Latest posts

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Mixdrankjes waren voor haar eigenlijk ook niet het gebruikelijke. Meestal was het toch echt champagne, wijn of anders iets van een sterkedrank zoals whisky. Maar af en toe op een feestje of als een avond als deze kwamen mixdrankjes kijken. "You know that I also don't drink mix drinks on a daily base." – "But well, you're right. I'm a professional drinker. I have to be as a Carrington." zei ze wat grappend tegen hem terug. Ieder familielid in de Carrington familie dronk alcohol en niet met kleine mate, maar in grote maten. Het was dan ook niet verrassend dat Fallon een drinker was en behoorlijk goed tegen alcohol kon. "Honestly? Yes. It does dissapoint me." greens ze naar hem. Ergens had ze gewild dat hij het langer vol zou houden, gewoon omdat ze zijn gezelschap toch wel kon waarderen. Ze zat tenslotte niet meer in haar eentje aan de bar te drinken.
Even knikte ze mee op zijn woorden. Het was verstandig van hem om niet in deze staat terug te rijden naar huis. Dat was veel te riskant en hartstikke illegaal. "Sounds like a good plan. You definitly shoudn't drive back home." Zelf hoefde ze niet terug te rijden naar huis, maar ze twijfelde nog of ze zin had om naar huis te gaan. Ze kon net zo goed ook hier een kamer boeken, maar dan ontliep ze haar problemen met Culhane alsnog. Waarschijnlijk kon ze beter gewoon naar huis gaan en Culhane onder ogen komen. Ze moesten dit eigenlijk vanavond nog uitpraten. Hoe eerder het uitgepraat werd, hoe beter.
"Don't you love the feeling of being drunk?" vroeg ze, lachend en liet haar hand voor een paar seconden op zijn schouder liggen. Uiteindelijk trok ze haar hand weer terug voordat het verkeerd opgevat werd door hem of iemand anders die hun wellicht samen zag. Ze schudde haar hoofd toen hij zei dat ze emmers neer moest zetten. "Don't be such a wimp. You should drink a lot of water and you will probably be fine." raadde ze hem aan om water te drinken. Water moest je nuchter maken. Hoewel zijzelf het nooit had geprobeerd, want meestal wanneer ze dronk, dronk ze niet om gelijk weer de alcohol uit haar systeem te werken. Ze wenkte de barkeeper. "Can I get a water for my drunken friend?" vroeg ze aan hem. Een groot glas water werd niet veel later neergezet voor Liams neus. "Drink up." beval ze hem min of meer om het glas water te drinken. Er was niets leuks aan iemand nuchter maken, maar als hij zich echt zo rot voelde, dan kon hij maar beter aan het water gaan om ietsjes op te soberen.

Fifty shades of fucked-up

Re: O|| Since knowledge is but sorrow's spy, It is not safe to know.

Zodra ik in het bootje zit kan ik het niet laten om te glimlachen, ik voel een bepaalde spanning in mijn lichaam, wetende dat we officieel de regels overtreden. Maar regels zijn er om verbroken te worden, toch? Kort grinnik ik zodra hij zegt dat hij de eigenaar wel gaat betalen, typisch. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die een van de bootjes weleens lenen, zonder er voor te betalen, maar het is netjes van hem. Je zou ook kunnen zeggen dat het zijn ware aard laat zien. Kane komt ontzettend stoer over, maar dit is voor het eerst dat ik me afvraag of hij misschien een klein hartje heeft. Een ding is zeker, hij is iemand waar ik misschien een te goede klik mee heb, eentje die mijn hart sneller laat kloppen, maar ik weet nog niet zeker of het op de goede manier is. Daarbij komt ook nog de aandacht van de media, al lijkt Kane zich daar weinig van aan te trekken. 
