[O] We live in the water, we love by the moon.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Na een paar minuten zo te hebben gelegen, mijn zonden te hebben overdacht en uiteindelijk tot de conclusie ben gekomen dat ik te veel honger heb om te blijven liggen, schop ik de dekens van me af. Nog steeds draag ik de bikini waarin dagen geleden het ongeluk was gebeurd. Omdat ik het gevoel heb dat dit ding best gewassen mag worden, trek ik het uit en in plaats daarvan draag ik een van de korte jurkjes die Ming me had meegegeven. Zij was de enige met een gardarobe die groot genoeg was om wat te kunnen vinden voor een klimaat als dit. Ongeveer de helft van de kleding heb ik zelf in elkaar gezet en gekocht, de andere helft waren geschenken van Ming. Soms vroeg ik me af waarom Ming zo aardig voor me was, echt goede vrienden waren we nooit geweest, maar ik waardeerde haar wel gewoon. Terwijl ik me aankleed, vraag ik me af of ik wel eens echte vrienden heb gehad. Ming is de kroonprinses, ze is geen vriendin. Mijn eigen Sifu was ik snel ontgroeid. Daarbij was die vent 40 jaar ouder. Tatsuo is de enige die het dichtsbij komt, hoe erg en beangstigend ik dat ook vind. Voor het gemak zet ik Sifu Ling ook op het lijstje, omdat ik me anders wel erg schaam voor het lijstje van zogenaamde vrienden. 
Uiteindelijk pluk ik wat aan de onderkant van het jurkje, dat me toch een beetje te kort is, maar het moet er maar mee door. Als ik mijn bikini draag, is er veel meer zichtbaar dan nu. Stilletjes, omdat ik nog steeds bang ben dat Tatsuo ergens schreeuwend uit een hoekje komt dat ik me niet mag inspannen, loop ik mijn huisje door. Als ik de voordeur zie, die aan een scharnier hangt te bungelen, kijk ik even vreemd op. Even kijk ik bedenkelijk naar hoe het scharnier los is geraakt van de deur, wat waarschijnlijk is gebeurd toen ik bewusteloos in zijn armen lag. Er is al een tijd iets wat ik wil proberen, om te zien of ik het water zo kan manipuleren dat het verkalkt of verkristalliseerd en dus onomkerbaar hard kan worden. Niet zoals ijs, want dat smelt weer. Misschien kan ik met hulp van hem het proberen. Als hij de deur kan vasthouden, dan moet het uiteindelijk toch mogelijk zijn dat te doen. Tenminste, dan moet ik wel eerst mezelf leren hoe ik dat aanpak. En dat gaat waarschijnlijk het makkelijkst als ik het met zoet water kan oefenen. Maar, zelf ga ik de weg naar de lagune niet terug vinden en ik denk dat Tatsuo me niet zomaar mee terug zou nemen. 
Als ik de deur zachtjes heb geopend, nog steeds op mijn hoede voor een boze Tatsuo die zomaar uit een hoek kan springen, stap ik de kleine veranda op. Daar zet ik mijn handen in mijn zij en rek me nogmaals uit. Mijn spieren zitten vast, maar er is niets wat een goede training niet kan oplossen. Al snel wennen mijn ogen aan het felle licht en spot ik een figuur verderop in de zee. Een glimlach verschijnt automatisch op mijn gezicht en ik wenk wat water mijn kant op, zodat ik mijn voeten kan beschermen als ik richting de zee loop. Eenmaal bij het water aangekomen, verzamel ik een balletje van water, ongeveer de grootte van een sneeuwbal. Met een hand om mijn zij en de andere hand in de lucht, sla ik de bal zijn kant op. Grijnzend wacht ik tot het water zijn achterhoofd bereikt en ik zijn aandacht kan trekken. 'As good as new.' zeg ik als ik die heb en ik draai een rondje om mijn as. 'Can I help?' vraag ik dan en leg mijn handen op mijn rug en zet me af, zodat ik op de voorkant van mijn voeten balanceer.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

