ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Katharina

Zodra hij in de lucht springt en blijft hangen, zak ik met grote ogen langs de muur omlaag. 'Hoe.. Holy Fuck,' stamel ik, en zo blijf ik eventjes zitten. Hij rolt wat meer naar me toe, en sprakeloos staar ik naar hem. Maar dan begint hij weer te praten, en dringt de ernst van het moment weer door. 'Dat heet ontvoering,' fluister ik. Ik kijk richting de deur, schat mijn kansen in, en besluit dan toch een poging doen te ontsnappen. Maar dan moet ik dit slim aanpakken. Eventjes kijk ik nog naar het lichtje dat naar de vloer valt. 'Okay.. Ik pak mijn spullen,' fluister ik schor. Ik ben doodsbang. Maar ik kan niet toelaten dat ik gewoon ontvoerd word. Ik moet iets proberen. Ik gooi de deken van me af, en grijp wat extra kleding. Ik wil niet zo de straat op. Vlug trek ik de kleding over mijn nachtjapon aan. Dan grijp ik mijn tas, en doe ik daar alle belangrijke spullen in. Waaronder mijn gitaar. Ik kom overeind, en sta nu heel dichtbij de deur. Vlug gooi ik de zakmes in zijn richting, voor ik me naar de deur om draai, en een poging doe om er vandoor te gaan.

Matthew

Ik kijk haar kalm aan. 'Het spijt me.. Maar ik moet je mee nemen. Of het vrijwillig gaat, of niet. Als ze struikelt, loop ik op haar af en steek ik mijn hand naar haar uit. 'Laat me je overeind helpen,' zeg ik kalm, met nog steeds die glimlach op mijn gezicht. De elf negeer ik gewoon. Die zit alleen maar in de weg. 'Sorry, elfen kunnen nogal gewelddadig zijn. Dan heb je meer geluk met mij. Ik zou je geen pijn doen. Als je mee werkt,' zeg ik dan. Iets in haar ogen verteld me dat ze me niet geloofd. Dus laat ik mezelf langzaam omhoog zweven. 'Kom met me mee.. Dan word alles beter voor je,' zeg ik nog eens.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Amira.
Het speet hem? Ze snapte het niet helemaal met het 'maar ik moet je mee nemen' gedeelte. Ze keek hem dan ook even ongeloofwaardig aan en hield haar adem in toen hij ook nog op haar afstapte. Alles wat daarop volgde werd haar dusdanig teveel dat ze geen woord meer over haar lippen kreeg. Dit moest een droom zijn, dat kon niet anders. Dat maakte dan ook dat Amira haar handen optilde en haar vingers begon te tellen, stilletjes weliswaar maar toen ze bij de conclusie kwam dat ze gewoon tien vingers had en er verder niets raar leek te zijn aan haar of haar kamer - behalve de nu zwevende jongen dan toch - kwam ze tot de volgende conclusie: dit was geen droom, maar een nachtmerrie die heel verkeerd ging aflopen waarna ze gillend wakker zou worden. Dat moest wel? ''Mag ik een tas inpakken?'', wist ze uiteindelijk uit te brengen met grote ogen. Ze kon er zelf niet bij dat ze dat nu net gevraagd had, maar als dit een droom - of nachtmerrie - was, dan kon het niet veel kwaad? En blijven zitten, huilend, was nu ook niet echt volwassen. Amira had haarzelf overeind geholpen en stopte haar blonde lokken achter haar oor vooral ze nadenkelijk voor zich uit keek.

