ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 10/14/2018 08:05 PM

Xavier:
Ik knikte toen ik zag dat de woorden langzaam bij haar binnen drongen. Ook al was de glimlach klein, ze bemoedigde me. We waren niet alleen. 'Yes, you can', zei ik zacht tegen haar. Natuurlijk kon ze helpen. Ik zou haar zolang het niet nodig was niet laten vechten, maar ze kon wel helpen om ons van dingen te voorzien of misschien wapens te herladen. Ik moest sowieso nog een plan maken. Alle ruimtes zien, kijken wat de beste strategie zou zijn. Ik zonk ondertussen wat weg in gedachten, peinzend hoe we alles het beste aan konden pakken. Hoe ik Camille het beste zou kunnen beschermen, of beter gezegd waar. Ik had veel eerder moeten beginnen met het leren van zwaardvechten aan haar, net als het omgaan met vuurwapens. Waarom had ik er ook mee gewacht? Nu was het te laat. Onderweg zouden we er de tijd niet meer voor hebben en op het paleis, stel dat ze niet uitgehuwelijkt zou zijn, wanneer waren we alleen én buiten gehoorsafstand van iedereen? Het geluid van ijzer tegen elkaar zou iedereen de oren doen spitzen, over het algemeen betekende dat problemen. Net als geweersschoten. Goed, musketeers en ook de red guard oefenden regelmatig, maar meestal buiten het paleis op een ander terrein. Ik zou Camille nooit ongezien naar zo'n plek krijgen om daar te oefenen. Stom, Xavier. Je hebt de kans om het haar te leren laten gaan. Ik zuchtte diep toen het me opviel dat Camille naar me keek. Het duurde enkele seconden langer om haar blik te interpreteren waardoor ik een vertraging opliep om direct achter haar aan te gaan. Daardoor was ze al buiten voordat ik bij haar was en had ik een sprintje nodig om zo snel mogelijk bij haar te komen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en duwde haar achter me op zo'n manier dat ik met mijn rug naar de buitenwereld stond en haar zou kunnen beschermen als de val nu al opgezet zou zijn. 'What are you doing?', zei ik tegen haar terwijl ik zachtjes aan haar schouders schudde. 'You could have been shot and be dead right now.', zei ik serieus terwijl ik haar doordringend aan keek en terug naar de deur probeerde te krijgen door zachtjes tegen haar schouders aan te duwen en steeds kleine stappen te zetten. Nu ik wist hoe de vork in de steel zat, voelde ik me niet veilig buiten. Dat was niet hetgeen waar ik me zorgen om maakte, ik maakte me vooral zorgen om de veiligheid van Camille. Hoe had ze het in haar hoofd kunnen halen om juist nú naar buiten te gaan! Waarom deze timing? 'Go inside, please. It's not safe out here', probeerde ik haar met zachte woorden zover te krijgen. Tegen de musketeers onder me had ik gerust tekeer gegaan, hoe stom ze waren om zich op het terrein van de tegenstander te begeven in het donker en niemand wist waar ze aan toe waren zonder enige voorbereiding. Nee, ik kon het niet over mijn hart krijgen om dat tegen Camille te doen, hoewel ik het toch zeker kwalijk nam. Diep van binnen had ik gedacht dat ze het wel had begrepen en ze zoiets niet zou doen, echter leek dat toch verkeerd te zijn. Misschien zou het inderdaad nog nodig zijn om haar goed in te lichten over veiligheid. Of we nu bij het paleis waren, of hier, of in Parijs, mogelijk getrouwd zelfs in de toekomst... Zolang we samen waren, zou dat ook voor gevaar bij of tegen haar kunnen zorgen. Alles wat ik ertegen zou doen om die kans te verkleinen, zou ik doen. Dan kon ik achteraf nooit spijt krijgen dat ik het niet gedaan had. Dan had het lot bepaald, in welke zin dan ook.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 10/15/2018 04:19 PM

Camille
