ORPG | Should I smile because you're my friend

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Het deed Kai goed dat Vincent zo nuchter deed over de situatie. De jongen leek zich helemaal geen zorgen te maken, al had Kai dat wel verwacht. Zeker omdat Vincent altijd als straight overkwam en dan moest hij ineens gay spelen. Kai leek dat voor hem nogal ongemakkelijk, al leek Vincent ernaar te kijken als een spelletje.
De woorden die Vincents mond verlieten, deden hem beter voelen. Het was waar; de twee kenden elkaar redelijk goed, dus dat hoefde ook weer niet voor iets ongemakkelijks te zorgen. Kai voelde meteen een last van zijn schouders glijden en een glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Je hebt helemaal gelijk,' zei hij glimlachend, waarna hij even opgelucht een zucht liet horen. Kai dacht dat het helemaal ongemakkelijk zou worden, maar Vincent keek er anders tegenaan. Dat hielp ook wel bij de versnelde hartslag van Kai. Natuurlijk was hij blij dat hij met Vincent was opgezet en niet met een of andere gozer.
De vraag die uit Vincents mond kwam, was terecht. Kai zou zich ook ongemakkelijk voelen als ze ineens elkaar moesten zoenen, ook al viel hij voor Vincent. Kai knikte dan ook en luisterde naar Vincents voorstel. 'Ik denk dat dat wel goed moet komen,' glimlachte Kai. Hij hoopte dat Tom hen niet zou dwingen om andere dingen te doen. Ergens dacht Kai van niet, maar hij wist ook wel hoe serieus Tom was bij sommige spelletjes. Nou ja, bijna alle spelletjes. Kai kende Tom al van kinds af aan en vroeger kon de jongen het ook al niet hebben als hij verloor bij een stom spelletje zoals verstoppertje.
'Nou, dan gaat onze maand bij deze in, babe,' zei Kai met een plagende grijns op zijn gezicht. Het voelde raar om het woord ''babe'' zo makkelijk uit zijn mond te laten rollen, al voelde het ergens ook.. fijn. Hij voelde zich niet ongemakkelijk bij Vincent, ook niet nadat hij dat gezegd had. Wat het was, wist hij niet, maar het voelde goed.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Zijn woorden leken gelukkig een uitwerking te hebben, Kais katachtige houding verdween en hij leek weer adem te kunnen halen. Maar ook bij Vincent leek het alsof hij net iets rustiger werd. Misschien was dat gewoon wat ze nodig hadden, een beetje duidelijkheid. Als ze wisten wat ze van elkaar verwachten konden, was het allemaal wat minder eng en raar.
Een grijns verscheen op zijn gezicht bij het horen van het koosnaampje en hij stak zijn hand uit om hun vingers te verstrengelen. Als ze het dan gingen doen, zouden ze het goed moeten doen. Voor hen was het ook maar gewoon een spelletje, net als het voor de rest van de school zou zijn. Waarschijnlijk zouden de mensen die niet van de weddenschap wisten er niet eens raar van opkijken. Hoe vaak gebeurde het wel niet dat vrienden naderhand een relatie kregen? Ze waren toch altijd al bij elkaar in de buurt geweest op school, nu waren ze gewoon nog ietsje dichter bij elkaar. Hij vond het wel een grap.
Hand in hand liepen ze terug van hun afgezonderde plekje en voegden zich bij de rest van de groep, die inmiddels al iets groter was geworden. Vincent dacht nog dat ze misschien onopvallend hun plekje in konden nemen, maar dat bleek onmogelijk. "Kijk eens aan!" riep Adrian met een grijns van oor tot oor toen ze aan kwamen lopen. "Daar is het gelukkige koppel dan." Plagend lachend keek hij Vincent en Kai aan, maar trok zijn gezicht in de plooi toen Vincent hem een dodelijke blik toewerp. Hij zou graag in bijzijn van zijn eigen vrienden wel normaal kunnen doen. De rest van de mensen in hun jaar zouden hen er waarschijnlijk al genoeg mee sarren, maar daarom moesten ze het juist zo grappend mogelijk oppakken. Zodat het voor henzelf ook nog leuk bleef. Hij haalde zijn hand los van die van Kai en liet hem losjes langs zijn zij hangen, terwijl hij nog wel dicht bij hem bleef staan.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Alhoewel ze net bedacht hadden dat ze wel bepaalde dingen konden doen, voelde Kai zijn hart een sprongetje maken toen hij Vincents hand in de zijne voelde. Het kostte hem dan ook veel moeite om zijn blozende wangen te verbergen. Zijn blik gleed ook al vrij snel naar andere leerlingen, omdat hij benieuwd én bang was voor hun reactie. Alleen niemand leek er van op te kijken. Een meisje uit één van zijn lessen keek even naar hen en glimlachte daarna vriendelijk naar Kai. Verbaasd had Kai terug geglimlacht, waarna hij samen met Vincent doorliep.