Als antwoord op zijn vraag trek ik zijn jas iets beter rond mijn benen, om vervolgens te wachten totdat het bootje in beweging komt. Kane zijn gespierde armen zorgen ervoor dat we al snel bij de wal vandaan zijn. "Waarom heb ik zo'n gevoel dat je dit eerder hebt gedaan?" Een speelse glimlach rust op mijn lippen, maar ik zou me niet beledigt voelen, mocht hij ooit eerder een vrouw op avontuur mee hebben genomen hier naar toe. Zwijgend kijk ik dan ook om me heen, genietend van de serene rust. Hier en daar kun je de weerspiegeling van verlichting in het water zien, maar voor de rest is het duisternis. Het water lijkt zwart te zijn, maar toch trekt het me. Mijn hand laat ik dan ook in het water glijden, waarna ik glimlach. "Het is niet eens koud." 

Re: ORPG || Her skin smells of vintage books and pale moonlight, exotic things, forbidden loves and rainy nights.

Met een aantal losse papieren onder zijn arm geklemd was Alex de gangen door gelopen. Hij was in een goed humeur. Niet alleen had hij eindelijk de perfecte persoon gevonden om regelmatig seks mee te hebben, maar hij had ook een fantastische vakantie geboekt. Het was bijna vakantie en Alex wilde eigenlijk geen vakantie beleven zonder weg te zijn van wat hij hier kende. Het zou een vakantie worden vol luxe, heerlijk eten en natuurlijk; seks. Voor dat laatste had hij iemand nodig, en hij wist al wie hij mee wilde nemen. Alex duwde de deur naar de collegezaal open. Lang zoeken hoefde hij niet, vrijwel vooraan zat Sophie. Alex had vrijwel direct gezien dat er iets anders was. Hij had haar al in veel mooie dingen gezien, zelf had hij haar al regelmatig een lingerie setje gegeven. Maar hij herkende de kanten bh die hij kon zien niet herkennen. Met zijn ogen op haar gericht liep Alex naar het kleine tafeltje voorin de collegezaal.
"Blijf na de les," bromde Alex naar Sophie. Er zaten maar weinig studenten voorin, dus Alex voelde vrij weinig angst bij het geven van de opdracht van Sophie. Hij gaf haar nou eenmaal bijles, dus zo raar was het niet. Niemand hoefde te weten wat hij zou gaan doen, zou gaan zeggen. Alex legde zijn papieren weg. Normaal legde hij het netjs neer, maar nu kon hij niet anders dan weer opkijken naar het meisje dat recht voor zijn neus zat, uitdagend. Hij wist dat ze dit expres gedaan had. Misschien dat hij haar toch maar niet zo gemakkelijk mee moest nemen op vakantie. Ze verdiende het om er voor te werken tenminste.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Seth hield zijn arm grijnzend rond Dahlia. Hij hield van zijn vrienden, ze waren werkelijk waar geweldige mensen. Maar ze waren zo voorspelbaar. Juist daarom vond Seth ze misschien zo leuk. Hij wist precies wat hij moest zeggen of doen om ze te laten dansen naar zijn zinnen. Glimlachend trok Seth de vrouw rond zijn arm dichter naar hem toe.
"What if we show her how good we are?" vroeg Seth, terwijl hij omlaag bleef kijken naar Dahlia. Feestjes waren fantastisch, maar een feestje was niet goed als hij niet kon racen. Het was wat Seth het leukste vond om te doen, dus hij greep elke kans aan. De jongens reageerde enthousiast. Er was vrij weinig nodig om een race te starten.
"You can see it from the first row, sweetcheeks. You ride with me," grijnsde Seth. Officieel was het natuurlijk niet toegestaan om te racen in de stad. De enige plek waar het mocht was een officiële racebaan, maar dat was niet leuk. Een deel van de spanning zat juist in de gewone wereld. De politie kon ze ieder moment pakken, gewone mensen konden ze op ieder moment tegen houden. De jongens waren overeind gesprongen, waarna ze luid roepend rond begonnen te roepen dat er een race zou komen. Verschillende andere mannen en vrouwen waren ook overeind gesprongen, duidelijk om ook mee te gaan racen. Seth keek omlaag naar Dahlia.
