O] We are all one people, but we live as if divided
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 09/23/2018 03:37 PMMet zijn reactie op haar woorden, haar mening en uitleg over waarom ze liever uitging van slechtheid in mensen, voelde ze zich opgelucht. Ze kon werkelijk niemand bedenken die het openlijk oneens met haar zou zijn, laat staan tegen haar in zou gaan. Telkens wanneer ze met hem praatte voelde ze zich meer uitgedaagd. Meer alsof ze een persoon was, in plaats van een leider die haast functioneerde als een robot. Yué kon dan ook oprecht uitkijken naar het moment dat ze samen zouden gaan trainen. Niet alleen omdat ze dan weer haar lichamelijke beweging zou krijgen en daarbij even heerlijk kon genieten van de vergetelheid en het verlies van realiteit, maar ook omdat ze wist dat hij zich niet zomaar gewonnen zou geven. Aisurou was nu al een persoon die ze mocht, of ze het nou toe wilde geven of niet, maar ze wist ook dat hoe dichter hij bij zijn potentieel zou komen, hoe meer wederzijds respect ze voor elkaar zouden voelen. "Ik zou teleurgesteld zijn als je klakkeloos mijn mening over zou nemen, dus natuurlijk vind ik het niet erg", reageerde ze vriendelijk. Het zou voor haar altijd interessant zijn en blijven om gesprekken te voeren met hem over deze onderwerpen. Waarschijnlijk over alle onderwerpen. Ze hoopte met heel haar hart dat de anderen hem niet zouden veranderen of beinvloeden, zodat hij haar uiteindelijk ook enkel nog zou zien als leider. Het was niet eens stiekem, ze genoot met volle teugen van zijn ongefilterde woorden en daden.
Pas toen ze tegenover elkaar stonden, met slechts een paar milimeter tussen hen in, kon ze zich herinneren dat hij had opgemerkt dat hij niet veel nodig had om gelukkig te zijn. "Nou als ik ergens mee kan helpen, moet je het maar zeggen", zei ze zacht, waarbij ze haar ogen niet van hem los kon trekken. Energie raasde door haar lichaam heen en de behoefte om hem aan te raken was zo immens groot, dat het haast pijn deed om er niet aan toe te geven. Yué vocht met zichzelf. Ze had zoveel behoefte aan lichamelijk contact, iets waar ze tot op heden niet zich bewust van was geweest. Jet was al maanden niet meer in haar leven, wat betekende dat ze al maanden alleen was geweest, letterlijk en figuurlijk. Nu was ze niet iemand die constant aandacht nodig had, of wat affectie moest krijgen, zo zag ze zichzelf absoluut niet. Maar nu ze ermee werd geconfronteerd, wist ze dat ze het wel had gemist, maar dat ze die gevoelens heel diep had weggestopt. Een paar weken nadat Jet door haar was uitgeschakeld, had ze geprobeerd om te zien of ze met Kenso een connectie had, maar hun gesprekken kwamen nooit verder dan iets vriendschappelijks. Dat had ze niet kapot willen maken, dus had ze toen besloten niet iets met oude vrienden te beginnen. Maar hij, Aisurou, was een heel ander verhaal. Hij liet haar in nog geen vierentwintig uur dingen voelen die Jet haast maanden hadden gekost om haar te laten voelen.
Ze glimlachte klein toen ze zijn bevestiging hoorde. Het was goed om te weten dat hij zich had vermaakt. Yué wist dat veel van de nieuwelingen de eerste paar uren, zelfs dagen, het lastig hadden. Het leek er echter op dat hij daar niet zoveel last van zou hebben. Hij was goed in zich aanpassen naar situaties en hij zag er ook uit alsof hij meer dan gelukkig was met de mogelijkheid die de Freedom Fighters hem boden. Een slaapplaats, warme maaltijden en kameraadschap; een leven. Misschien paste er nog wel wat meer dingen in dat rijtje, maar ondanks de wijn wilde Yué die weg niet inslaan. Niet zomaar. Zolang het enkel aan haar was, zou ze zo lang mogelijk deze connectie negeren, voor zijn eigen bescherming. Echt liegen kon ze er niet over, het verlangen dat in haar woedde was volledig gericht naar hem. Hoewel ze nog nooit een situatie als deze had meegemaakt, vreesde ze dat als ze toe zou geven eraan, hij ervoor zou worden afgerekend. Maar echt zeker wist ze het niet. Toch was ze in dit soort situaties liever niet de persoon die erachter zou komen.
Maar hij leek het daar niet mee eens te zijn. Haar borst verkrampte toen ze zag dat zijn ogen bij haar lippen bleven hangen. Hij beet zacht op zijn lip en nu kon zij ook niet anders dan kijken. Tegelijkertijd zakte haar mond wat open, alsof ze iets wilde zeggen of doen, maar de laatste stap van dat proces niet kon voltooien. Ademloos keek ze toe hoe hij woorden uitsprak en zijn arm omhoog bracht. De hitte die van zijn hand af kwam, maakte haar duizelig. Nog geen moment geleden had ze de paar milimeter tussen hen in fijn gevonden, een soort vangnet. Nu was die ruimte ondragelijk. Een verhittende en verlangende pijn schoot langs elke zenuw die hij aanraakte, helemaal bij haar lippen. Ze had niet verwacht dat iemand zo warm kon aanvoelen, zij was toch altijd degene die in brand stond? Hij wist dat tot een heel nieuw niveau te tillen, zonder er moeite voor te doen. Trillend zoog ze wat adem naar binnen toen hij zich vooroverboog. Ze wist dat ze iets moest zeggen, iets moest doen. Dat werd nu eenmaal van haar verwacht. Maar ze kon het niet. Ze wilde het niet, dus weigerde ze. Ze weigerde alles en liet hem begaan. Haar verlangen was te groot, nam te veel de overhand om iets te kunnen doen. Vechten had ze geen zin in, ze was te moe van het vechten tegen haar behoeftes naar hem toe. Met nog geen dag wist hij haar muur volledig af te breken. Haar constante angst om iemand pijn te doen met lichamelijk contact, was volledig verdwenen. Hij zorgde ervoor dat haar grootste angsten naar de achtergrond verdwenen en hij zou nooit weten hoe dankbaar ze daarvoor was.
