ORPG] Tous pour un, un pour tous.
First Page | « | 1 ... 59 | 60 | 61 | 62 | 63 ... 64 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/04/2018 06:34 PMXavier:
Ik keek naar haar en glimlachte. 'Just try', zei ik met een lieve knipoog tegen haar en streelde met de rug van mijn vingers kort over haar wang heen. 'The coming days will be long', zei ik tegen haar en trok haar tegen me aan toen ze haar armen steviger om zichzelf heen sloeg. Ik legde mijn kin lichtjes tegen haar hoofd aan en drukte even later een kus op haar haren. Ik wilde er voor haar zijn, haar zorgen wegnemen want uit haal hele houding bleek dat ze die had. Ik liet haar los toen ze zich op de rand van het bed liet zakken en liep zelf naar de andere kant toe om mijn laarzen uit te trekken en het bed in te kruipen. Het leek me verstandiger om aangekleed in bed te gaan liggen, zodat ik direct klaar was mocht er iets gebeuren op het moment dat ik sliep dan dat ik me eerst nog aan moest kleden. 'Will you try to sleep? For me? Or keep me company in bed?', vroeg ik poeslief aan haar terwijl ik mijn armen van achteren om haar middel liet glijden en haar zachtjes achterover trok op het bed in mijn armen. 'I just have a few hours to enjoy that you're laying in my arms, I'll have the last watch', zei ik tegen haar terwijl ik een kus in haar nek plaatste.
Reply
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/04/2018 07:45 PMCamille
Ik had me even tegen Xavier aan voelen smelten, maar toch lukte het niet om de zorgen los te laten. Ik haatte de onzekerheid van de situatie. Mijn leven in Courdemanche was dan niet perfect geweest en had me op veel momenten verschrikkelijk verveeld, maar ik had er wel zekerheid gehad. Ik had iedere dag geweten wat me te wachten stond en hoe de dag zou gaan. In Parijs was ik dat een beetje kwijtgeraakt, maar nu was het natuurlijk nog erger. We wisten immers niet eens of we de volgende dag wel zouden halen. Zelfs dat wisten ze niet zeker. Ik had wat voor me uitgestaard, maar kon niet voorkomen dat er een glimlach rond mijn lippen verscheen door Xavier's woorden en al helemaal niet toen ik zijn armen weer om me heen voelde. Voor een heel kort moment bezorgde zijn armen om me heen me een paniekerig gevoel, omdat ik eerder zo levendig had gevoeld hoe de man uit Courdemanche me vast had gepakt, maar al snel zakte dat gevoel weg omdat het gevoel van zijn armen zich vermengde met Xavier's stem en een kus in mijn nek. 'I'll try.' zei ik toen maar toe, al was ik bang dat het hopeloos was. Ik zocht naar zijn hand en pakte deze even vast voor ik fatsoenlijk in bed ging liggen en op mijn zij ging liggen, mijn hoofd ondersteund door mijn arm. 'You will be careful, right?' vroeg ik hem voorzichtig. Natuurlijk wist ik dat hij zichzelf een taak gegeven had en tot het naadje zou gaan om deze uit te voeren, maar toch wilde ik uit zijn mond horen dat hij geen idiote risico's zou nemen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/04/2018 08:21 PMXavier:
Ik keek naar Camille en glimlachte toen ze uiteindelijk toe gaf dat ze het zou proberen. Toen ze mijn hand vastpakte zorgde haar aanraking opnieuw voor vreugdevolle, warme gevoelens. Met de kleinste dingen kon ze mijn hoofd al op hol doen laten slaan. Ik keek haar aan toen ze me vroeg of ik voorzichtig zou zijn. Voor zover dat zou gaan, zeker. Garanties kon je echter nooit geven. Misschien was ik ook wel een beetje onvoorzichtig geweest toen ik me voor de Koning had gegooid in het strijdveld bij Fontaine jaren geleden, al had het wel wat opgeleverd. Echter had het ook anders af kunnen lopen... Maar nu had ik iets waardevols bij me, iemand die ik niet in de steek wilde laten of wilde beschadigen. Ik had iets om voor te vechten, iets om voor te blijven leven. Eerder waren dat natuurlijk ook wel Julie, mijn moeder en het Koninklijk Paar, maar dat gevoel had ik nog nooit zo sterk gevoeld. 'Always', zei ik wat schor voor ik haar naar me toe trok en een kus op haar lippen drukte. 