"Welcome in my world," glimlachte hij liefjes. Zonder te vragen of ze uberhaupt mee wilde trok Seth haar mee naar de grote parkeerplaats voor de garage. Hij had verschillende auto's, maar zijn favoriet bleef altijd een zwarte mustang.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Dae was onder de indruk. In het verleden had ze meerdere managers aangenomen, ze moest wel. Dae was alleen begonnen en ze was al snel zo groot geworden dat ze het niet zelf allemaal meer had kunnen doen. Ze deed nu vrijwel geen management meer, dus ze had veel beginners gezien. Maar Nayeon leek een natuurtalent. Misschien was het omdat ze Dae er zo vaak over had gehoord en ze al zo veel losse klusjes had gedaan. Maar dat maakte niet uit. Ze deed het goed. Vanuit de hoek van haar vergaderkamer bekeek Dae hoe de vrouw de jongens toesprak. Het gebeurde niet vaak, maar het toverde een kleine glimlach op haar gezicht bij het zien van de grote glimlachen op de gezichten van de jongens.
"Laten we tekenen voordat ik me bedenk," glimlachte Dae. Ze schudde haar donkere haren over haar schouder. Van de tafel greep ze een pen, zodat ze zelf als eerste de juiste handtekeningen kon zetten. Nayeon was daarna en vervolgens werd de stapel doorgegeven aan Shownu.
"Als je alvast meeloop zal ik de sleutels naar jullie appartementen geven," zei Dae. Een aantal jaar terug had ze een groot appartementencomplex gekocht waarin ze verschillende artiesten onderbracht. Het was gemakkelijker. Dae liet Nayeon met de andere jongens achter om alles te ondertekenen terwijl zij en Shownu naar haar assistente wandelde. Dae liep een stap voor Shownu uit. In haar positie gebeurde het regelmatig dat ze vooropliep. Het was een wereld voor verschil voor haar geworden. Mensen behandelde haar met respect en zagen haar als iemand die hogerop stond, terwijl ze een aantal jaar terug nog gezien werd als iemand die niks was. Alles kon zo snel veranderen. Dae keek over haar schouder naar Shownu.
"Ik moet eerlijk zijn, ik had niet verwacht ooit nog iets van jullie te horen in de muziekwereld. Ik denk dat het inspirerend kan werken voor andere artiesten, zeker mannen," zei ze. Samen stapte ze de lift in. Het was een aantal minuten voordat ze op de bovenste verdieping kwamen. Dae haar assistente werkte op dezelfde verdieping als Dae zelf. De assistente was een westerse vrouw die Dae juist had aangenomen om als tolk en internationale relaties te kunnen werken, zo veel was er niet te doen voor alleen assistente.
"Natasha, ik zou graag zeven sleutels willen ontvangen. Ik denk dat de vijfde verdieping goed is, D vleugel," zei Dae. De blondine, die achter een groot bureau zat, keek nieuwsgierig op.

Door alles wat er gebeurde stuiterde Jin bijna in zijn stoel. Hij was zo verschrikkelijk blij. Ze hadden hem totaal geen rol kunnen geven en hij was alsnog blij geweest. Maar toen hij hoorde dat hij meer aandacht zou krijgen ontplofte hij bijna. Om zich iets in te kunnen houden had hij op zijn onderlip gebeten, net zolang tot hij een pen in zijn armen gedrukt kreeg om de papieren te ondertekenen. Alles leek nu goed te gaan komen. Niemand van hun hoefde stomme baantjes te nemen, na de verrotte tijd in het leger konden ze gewoon weer verder. Ze konden hun passie verder uitwerken en hij kon dat doen met een manager waar hij nu al zo verschrikkelijk blij mee was. Als een kleuter kraste Jin zijn handtekening in de papieren, waarna hij het doorschoof naar I.M.