Zijn lippen raakte die van haar aan en ze wist het. Ze wist dat dit was waar ze naar snakte. Ze wist dat hij net zoveel hiernaar verlangde als zij. Ze wist dat het slechts een paar stappen naar achter was, langs het kamerscherm en dat daar haar bed stond. Ze wist dat ze hem wilde opeisen. Ze wist dat het zover niet mocht komen. Maar ze wilde het. Binnen een fractie van een seconde drukte hij zijn lippen harder tegen die van haar, alsof hij haar ook wilde opeisen. Haar armen kwamen omhoog en bleven rond zijn middel hangen, waar ze zijn shirt vast griste en hem dichter naar haar toe trok. Ze duwde terug en plotseling was de kus geen kus meer, maar een zoen. Ondanks dat er geen ruimte meer tussen de twee te vinden was, drukte ze zichzelf dichter tegen hem aan. Ze wilde hem overal voelen, ze wilde zoveel dingen van hem dat het haar maar bleef duizelen. Tijdens de zoen probeerde ze na te denken over of en hoe ze hem het best naar het bed kon leiden. Hoewel ze ietwat krampvastig zijn shirt vasthield, maakte ze een hand los en bracht haar vingertoppen naar zijn nek, waar ze die zacht langs niet strelen.
Iets aan de rand van haar bewustzijn trok echter haar aandacht. Een stukje intuitie, een gevoel dat er iets op het punt stond te gebeuren. Als eerste trok ze haar vingertoppen los, waarna ze haar hele lichaam met een ruk van hem af trok en achteruit sprong tot ze de tafel achter zich voelde. Nog geen halve seconde later hoorde ze Onrak. "Yué, is Aisurou hier?" vroeg hij, waarbij het doek rimpelde, alsof hij dat opzij had willen schuiven maar zich het laatste moment bedacht. Die verdomde pijl en boog soldaten bewogen zich zo stil als de wind en als het niet voor haar intuitie was geweest, had hij hen misschien wel betrapt. "Ja, kom binnen", zei ze kalm en koeltjes, alsof er niets aan de hand was. Ze wierp nog een blik op Aisurou, waarna ze Onrak aankeek die binnenstapte. Hij keek van Aisurou naar mij, met geen enkel sprankeltje argwaan in zijn blik. "Ah, daar ben je. Ik moet je de wapenkamer nog laten zien voor morgen. Kallah vertelde dat je in de ochtend traint met Yué en in de middag met mij, dus dan moet je wel voorbereid zijn", zei Onrak met een glimlach en duwde zijn vuist zacht en vriendschappelijk tegen Airusou's bovenarm. "Goed idee, gaan jullie maar. Ik zie je morgenochtend bij zonsopgang op het verzamelplein", zei Yué en knikte naar Aisurou en Onrak als teken van afscheid, waarna ze zich omdraaide en deed alsof ze wat papieren doorbladerde. Haar hart ging als een drilboor tekeer in haar borst en om een of andere reden stonden de tranen haar in haar ogen, alsof de gedachte aan betrapt worden alleen al het einde had kunnen betekenen. Misschien in een paar opzichten wel. Het had een einde kunnen betekenen aan het warme welkom wat Aisurou was gegeven, en een einde aan het blinde vertrouwen van Onrak. Ze hoorde de voetstappen bij de ingang en ze nam zich voor niet om te kijken. Omkijken zou net hetgeen kunnen zijn wat argwaan zou wekken bij Onrak. Het zou net het stukje kunnen bloodgeven van Yué's naar de buitenwereld onwalkelbare zelfvertrouwen. En toch keek ze om, vlak voor het doek dichtviel. Ze kon nog net een blik werpen op Aisurou, althans de zijkant van zijn lichaam en profiel. Het viel haar op dat hij rode vlekjes in zijn nek had, maar ze keek alweer voor zich zodat ze geen tijd had om het te onderzoeken.