'How can I let you down? I have to fight for you', zei ik en gleed met mijn hand langs haar wang heen. 'You give me so... I nearly can't describe it. You give me that energy, that feeling... I almost feel like I'm stronger than ever, like I've been given wings.', zei ik tegen haar met een brede glimlach. 'Yes, you do that kind of things to me', bevestigde ik met een knikte voor ik haar opnieuw kuste en me met een knipoog weer terug trok. 'Come a little closer', zei ik terwijl ik mijn armen om haar heen liet glijden en haar tegen me aan trok. Er ging geen enkel gevoel boven dit.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/04/2018 08:47 PMCamille
Ik glimlachte door Xavier's woorden. Zijn schorre stem zorgde voor tintelingen die door mijn ruggegraat gingen. Ik kuste hem terug en bewoog mijn hand wat meer naar zijn hand toe toen hij daarmee over mijn wang streek. De woorden die volgden zorgden ervoor dat mijn hart sneller begon te kloppen en mijn wangen rozig kleurden. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Ik wist dat hij van me hield, dat we van elkaar hielden hadden we al vaker uitgesproken, maar op de een of andere manier deed dit nog meer met me. Toen hij me opnieuw kuste nam in zijn gezicht tussen mijn hand terwijl ik de kus wat dieper maakte en hem direct weer kuste toen hij zich wat terugtrok. Met een brede glimlach rond mijn lippen liet ik me dichter naar hem toe trekken waarna ik hem aankeek. Mijn duim streek zachtjes over zijn gezicht, beginnend bij zijn voorhoofd en daarna via zijn wenkbrauw en slaap over zijn jukbeen, wang en via zijn kaak naar zijn lippen voor ik daar nog een zachte kus op drukte. 'I'm at a loss for words.' gaf ik fluisterend toe toen ik nog altijd geen woorden kon vinden om terug te zeggen. De gevoelens die hij me bezorgde kon ik ook amper beschrijven, maar ze waren zeker aanwezig en iedere keer op momenten als deze werden ze sterker. 'I feel absolutely and utterly safe when I'm with you, like nothing can ever hurt me again. And I feel wanted and loved and valued.' wist ik er na een tijdje toch uit te krijgen terwijl ik hem aankeek, mijn voorhoofd leunend tegen het zijne.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/25/2018 01:57 PMXavier:
Ik had haar dicht bij me gehouden en genoot van de aandacht die ze me gaf. Van het moment dat alleen van ons tweeën was. Toen ze na een tijdje aangaf dat ze de woorden niet had om hetzelfde voor haar te kunnen zeggen glimlachte ik. Ik drukte een zachte kus op haar neus voor ik haar diep in haar ogen aankeek. 'You don't need words when you can express yourself with your body like that', stelde ik haar gerust. Een van mijn handen gleed ondertussen langs haar gezicht en streelde haar wang. Waarom zou iemand woorden nodig hebben als je het gevoel van liefde zo uit kon drukken? We hadden dicht bij elkaar gelegen toen ik Camille's lippen opnieuw uit elkaar zag gaan. Ditmaal kleurden ook mijn wangen lichtrood. 'That is the best compliment a loving man can have', zei ik tegen haar voor ik vurig mijn lippen op de hare drukte. Je wilde niets meer als dat de dame die je lief had zich volkomen veilig en op haar gemak bij je voelt. Na de kus lagen we in elkaars armen in stilte. Er waren geen woorden nodig om elkaar te vertellen wat we voor elkaar betekenden. 'Try to sleep a little bit', verstoorde ik de stilte uiteindelijk op fluistertoon terwijl ik mijn lippen op haar slaap drukte. Het beloofde een heftige dag te worden en elk beetje slaap en energie die we konden opdoen was meegenomen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/25/2018 07:49 PMCamille