"Dit voelt als een droom," zei Jin breed grijnzend. Met glunderende ogen keek hij op naar Nayeon. Het was niet alleen een kans voor hem geweest, maar ook van haar. Hij had heus wel door dat het nu aan Nayeon was om haar te bewijzen naar Dae. Jin wilde haar trots maken. Zonder Nayeon was dit allemaal niet goed gekomen.
"Bedankt dat je ons deze kans wilt geven. Je neemt een groot risico met ons, maar ik beloof je dat we je het helemaal waard gaan maken. We gaan elkaar helpen," glimlachte Jin naar Nayeon. Ze was bezig geweest om bij I.M. aan te wijzen waar hij moest tekenen, maar dat maakte Jin niet zo veel uit. Hij wilde zijn dingen gezegd hebben. Ongeduldig wachtte Jin. Iedereen had uiteindelijk zijn papieren getekend. Alles was rond. Ze waren officieel weer bij een label.
"We gaan het vanavond vieren, dat we weer een contract hebben. Willen jij en Dae ook komen? Dan kan je direct ons nieuwe appartement zien," Grijnsde Jin brutaal. Hij wilde een goede relatie hebben met zijn manager, zeker met Nayeon en Dae. Ze waren zijn deuren en hij was ze gewoonweg dankbaar. Trots had Jin zijn pakketje met papieren aangepakt. Hij was blij, verschrikkelijk blij. Jin wreef met zijn hand door zijn haren. Hij was zo verschrikkelijk blij.
"Je hebt dit goed gedaan Jin, jij en Shownu. Zonder jouw brutale actie waren we nu nog steeds zoekende geweest," zei I.M. Grijnzend bleef Jin zitten, wachtend tot Shownu weer terug kwam met de sleutels van hun nieuwe verblijf.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had heerlijk geslapen. Er was niks beters dan wakker te kunnen worden in de grote en sterke armen van Sebastian. Normaal wist ze niet hoe snel ze uit bed moest komen. Xiomara werd geplaagd met beelden en flashbacks van haar verleden, haar levende verleden. Xiomara associeerde een bed met die pijn. Maar vandaag wilde ze langer in bed blijven liggen. Ze wilde kijken naar het mooie en vredige gezicht van Sebastian. Ze wilde haar vingertoppen over zijn gespierde armen laten glijden en zacht kusjes duwen tegen zijn warme huid. Xiomara genoot. Dat was tenminste totdat ze voelde hoe iemand haar bekeek. Nieuwsgierig keek ze over Sebastian zijn schouder. Kiwi stond op een balk bij de deur, duidelijk hintend naar dat ze naar buiten wilde. Xio duwde een kus tegen Sebastian zijn wang, waarna ze voorzichtig onder zijn arm vandaan kwam. Zacht neuriënd schudde ze haar nachtjapon van haar schouders. Op een hoog tempo trok ze haar jurk terug aan, greep ze haar zakje met kokos en liep ze naar de deur.
"We moeten een deurtje voor jou maken," glimlachte Xio tegen het vogeltje dat op haar schouder was gesprongen. Heupwiegend liep ze het dek over naar de boeg van het schip. Terwijl ze uitkeek op de zee at ze samen met Kiwi haar kokos. Het begon dichtbij te komen. De zee was rustig, verschillelijk rustig, maar het was een stilte voor de storm. Xiomara keek over haar schouder naar de bemanning achter haar. Niemand leek het door te hebben.
"Misschien dat we onze grote vriend maar moeten waarschuwen. Seb zal dat leuk vinden," zei Xiomara. Ze stak een nieuw stukje in haar mond, waarna ze diep zuchtte. Het was makkelijker toen Sebastian er niet was. Ze had niemand die ze blij wilde maken, of trots. In haar mening had dit hele schip mogen zinken. Maar nu Sebastian er was moest ze wel helpen.

