ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/12/2018 08:14 PM

Xavier:
Terwijl ik haar stevig tegen me aan hield, viel het me in eerste instantie niet op toen ze kreunde. Pas bij de tweede kreun en de woorden die volgden bedacht ik me dat er wel eens meer aan de hand kon zijn. Ze had zich tegen me aan geklampt en angstig had ze haar verhaal verteld. Om haar het in haar eigen bewoordingen te laten vertellen, onderbrak ik haar niet. Echter liet ik mijn grip wat losser en streelde ik over haar haren heen. 'Shhhht', zei ik zachtjes. 'It's allright. You did the right thing. It was you or him. I'm happy you're the survivor', zei ik tegen haar en drukte mijn lippen zacht op haar voorhoofd. 'It's okay to feel confused', probeerde ik haar gerust te stellen. 'How are you? Did he hurt you before he died?', vroeg ik bezorgd aan haar terwijl ik mijn handen zacht om haar gezicht heen legde en met mijn duimen over haar wangen streelde. Mijn blik gleed langzaam omlaag, waardoor de rode plekken in haar jurk zichtbaar werden. Ja dus. 'We have to take care of that before we go to Paris.', zei ik tegen haar. Als het niet anders ging, zouden we toch hier moeten blijven als de verwondingen te ernstig waren. Ik wist dat mijn beenwond vervelend zou worden tijdens de rit, maar dat ik erger had verdragen. Daarbij viel een wond in het been gemakkelijker af te klemmen door een strakke riem dan in de buurt van de schouder of de zij. 'You'll be allright', verzekerde ik haar met een flauwe glimlach. Het zou tijd kosten, maar ze zou vast genezen. 'I'm so sorry that I wasn't here with you', verontschuldigde ik me alsnog. Ik kon haar wel vertellen dat ik vrijwel niks aan de mannen had gehad, maar het was niet het moment om met glorie en eer te strijken. Het kon me niet schelen, zolang we maar veilig waren en Camille weer in orde zou zijn. 'Would you go downstairs with me to take care for your wounds?', vroeg ik aan haar. 'Or do you want to lay on the bed for a while?', vroeg ik aan haar. 'Without him in the room', verduidelijkte ik. Ik kon hem gemakkelijk uit het raam wegwerken of elders heenbrengen. Ik zou alles doen voor Camille en ik voelde me verschrikkelijk dat ze dit had moeten doorstaan zonder enige hulp.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/10/2018 08:09 PM

Camille:
Ik schrok op toen de deur openging en wankelde even terwijl ik direct voelde dat mijn hart een aantal slagen oversloeg in paniek. Mijn adem bleef even steken in mijn keel en het duurde dan ook even voor ik weer wat rustiger werd door het besef dat het Xavier maar was. Geen nieuwe indringer. Niemand die me pijn wilde doen. Alleen Xavier, de man van wie ik hield en wie ik volledig vertrouwde. Een lichte kreun van pijn ontsnapte aan mijn lippen op het moment dat hij zijn armen stevig om me heen sloeg en me tegen zich aan trok. Het drukte op de wond op mijn schouder, maar ondanks de pijn sloeg ik mijn armen ook om hem heen. Echter moest ik me daardoor wat uitstrekken waardoor de wond in mijn zij pijnlijk zeurde en ik een nieuwe kreun niet tegen kon houden. Bij zijn woorden, zijn verontschuldiging, schudde ik voorzichtig mijn hoofd, al luktlukt het niet om te praten, om uit te leggen wat er gebeurd was. Ik klampte me aan hem vast, nog meer dan ik in het klooster had gedaan, en sloot mijn ogen om de opwellende tranen van angst, pijn en shock tegen te houden. Ik Iiet me door hem kussen, maar was er niet genoeg bij om hem ook terug te kussen en het te menen, en klampte me dan ook weer direct aan hem vast toen ik daar de kans voor kreeg. Ik nestelde mijn hoofd tussen zijn schouder en zijn nek en beet op mijn lip. 'I did it... I... I kil... I killed him.' wist ik uiteindelijk met trillende stem uit te brengen, al was het slechts een een gedempte gefluister met mijn gezicht zo verborgen. Dat was ook het moment waarop ik merkte hoe erg ik stond te trillen en als ik in de spiegel had gekeken, had ik waarschijnlijk ook gezien hoe alle kleur uit mijn gezicht was getrokken. 'He attacked me... He was... He was here to fi.. to finish the job. I tried to defend myself and.... I killed him.' probeerde ik te vertellen, al viel mijn stem regelmatig weg en had ik moeite met het onder controle houden van mijn adem.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/10/2018 06:14 PM