Reply
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/23/2018 11:37 PMZe had hem van zich af kunnen duwen. Ze had hem een klap kunnen geven. Ze had hem in zijn ballen kunnen trappen. Allemaal dingen waarvan hij had verwacht dat hij het zou gebeuren, maar het gebeurde niet. Het tegenovergestelde was het geval: ze greep hem vast bij zijn shirt en hij werd dichter naar haar toegetrokken. Hij voelde hoe ze een hand in zijn nek plaatste en daar met haar vingers streelde. Het voelde warm aan, alsof zijn huid in brand stond. Dat soort gevoelens wekte de jongedame blijkbaar in hem op. Het werd hem duidelijk dat Yué dit ook wilde, net zo graag als hij dat wilde. De aantrekkingskracht was gewoon te sterk om genegeerd te worden en dat konden ze nu beiden niet meer ontkennen. Hij wist dat het fout was, dat hij dit eigenlijk niet mocht doen. Dat het voor grote problemen zou zorgen als de leden van de Freedom Fighters erachter zouden komen. Ze zouden hem kunnen gaan haten. Ze zouden kunnen denken dat hij privileges had. Het was een gedachte die hem wel een beetje afschrikte, maar aan de andere kant kon het hem ook vrij weinig schelen wat anderen van hem dachten. Toch wilde hij wel gewoon zijn plekje in de groep verdienen en dat de mensen hem zouden mogen. Hij voelde hoe Yué haar lichaam nog dichter tegen hem aan drukte en het enige waar hij nog aan kon denken waren de manieren om bij haar bed te komen. Hij was dan ook net bezig met het bedenken van een plan, hij kon haar optillen of gewoon meetrekken, toen ze zich terugtrok. Niet veel later klonk de stem van Onrak achter het gordijn. Het was alsof had aangevoeld dat iemand hen kwam storen. Hij trok zijn kleding snel een beetje recht en zette een stap achteruit, zodat ze niet meer zo dicht tegen elkaar aanstonden. Zijn hut-genoot stelde de vraag of hij hier was en hij twijfelde even of hij zelf moest antwoorden. Voordat hij erover uit was, had Yué al antwoord gegeven. Toen de leider nog even naar hem keek, glimlachte hij nog kort naar haar, waarna hij zijn blik ook op Onrak richtte. De jongeman merkte op dat hij hem nog de wapenkamer moest laten zien, zodat hij voor morgenochtend voorbereid zou zijn. Voordat hij daarop kon reageren, reageerde Yué al door afscheid van hen beiden te nemen. Hij begreep het wel. Onrak mocht niets merken van wat er zojuist was gebeurd. Dat was iets waar hij het ook mee eens was. "Ja klopt helemaal, laten we dat inderdaad maar gaan doen. Dan kan ik daarna gaan slapen zodat ik morgenvroeg topfit ben,'' zei hij met een grijnsje rond zijn lippen. "Tot morgenochtend,'' zei hij nog tegen Yué en hij knikte even naar haar.
Samen met Onrak ging hij op weg naar de wapenkamer. "Waarschijnlijk weet ik morgenvroeg niet meer waar ik moet zijn, omdat ik de weg weer vergeten ben,'' merkte hij grijnzend op. Hij hoorde hoe Onrak zachtjes lachte. "Ik geef je wel wat aanwijzingen, zodat je het makkelijker kunt vinden. Het zit op een hele centrale plek,'' reageerde de jongeman. "Thanks, dat waardeer ik,'' zei hij en hij knikte dankbaar naar hem. Voor de rest verliep de wandeltocht naar de wapenkamer in stilte. Hij wist niet goed wat hij tegen de jongen moest zeggen en het leek erop dat voor Onrak hetzelfde gold. Daarbij was hij ook nog een beetje aan het bijkomen van wat er met Yué was gebeurd en dat was niet iets wat hij kon bespreken. Hij moest het zelf nog even verwerken en de kans was groot dat hij er vannacht over zou gaan nadenken, waardoor hij wakker bleef liggen. Hij hoopte dat dat niet het geval was, want dan zou hij morgenvroeg niets waard zijn. Hoewel hij ervan overtuigd was dat Yué hem wel kon verslaan, wilde hij het haar natuurlijk niet te makkelijk maken. Hij wilde haar wel een beetje weerstand bieden, zodat hij kon laten zien wat hij in huis had. Natuurlijk was hij niet helemaal op kracht, verre van zelfs, maar dat betekende niet dat hij zich zomaar in moest laten maken.
Nadat Onrak hem de wapenkamer had laten zien en ze terug naar hun hut liepen, keek hij nog goed om zich heen in de hoop de weg een beetje te kunnen onthouden. Het was inmiddels wel donker, waardoor hij belangrijke aanknopingspunten niet goed zag. Ondertussen gaf Onrak hem wel wat aanwijzingen, maar hij was er niet helemaal bij. Nog steeds zat hij met zijn gedachte in de hut van Yué en hetgeen wat er had kunnen gebeuren als de jongeman hen niet had gestoord. Hij hoopte dan ook dat Onrak morgenvroeg ook al wakker zou zijn, zodat hij hem alsnog een beetje kon helpen. Eenmaal ze terug in hun hut waren, was het ook tijd om naar bed te gaan. Het was al laat genoeg. Hij had ook nog verschillende vragen voor Onrak over de Freedom Fighters en deze hele omgeving, maar daar zouden ze morgen vast ook wel tijd voor hebben tijdens de training.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 09/24/2018 09:10 PMLangzaam liet ze het stapeltje bladeren op tafel neerkomen, waarna ze ze optilde en weer liet neerkomen. Geordend en wel liet ze het stapeltje liggen, waarna ze langzaam in haar stoel zakte. Alle processen verliepen langzaam, omdat Yué diep in gedachten verzonken was. Die vreemde rode vlekjes in Aisurou's nek, dat was hetgeen wat door haar hoofd spookte. Waarom precies was haar onduidelijk, het was alsof opnieuw haar intuitie tegen haar fluisterde, maar ze niet kon verstaan wat er gezegd werd. Nog steeds diep in gedachten verzonken, het beeld alsmaar opnieuw afspelend, pakte ze Aisurou's dossier erbij. Afwezig begon ze op te schrijven wat ze te weten was gekomen. Details over zijn leven op de Noordpool, zijn gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal die bij het vertellen van die verhalen kwam kijken en een conclusie. Tijdens het schrijven van die conclusie viel haar hand stil. Met een schuingehouden hoofd vroeg ze zich af of ze moest opschrijven dat er een zoen had plaatsgevonden, of dat ze het moest omschrijven als intiem contact. Of dat ze het achterwegen moest laten, omdat ze van niemand intiem contact had opgeschreven, hoewel ze wist dat het bij de oudere leden wel eens voorkwam. Helemaal wanneer de bekende feesten gehouden werden. Er waren zelfs wat stelletjes geweest, maar vaak kwamen de leden erachter dat liefde niet erg gemakkelijk te combineren was met de dagelijkse taken. Yué dacht zelf vooral dat deze liefdes niet voortgezet werden omdat het puur lichamelijk was, het was kalverliefde. Ze vroeg zich vroeger dan ook dagelijks af wat het precies tussen haar en Jet was geweest en of dat op lange termijn stand had gehouden. Inmiddels deed ze dat niet meer, omdat het geen zin had en ze diep vanbinnen het antwoord wist. Hij wilde haar klein houden, als zijn eigen kleine assistent. Zelf had Yué nooit geweten dat ze ambities had, omdat ze van jonge leeftijd al bij de Freedom Fighters thuis was en ze er nooit over na had moeten denken. Ze wist beter nu.