Het duo probeerde ongezien bij het groepje aan te sluiten, maar dat ging niet zo soepel als ze hadden gedacht. Toen ze erbij gingen staan, werden gelijk alle ogen op hen gericht. Kai slikte een brok in zijn keel weg en glimlachte even ongemakkelijk. Adrian was enthousiast geweest, al had Kai de duivelse grijns op zijn gezicht wel gezien. Vincent haalde zijn hand weg bij die van Kai, wat logisch was, maar toch betrapte Kai zich erop dat hij het jammer vond. 'Ik had niet verwacht dat jullie de ballen hadden om dit te doen, maar bravo,' zei Adrian nog. Adrian klapte drie keer traag in zijn handen, waarop Kai zijn ogen rolde. Kai was bang voor nog meer reacties, maar die kregen de twee gelukkig niet. Tenminste, dat dacht Kai. Het was rustig voor ongeveer vijf minuten, totdat Tessa bij de groep kwam staan. Haar blik ging even naar Kai, maar ze keek al snel weer weg. In die drie seconden dat ze hem had aangekeken, had Kai het gevoel gekregen dat er iets mis was. 'Ik zag jullie hand-in-hand lopen. Jullie doen ook nog eens zo'n stomme dare? Ik had toch echt beter verwacht van jullie,' had Tessa lachend gezegd. 'Maar ja, losers blijven losers,' had ze gezegd, met haar blik weer voor drie seconden op Kai gericht. Stomverbaasd keek Kai naar Tessa, die heupwiegend weer wegliep van het groepje. Wat was haar probleem?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Verbouwereerd had Tessa de groep achtergelaten. Wat was dat nou voor rare actie? Nog voordat iemand echt had kunnen reageren, had ze haar zegje gedaan en was ze weer weggelopen. Haar bruine haren zwiepten achter haar aan terwijl ze op tikkende hakken naar binnen liep. Ze straalde normaal al waardigheid en arrogantie uit, maar vandaag leek ze er nog een schepje bovenop gedaan te hebben.
Adrian was de eerste om te reageren, en deed dat door middel van een uitgerekt fluitje. "Oké..." reageerde Vincent ontgoocheld. "Dat was... duidelijk." Er klonk wat gegrinnik, waardoor de lading die Tessa de groep ingebracht had net zo snel wegviel als die gekomen was.
Er werd nog wat gekletst, maar al snel klonk de bel die alle leerlingen tegelijk door de te smalle deuren naar binnen deed wringen. Er werd van alle kanten geduwd en Vincent liet zich met een zucht opzij duwen door de tas van een tweedeklasser die minstens twee keer zo breed was als hij. Wat hield hij toch van deze plek. Te kleine ruimtes, te veel geschreeuw en te veel hoofdpijn.
Voor hun eerste uur hadden ze les op de tweede verdieping, wat gelukkig betekende dat de laatste trap en ook de gangen boven niet zo druk zouden zijn. Hij, Kai en Lucy liepen met zijn drieën naar het scheikundelokaal toe, de rest had een andere les om zich druk om te maken. De twee jongens gingen zoals altijd naast elkaar zitten, maar Vincent kon het niet laten om het nu als een bewuste en beredeneerde keuze te laten voelen. Nu hadden ze geen andere keus, zelfs al waren ze met een keuze nog steeds naast elkaar gaan zitten. Hij hoopte maar dat het kwam omdat het allemaal nieuw was, want hij had geen zin om alles zo geforceerd te maken en te overdenken. Sowieso kwam het nu ook wel door Tom, die een aantal tafels achter hen zat en wiens blik Vincent nu al constant in zijn rug voelde. Was er niet zo'n voorkomend verschijnsel, dat de mensen die juist het hardst lachten om homo's en de meeste grappen maakten, zelf vaak homo bleken te zijn? Een soort rare obsessie, maar dan omgekeerd als ze nog in de kast zaten. Hij dacht dat hij daar ooit eens een programma over had gezien, maar hij wist het niet meer zeker.

Wil je me lijmen als ik breek?