Xavier:
'Thank you', bedankte ik de eigenaar voor de informatie. Hij had ook helemaal gelijk. Dat we hier levend uit gekomen waren, was zoveel meer waard dan de bende die we achter lieten. Ik liep vervolgens naar de trap om richting Camille te gaan. Bij de trap keek ik toch kort om me heen en toen ik merkte dat niemand keek, liet ik het mezelf ook toe om een kort moment van zwakte te tonen door me wat meer via de leuning omhoog te hijsen dan ik anders zou doen door de snee in mijn been. Eenmaal boven keek ik even naar beneden. Ik zou waarschijnlijk voorlopig wel last hebben van de wond en misschien moesten we de randen aan elkaar naaien, maar we moesten toch zo snel mogelijk naar Parijs toe. Dan had ik onderweg maar wat meer last. Het scheelde dat het paard en ik elkaar goed aanvoelden en ik zodoende niet veel bij hoefde te sturen met mijn benen.
Ik keek één voor één de kamers in, hoewel ik het vermoeden had dat ze gewoon bij ons op de kamer zou zitten. Toen ik onze kamerdeur open deed, zag ik Camille algauw staan. Echter viel mijn oog direct op het lichaam van de man achter haar en werd ik overvallen door schuldgevoel. Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. 'I'm so sorry, Camille. I didn't check the upper floor. So stupid of me.', verontschuldigde ik me ervanuitgaande dat iemand anders de man had gedood en hem daar had laten liggen. 'And meanwhile telling the owner everything's safe. Idiot that I am.', mopperde ik op mezelf. Langzaam liet ik haar wat losser en keek ik haar aan waarna ik mijn lippen op de hare drukte. 'We're safe. Everything's over now.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/09/2018 08:22 PM

Camille
Ik had met trillende handen de snee van de man verbonden en was daarna overeind gekomen. Er waren weinig gewonden meer gevallen dus ik had niet bijzonder veel te doen gehad en dat was maar goed ook. Ik was er namelijk niet helemaal bij. Ik kon het nog steeds niet geloven. Ik had iemand vermoord. Mijn handen begonnen weer erger te trillen door het idee. 'I will get some more things upstairs.' mompelde ik tegen de taverne-eigenaar voor ik de trap op glipte. In de gang bleef ik staan. Wilde ik onze kamer wel inlopen? Ik duwde een hand in mijn zij, want ondanks dat de pijn minder leek te worden, voelde ik wel dat het bleef bloeden. Ook de snee in mijn schouder bloedde nog altijd. Met mijn vrije hand duwde ik na enige twijfeling de deur naar onze kamer open en liet me daar op de rand van het bed zakken. Ik hield mijn blik expres weg van de haard en het lichaam wat daar nog altijd lag, wetende dat ik weer misselijk zou worden als ik hem zou zien. Mijn hand liet mijn zij even los en al snel zag ik dat er bloed op zat. Xavier moest dit niet te weten komen. Helaas betekende het feit dat mijn hand bebloed was, waarschijnlijk ook dat het aan mijn jurk te zien was. Enigszins wankelend stond ik op en keek om me heen om te zien waar mijn tas gebleven was. Het eerste wat we opviel, naast het lichaam waar ik toch angstvallig van probeerde mijn blik er niet op te laten vallen, was dat de kamer een rommeltje was. Er waren dingen omgevallen en ik had het bed natuurlijk afgehaald dus de kamer zag er vreemd uit. Misschien dat ik beter niet hier kon zijn. Ik begon terug te lopen naar de deur, maar merkte dat het me toch wat moeite kostte.