Na slechts een paar minuten had ze wel genoeg van het schrijven over Aisurou op de onpersoonlijke en statische manier, waarna ze besloot dat het ook wel voldoende informatie was voor nu. Ze wist dat er nog veel meer te weten viel over de jongeman en gissen had toch geen zin. Dus begon ze haar spullen bijeen te rapen, waarbij nog steeds het beeld van de rode stipjes in zijn nek door haar hoofd spookte. Haast gefrustreerd dacht ze na over wat het kon zijn, terwijl ze de file van Aisurou netjes wegstopte en ze de inkt dichtdraaide. Pas toen ze haar korte schrijfveer vastpakte, begonnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Ze zag hoe haar vingers de veer vasthielden en op automatische piloot in de houder stopte. Voor een moment leek de tijd te vertragen voor haar, waarbij ze tot het besef kwam dat zij het had gedaan. Ze sprong op van haar stoel, maar in alle haastigheid om weg te komen stootte ze zich aan de tafel en strompelde ze een paar stappen tot ze bij de muur van haar hut aankwam. Met haar bovenarm leunde ze tegen de muur aan, haar hoofd hing naar beneden en haar vrije hand hield ze voor haar gezicht. Steeds liet ze haar hand dichterbij komen, tot de vingers een halve centimeter van haar wang verwijderd waren. De hitte straalde er vanaf, tegen haar gezicht aan. Met een misselijkmakend besef kwam de klap bij haar binnen. Een emmer die in de hoek van haar hut stond waar ze elke ochtend vers water mee haalde, was waar ze voor in stilstand kwam. Kokhalzend boven de lege emmer, knipperde ze de tranen uit haar ogen, pakte ze met witte knokkels trillend de emmer vast. Er kwam niets uit haar maag, het bleef bij kokhalzen en tranen die zonder geluid langs haar wangen naar beneden stroomde.
Haar ergste nachtmerrie was werkelijkheid geworden in slechts een moment van een seconde. Ze kon zich nog herinneren hoe haar hand automatisch omhoog was gekomen tijdens de kus, zonder dat ze daar toestemming voor had gegeven. Opnieuw moet Yué kokhalzen, waarbij nu wel haar eten eruit komt. Zo stil als ze kan, geeft ze over tot er niets meer uit komt dan gal. Huilend zakt ze langs de muur in elkaar. Haar hand, haar eigen hand, had Aisurou verwond. Of het nu een heftige brandplek had achtergelaten of slechts een fijne warmte had gegeven, onbewust was er vuur uit haar vingertoppen gekomen. Vijf minuten gaf ze zichzelf om haar emoties vrije loop te laten gaan, waarna ze zichzelf omhoog duwde. Met de rug van haar hand veegde ze haar tranen en snot weg, waarna ze de emmer oppakte en buiten haar hut zette. Iemand zou dat ongetwijfeld discreet weggooien en het er nooit meer over hebben, het zou de eerste keer niet zijn dat zoiets was gebeurd.
Een paar minuten later ligt ze in bed, alleen. Trillend, maar zonder het koud te hebben. Nooit meer, nam ze zichzelf toe. Ze kon het niet meer laten gebeuren. De volgende keer zou het misschien veel slechter aflopen. Ze kon beter haar leven alleen doorbrengen, dan alsmaar angst en paniek te voelen als iemand lichamelijk contact met haar aan wilde gaan, bewust of onbewust. Dus maakte ze de afspraak met zichzelf. Een deal met de duivel, want zo voelde ze zich. Hetzelfde vuur wat brandde in hel, brandde in haar. Na een paar uur wist ze de slaap te vatten, waarna ze een paar uur later weer werd gewekt. Toen Yué net was aangewezen als leider, was haar gevraagd hoe ze bepaalde dingen wilde zien. Zo had ze bijvoorbeeld aangegeven dat ze voor zonsopgang gewekt zou willen worden. De persoon die dat deed, had ze nog nooit gezien, maar elke ochtend werd er een kwartier voor zonsopgang op het hout van haar hut geklopt. De leider kan immers niet te laat zijn op afspraken en trainingen. Kreunend sleepte Yué zich uit bed en trok voor het eerst sinds maanden haar trainingskleding aan. Een strakke zwarte broek met een strak zwart lange mouwen shirt, waarna ze haar haar in een hoge staart bond. Ze trok haar lederen half-gevest aan en bond haar schede langs haar schouder op haar rug, waarbij het werd afgemaakt toen ze haar lederen onderarm beschermers ombond. Het glas verse melk wat voor haar deur stond dronk ze in een teug leeg en het stuk brood met koude ragout at ze onderweg naar het verzamelplein op. Voor ze aankwam, wist ze al dat ze eerder zou zijn dan Aisurou, dus liep ze naar het midden van het plein, waar ze in de met wit geverfde lotusbloem ging zitten. De leden die de dag ook al begonnen waren en hun weg zochten naar hun post, keken vol bewondering naar haar, glinsterende ogen van trots. Yué negeerde dit en slikte de laatste hap ontbijt weg, waarna ze wachtte tot hij tevoorschijn zou komen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/24/2018 11:37 PMZoals hij al had verwacht, had hij niet geweldig geslapen. Al moest hij ook toegeven dat het niet verschrikkelijk was geweest. Hij had wel een tijdje wakker gelegen, nagedacht over wat er precies tussen hem en Yué was geweest. Hij had genoten van hun kus, heel erg zelfs. Er was een duidelijke connectie tussen hen, maar hij moest nog uitzoeken wat voor connectie dat precies was. Was het enkel lust of was er meer aan de hand? Om eerlijk te zijn wist hij het niet zo goed.