Vermoeid had Jiro zijn ogen dicht laten zakken terwijl Ceto nog sprak. Hij duwde haar op haar zijkant, waarna hij zijn armen rond haar lichaam sloeg.
"Als ik geweten had dat je een vrouw was had ik je al veel eerder hier naartoe gebracht. Geen haar op m'n hoofd die jou dan bij mijn bemanning liet slapen," gromde Jiro. Voor een seconde was hij bang geweest dat iemand van zijn bemanning haar misschien had aangeraakt, maar hij wist dat Ceto en Xio vaak samen hadden geslapen. Xio had Ceto al vanaf het begin beschermd.
"Het was maar goed dat ik Xio al had meegenomen. Dan had je tenminste een veilige plek," mompelde Jiro. Veel langer dan had hij niet wakker kunnen blijven. Hij was verschrikkelijk moe door alle stress... en de activiteit van eerder. Al het gedoe maakte hem gewoon verschrikkelijk moe. Jiro verlangde weer naar de momenten dat hij lui op een strand kon liggen, dronken zou zijn en zich vol kon eten. Nu kon hij niet eens uitslapen. Voor zijn gevoel werd hij direct nadat hij zijn ogen had gesloten wakker gemaakt door geklop op zijn deur.
"Ik mieter ze godverdomme de zee in," gromde Jiro. Hij opende zijn ogen. De kajuit was weer verlicht waardoor hij zag dat het weer ochtend was. Jiro duwde een kus tegen Ceto haar nek, waarna hij uit bed kwam. Met zijn ogen nog half dicht stapte hij in zijn broek.
"Wat moet je?!" riep Jiro terwijl hij de deur opensloeg. Xiomara stond met de vogel van Sebastian op haar schouder voor zijn neus. In zjn achterhoofd kon hij de stem van Ceto al horen om liever te zijn naar haar. Het kostte Jiro de grootse moeite om haar niet toe te roepen dat ze moest oprotten en dat hij later wel zou luisteren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Ik zuchtte diep toen ze vertelde dat er geen bewijs was. Ze had geen poot om op te staan gezien de leidinggevenden voor hem pleitten en haar niet geloofden - of dat niet wilden. 'I do, Florence. I believe you', zei ik stellig toen ze gefrustreerd uitte dat zelfs haar moeder haar niet geloofde. Dit waren de dingen die ik de wereld uit wilde helpen. Het moest natuurlijk niet zo worden dat minderheden of vrouwen mannen alles konden maken onder het mom van misbruik, maar er moest zeker wel serieus naar geluisterd worden. Geloof mensen tot het tegendeel bewezen is of doe überhaupt moeite om het te bewijzen! 'You can't plot these things and tell someone some horrors that you didn't experience. You can't. You simply can't. It is impossible to do that, maybe without feelings. But you are hurt by being raped. Nobody should make fun out of that...', protesteerde ik zacht, maar hulpeloos in het bed. Het irriteerde me dat ik niks voor haar kon betekenen. Dat we niks konden doen om de betreffende man achter de tralies te krijgen, uit zijn functie te kunnen zetten. Hoe kon die man geloofwaardig blijven? Wat flikte hij nog meer in het leger? Is hij wel zo goed te vertrouwen en zeker op missies? Moet je een man zoals hem wel een wapen in handen geven?