Castian.
''Nee.'', floepte hij er nogal hard uit. Dat deed hem kort fronsen voor hij zijn hoofd nog eens schudde als extra antwoord op haar aanbod. Nee, het was zijn mes en hij ging het afmaken. Daar had hij geen hulp bij nodig, van wie dan ook. Castian werd weer uit zijn gedachten getrokken toen Dyani aangaf wel wat bij zich te hebben, waarop hij zijn hoofd even kantelde. Opnieuw schudde zijn hoofd. ''Ik dacht dat jij wel iets kon gebruiken, ik heb alles opgegeten om eerlijk te zijn. Dat gaat snel als je bezig bent.'', glimlachte hij flauwtjes. Toch pikte hij een noot en kraakte hij deze open voor hij het binnenwerk tussen zijn lippen door werkte, zijn mond in. Ook pikte hij nog een appel. Een beetje tegenstrijdig, maar dat was Castian wel vaker. Kort keek hij even naar buiten, meer omdat hij niet door had gehad dat het regende, voor hij zich weer naar Dyani draaide. ''Wat was je aan het doen?'', vroeg hij met ietwat samengeknepen ogen.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Jason:
Ik keek naar de dame en glimlachte tevreden toen ze haar spullen inpakte en negeerde haar verdere reacties. Vliegen was voor mij even normaal als ieder ander ding. En ontvoering of niet, ik had immers geen andere keus. Geduldig wachtte ik in de lucht toen ze klaar was met pakken. Echter veranderde de sfeer toen ze een zakmes greep en deze naar me toe wierp. Als gestoken holde ik mijn rug, waardoor het mes onder me door vloog. Met een bedenkelijke blik zag ik hoe ze de deur greep om ervandoor te gaan. 'Ho, ho, dametje. Dat gaan we niet doen.', zei ik en draaide me op mijn buik en door één krachtige armbeweging was ik bij haar en pakte ik haar vast. 'Wij vertrekken door het raam', zei ik met een glimlach. Ik hield haar met één arm in bedwang en nam haar tas van haar over door deze op mijn rug te doen. Vervolgens tilde ik haar zelf op om ons al vliegend naar het raam toe te bewegen voor ik sierlijk van de vensterbank afsprong.

Dyani:
Ik keek naar Castian en haalde simpelweg mijn schouders op. Ik kon mezelf niet opdringen, daar kwam alleen maar gedoe van. Ik was allang blij dat ik hier even kon schuilen. 'Ik probeer altijd nog wat bij me te hebben', verklaarde ik en pakte zelf ook een noot uit het schaaltje. Ik keek op terwijl ik het eetbare deel van de noot uit zijn schil haalde en Castian me aansprak. 'Ik moet terug... naar een dorp, een stad. Mijn spullen beginnen te slijten, kleding, dekens, vachten...', zei ik tegen hem. 'Het is te gevaarlijk om alleen op jacht te gaan naar grote dieren.', zei ik tegen hem. Zo goed was ik ook niet in het jagen. 'En stoffen halen en verwerken.', zei ik tegen hem. 'Ik haat het om afhankelijk te zijn', mompelde ik. Als je op jezelf was, had je nergens problemen mee. Ofwel jij had iets verkeerd gedaan, maar de schuld lag nooit bij iemand anders waardoor er ook geen meningsverschillen konden ontstaan. 'Het is hard nodig, dus ik heb geen keus', zei ik schouderophalend. 'En jij? Is dit je schuilplaats?', vroeg ik vriendelijk aan hem terwijl ik een vlecht op mijn rug legde zodat de regendruppels niet op mijn been vielen tijdens het drogen.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Katharina

Ik raak in paniek als hij me vast grijpt. Nog net heb ik de deur open kunnen trekken. 'Help,' schreeuw ik de gang in. Hopend dat iemand helder genoeg is om me te redden. Maar hij is sterk, en mijn tas word me afgepakt. Die hangt hij kalm op zijn rug, terwijl ik me nog los probeer te worstelen. Ik grijp nog eventjes vlug mijn zakmes, om hem op afstand te krijgen, besef dat het nutteloos is en doe hem dan maar dichtgeklapt in mijn broekzak. Toch blijf ik vechten. Ik wil niet naar dat raam toe. Maar dan tilt hij me op, en zie ik ons naar het raam zweven. Fuck fuck fuck. 'Nee.. Ik kan niet,' stamel ik in paniek, en de tranen springen in mijn ogen. Ik zie de hoogte waarop we zijn, en knijp vlug mijn ogen dicht. In een laatste wanhopige poging grijp ik het raamkozijn vast. Maar mijn lichaam begint door mijn paniekaanval te trillen, en een traan rolt over mijn wang heen. Mijn keel voelt alsof die dichtgeknepen word, en ik haal moeizaam adem. 'Alsjeblieft, zet me neer,' smeek ik dan, met een snik in mijn stem. Het kost me moeite om woorden te vormen. Als mijn trillende vingers van het raamkozijn glijden, klamp ik me lichtjes aan hem vast, en mijn gezicht druk ik tegen zijn borst aan, met mijn wang tegen zijn nek aan. Zo probeer ik te voorkomen dat ik de hoogte zie. Toch blijft mijn lichaam rillen en de tranen stromen nu over mijn wangen heen.