Ik was toch redelijk gemakkelijk in slaap gevallen, met Xavier's armen om me heen, maar dat was ook niet vreemd aangezien ik al langere tijd niet geweldig goed sliep. Mijn lichaam had de rust hard nodig. Ik was dan ook niet wakker geworden toen hij het bed had verlaten om de laatste watch op zich te nemen, maar werd 's ochtends vroeg wel wakker toen ik merkte dat het bed koud begon te worden. Mijn arm strekte zich uit naar de plek waar Xavier normaal lag te slapen en toen ik hem niet voelde, opende ik langzaam mijn ogen. Ik rekte met even uit en kwam toen overeind waarna ik de kamer rondkeek. Xavier's spullen waren weg, wat alleen maar bevestigde dat hij waarschijnlijk beneden was. Ik kwam overeind en kleedde me om voor ik een blik uit het kleine raam wierp. Er was nog niets te zien, maar dat wilde niet zeggen dat er niets zou gaan gebeuren. Het was immers niet alsof ze een tijd hadden benoemd waarop ze binnen zouden komen vallen. Na een lichte zucht, liep ik de kamer uit en liep de trap af. Er heerste een akelige stilte, vond ik toen ik terug de hoofdruimte inliep. 'Xavier?' vroeg ik zachtjes toen ik hem zo snel niet zag. Er waren hier en daar al wel wat mensen wakker die voorbereidingen leken te treffen, maar het leek erop dat de meesten nog lagen te slapen. Ik had ook werkelijk geen idee met hoeveel man we eigenlijk zouden zijn om de taverne te verdedigen, want de avond ervoor waren mijn gedachten nogal opgeslokt geweest door de Spanjaard uit Courdemanche. Nog steeds maakte het me nerveus als ik eraan dacht. Had hij hier ook mee te maken of was dat puur toeval? Had hij ons misschien gevolgd? Ik sloeg mijn armen over elkaar en wilde me net omdraaien toen er iets door een van de ruiten werd gegooid en deze kapot barste. Instinctief hurkte ik op de grond en beschermde mijn hoofd met mijn armen. Ik hoorde dat er boven paniek uitbrak bij de mensen die nog hadden geslapen en zag hoe velen van hen de trap af kwamen rennen. 'Women and children in here!' riep de tavern-eigenaar terwijl hij naar een ruimte achter de bar wees. Ik kwam, enigszins vertraagd, overeind en begon hem te helpen met het naar binnen loodsen van het kleine aantal vrouwen en kinderen en daarna ook een aantal mannen die al behoorlijk op leeftijd waren. Daarna keek ik om me heen. Waar was Xavier?
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/25/2018 08:34 PMXavier:
's Nachts was ik wakker geworden van enkele klopjes op de deur om me te wekken. 'Coming', antwoordde ik zachtjes terwijl ik nog even naar Camille's gezicht had gekeken en over haar haren had gestreeld. Het zou mooi zijn om altijd zo wakker te worden - niet van de klopjes, maar in elkaars armen. Ik verlegde haar armen voorzichtig zodat ik uit het bed kon stappen en dekte haar opnieuw toe met de dekens, waarna ik een kus op haar haren drukte. Ik schoot in mijn laarzen voor ik ook de rest van mijn kleding aantrok, voor zover dat nog nodig was, en naar beneden ging.
Eenmaal beneden had ik mijn plek als wacht ingenomen en had ik de mensen van de eerste ronde eerst gevraagd of er nog bijzonderheden waren voor ik ze naar bed stuurde. Ik had de rust niet goed kunnen bewaren en was vrijwel constant langs alle ramen aan het lopen om zoveel mogelijk informatie te vergaren of rond te kijken. Mijn aandacht werd getrokken door een brekend raam, waarna er hoorbaar paniek uit brak. Gelukkig had de taverne-eigenaar het even snel door en stuurde de vrouwen, kinderen en ouderen de goede kant op om te schuilen. In de drukte wurmde ik me in de tegengestelde richting om de bron te vinden van het voorwerp. Het was nog donker buiten en het zou niet lang duren tot het zou gaan schemeren. In de verte waren enkele vuurtjes te zien om mensen warm te houden en toch enigszins een omsingeling te vormen. Op mijn weg terug naar beneden haalde ik opgelucht adem toen ik de deur van onze kamer open duwde en deze leeg aantrof. Camille was weg, hopelijk beneden, waar ik haar inderdaad bij de eigenaar aantrof. Ik liep naar haar toe en legde mijn vingers zacht onder haar kin. 'Are you sure you want to help? I won't hold you here if you don't want to', verzekerde ik haar. 'You can choose if you want to keep the old, the women and the children company or not. I don't want you to get hurt.', zei ik tegen haar. Ook al zou ze blijven, ik wilde het niet hebben dat haar kwaad gedaan werd. Tijd om te wachten op antwoord was er niet, gezien nu meerdere ruiten tegelijk ingegooid werden beneden. 'Take care', zei ik voor ik zacht in haar bovenarm kneep en me richting de ramen haastte en mijn pistool uit mijn riem trok. Ik had het altijd al vreselijk gevonden om in het donker te vechten tegen een onzichtbare vijand en hoopte maar dat de zon gauw op zou gaan en ons al contouren zou laten zien waardoor we iets konden doen, meer dan alleen afwachten en alert zijn.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/01/2018 11:54 AMCamille