Ik schrok op uit gedachten en het rondkijken toen Xavier me vastpakte. 'No! I have to...' begon ik met tegenstribbelen, nog te erg gefocust op waar mijn gedachten zojuist hadden gezeten om daadwerkelijk over de situatie na te kunnen denken. Zijn woorden, de serieuze toon, waren dan ook echt nodig geweest om te begrijpen wat ik gedaan had en dat ik daarmee niet alleen mijzelf, maar ook Xavier in gevaar had gebracht. 'Sorry, but...' begon ik opnieuw terwijl ik een poging deed over Xavier's schouder te kijken - iets wat lastig ging omdat hij langer was en het daarnaast donker was dus er sowieso al niets te zien was. Had ik wel gelijk gehad? Had ik me niet gek laten maken door mijn gedachten? Nee. Ik wist het zeker. Een dergelijke blik kon je niet vergeten, zou ik ook nooit vergeten. Ik hoorde de woorden die hij gezegd had nog altijd in mijn nachtmerries, voelde nog hoe hij met tegen de muur geduwd had gehouden terwijl ik toe had moeten kijken hoe mijn familie uit elkaar was gespat. 'There was a man, just now, in the tavern at the bar... He was listening in on your conversation with the innkeeper...' begon ik toen aan Xavier uit te leggen op het moment dat hij me zachtjes naar binnen begon te werken. 'He was in Courdemanche. He was one of the Spaniards who burned down my home.' vervolgde ik waarbij ik zijn handen van mijn schouders haalde en mijn hoofd lichtjes schudde. Iets klopte hier niet. Wat deed de man hier? Was het niet heel toevallig dat zojuist bekend was gemaakt dat iemand de volgende dag de tavern aan zou vallen - of in ieder geval op hardhandige manier geld op zou komen eisen - en dat de Spanjaard hier ook was. 'Our eyes met when I was ordering our wine and I know he recognised me too. I saw it in his face. But then the lady gave me the wine and when I looked in his direction again, he was gone.' vervolgde ik voor ik even zuchtte. 'Something is off about all of this. Very off....' mompelde ik waarna ik Xavier weer aankeek. 'I'm sorry. I shouldn't have run off like that. I shouldn't have brought you in danger.' bood ik mijn excuses aan omdat ik me bedacht dat ik dat nog helemaal niet had gedaan.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 10/15/2018 04:55 PM

Xavier:
Ondanks het tegenstribbelen van Camille, bleef ik haar met zachte hand naar binnen duwen. We moesten naar een plek toe waar het veilig was. Veiliger dan buiten in elk geval. Mijn blik bleef opnieuw bij Camille hangen toen ze zichzelf verklaarde. In eerste instantie haalde ik mijn schouders op. Er waren wel vaker nieuwsgierige mensen, zo iemand was ik zelf ook. Ik had ook maar al te graag willen weten wat er gaande was. Echter leek het nu toch anders te zijn. Toen ze sprak over Courdemanche en Spanjaarden gingen de haren in mijn nek al overeind staan. We mochten dit niet onderschatten, als het klopte wat ze zei, dan kon het gevaar groter zijn dan alleen dit. Ik schudde mijn hoofd toen ze zich vervolgens begon te verontschuldigen en sloot de deur achter ons waarna ik deze vergrendelde. 'I don't care', zei ik serieus tegen haar terwijl ik haar aan keek. 'The one thing I care about is you.', zei ik en streelde kort met mijn duim over haar wang voor ik ons naar een stille hoek van de taverne leidde. 'If it is true, that this man is the same... then we could have more trouble than we supposed to have.', zei ik zacht en serieus. 'Maybe he comes for you. Maybe the letter was a trap. Do you still have it? Do you know Anne's handwriting?', vroeg ik haar. Mogelijk had iemand de brief vervalst en ons bewust weggelokt uit Fontaine. Ik noemde bewust "Queen" niet, als deze man zijn gezicht hier had laten zien, was hij mogelijk niet de enige. 'It's going to be a rough battle tomorrow, Camille', zei ik zachtjes. 'Promise me to do as I say', zei ik tegen haar voor ik mijn lippen zacht op haar voorhoofd drukte. Ik kon haar niet verliezen. Niet alleen voor mezelf, maar ook niet voor de King en de Queen. Het hele verhaal werd er alleen maar complexer van. 'After this, we have to get back to Paris as soon as we can, for our sake and that from the Royal Family and Paris.', zei ik tegen haar. Deze zaak moest tot op de bodem uitgezocht worden. Ik zou achter de man aan moeten gaan, nagaan wat zijn plannen waren en wie er met hem samenwerkten. Dat, naast het leiden van de Musketeers, het beschermen van iedereen én het oplossen van de gebeurtenissen in het klooster zouden me voorlopig geen rust gunnen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 10/15/2018 05:21 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier mijn excuses wegwuifde en zei dat hij mij belangrijker vond om me vervolgens door hem naar een rustigere hoek te laten leiden. 