Daarbij was het slapen in de hangmat ook wennen voor hem, het was iets wat hij nog nooit had gedaan. Daarover mocht hij overigens niet klagen, het lag wel prima en hij keek er niet tegenop om er de komende nacht weer in te slapen. Natuurlijk was hij wel een klein beetje jaloers op Yué, omdat zij natuurlijk een gewoon bed had. Als dingen gisterenavond anders waren gelopen, had hij daar misschien wel gelegen.. Het was een gedachte die hij vrijwel direct wegdrukte. Het was niet iets waar hij op dit moment aan moest denken. Hij zou haar zo weer zien en dan moest hij zich wel in de hand hebben. Hij wist niet precies hoe hun training eraan toe zou gaan. Of dat er mensen zouden kijken of dat ze gewoon met z'n tweeën waren. Het waren allemaal dingen die voor hem nog wat vaag waren. Hij had gisteren het verzamelplein al gezien en dat lag redelijk centraal, dus als ze daar zouden trainen dan zouden er vast wel mensen zijn die mee konden kijken. Misschien waren de leden ook wel nieuwsgierig naar hun training. Misschien wilden ze zelfs wel zien dat hij afgemat zou worden door hun leider. Uiteraard hoopte hij zelf dat het niet zou gebeuren, want dan zou niemand hem serieus nemen.
Omdat het nogal onwennig was om in de hangmat te slapen, was hij ook zeker op tijd wakker. Hij wist niet precies wanneer de zon op zou komen, maar hij had het gevoel dat hij nog wel een tijdje had voordat hij bij het verzamelplein moest zijn. Daarom friste hij zichzelf ook een beetje op met het water dat in de emmer zat. Het was maar goed dat hij op tijd wakker was geworden, want het zou nog een uitdaging worden om zowel de eetzaal als de wapenkamer te vinden. Als hij het goed had, zaten die twee niet heel ver van elkaar verwijderd, maar het was nog donker. Dus dat was een extra uitdaging die hij er gratis bijkreeg. Niet iets waar hij heel blij mee was, maar hij zou alles gewoon op zijn gemak doen. Als hij zou gaan stressen dan zou het zeker niet goedkomen. Toen hij nog op de Noordpool woonde, kwam het ook wel eens voor dat hij midden in de nacht wakker werd en niet meer in slaap kon komen. Dan maakte hij vaak een wandeling, om zichzelf toch nog een beetje te vermaken. Hij hield er niet van om midden in de nacht wakker te zijn en dan ook nog eens stil te blijven liggen. Dan voelde hij zich ontzettend ongemakkelijk en ook een beetje nutteloos. Door zijn nachtelijke wandelingen, waren zijn ogen dus ook wel een beetje aan het donker gewend.
Nadat hij zich had opgefrist was het dan ook tijd om richting de eetzaal te lopen. Hij ging er vanuit dat hij daar wel iets te eten kon krijgen. Trainen op een lege maag zou namelijk niet echt succesvol zijn. Hij had energie en kracht nodig, want het zou niet makkelijk worden. Dat was iets wat zeker was. Een stevig ontbijt zou er dan ook wel ingaan, al was dat altijd wel het geval. Hij was echt gek op eten en vooral nu hij een lange tijd nauwelijks wat gehad, had hij het gevoel dat hij wel wat in moest halen.
Twee keer nam hij een verkeerde afslag richting de eetzaal, waardoor hij wel wat tijd verloren had. Hij zag dat het al lichter begon te worden, maar de zon was nog steeds niet op. In de eetzaal verzamelde hij wat brood en nog wat koude ragout en dat was zijn ontbijt, samen met een glas water. Hoewel hij graag even rustig wilde zitten om zijn ontbijt naar binnen te werken, wist hij niet of hij daar tijd voor had. Daarom nam hij het gewoon mee, terwijl hij op weg ging naar de wapenkamer. Oké, hij moest even goed nadenken, voordat hij een richting uitliep. Het zou nog lastig worden om alle wegen te leren kennen op deze plek. Het verbaasde hem dan ook dat hij nu maar één keer een verkeerde afslag nam voordat hij de wapenkamer had gevonden. Hij merkte wel dat hij nu wel op moest schieten en hij propte dan het laatste beetje eten naar binnen, waarna hij snel een boog pakte die er in zijn ogen goed uitzag en vervolgens een koker met pijlen over zijn schouder hing. Voor even twijfelde hij. In de middag zou hij met Onrak trainen en dat zou met pijl en boog zijn, was het nu dan wel verstandig om ze mee te nemen? Moest hij geen ander wapen pakken? Nu pas besefte hij zich dat hij eigenlijk helemaal niet wist wat er van hem verwacht werd. Een zucht rolde dan ook over zijn lippen en hij besloot gewoon de pijl en boog mee te nemen. Als hij het niet nodig had, dan was dat ook prima, dan had hij het alvast voor vanmiddag.