Ik keek op toen ik een paar vingers onder mijn kin voelde en niet veel later Xavier's stem hoorde. Gelukkig. Daar was hij. Ik voelde me direct enorm opgelucht, ondanks dat er om ons heen een hoop chaos was. Ik knikte even op zijn woorden. 'I'll be fine.' zei ik op zachte toon waarna ik kort glimlachte. Ik wist nog niet exact wat ik zou gaan doen, maar ik zou me wel redden. 'You too!' riep ik hem nog na toen hij zei dat ik voorzichtig moest doen en daarna wegliep. Het geluid van brekend glas bezorgde me kippenvel en een akelig gevoel. Dat was in Courdemanche ook gebeurd, al waren de ramen daar gesprongen van de hitte en niet omdat er stenen doorheen werden gegooid. Ik draaide me om naar de tavern-eigenaar en wierp een blik op de bergingsruimte waar de vrouwen, kinderen en ouderen zich nu schuilhielden. 'There's only one way in. It is the safest place to be, madamoiselle.' sprak de man uit waarna ik traag knikte. Ergens voelde ik het instinct om me schuil te gaan houden, met opgetrokken knieën, ogen dicht en handen over mijn oren te wachten tot het over zou zijn. Maar ik wilde ook iets doen, wilde helpen. 'If anyone gets wounded, get them over here. Behind the bar. I will try and help them.' zei ik dan ook nadat ik even nagedacht had. Er was niet veel wat ik kon doen, maar met alle ongelukjes die mijn broers altijd hadden gehad, was ik inmiddels behoorlijk handig in het verbinden van wonden. 'Keep an eye on everyone. I'll be right back.' zei ik voor ik terug naar de trap begon te lopen. Ik zou niemand kunnen helpen zonder verband en aangezien we niet the real deal hadden, besloot ik alle bedlakens en kussenslopen te verzamelen. Ik ging dan ook iedere kamer af, trok alle lakens van het bed, verzamelde ieder ander stuk stof dat ik kon vinden voor ik terug naar de trap liep. Door de hoeveelheid stof die ik had verzameld, kon ik amper zien waar ik liep, maar al snel stond ik weer beneden waar ik een aantal lakens uitdeelde om de anderen warm te houden voor ik er zelf een pakte om deze in repen te scheuren. Het duurde niet heel erg lang voor er iemand naar ons toe werd gebracht, al leek het er meer op dat hij zichzelf per ongeluk gesneden had met zijn mes dan dat iemand van buitenaf er verantwoordelijk voor was geweest. Het was dan ook simpel om de wond te verbinden, al bedacht ik me toen ook dat het makkelijker zou zijn als ik spelden had. 'Stay with him.' beval ik de eigenaar voor ik me opnieuw de trap op haastte. Ik liep de kamer van mij en Xavier in en ging op zoek naar mijn bagage. Ergens moest ik een doosje met haarspelden en linten hebben. Echter was het wat lastig om me te oriënteren in de kamer omdat het nog zo donker was en ik in deze situatie natuurlijk geen licht kon maken, omdat het zou verraden waar ik was. Ik draaide me dan ook enigszins verbaasd, en misschien al wel wat geïriteerd, om toen er achter me wel licht verscheen en ik een paar zware voetstappen hoorde.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 12/02/2018 08:32 PMXavier:
Ik glimlachte even toen ik Camille nog naar me hoorde roepen dat ik voorzichtig moest doen. Ik zou zodra het ging wel even kijken of ze ons hielp of dat ze bij de rest zich schuil hield in de kelder. Het was ontzettend lief dat ze zo bezorgd was. Voorzichtig doen, was meestal toch wel mijn streven, maar ongehavend uit de strijd komen... daar was ik niet altijd even goed in.