'I could never forget that face.' schudde ik mijn hoofd op het moment dat Xavier toch enige twijfeling liet blijken, maar ook in leek te zien dat er meer gaande was dan de situatie van de taverne-eigenaar. 'I don't know... I don't think any of them really know or even care that I survived. I was on the run for three days, but I wasn't even sure if I was running from someone...' zei ik voor ik resoluut mijn hoofd schudde toen hij opmerkte dat de brief van Queen Anne misschien wel nep was geweest. 'I am quite sure it was her. It was her handwriting. I've seen it many times and I'm sure the letter was true.' zei ik voor ik langzaam knikte op de opmerking die volgde. Dit werd zeker een moeilijk gevecht, vooral omdat we nu inzagen dat we geen idee hadden waar we tegen vochten. Ik keek hem aan door zijn vraag, door wat hij wilde dat ik beloofde. 'I promise.' knikte ik waarna ik even glimlachte bij de kus op mijn voorhoofd. 'We'll just have to keep riding. No stops.' beaamde ik zijn voorstel. Nee, als dit achter de rug was - en dan ging ik er voor het gemak maar vanuit dat we het beiden zouden overleven - zouden we zo snel mogelijk in Parijs moeten komen. Het zou zwaar worden om te rijden zonder stops, maar het was waarschijnlijk wel het beste. Ik keek op toen de serveerster aan kwam met onze maaltijd en twee nieuwe glazen wijn. 'Someone else drank your previous glasses, I'm afraid.' zei ze met een glimlachje. Ja, die had ik natuurlijk op het andere tafeltje laten staan. 'Thank you.' bedankte ik haar en ik liet haar bijna weglopen voor ik me iets bedacht. 'Can I ask you something?' vroeg ik waarop ze zich weer omdraaide. 'Do you see many foreigners here? Spaniards? Dutchmen? Germans?' vroeg ik terwijl ik haar aankeek. 'No, I don't think so... No... We get people from all over France, but no foreigners.' antwoordde ze nadat ze even na had gedacht waarna ik glimlachend knikte en ze verder wilde lopen. 'Though... There was a man today. He had a bit of an accent. Not sure where he's from and his French is fine, but there was something in his accent that was a bit off...' vervolgde ze toch nadat ze zich weer naar ons om had gedraaid. 'Thank you.' glimlachte ik opnieuw voor ik weer naar Xavier keek. 'Sounds like him... I wouldn't really have noticed they were Spanish until I heard them talk Spanish and I took the coins. They spoke in French to me. Not perfectly, but there was only a slight accent that gave them away.' zei ik op zachte toon tegen hem. Nee, als ze in Courdemanche geen Spaans tegen elkaar hadden gesproken, had ik waarschijnlijk ook niet door gehad dat ze daar vandaan kwamen. Ergens benauwde het me toch wel. Wat deed hij hier? Had Xavier gelijk en was hij op zoek naar mij? Of was het pure toeval? Ik had er nooit echt over nagedacht dat mensen misschien hadden meegekregen dat ik gevlucht was. Uit angst was ik blijven rennen en lopen, maar ik had nooit geweten of er daadwerkelijk iemand achter me aan had gezeten. Alles in deze situatie was vreemd. Niets klopte. Een brief die ons naar huis had geroepen. De situatie met de tavern. De Spanjaard die haast perfect Frans sprak. De puzzelstukjes pasten niet bij elkaar.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 10/15/2018 07:44 PM

Xavier:
Ik luisterde naar Camille's woorden en knikte begripvol. Ik kon goed begrijpen dat ze zijn gezicht niet meer zou vergeten. Zo kon ik het gezicht van de man waarmee ik in het klooster geduelleerd had ook tot in de details herinneren. Bij de meeste tegenstanders had ik dat niet, maar dit was toch anders geweest. 'We have to be careful, more as we were before.', zei ik tegen haar en gaf een zacht kneepje in haar bovenarm. 'The least stops we could. The horses can't ride on for two days. To change them is a bigger risk, we don't know what horses we'll get in return.', zei ik tegen haar. Ik liet het woord verder aan Camille toen ze de serveerster aansprak. Ik had alleen meegeluisterd, ze had gelijk. Het was tevens goed om te weten dat deze Spanjaarden zich zo goed schuilhielden en zo goed Frans spraken. Dat zou de zoektocht naar ze er niet gemakkelijker op maken.