Matthew

Ik kijk haar verbaast aan als ze haar handen optilt en haar vingers begint te tellen. Hmm.. Dit is vreemd. Maar ik reageer er niet op, en wacht gewoon af. Als ze dan begint te praten, glimlach ik weer vriendelijk. 'Ja, natuurlijk. Pak je belangrijkste spullen in, dan kunnen we zo gaan,' zeg ik rustig. Ik ga in een zithouding zitten, terwijl ik zweef en wacht tot ze klaar is. 'Wat is dit,' vraag ik dan, terwijl ik een bh van een stoel op pak. Ik draai het rond in mijn handen, en knijp in de ronde, zachte kussentjes.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Amira.
Haar blauwe ogen bewogen kort naar haar ooghoeken, om de jongeman - welke blijkbaar dus Matthew heette, zoals ze het herinnerde - kort aan te kijken voor ze richting haar sporttas liep en laden open begon te trekken. Ze besloot maar gewoon in te pakken zoals ze deed wanneer ze een midweek weg ging, zichzelf bedenkend dat ze hoogtevrees had en dat ze vast wel wakker zou worden dan. Vliegen kon niemand. Ja, in een vliegtuig. Amira keek nietbegrijpend op toen er een vraag werd gesteld. Waarop haar hoofd nog roder werd, maar ze zei niets en griste het ding enkel uit zijn handen om in de tas te stoppen. ''Niets wat jij zal passen.'', mompelde ze. Ze sloot daarop haar tas en pakte haar jas, zodat ze die aan kon doen, vooral ze de tas rond haar schouders hing. ''Goed, hoe werkt dit?'', vroeg ze toen maar. Amira was er nog steeds van overtuigd dat ze droomde. Al wist ze stiekem wel beter.

Castian.
Kort fronste hij om het antwoord wat hij kreeg van Dyani. ''Wees maar voorzichtig, die vervelende elfen zijn weer bezig.'', liet hij haar weten. ''Ze zijn hier ook geweest, maar ik ben ze niets meer verschuldigd.'', liet hij maar meteen vallen. Hij schokschouderde kort even. Een drop... Voor zover hij wist waren er hier geen dorpen in de buurt. Niet dat er veel anders leefde op het eiland. Dyani haar stam dan, hij en de jongens die hier op dezelfde manier waren gekomen zoals hem, de elven en piraten. Er waren nog wel anderen, maar die waren niet snel te vinden tenzij je wist waar je moest kijken. Nu kwam zij meer op plekken dan hem, dus weliswaar dat het voor haar makkelijker was? Kort fronste hij bedenkelijk voor hij zijn hoofd schudde. ''Ik woon hier.'', liet hij weten terwijl hij de rest niet eens gehoord had omdat het haar niet interesseerde wat ze met haar spullen deed eigenlijk. ''Ik heb je er alleen nog nooit mee naar toegenomen, net als de rest.'', verklaarde hij maar waarom ze er dan nog niet eerder was geweest. ''Je kan hier overnachten?'', floepte hij eruit. ''Het weer word nog erger.'', verklaarde hij zijn voorstel maar.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Jason:
Ik hoorde haar schreeuwen en deed daadwerkelijk mijn best om haar niet te hardhandig vast te houden, maar toch stevig genoeg zodat ze me niet ontglipte. 'Shhht', zei ik zachtjes in haar oor in de hoop dat het haar wat zou sussen. Op het moment dat ik in het raamkozijn stond met haar om me af te zetten, greep zij het kozijn vast. Ze snapte het écht niet. Dit zorgde juist voor onveiligheid, ook voor haar. 'Je leert het, maar ik zal ons vliegen voor nu.', sprak ik haar toe. 'Je zult het op het eiland echt leuk vinden', beloofde ik. 'Daar zal ik je weer neerzetten', voegde ik eraan toe omdat ze me smeekte om te stoppen. 'Ik zal je goed vasthouden', zei ik voor ik mijn armen steviger om haar heen sloeg en daadwerkelijk uit het raam sprong. Even vielen we naar beneden, maar algauw vlogen we hoger dan het kraakpand waar ze binnen was geweest. Met een glimlach op mijn gezicht genoot ik van de vlucht en probeerde de dame die zich aan me vast klampte enigszins te negeren zodat het mijn plezier niet zou bederven. 'Kijk maar om je heen als je wilt, het is prachtig.', zei ik tegen haar.