Het volgende raam werd in stukken gegooid waarop ik hoorde dat er enkele schoten gelost werden. Ik holde erheen terwijl mijn stem vooruit bulderde. 'Hold your fires! You fools!', riep ik geïrriteerd. Toen ik bij de desbetreffende personen was legde ik mijn hand zwaar op hun schouder. 'You can't shoot at someone you can't see. They're trying to see how many pistols and guns we have.', waarschuwde ik ze. 'We can't do anything untill the sun comes up and we see what's waiting for us outside. For now... try to control your nerves and listen to my orders.', zei ik tegen ze. 'Only start fighting if they try to get in, if you see them.', wilde ik even duidelijk maken dat ze niet als ze binnendrongen pas tot actie overgingen als het te laat was - wanneer ik het opgemerkt zou hebben. 'The only other thing we could do is set traps. In case they would come in, but that's it.', zei ik en zuchtte. 'I know how you feel right now. Waiting is horrible.', gaf ik toe. In het strijdveld hadden we hardhandig onze tactieken moeten ondervinden en welke wel en niet werkten, daar was nu geen tijd voor. Dan was ik maar de beul vandaag, als we het hier maar redelijk heelhuids vanaf brachten met zo min mogelijk slachtoffers. Het liefst nog zonder een schram. 'Understood?', vroeg ik ditmaal op een vriendelijkere toon. Ik zag een groepje mannen knikken en tevreden glimlachte ik. 'Good, hold your positions. We have to take action at sunrise. We have to be faster than them. Otherwise we'll be trapped as rats.', voorspelde ik om ze te waarschuwen voor ik verder liep om bij de rest te kijken hoe het ging.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/02/2018 10:59 PMCamille
De adem stokte in mijn keel toen ik voor me de man uit Courdemanche zag, een kandelaar in zijn hand. De man van de dag ervoor. Wat deed hij hier? Hoe was hij hier binnengekomen? Hij deed de deur achter zich dicht en keek met met een vage grijns rond zijn lippen aan. 'So we meet again, madamoiselle.' merkte hij op terwijl hij een paar passen naar me toe zette en ik instinctief een paar passen naar achteren deed. Ik deed mijn mond open om iets te zeggen, om om hulp te schreeuwen of hem een vraag te stellen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. 'There is no point in screaming for help. Help will not come. They're too busy fighting phantoms downstairs.' sprak hij, zijn Frans bijna perfect. 'Why are you here? What is it you want?' wist ik uiteindelijk te vragen, al was mijn stem slechts een fluistering. 'I think you know the answer to that.' grijnsde hij waarna hij nog wat stappen naar me toe deed. Ik kon het niet in me vinden te bewegen. 'I am here to finish the job.' vervolgde hij toen hij voor me stond. Ik slikte even en liet mijn blik snel over hem heen gaan. Ik zag zo snel geen wapens, maar toch durfde ik niet te schreeuwen. Wat als hij gelijk had en niemand me zou horen? Hij stond te dichtbij. Hij zou kunnen reageren voor er ook maar een enkel woord uit mijn keel was gekomen. Op hetzelfde moment dat ik schrok van een schot dat beneden klonk, greep de man me bij de keel. 'If only your poor father knew you were warming that Musketeer's bed. What would he think of that?' vroeg hij terwijl ik met mijn handen die van hem los probeerde te maken. 'All those moments you share together. Near the river... In the barn... After the celebrations... Do you think your father would agree?' vervolgde hij waardoor mijn ogen groot werden. Hoe lang had hij ons al gevolgd? Hoe lang waren we al in gevaar geweest? 'Luckily he isn't here to see it and those moments will be all that's left for your lover. How long do you think he will remember you? If he makes it out alive himself, that is...' sprak de man met een lachje. Nee! Hij mocht Xavier niets aandoen! Dat mocht hij Xavier's familie niet aandoen. Ik wist hem een rake klap te geven tegen zijn neus waardoor hij me even losliet en ik de kans zag onder zijn arm door te glippen. Echter kwam ik niet ver want hij greep mijn haar vast en trok me achterover. Ik viel met een bonk op de grond en zag toen dat hij toch een zwaard aan zijn riem had hangen. Zijn been haalde naar me uit en raakte me vol in mijn maag waardoor ik even naar adem moest happen. Toen hij een tweede keer uit wilde halen, rolde ik van zijn been weg, richting de openhaard die de avond ervoor nog gebrand had. Daar zag ik de pook hangen en ik strekte mijn arm er dan ook naar uit voor ik aan diezelfde arm overeind werd gesleurd. 