Ik had onze borden aangenomen en had een plekje gezocht bij het dichtsbijzijnde tafeltje om te kunnen eten. 'I don't want you to fight tomorrow, not if it isn't necessary', zei ik tegen haar. 'Do you think you can reload some guns?', vroeg ik aan haar. Ik wilde haar geen taak geven waar ze niet het vertrouwen in had of die ze echt niet zag zitten. 'Maybe help us by some other things. Like... little bits of food, drips to drink, take care of the wounded if it's calm?', vroeg ik aan haar. Terwijl ik wachtte op antwoord keek ik rond. Hoeveel ramen waren er, welke positie hadden ze, hoe konden we ons het beste opstellen? Het zou nog een lange nacht worden, het zou vroeg dag zijn. Noodzakelijk om te weten waar we aan toe waren. Vervolgens als alles hier voorbij zou zijn zou er nog een loodzware rit naar Parijs komen. Ik hoopte maar dat de Queen wist wat ze deed en ze Camille eerst even liet rusten voor ze haar bij zich zou roepen. Echter, hoe zou ze kunnen weten dat onze terugreis zo zwaar zou zijn? Niet. Met een zucht keek ik naar het bord waarvan ik begon te eten. Ondanks ik niet veel eetlust meer was, was dit misschien de laatste fatsoenlijke warme maaltijd die we ons konden veroorloven voor de komende dagen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 10/15/2018 10:24 PM

Camille
Ik knikte toen Xavier aangaf dat we vanaf nu voorzichtiger zouden moeten zijn. Ja, dat was inderdaad waar. Na alles wat er in Courdemanche gebeurd was en daarna in het klooster waren we sowieso wel voorzichtig geweest, maar met dit erbij moesten we echt voorzichtig zijn. Ik liep met Xavier mee naar een tafeltje en ging zitten waarna ik eerst een grote slok wijn nam. Daarna keek ik op toen Xavier me een beetje vertelde over zijn plan en dan voornamelijk dat hij niet wilde dat ik zou vechten. 'I know.' knikte ik daarom. 'I've never done it before, so I don't know.' vervolgde ik op zijn volgende vraag. 'I'm sure I can help in some way.' beaamde ik toen hij nog meerdere opties opnoemde. Er zou vast wel iets zijn, maar dat zagen we vanzelf wel. Het had geen zin om er nu al te veel over na te denken. 'Bon appetit.' zei ik waarna ik mijn bestek oppakte. Ik had niet echt honger meer, want daarvoor galmde er teveel door mijn hoofd, maar ik kon maar beter wat eten; in deze situatie wisten we immers niet wanneer de volgende kans zou komen. Tijdens het eten was ik stil. Ik nam nog een slok wijn en liet mijn blik kort door de tavern glijden. Het was ongelofelijk dat we weer in gevaar waren. Hield het dan nooit op? Lag het aan mij? Lag het aan Xavier? Het leek haast alsof we altijd in de problemen kwamen. Ik hoopte dan ook dat ik vannacht goed zou kunnen slapen, want anders zou ik niets nuttigs kunnen bijdragen en mogelijk anderen alleen maar in gevaar brengen. 'I'm not sure I'm very hungry...' mompelde ik tegen Xavier waarna ik naar hem opkeek. Waarschijnlijk zou hij dat gevoel wel begrijpen. Hopelijk zou de volgende dag meevallen. Ik zag er namelijk behoorlijk tegenop om in een gevecht terecht te komen en wat mij betreft kon het niet snel genoeg voorbij zijn.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/04/2018 01:34 PM

Xavier:
Ik glimlachte toen Camille me verzekerde dat ze vast op een manier kon helpen. 'I'll show you how to do it, I'm sure you can do that', zei ik tegen haar. Het herladen van wapens was gelukkig niet zo lastig, al was het wel gemakkelijk als je er handig in was, de vingervlugheid komt vanzelf. En dingen als zorgen voor iedereen in de taverne, zou ze zeker wel kunnen. Toen ik haar bij Isabel en de kinderen had gezien had ik het al geweten, ze had een groot hart vol liefde om te verdelen.