De minuten kropen weer voorbij terwijl hij geduldig wachtte tot hij de vissen aan zijn speer kon rijgen. Het was verbazingwekkend rustig in het deel van de zee waarin hij stond. Gisteren ving hij de een na de andere vis, maar het leek wel of ze allemaal ergens anders naartoe waren gegaan. Dieper de zee in of naar een ander deel van het eiland. Misschien zou het een bessenontbijt worden als hij over een tijdje nog geen vis had gevangen. Een deel van hem baalde dat hij zijn mand niet mee had genomen om daar de vis in te doen, want zonder die mand kon hij veel minder vis meenemen als hij die uiteindelijk zou vangen. Zachtjes mopperde hij erover, voordat hij een middelgrote vis vlak bij hem zwom, klaar om aan zijn speer geregen te worden. Kort grinnikte hij voordat hij de speer in het water liet zakken. Echter op het moment dat hij met zijn speer de vis wou spietsen, voelde hij iets tegen zijn achterhoofd aan vliegen. Door de impact van het voorwerp, dat hem verbazingwekkend genoeg een nat achterhoofd gaf, nam hij een stap en door die stap schoot de vis weg en miste zijn speer het doelwit. Met dichtgeknepen ogen en een aanval aan scheldwoorden die op zijn tong brandde draaide hij zich om, klaar om degene die hem ''aan viel'' terug te pakken. Hij zag het al helemaal voor zich, maar zodra hij zag wie het was verloor hij elk woord dat op zijn tong brandde, verloor hij elk verlangen om die persoon terug te pakken. Hij voelde zijn mond lichtelijk open vallen terwijl hij naar haar keek. Het leek alsof er een godin voor hem stond. Het meisje dat bijna in zijn armen gestorven was, was verdwenen en schitterend terug gekomen. Ze leek wel te stralen, alle kleur was terug op haar gezicht. Haar sproeten die als een schatkaart op haar gezicht waren, haar haar waarmee de wind speelde en het voor haar gezicht waaide. Zijn vingers jeukte om het haar uit haar gezicht te vegen, net zoals hij dat de vorige avond gedaan had bij de lagune. Misschien was het wel beter dat hij geen woord uit kon brengen, want hij wist bijna zeker dat geen één woord normaal uit zijn mond was gekomen. Hij had staan stamelen als hij had geprobeerd te praten. Zijn oog viel op het jurkje dat ze droeg, en hoe het haar lichaam omarmde als een tweede huid. Elke centimeter van de stof bekeek hij, hij keek hoe de stof van de rok met haar mee zwierde toen ze een rondje om haar as draaide. Haar vraag drong wel bij hem door, maar hij was nog niet in staat om behoorlijk antwoord te geven. In plaats daarvan knipperde hij met zijn ogen en sloot hij zijn mond. Zijn speer trok hij uit de zeebodem voor hij zich helemaal naar haar toe draaide en naar de kust begon te lopen. Ontbijt kon wel even wachten, aangezien alle vis geschrokken weg was gezwommen. Een paar passen van haar af stond hij stil, nog steeds naar haar kijkend en nog steeds niet in staat om een behoorlijk woord uit te spreken. Echter was het staren misschien niet het beste om te doen. Tatsuo schraapte zijn keel en wendde zijn blik af, bestudeerde het natte zand kort voordat hij toch maar naar wat anders keek. Haar benen kwamen in zijn blikveld en het deed hem denken aan zijn droom. Eentje die hij eigenlijk niet had mogen hebben want als ze er ooit achter zou komen... Het idee gaf hem kippenvel. Op dat moment herinnerde hij zich dat ze wat tegen hem gezegd had, en dat het misschien wel gepast was om daar uiteindelijk antwoord op te geven.
''You look good.. I mean fine.. Ah no, I meant well. You look well.. Better than yesterday.'' Hij krabde zich op zijn achterhoofd nadat hij de reeks woorden had gesproken en hij vermeed haar blik. Wat moest hij tegen haar gaan zeggen? Ze had hem gevraagd of ze kon helpen, maar waarmee? Tuurlijk zou ze de vis uit de zee kunnen watersturen maar.. zou ze dat alweer aankunnen? Hij dacht er nog kort over na, en staarde wat voor zich uit. Haar blik vermeed hij, want hij wilde niet nog eens naar haar staren.
''Ehm, if you feel good enough.. You could help me fish? Or you want berries for breakfast?'' Hij krabde wat aan zijn speer, plotseling wist hij niet meer wat hij met dat ding aan moest. Moest hij het de speer in de bodem steken of over zijn schouder leggen? Tatsuo beet aan de binnenkant van zijn wang en wachtte haar antwoord af, terwijl hij zichzelf afvroeg of ze zichzelf niet te veel op haar bord zou halen.