'Don't think you can outsmart me. You can't. Besides... You don't know how it is to fight for your life. None of you rich people do. None of you know the rough lives people lead in the streets of Paris or any other town.' sprak de man terwijl hij me een duwtje richting de muur gaf. 'Why do you care? You're not French!' beet ik hem toe nadat ik net had kunnen voorkomen dat ik met mijn hoofd tegen de muur zou zijn gekomen. Dat was blijkbaar niet wat hij wilde horen, want hij greep me stevig bij mijn schouder en daarna bij de keel. 'What did you say?' vroeg hij, enige irritatie in zijn stem. 'You're not French. You are Spanish. All of you in Courdemanche were. So what is this about? This isn't about the poor. Why would you care about them? They're not your countrymen.' wist ik met hese stem te antwoorden, al moest ik af en toe stoppen om adem te halen, want ik kreeg niet bijzonder veel lucht in mijn longen door de manier waarop hij mijn keel vast had. 'Ah... The girl thinks she has uncovered a plot. How very clever you are.' lachte de man, maar het klonk wat geforceerd. Ik had dus wel degelijk gelijk gehad, dacht ik triomphantelijk. 'Now... How shall I kill you? Shall I wait for your lover? Then he can watch you die as you watched your familie die.' vervolgde hij terwijl een hand naar het zwaard aan zijn riem ging. 'Perhaps I should cut your throat... Or stab you. Multiple times. Or you can choke, like you were supposed to do all those months ago.' dacht hij hardop na terwijl ik mijn ogen door de ruimte liet glijden. Wat kon ik doen? Met zijn hand om mijn keel kon ik niet schreeuwen, maar er moest toch iets zijn wat ik kon doen? Mijn blik viel opnieuw op de pook. Dat was het enige wat me zou kunnen redden. Zo hard als ik kon haalde ik met mijn vuist uit naar zijn gezicht en trok ik gelijktijdig mijn knie op om hem tussen zijn benen te raken. Daardoor liet hij me net lang genoeg los om langs hem heen te glippen en de pook op te raken. Ik hield het ding dreigend voor me uit, al had ik werkelijk geen idee hoe lang ik me er mee zou kunnen verdedigen. De man draaide zich om en lachte toen hij me zag staan. 'She intends to fight me. How perfectly brave. It's a pity you don't stand a chance or has your lover actually taught you something?' vroeg hij geamuseerd. Ik reageerde er niet op en was maar net snel genoeg om zijn zwaard af te weren. Dat lukte me een paar keer voor het mes langs mijn schouder sneed. Ik beet hard op mijn lip om een kreun van pijn tegen te houden en deed mijn best de pook weer voor me uit te houden. Niet veel later sneed het mes kort in mijn zij en kreeg ik daarna een klap met het heft van zijn zwaard. Ik verloor mijn balans en viel op de grond. 'Hmm... I expected more from the harlot of a musketeer.' mompelde de man voor hij met zijn zwaard uithaalde. Voor ik het in de gaten had, had ik de pook in zijn buik gestoken waardoor het zwaard uit zijn handen viel en hij door zijn knieën zakte. Ik duwde de pook nog wat verder en trok hem toen terug waardoor er aan alle kanten bloed uit hem spoot. Ik liet het gietijzeren, bebloede voorwerp uit mijn handen vallen en keek paniekerig naar de man voor me. Ik hoorde hem wat in het Spaans mompelen, maar verstond het niet echt en na nog wat rochellende ademhalingen, stopte zijn borstkas met bewegen. Mijn ademhaling versnelde kort en ik voelde me misselijk worden dus greep ik de eerste kom die ik kon vinden en gaf over. Daarna stond ik op, pakte de linten en haarspelden waarvoor ik naar boven was gekomen en liep de kamer uit. Daar zag ik dat het raam aan het einde van de gang op een kiertje stond en deed deze dicht voor ik de trap af liep naar beneden. Ik was enigszins in shock. Ik had iemand vermoord. Het was zelfverdediging geweest, maar ik had hem vermoord. Beneden deed ik echter alsof er niets gebeurd was. Ik liep terug naar de taverne-eigenaar en knielde naar de man die ik eerder aan het verzorgen was geweest. 'Are you alright, madamoiselle?' vroeg de man waarop ik afwezig knikte. 'But... Your dress... You're covered in blood. You're bleeding.' merkte de man op waardoor mijn blik even over mijn kleding ging. 'I'm fine.' zei ik toen, al voelde ik wel degelijk de pijn in mijn schouder en mijn zij, waar het zwaard me geraakt had.