Het begon steeds lichter te worden en zo snel mogelijk zocht hij dan ook een weg om bij het verzamelplein te komen. Gelukkig had hij die wel zo gevonden. Het was ook het meest centrale punt van dit hele kamp. Daar zat Yué al in het midden en hij merkte dat er automatisch een glimlach rond zijn lippen verscheen toen hij haar zag. Zijn gedachten gingen dan ook redelijk snel naar gisterenavond. "Focus,'' mompelde hij tegen zichzelf, waarna hij op haar afliep. Hij kwam ongeveer een meter voor haar tot stilstand. "Koningin Regenboogglitter,'' begroette hij haar, met een kleine grijns rond zijn lippen en hij maakte een buiging. Hij was het grapje van gisteren zeker nog niet vergeten. Al besefte hij zich ook wel dat het totaal niet sexy was om haar zo te noemen. Hij hoopte gewoon dat het niet ongemakkelijk zou zijn na gisterenavond. Hij wilde gewoon een goede sfeer creëren om in te trainen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 09/26/2018 05:08 PMHet duurde niet lang tot ze hem in vizier kreeg. Ze dacht zelfs dat ze hem eerder had gespot dan hij haar, aangezien ze een zoekende blik op zijn gezicht zag, gevolgd door een korte glunderende blik op zijn gezicht. Toen ze dat zag, keek ze bijna direct weg. De herinnering aan gisteravond was te pijnlijk voor haar. Ze had haar verlangen de overhand gegeven en ze had hem pijn gedaan. Toch leek hij er geen last van de hebben, anders had hij niet zo blij gekeken toen hij haar had gespot. Vanmorgen had ze overwogen niet op te komen dagen, om zoveel afstand tussen hen te laten komen dat hij misschien uit zichzelf weg zou zijn gegaan. Dat kon ze echter niet laten gebeuren, het ging tegen alles in waar ze de afgelopen tijd zo hard voor had gewerkt. Diep haalde ze adem, waarna ze zich afzette van de grond en in een soepele beweging omhoog kwam, voor hij voor haar neus stond. Zijn begroeting zorgde voor een glimlach op haar gezicht, ondanks het voornemen om afstand te nemen voelde ze de grip weer wat verslappen. Direct riep ze zichzelf tot orde en verstevigde haar grip. "Je bent laat", zei ze met een kleine glimlach en wees naar de horizon, die oranjegoud zag van de opkomende zon. "Maar ik zal niets zeggen als jij ook niets zegt", voegde ze eraan toe, waarna ze met haar hoofd in de richting bewoog waar ze naar toe zouden gaan. Verschillende leden die zich inmiddels op het plein hadden verzameld, leken teleurgesteld over het feit dat ze daar niet zouden trainen.
In stilte vroeg Yué zich af of iemand hem per ongeluk al had vertelt over volgende week. Het was gebruikelijk dat na een week aangesloten te zijn bij de Freedom Fighters, er een soort inwijdingsritueel plaatsvond. Een soort laatste test om te zien of de nieuwste toevoeging echt een lid kon worden. Vaak bestond het uit niet veel meer van een demonstratie van wat de persoon in een week had geleerd, wat dat ook was. De koks kookte hun beste en meest favoriete gerecht, de bouwers hadden volledige vrijheid en de krijgers lieten zien wat ze konden. Het zou uiteindelijk aan Aisurou zelf zijn wat hij zou laten zien. Als hij voor de pijl en boog koos, was het een vrij makkelijke demonstratie. Hij moest drie keer schieten, waarbij hij drie keer het doelwit zou moeten raken. Niet in de roos, want voor een beginnend krijger was dat onmogelijk binnen een week, maar gewoon ergens op het doelwit. Het belangrijkste was dat alles met een korreltje zout werd genomen, omdat ze nooit iemand weg zouden willen sturen omdat diegene langzamer leert dan anderen. Eigenlijk hadden ze nog nooit iemand weggestuurd na een week. De andere mogelijkheid was voor Aisurou om Yué mee te nemen en dan een gevecht te houden, waar hij zich zo lang mogelijk staande moest houden. Maar aangezien ze wist dat hij niet veel ervaring had met het zwaardvechten, leek haar het niet erg waarschijnlijk dat hij dit zou kiezen.
"Ook al ga je je vooral focussen op de pijl en boog, heeft iedereen een basis nodig en moet kunnen omgaan met een zwaard. Dus die pijl en boog kan je wel meenemen, maar die heb je bij mijn training vandaag niet nodig", vertelde Yué terwijl ze over de houten bruggen liepen, die het in bladerdak verhulde dorp met kinderen goed verborg. Eigenlijk bedacht ze zich nu pas dat ze haar eigen zwaard niet nodig had tijdens de training, dus dat ze die beter in haar hut had kunnen laten. Heel erg vond ze het niet, het gewicht voelde fijn en vertrouwd op haar rug. Stiekem genoot ze van het gewicht van het ijzer dat haar iets zwaarder maakte, ze had het gemist. Op een rustig tempo liep ze door het dorp heen, naar een van de uithoeken waar een weg naar beneden was gemaakt. Elke uithoek had een eigen functie. Zo was degene waar ze nu naar toe liepen de weg naar het trainingsgebied, een andere ging naar de handelsweg, weer een andere naar een scoutverzamelpunt. Zo waren er nog een paar, waardoor er zoveel mogelijk boven de grond kon worden afgelegd qua afstand, zodat er zo min mogelijk gevaar was van de vuurnatie. Het had even geduurd tot Yué precies wist welke weg naar beneden ze waarvoor moest aanwijzen, maar nu ging alles zo soepel en vanzelfsprekend dat het leek alsof het altijd zo was geweest. Ze kwamen bij de weg naar beneden, waar ze aan een touw trok en de ladder tevoorschijn kwam. Met grote katrollen was het mogelijk om meerdere personen naar beneden te