Gedachten duizelden door elkaar heen, waardoor een lichte hoofdpijn ontstond waar ik wat in meegenomen werd tot na de rest van mijn "preek" Florence zich verontschuldigde en zei dat ik moest rusten. 'Maybe I should', gaf ik aan haar toe. Het voorstel klonk wel heel aantrekkelijk met de hoofdpijn die ontstaan was. 'Don't say sorry for this. Some things need to be shared, even if it's just for processing. I'm glad if I can help you with such things.', zei ik tegen haar en trok haar aan haar hand wat terug. 'Stay with me, please. If that's allright for you. I don't want to force anything.', benadrukte ik. 'But it's alone out here. No other company, I don't know if the offender is catched or not. Who can we trust or not? I mean... All the best for the doctors and nurses, but how can we believe them? If somebody finds a white uniform, anybody can sneak in...', sprak ik mijn twijfels uit. Misschien wilde ik ook niet toegeven dat ik haar gezelschap op het moment erg prettig vond. Ook al waren de onderwerpen niet om blij van te worden, het voelde minder alleen, wat veiliger... Het gaf me een beter gevoel dat er iemand op haar lette. Ook al zou ik uiteindelijk slapen, er was toch iemand bij haar. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek naar haar en glimlachte kort terug naar haar toen ze zei dat ik mijn eigen taak had gehad en dat het belangrijkste was dat we er beidne nog waren. Ik kon niet anders dan haar gelijk geven bij die woorden. Geloven en het tot je door laten dringen is echter een tweede. Ik vreesde dat dat nog wel even zou duren, als het schuldgevoel al ooit weg zou gaan. Ik zou voor Camille nog door het vuur gaan. 
Toen ze antwoordde op mijn vraag, knikte ik. Ik snapte heel goed dat ze niet alleen wilde zijn. Ik draaide me voor een deel, waardoor mijn arm nog zacht om haar zij heen lag en we samen naar het bed konden lopen. Ondanks dat ik het niet altijd verborgen zou kunnen houden, deed ik mijn best om zo normaal mogelijk te lopen. Ik wilde niet dat ze zich zorgen om mij zou gaan maken, om mijn been, om het feit dat ik wat mank liep. Dat zou wel over gaan. En al zou dat niet zo zijn, dan ben je iets trager dan anderen. Als captain of Musketeer niet handig, maar je leefde nog en kon in theorie ook alles nog. Wanneer ze op bed lag, schoof ik naast haar. Zorgvuldig mijn been ontlastend en zoekend naar een houding die het prettigst was waarna ik mijn armen weer om haar heen sloeg. 'What are you thinking about?', vroeg ik haar zachtjes gezien er een stilte in de kamer was gekomen. Ik herinnerde me de verwarring nog goed de eerste dagen op het slagveld. De druk dat we stand moesten houden. Geen tijd om na te denken over wat je aan het doen was en het malen in de nachten als je alleen bent. Ik had het vreselijk gevonden, maar toch was er iets ontstaan... na verloop van tijd had ik een knop om weten te zetten. Niet met de bedoeling om koelbloedig te zijn, maar puur om er zelf mee om te kunnen gaan. Ik hoopte dan ook dat Camille ook een manier zou kunnen vinden, zodat ze deze last geheel of in elk geval gedeeltelijk los zou kunnen laten. Verder hoopte ik dat we niet vaker in dit soort situaties terecht zouden komen. Hoe vaak zou ze nog een trauma krijgen? Hoe vaak zou ze nog in gevaar zijn? Hoe vaak zou ik net als nu haar niet kunnen beschermen tegen onheil?