De taverne-eigenaar had Camillie hoofdschuddend nagekeken, maar had er ook niets meer aan kunnen doen. Hij had even gekeken hoe het met alle vrouwen en kinderen ging en had toen Camille's taak maar overgenomen, al kwamen er weinig gewonden meer. Hij keek op toen Xavier aan kwam en knikte. 'That's alright. At least we're alive.' knikte hij. Hij had zich om willen draaien om inderdaad de kinderen en vrouwen te vertellen dat ze weer veilig waren tot Xavier naar Camillie vroeg. 'I believe she went upstairs.' antwoordde hij met enige twijfeling. Moest hij hem vertellen over het bloed? Misschien was het wel niks.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/09/2018 05:20 PM

Xavier:
Uiteindelijk was het erop neergekomen dat terwijl verschillende ruiten om en om ingegooid werden, we vallen op hadden gezet. Simpele dingen als een net dat naar beneden viel als iemand een dun touw aan zou raken als hij door het raam zou klimmen. Een pot olie die vanuit de deur omlaag zou vallen als deze verder open geduwd zou worden. Veel diversiteit aan materialen was er niet, maar alles was toch beter dan niets.
Toen het licht begon te worden en ik nog steeds voor de ramen ijsbeerde tussen de mannen in, leek er meer actie te komen. Geschreeuw kondigde een aanval aan. 'Point your weapons!', klonk mijn stem. Niet lang daarna leken vanuit verschillende kanten mannen binnen te willen dringen. Terwijl ik zelf bezig was om de twee ramen waar ik voor stond te verdedigen, vond ik het maar angstvallig stil. Er klonk zeker gebrul, geschreeuw, strijdgewoel, maar niet zoals gedacht. Er hadden maar enkele schoten geklonken en ik miste het geluid van metaal op metaal. Nadat ik korte metten had gemaakt met de twee die binnen wilde komen draaide ik me om en algauw had ik door waardoor het zo "stil" was. 'Merde', ontsnapte er uit mijn mond. Als de dreiging niet zo serieus was geweest, had het een komisch gezicht kunnen zijn. Een man hing vast in het net, een ander kwam niet vooruit of overeind in de olie en zo ging het maar door. Ik had werkelijk te maken met een stelletje "fools". 'Imbéciles!', riep ik dit keer verontwaardigd en toch ook wel kwaad uit. 'No nonsense, this isn't a playgarden!', zei ik met gebalde vuisten. Ik holde naar de mannen toe en sneed het net open en trok de andere man uit de olie. Echter leken ze niet erg actief te zijn om hun vel te redden. Ondertussen leken meer mannen de herberg binnen te willen dringen waarna ik de dichtsbijzijnde wapens greep en deze afvuurde om de eerste linie onschadelijk te maken. Het volgende moment dat ik even de tijd had om te kijken wat ze aan het doen waren - want tijd om te herladen was er niet - zag ik ze niet meer. Waren ze hem gesmeerd? Zaten ze in het complot om geld te verdienen aan de eigenaar van de taverne? Waren ze bang? Had ik iets verkeerd gedaan?
Ik had me al te lang mee laten nemen door die gedachten. Van meerdere kanten waren er nu mannen binnen gedrongen. Het leek erop dat ik er alleen voor zou staan. No way met de dames, de kinderen en zéker met Camille binnen. Al zou het mijn kop kosten, ze kregen ze niet zonder slag of stoot te pakken. Ik trok mijn zwaard en dolk uit mijn riem en vocht met de vier mannen die om me heen stonden. Als Camille maar veilig was. Rats, daar kreeg je het al. 'Keep yourself together', mompelde ik tegen mezelf. De bezorgdheid dat Camille in gevaar was met zoveel mannen en zo weinig medewerking stond me tegen, waardoor het één van de mannen was gelukt om zijn zwaard langs mijn bovenbeen te halen. Een slimme zet, gezien iedereen met deze verwonding mank ging lopen en minder snel zou zijn, zowel met aanvallen als verdedigen. Echter lukte het me na lange tijd toch om ze één voor één te verslaan zonder verder verwondingen op te lopen op een schrammetje hier en daar na. Bezweet haalde ik mijn arm langs mijn voorhoofd en keek om me heen. Zijn ze weg? Was dit het? Moeizamer dan anders liep ik naar de andere ruimtes. Daar leken de mannen wel aardig stand te hebben gehouden. Ook zij zagen er afgepeigerd uit. Het leek een rustig moment te zijn, waardoor ik twee pistolen herlaadde en naar buiten strompelde. Ik moest zekerheid hebben of dit alles was geweest. Ik trok de deur open en met de wapens voor me uit stak ik mijn hoofd om de hoek. Niemand. Ook een ronde om de taverne heen leverde niks dan lijken of zwaargewonden op die ik uit hun lijden verlostte. Ik had een man of vijftien kunnen tellen. Het was geen grote groep geweest, maar meer dan groot genoeg voor deze plek en de gasten. Ik kwam weer naar binnen toe en liet één van de pistolen uit mijn handen glippen om de andere in mijn riem te steken en me een weg te banen naar de anderen. 'It's over. Only dead men outside now.', zei ik en keek rond. 'We did this together. Thank you for your help', zei ik en twijfelde even of ik ook nog iets over de mannen die ons hadden verraden of uiteindelijk gevlucht waren moest zeggen. Ik besloot verder mijn mond te houden en de eigenaar op te zoeken, wetende dat die zich in de buurt van de bar bevond om laatste dekking te kunnen zijn voor ze bij de vrouwen en kinderen konden komen. 'It's over. The tavern is a little damaged and a mess, but we're free.', zei ik tegen hem. 'You can let the woman and children out.', zei ik tegen hem terwijl ik voor de bar stond. 'Do you know where Camille is? Did she join the woman and children in the basement?', informeerde ik bezorgd. Ik had haar al die tijd niet meer gezien.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/02/2018 10:59 PM