krijgen, als ze op de touw en hout ladder stonden. Ze gebaarde dat hij plaats moest nemen, waarna ze er zelf ook op klom en met een geoefende hand hen naar beneden begon te takelen. Hoe dichter ze bij de grond kwamen, hoe voorzichtiger ze werd. Uiteindelijk stonden ze op de grond, wat voor Yué een hele tijd geleden was geweest. Ze dwong zichzelf echter eerst de ladder weer omhoog te trekken met het touw, waarna ze het touw verborg in de daarvoor uitgeholde richel in de boom. Langzaam draaide ze zich om en snoof de lucht diep op, waarna ze naar Aisurou keek. "Kom", zei ze enkel, waarna ze richting de open plek liep. In een boom die van onderuit een stuk was uitgehold, haalde ze twee houten zwaarden, waarmee ze zouden trainen. Haar eigen zwaard hield ze op haar rug, omdat ze zich nu weer besefte waarom ze die uit automatisme had omgedaan eerder die ochtend. Op de grond was het constant gevaarlijk, er kon zomaar een groep vuurstuurders langskomen, dan moesten ze zichzelf toch verdedigen. Dus, haar echte en scherpe zwaard hield ze dichtbij. "Wat weet je van zwaardvechten?", vroeg ze hem en gooide het houten zwaard door de lucht, waar hij het moest opvangen. Dat was een eerste test, als hij het niet zou opvangen zou dat eigenlijk antwoord geven op haar vraag. Ergens diep van binnen hoopte een deel van haar dat ze niet te koel was tegen hem.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/30/2018 12:35 PMZelf had hij niet het gevoel dat hij te laat was, maar blijkbaar dacht Yué er wel zo over. Hij wilde zijn mond opentrekken om op haar woorden te reageren, maar toen zei ze dat ze er niets over zou zeggen, als hij dat ook niet deed. Met een kort knikje bevestigde hij dat hij zijn mond zou houden, maar al snel besloot hij dat dat gebaar te formeel was. Daarom deed hij zogenaamd met zijn hand zijn mond op slot en gooide hij het sleuteltje weg. Ach, zijn kinderlijk kant kwam zo een beetje naar boven, maar dat was niet iets waar hij zich voor schaamde.
Hij volgde haar toen ze met haar hoofd gebaarde welke kant ze op gingen. De leden die zich rondom het verzamelplein hadden verzameld, dropen ook langzaam af. Waarschijnlijk hadden ze verwacht een showtje te zien te krijgen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Hij voelde dan ook een soort van opluchting. Hij zou in ieder geval niet vernederd worden voor de ogen van de rest van de Freedom Fighters. Waarschijnlijk zou hij dan wel doen alsof het allemaal heel grappig was en dat hij het niet al te serieus nam, want dat was nou eenmaal wie hij was. Al had hij wel het gevoel dat Yué dat dan niet zo zou waarderen. Hij wilde zich gewoon niet kwetsbaar opstellen tegenover mensen die hij nog maar nauwelijks kende. Hij maakte liever gebruik van zijn charmante kant, waardoor hij met veel dingen weg kon komen.
Yué vertelde hem dat hij tijdens haar training zijn pijl en boog niet nodig had, omdat ze zich zouden focussen op het vechten met een zwaard. Hij haalde zijn schouders op. "Ik wist ook niet goed wat ik mee moest nemen. Onrak had me de wapenkamer laten zien, maar had geen verdere instructies gegeven,'' reageerde hij op haar, ''maar ach, dan heb ik het alvast bij voor vanmiddag.'' Hij meende zich te herinneren dat hij van Onrak zou leren hoe hij een eigen pijl en boog kon maken, maar hij ging er ook vanuit dat ze wel zouden oefenen met een bestaande pijl en boog. Hij was er al best handig mee, maar kon natuurlijk nog altijd verbeteren. Het was namelijk niet zo dat hij er al een expert in was.
Terwijl ze rondliepen door het dorp, keek hij om zich heen en bewonderde hij de omgeving. Hij had echt werkelijk geen idee waar ze naartoe liepen, maar hij vertrouwde Yué gewoon. Zij was hier de leider, dus ze wist vast precies waar ze naartoe wilden en wat ze met hem wilde doen. Ze had dan wel aangegeven dat ze zich zouden richten op het zwaardvechten, maar ergens vroeg hij zich af of ze het ook nog zouden hebben over de avond van te voren. Er was tot nu toe nog niets over gezegd, maar dat kon nog altijd gebeuren.. Of ze zouden het gewoon negeren en doen alsof het nooit gebeurd was. Dat het enkel een actie was geweest in een opwelling.
Ze kwamen aan bij een plek waar Yué aan een touw trok waardoor er een ladder tevoorschijn kwam. Kort floot hij even ter bewondering. Alles zat hier zo ontzettend goed in elkaar. Het was iets wat hij nog nooit eerder had gezien en hij keek zijn ogen dan ook uit. Hij nam plaats op de ladder, aangezien hij die opdracht van haar had gekregen en zodra zij er ook opstond, gingen ze langzaam naar beneden toe. Eenmaal beneden sprong hij er weer van af en volgde hij haar weer, omdat ze dat aangaf. Hij merkte inmiddels wel dat ze wat meer afstand van hem had genomen. Misschien was dat ook wel logisch, maar hij had wel andere verwachtingen in zijn hoofd gehaald. Dat was waarschijnlijk wat naïef van hem, maar hij kon het niet helpen. Ze hadden het gisterenavond gewoon zo gezellig gehad en nu leek het alsof die sfeer compleet verdwenen was. Ze toverden twee houten zwaarden tevoorschijn uit een boom. In eerste instantie trok hij zijn wenkbrauw op, aangezien hij had verwacht dat ze met echte zwaarden zouden trainen. Maar al snel besefte hij zich dat dat waarschijnlijk niet verstandig zou zijn, aangezien hij totaal niet wist hoe hij met zo'n ding om moest gaan.