Dyani:
Ik keek naar hem toen hij over de elfen sprak. Ik had ze gelukkig alleen maar van een afstand te zien. 'Ik ook niet bij mijn weten', sprak ik zacht toen hij zei dat hij niets meer schuldig was aan de elfen. Ik pakte nog wat kleine vruchtjes uit de schaal waar ik me aan tegoed deed en luisterde naar zijn woorden. Ik knikte toen hij zei hier te wonen. Het leek me een prima plek met als voordeel dat je altijd beschut was tegen de regen. Ik haalde enkel mijn schouders op toen hij eraan toe voegde dat hij nog niemand meegenomen had naar zijn woning. 'Het weer is écht slecht. In de verte onweerde het ook al', zei ik tegen hem. 'Als ik zou kunnen overnachten zou dat erg prettig zijn', accepteerde ik zijn aanbod. 'Laat me weten als er iets is wat ik voor je kan doen', zei ik tegen hem. Ik zag het meer als een soort ruilhandel met een tegenprestatie. Ik had onderdak bij hem, maar hij had ook vast wel wat nodig. Zo zat ik er stiekem aan te denken om een voorstel te doen aan hem. Om samen op jacht te gaan, dat ik de huid van de dieren kon gebruiken en misschien een klein deel van het vlees kon drogen, dat Castian het vlees en al het andere wat hij nodig had kon gebruiken om eventueel ook in zijn onderkomen op te slaan. 'Ben je goed in jagen?', vroeg ik dus ook na een korte stilte terwijl ik hem nieuwsgierig aan keek.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Katharina

Zijn gespierde armen houden mij stevig vast, zorgen er voor dat er geen ontkomen aan is. Niet dat ik nu echt zin heb om me los te trekken zodra we straks door de lucht vallen. Ik schud mijn hoofd heftig als hij zegt dat ik het zal leren maar dat hij ons voor nu zal vliegen. 'Ik heb geen interesse om het te leren,' fluister ik schor, met een snik in mijn stem. Hij blijft maar over dat stomme eiland praten. Mijn hart klopt veel te snel in mijn borst. Volgens mij is dit het moment dat ik dood ga. Een of andere gek die besluit dat hij kan vliegen en mij mee wilt nemen. 'Leuke grap, maar laat me nou terug naar binnen. Het is niet grappig,' snauw ik. Ik weiger om in dit hele vliegen gebeuren te geloven. Ik wil gewoon van deze rand af. De koude wind waait langs mijn rug, wat de bevestiging geeft dat we echt in het raam staan en dat dit echt gaat gebeuren. Ik bijt hard op mijn lip, en proef even later bloed in mijn mond. Er rolt nog een traan over mijn wang heen en mijn lichaam trilt nu van zowel de angst, als de kou. Hij zegt nog dat hij me goed vast zal houden, en slaat zijn armen steviger om me heen. Daarop wil ik reageren dat het geen zin heeft, dat we toch wel ter pletter zullen vallen, maar dan vallen we al van het venterbank af. Ik heb het gevoel alsof ik stik. Van schrik hou ik mijn adem in en ik knijp mijn ogen dicht, terwijl ik met moeite een gil in hou. Mijn lange losse haren worden alle kanten op geblazen, en kietelen mijn gezicht. Maar ik durf hem niet los te laten. Alsof het echt een verschil zou maken. Ik snik weer van de angst en durf pas weer naar adem te happen als we ineens omhoog gaan. Ik heb geen idee waarom ik nog geen klap van de straat gekregen heb, maar ik heb ook geen zin om het uit te zoeken. Ik voel hem lichtjes ontspannen, alsof hij hier echt plezier in heeft. Ugh.. En dan hoor ik hem praten. Meteen schud ik mijn hoofd weer heftig. 'Nee, echt niet,' protesteer ik, met nog steeds dichtgeknepen ogen. 'Waarom denk je dat ik bij deze kant van het raam weg bleef? Ik heb hoogtevrees,' fluister ik boos. 'Het mag dan nog zo mooi zijn, ik ga echt niet naar beneden kijken,' ga ik net zo fel verder. 'Bovendien is deze stad helemaal niet zo mooi,' ga ik koppig verder. Op de een of andere manier zorgt het praten voor afleiding. Wel merk ik dat het steeds benauwder word, alsof we veel te hoog gaan en het zuurstofgehalte steeds minder word. Ik raak lichtjes buiten adem en voel me duizelig. Zijn haar en baart kriebellen mijn gezicht lichtjes. Hoewel ik het ergens vervelend vind, is het toch weer een beetje afleiding. Hij ruikt naar strand, zee en bos. Vreemd.. Ik weet geen plek in de buurt die al die dingen heeft. Met moeite blijf ik bij bewustzijn. Mijn lichaam rilt maar ergens vind ik de frisse lucht hier wel fijn. Veel schoner dan ik gewend ben van waar ik woon. Na een tijdje ben ik toch een beetje nieuwsgierig. Ik open langzaam mijn ogen, en gluur langzaam rond. Maar zodra ik de hoogte zie, word ik weer bleek en het volgende moment word mijn lichaam slap, het word zwart om me heen, en mijn gezicht rolt opzij. 

