelijk van geniet. 'Uh, you can keep the boxers.' voeg ik er dan maar aan toe en laat nadrukkelijk en uiteraard plagend mijn ogen langs de witte boxers van de groep jongens gaan, waarna ik me afwend om zogenaamd wat bij te stellen bij mijn camera.

Alexander
Om eerlijk te zijn is de fotoshoot een geweldig groot succes. Hoewel er af en toe nogal wat onzekerheid is, heb ik daar nu totaal geen last van. Eigenlijk niemand, we paraderen rond als een stel trotse pauwen in onze witte boxers. Jack lijkt alleen een beetje van zijn zelfvertrouwen te verliezen als hij met de box twinkies in zijn eentje voor de camera staat. Een grijns ligt rond mijn lippen en ik hoor Zack zacht gniffelen. De grijns breekt open en ik kijk Zack aan, waarna we samen lachen en Jack voor de camera weg stapt. Het grootste gedeelte van de shoot gaat in een roes voorbij, een roes met veel gelach, bananen en witte boxers. De jongedame, Jemma, maakt een verzoek en ik kijk haar even inschattend aan, waarna ik mijn blik afwend als ze haar ogen nadrukkelijk langs de boxers laat gaan. 'Let's put on something, guys.' zeg ik en duw Rian voor me uit naar de kleedkamers. Hoewel ik niet echt heb gelet op mijn kleding, ben ik blij met de zwarte broek en donkerblauwe shirt. Niet te heftig, niet te emo, bc we still lil emo guys with some guitars.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Moist boi Jack ~
In de eerste paar foto's zit en lig ik voor de anderen, bij één van de foto reeksen gebruiken we de bananen maar daarna zijn ze vrijwel onbruikbaar, dus daar blijft het jammer genoeg bij. Iedereen krijgt ook nog een solo foto, ik ben als laatste en zie mijn kans schoon om een klein extraatje voor op de foto uit onze bus te halen, ik alleen mijn witte boxers ren ik naar buiten naar onze bus, ik graai wat in mijn tassen en vind ergens onderop een boos twinkies, precies wat ik zocht. Met de doos twinkies onder mijn arm loop ik terug, als ik binnen kom zie ik net Zack voor de camera weglopen "I'm up next" zeg ik snel terwijl ik Rian afsnijd en snel mijn plek op het witte doek in neem "Alright, it's me and the twinkies." Zeg ik grijnzend terwijl ik de doos net boven de rand van mijn boxers houd, ik wil natuurlijk niet the goods verstoppen, na een paar flitsen begin ik me toch lichtelijk ongeakkelijk en exposed te voelen en mijn zelfverzekerde grijns veranderd in een slappe glimlach voor de laatste paar foto's, ik hoor Zack grinniken wat voor mij het teken is uit de spotlight te stappen, dat was niet echt een goeie binnenkomer, wat moet Jemma nu wel niet van me denken. Na mij is Rian, hij is zo klaar en heeft binnen een record tijd een goeie foto, tsja we kunnen niet allemaal de perfecte glimlach hebben. Nadat alle solo foto's en al onze eigen ideeën zijn gedaan gaan we nog even naar buiten om daar wat foto's te maken, ik moet zeggen dat ik onze ideeën beter vond. In de gehele staat Maryland en vooral hier in Baltimore is het weer niet bepaald 'alleen in je boxers buiten' vriendelijk, het sneeuwt gelukkig nog niet maar lekker weer is anders. Terwijl Jemma haar apperatuur weer klaar zet staan wij te klappertanden, dit is natuurlijk wel gewoon onze eigenschuld, maar voor de boxer banana shoot is dit het helemaal waard. Ik wrijf in mijn handen om een beetje semi warm te blijven en voel mijn tepels verstijven van de kou, wat niet per se heel chill is. Voor deze laatste foto´s was het de bedoeling dat we gewoon allemaal naast elkaar zouden staan voor een soort van normale foto maar daar dacht ik toch even anders over, net voordat de foto gemaakt word ga ik snel half hurkend voor de anderen staan met de grootste grijns op mijn gezicht, we zijn dan misschien all time losers maar we maken wel bomb-ass foto's.

Allen~
Ik heb nu constant contact met venues en andere band managers nu, als mijn vader me in zo'n positie stelt ga ik zorgen dat ik laat zien wat ik kan, ik ga mijn best doen om nu een tour te regelen met een grotere band en om nog wat venues te boeken, ik zie dat deze band potentie heeft, ze hebben alleen de juiste marketing nodig, ik kan dit. Ik bel nu met een venue die net buiten Maryland ligt en net iets groter is dan de zalen die ze nu spelen, als ik hier een optreden kan boeken zou dat toch een stapje groter zijn, er waren al wat andere bands die naar all time low wilde gaan luisteren om te kijken of ze ze mee op tour zouden willen en ik heb zo'n gevoel dat daar wel een tour uit zou kunnen komen. Ik moet mijn best doen niet nu mijn vader te bellen om hem te vertellen dat ik waarschijnlijk een grote tour kan fixen voor deze band en dat ik ze groter ga maken dan hij zich ooit had kunnen voorstellen maar ik besluit het niet te doen, nog niks is zeker en ik wil hem niet extra reden geven om op me neer te kijken.