Dat was ook de eerste vraag die hij kreeg: wat wist hij van zwaard vechten? Tegelijkertijd gooide Yué een van de zwaarden ook zijn kant uit, iets wat hij niet aan had zien komen. Uit reflex ving hij het zwaard bíjna op, maar uiteindelijk belandde het toch op de grond. Hij krabde zich even over zijn hoofd. "Ehh, vrij weinig ben ik bang. Ik heb het mensen wel eens zien doen, maar zelf nog nooit gedaan. Ik heb me altijd prima kunnen redden met pijl en boog, dus ja.. Ik had niet verwacht dat ik het ooit nodig zou hebben,'' reageerde hij op de vraag. Niet dat hij ooit het aanbod van iemand had gehad om hem te leren hoe hij om moest gaan met een zwaard, maar toch.. Hij hoopte maar dat Yué een beetje aardig tegen hem zou zijn en zijn vingers er niet zou afhakken. Met een houten zwaard kon dat natuurlijk niet, maar ze had haar eigen zwaard ook nog op haar rug hangen. Net zoals hij zijn pijlen en boog ook op zijn rug had hangen. Hij haalde deze van zijn rug af en legde ze aan de kant. Dat zou wat makkelijker zijn om te oefenen. Als hij het meer onder de knie zou hebben, zou hij misschien wel met wat extra gewicht kunnen oefenen, maar voor nu leek hem dat niet verstandig. Hij pakte het houten zwaard dan ook van de grond en hield deze stevig in zijn hand. "Ik ben een en al oor,'' zei hij tegen Yué, om aan te geven dat hij er klaar voor was.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 10/03/2018 09:52 PMZe kon niet anders dan klein glimlachen en knikken toen Aisurou vertelde dat Onrak hem enkel de wapenhut had laten zien, zonder enige instructies. Dat was de charme van de orde. Alles werd voor je verzorgd, van een slaapplaats, tot twee maaltijden per dag, tot een daginvulling. Maar andere dingen, praktische dingen, waarbij je je hoofd moest gebruiken, dat moest je zelf doen. Zo moest je zelf de weg vinden, in je eigen hoofd een plattegrond maken en die nooit meer vergeten. En natuurlijk moest je je eigen hoofd gebruiken wanneer je je wapens koos voor de dag. Niemand kon jou vertellen wat je mee moest nemen, het was jouw verantwoordelijkheid. Nu was het zo dat de kleinere kinderen wel gestuurd werden, dat ze niet huilend afscheid zouden nemen omdat ze dachten dat ze te kort schoten. Maar iemand van Aisurou's leeftijd zou zich gemakkelijk moeten kunnen redden. En zo niet, dan was het voor alsnog een besluit dat je zelf maakt om te vragen om hulp, wat niet altijd betekend dat je zwak bent. Soms is vragen om hulp vele malen zwaarder dan iets zelf doen en toegeven dat je hulp nodig hebt, is vaak lastiger dan koppig alleen door blijven gaan. Jammer dat voor leiders dat vaak niet opgaat, als je zwakte zaait is zwakte wat je oogst.
"Dat is waar," beaamde Yué toen hij zei dat hij het dan wel vast had voor zijn training vanmiddag. Gelukkig leek de jongeman er dus toch enigszins over na te hebben gedacht. Waar hij niet over na leek te denken was het opvangen van het zwaard. Stilletjes keek Yué toe hoe hij de beweging maakte om het zwaard op te vangen, maar uiteindelijk mis greep. Het reflex was er dus wel, dat was goed om te weten. Als ze hem dat ook nog eens bij had moeten brengen, dan was het een maanden plan geworden om hem toe te voegen aan de elite-groep, geen dagen of weken plan. "In essentie hebben zwaardvechten en pijl en boog wat dingen met elkaar te maken. Net zoals elke pijl die je afschiet, moet je met elke slag die je je zwaard laat maken goed nadenken. Zwaardvechten is in veel gevallen ver vooruit denken, strategisch spelen en zorgen dat je je tegenstander kan doorgronden", begon ze te vertellen, terwijl ze naar hem toe stapte. "Wij vinden dat iedereen van de groep", ze ontweek heel bewust de naam van de Freedom Fighters zo in het openbaar, "de basis moet kennen van zwaardvechten. Tijdens een missie weet je nooit waar het op uitloopt en stel jij ziet op een afstand als pijl en boog-meester dat het misloopt, moet je adequaat kunnen reageren", vertelde ze verder en ze liet zien hoe je een positie aan moet nemen. "Een beginpositie is vaak het belangrijkst. Je kan kiezen om je zwaard met twee handen vast te houden", zei ze en liet ze zien, "waarmee je je torso direct goed afschermt. Het nadeel is echter dat je mobiliteit extreem beperkt is", concludeerde ze, waarbij ze liet zien dat een zij aanval onmogelijk af te weren was. "Meestal is een hand het best, maar een zwaard is zwaar en het is vaak lastig om het gewicht ervan lang omhoog te houden, dat zal je dus moeten trainen", zei ze. Ze reikte boven haar hoofd en trok haar echte zwaard uit de schede, waarna ze die aan hem gaf, zodat hij het gewicht kon voelen. "Als laatste tip, ga zijwaards staan. Zo geef je je tegenstander minder oppervlak om aan te kunnen vallen", vertelde ze, waarna ze haar echte zwaard weer terug stopte en liet zien hoe. "Je zwaard is een verlenging van je arm, zolang je het als dusdanig ziet zal het je vriend zijn. Als je het ziet als gevaarlijk, vijandig of zelfs eng, zal het je alleen maar tegen werken".
Met haar vrije hand gebaarde ze dat hij zijn zwaard omhoog moest houden. "Probeer maar eens", zei ze bemoedigend, waarbij ze hem vriendelijk toeknikt.