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Matthew

Ik speel een beetje met het ding. Dan ontdek ik dat het ideaal is als catapult, en trek ik aan de elastieke bandjes. Rustig ga ik op zoek naar iets om af te schieten. Uiteindelijk schiet ik een prop papier op haar af met de bh. 'Ideaal. Al is het wel een beetje ingewikkeld waarom er twee van die ronde dingetjes zitten. Ze zijn wel zacht,' ga ik rustig verder.  Maar vervolgens word het uit mijn handen getrokken. Een beetje beteuterd kijk ik haar aan, waarop ik nadenkend mijn gezicht frons als ik ontdek dat het een soort kleding is, maar dan grijns ik weer en zweef ik weer door de kamer, op zoek naar iets leuks om mee te spelen. Ik pak een teddy bear van het bed en besluit daar dan neer te ploffen. 'Hmm. Je hebt een prima bed. Jammer dat het een beetje opvalt als we die mee nemen. Bovendien denk ik niet dat hij door het raam past,' zeg ik grijnzend. Ik kijk haar vrolijk aan, en als ze dan klaar is met inpakken en vraagt hoe dit werkt, spring ik op om op haar af te zweven. Onderweg maak ik de beweging alsof ik door de lucht zwem. Ik stop bij haar en neem de tas rustig aan. Die hang ik dan op mijn rug voor ik recht ga vliegen, zodat ik haar op kan tillen. 'Pff.. Samen met je tas ben je wel zwaar. Reis je altijd met zo veel spullen,' vraag ik dan en ik grinnik eventjes. 'Hou je goed vast. Ik vlieg je naar het eiland toe. En als de elfen het dan willen, zullen ze het je leren,' leg ik uit. Ik knipoog naar haar, en sla mijn armen stevig om haar heen. Rustig zweef ik naar het raam toe, waardoor ik ook naar binnen ben gekomen. 'Niks vergeten? Want dan gaan we nu,' zeg ik nog een keer. Ik ga op het vensterraam staan, hou haar stevig vast en grijns uitdagend naar haar, voor ik ons van het randje laat vallen. Eventjes laat ik ons gewoon neerstorten, tot heel dicht bij de stoep, om te plagen, voor ik met een boog omhoog trek, en de lucht in schiet. Genietend vlieg ik rond, eventjes naar het uitzicht kijkend, voor ik richting de twee sterren toe ga. Mijn haar wappert door de wind en ik voel me licht als een veertje. 

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Upje.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Ga ik zsm posten ;)