We wensten elkaar smakelijk eten en ik dwong mezelf, ook al was ik niet ontzettend hongerig om het hele bord leeg te eten. Ik dwaalde met mijn gedachten af en keek pas weer op toen Camille weer begon te spreken. 'Me too, but try to eat as much as you can. We don't know if there will be time tomorrow for breakfast', zei ik tegen haar. In de veldslag bij Fontaine hadden we het ook nooit geweten en vechten of belegerd worden op een lege maag maakt het alleen maar zwaarder en tevens lastiger om de concentratie te blijven houden. Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar het zou echt beter zijn als ze nu goed gegeten had. 'We'll come through this', verzekerde ik haar terwijl ik mijn rechterarm strekte om bij haar linkerhand te komen en daar zachtjes in te knijpen. Met een glimlach op mijn gezicht en een knipoog probeerde ik haar daarvan te overtuigen. Het zou voor mij niet veel nieuws zijn, hooguit een andere situatie, al wist ik nu niet of de rest van de reizigers over een talent beschikten wat nuttig zou kunnen blijken morgen. Zodra de positieve instelling bij iedereen om zou slaan in negativiteit, dan zou het pas écht lastig worden. Voor nu moesten we proberen alles zo zonnig mogelijk in te zien. We wisten het op tijd en hadden nu de tijd om ons voor te bereiden op het gevecht wat ongetwijfeld plaats zou gaan vinden. Wij waren in het voordeel momenteel.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 11/04/2018 01:52 PM

Camille
Ik knikte langzaam op Xavier's woorden. Het was ook wel beter als ik iets zou eten, maar iedere hap bleef als een brok in mijn keel hangen waardoor het er niet lekkerder op werd. Gelukkig was er dan nog de wijn en een paar slokken daarvan hielpen wel om het weg te krijgen. Ik glimlachte zwak toen hij mijn hand vastpakte en stak daarna met enige tegenzin nog een hap in mijn mond. Echter voelde het alsof mijn maag zich ieder moment binnenstebuiten kon keren dus legde ik mijn bestek al snel weer neer. Toen Xavier was uitgegeten, stond ik op. 'I'll go up to our room. You take all the time you need to prepare. I'll see you in a bit.' zei ik waarna ik een kus op zijn wang drukte en de trap op liep naar onze kamer. Eenmaal daar liet ik me op de rand van het bed neerzakken en zuchtte diep. Alsof het nog niet genoeg was om in onwetendheid terug naar het paleis te moeten reizen, kwam dit er ook nog eens bij. Zouden dit soort dingen vaker gebeuren als we getrouwd waren? Droeg Xavier werkelijk altijd een schietschijf op zijn rug? Ineens was ik helemaal niet meer zo zeker van alles wat we hadden besproken. Hadden de andere ladies-in-waiting toch gelijk gehad? Was je gek als je een musketier trouwde? Ik merkte dat ik onrustig werd van mijn gedachten en stond dan ook al snel op. Aangezien Xavier er toch nog niet was, besloot ik er maar gebruik van te maken door me vast om te kleden in mijn nachtkleding waarna ik mijn haarborstel zocht en mijn haar begon te borstelen. Meestal kon dat er wel voor zorgen dat ik wat rustiger werd. Ik probeerde mezelf streng toe te spreken. Xavier wist wat hij deed. Hij was ervoor getraind om dit soort situaties aan te kunnen dus waar maakte ik me zorgen om? Ik kon toch niet zo van streek raken iedere keer dat hij een opdracht had? Dat zou te absurd voor woorden zijn. Ik moest er maar aan wennen. In plaats van me zo druk te maken over wat er hier nog zou gebeuren, liet ik mijn gedachten afglijden naar Parijs. Wat zou ik daar kunnen doen? Ik probeerde even te negeren dat de koning officieel nog zijn toestemming moest geven en dat er ook nog een mogelijkheid was dat hij iemand anders op het oog had, maar wat dan? Wat zou ik kunnen doen als Xavier en ik getrouwd waren en ik niet langer een lady-in-waiting was? Ik wilde iets nuttigs kunnen doen, iets met betekenis. Echter kon ik zo snel niets bedenken en dat irriteerde me.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/04/2018 04:16 PM