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik had mijn ogen neergeslagen zodra ik James' reactie had gezien. De blik op zijn gezicht zei al genoeg. Ik had mijn andere been ook op het bed getrokken waardoor ik in kleermakerszit zat, mijn armen ieder steunend op een knie. Ik gaf geen reactie toen hij zijn hand op mijn onderarm legde of toen hij uitsprak dat het niet mijn fout was. Mijn blik gleed pas omhoog toen hij vroeg of we er wat aan konden doen. Ik schudde kort mijn hoofd. 'No. There's nothing we can do. There's no proof. It's my word against his and it would be a court-martial, with his superiors ruling. There's no point in even trying because they are protecting him.' antwoordde ik waarna ik gefrustreerd een hand door mijn haar haalde. 'God... If my own mother doesn't even believe me, why should anyone else?' mompelde ik bitter. De rest van zijn woorden gingen eigenlijk alleen maar langs me heen. Ik hoorde ze wel, maar ze kwamen niet binnen en ik kon er niet echt op reageren. Het suizen in mijn oren nam weer toe, net als het gevoel van misselijkheid. Een nieuwe paniekaanval. Dit kon ik er nu niet bij gebruiken. Sinds ik terug was in het Londen was het slechts twee keer voorgekomen. De eerste keer, een paar dagen nadat ik terug was gekomen, had het uren geduurd. Ik was wakker geworden van een nachtmerrie, tranen over mijn wangen stromend, trillend en ijskoud. Vier uur lang had ik boven het toilet gehangen, misselijk van de cocktail die op mijn lippen dacht te proeven en geen adem kunnen halen door diezelfde misselijkheid. De tweede paniekaanval had ik eerder vandaag gehad, op het gala. Veel korter, maar dezelfde symptomen en nu voelde ik het weer opkomen. In door mijn neus. Uit door mijn mond. Ik probeerde me te focussen op mijn ademhaling halen, om rustig te blijven, waardoor ik al helemaal niets meer meekreeg van wat James zei. Alles was een waas voor mijn ogen en ik hoorde niets door het gesuis in mijn oren heen. Ik merkte wel dat ik het weer ijskoud kreeg en dat ik lichtelijk begon te trillen. Echter pakte James op dat moment mijn hand vast waardoor al mijn aandacht meteen naar hem toe gleed en de paniek af nam. Met enige verwarring keek ik naar hem, verward waarom hij mijn hand vast had gepakt, maar ook verward dat hij me daardoor genoeg af had kunnen leiden om me uit de aanval te krijgen, voor ik mijn blik afwendde. 'You should rest. I'm sorry, I shouldn't have bothered you with all this.' zei ik hoofdschuddend, een kleine trilling in mijn stem, voor ik aanstalten maakte om op te staan. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik voelde me, ondanks de pijn, ontspannen in Xavier's armen. De angst leek langzaam van me af te glijden, al verdween hij niet compleet en was dat waarschijnlijk ook niet mogelijk met het lichaam van de man nog in onze kamer. 'I'm fine...' antwoordde ik zachtjes toen hij vroeg hoe het met me was. Het was een leugen en dat zou hij ook wel weten, maar wat moest ik anders antwoorden? Ik wist niet hoe ik me voelde. Ik was vermoeid en verward, maar bovenal voelde ik me veilig met zijn armen om me heen. Ik schudde mijn hoofd op het moment dat Xavier zijn excuses aan begon te bieden. 'You had your own task to carry out. It wasn't your fault. We're both still here. That's what matters.' glimlachte ik zwak waarna ik hem even aankeek. Hij had ook niets aan de situatie kunnen veranderen. Als het niet deze keer was geweest, had de man me wel een andere keer gevonden. Het was immers wel duidelijk dat dat zijn taak was geweest, dat hij die taak ooit af had moeten maken. 'Will you lay down with me? I... I don't want to be alone.' gaf ik zachtjes antwoord op Xavier's vraag. Het maakte me eigenlijk helemaal niets uit wat ik zou doen, zolang hij maar bij me bleef en me veilig hield. Vermoeid wreef ik even over mijn gezicht. Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou denken, maar ik kon niet wachten tot we weer terug in Parijs waren. We wisten dan wel niet wat ons daar te wachten zou staan, maar we wisten in ieder geval dat we een veilig dak boven ons hoofd hadden. Natuurlijk was ik het liefst weer omgedraaid naar Fontaine, maar dat was geen optie. Misschien in de toekomst, maar nu was Parijs onze bestemming en kon ik niet wachten tot we daar zouden zijn en de rust weer terug zou keren.