Xavier:
Ik kon alleen maar knikken toen Camille zei dat ze vast naar boven ging en ik alle tijd moest nemen. Ze had gelijk, maar toch had ik haar liever bij me. De gedachte dat ze de taverne al omsingeld konden hebben en elk moment konden aanvallen, ook al was het donker, bleef me bezig houden. Wat als ze net onze kamer zouden bereiken? Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat Camille wat overkwam. Ik zou nog liever zelf ten onder gaan als het haar zou sparen of haar lijden op me nemen. Mijn gedachten gleden terwijl ik nog wat wijn dronk terug naar het klooster en inwendig vloekte ik. Die stomme keuzes... als ik toen eerlijk was geweest en haar naam had gezegd in plaats van niet te antwoorden had de kamer niet in brand hoeven staan, had ze niet nog eens een beangstigende situatie mee hoeven maken en nu bracht ik haar opnieuw in gevaar. Ik zuchtte diep en gleed met mijn hand door mijn haar. Hoe moest dat straks? Ik zou heel zeker moeten weten dat ze op een veilige plek was en dat ze zichzelf zou redden voor ik haar achter zou laten voor welke opdracht dan ook. Zou ik moeten stoppen als Captain? Als musketeer? Zou ik alleen nog maar op het paleis moeten blijven en andere musketiers mijn taken op afstand laten overnemen? Waarom zat de wereld zo moeilijk in elkaar? Waarom vonden leiders oorlog en vechten toch zo leuk? Uiteindelijk waren er alleen maar verliezers, er kan niks voorbij gaan zonder schade op te lopen, zij het materieel, zij het gewonden of erger doden. Wat zou de schade morgen zijn? Nee, een vak daar kon je voor kiezen, liefde niet. Als het nodig was, zou ik alles voor haar opzeggen om haar een plezier te doen. Dan zouden we in Fontaine of ergens anders gaan wonen en een rustiger bestaan leiden. Ik wist nog niet hoe me dat zou moeten gaan lukken om tot rust te komen, maar dat zou voor latere zorg zijn. We moesten eerst de nacht en de ochtend zien door te komen. In één teug dronk ik de rest van de wijn op en stond ik op. Tijd voor actie. Ik riep iedereen die in de zaal was bij elkaar om te kijken wat voor vlees we in de kuip hadden. Wat wisten ze van de hoge heren die ons morgen zouden komen opzoeken? Waar waren ze zelf goed in? Uiteindelijk hadden we een plan gemaakt en besloten we om alle toegangswegen vast te blokkeren waardoor de ruimte veel groter leek dan eerst nu deze niet meer gevuld was met tafels en deze gebruikt werden om ramen en deuren af te schermen. Ik gaf mensen uitleg over hoe ze hun wapen moesten gebruiken en herladen en probeerde mensen vast een positie te geven die ze moesten innemen op het moment dat we aangevallen zouden worden. Alle hoeken en gaten zouden gedekt moeten zijn en daar begon het aardig op te lijken. Terwijl ik nog eens rondliep om te controleren of we op deze manier een kans zouden maken knikte ik tevreden. Meer dan dit zouden we niet kunnen doen. Zelf zou ik vliegende keep zijn op plekken waar de nood het hoogst was en zou ik zoveel mogelijk de rest aansturen. 'Enough for today. Go and try to sleep.', zei ik tegen iedereen. Ik had een groepje uitgekozen die me wel bekwaam leek om de eerste wacht op zich zou nemen. 'Please wake me if anybody gets tired.', vroeg ik ze waarna ik het kamernummer vermeldde. Ik moest naar Camille toe en me ervan verzekeren dat ze in orde was. Midden in de nacht zou ik mijn deel van de wacht op me nemen en doorgaan tot het bittere einde. Aan mij de taak om uit te zoeken wat de situatie uiteindelijk zou zijn en wanneer we in de tegenaanval moesten gaan. Daarvoor kon ik het beste de slaap nog pakken die ik kon. Met de groep liep ik mee naar boven en glipte de kamer binnen. Eenmaal binnen merkte ik pas dat ik een hele poos bezig was geweest. 'We'll make it', fluisterde ik zacht tegen mezelf en tevens ook Camille. Ik wilde haar niet laten schrikken of wekken in het geval dat ze al in bed was gaan liggen.

29, female