Camille
De adem stokte in mijn keel toen ik voor me de man uit Courdemanche zag, een kandelaar in zijn hand. De man van de dag ervoor. Wat deed hij hier? Hoe was hij hier binnengekomen? Hij deed de deur achter zich dicht en keek met met een vage grijns rond zijn lippen aan. 'So we meet again, madamoiselle.' merkte hij op terwijl hij een paar passen naar me toe zette en ik instinctief een paar passen naar achteren deed. Ik deed mijn mond open om iets te zeggen, om om hulp te schreeuwen of hem een vraag te stellen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. 'There is no point in screaming for help. Help will not come. They're too busy fighting phantoms downstairs.' sprak hij, zijn Frans bijna perfect. 'Why are you here? What is it you want?' wist ik uiteindelijk te vragen, al was mijn stem slechts een fluistering. 'I think you know the answer to that.' grijnsde hij waarna hij nog wat stappen naar me toe deed. Ik kon het niet in me vinden te bewegen. 'I am here to finish the job.' vervolgde hij toen hij voor me stond. Ik slikte even en liet mijn blik snel over hem heen gaan. Ik zag zo snel geen wapens, maar toch durfde ik niet te schreeuwen. Wat als hij gelijk had en niemand me zou horen? Hij stond te dichtbij. Hij zou kunnen reageren voor er ook maar een enkel woord uit mijn keel was gekomen. Op hetzelfde moment dat ik schrok van een schot dat beneden klonk, greep de man me bij de keel. 'If only your poor father knew you were warming that Musketeer's bed. What would he think of that?' vroeg hij terwijl ik met mijn handen die van hem los probeerde te maken. 'All those moments you share together. Near the river... In the barn... After the celebrations... Do you think your father would agree?' vervolgde hij waardoor mijn ogen groot werden. Hoe lang had hij ons al gevolgd? Hoe lang waren we al in gevaar geweest? 'Luckily he isn't here to see it and those moments will be all that's left for your lover. How long do you think he will remember you? If he makes it out alive himself, that is...' sprak de man met een lachje. Nee! Hij mocht Xavier niets aandoen! Dat mocht hij Xavier's familie niet aandoen. Ik wist hem een rake klap te geven tegen zijn neus waardoor hij me even losliet en ik de kans zag onder zijn arm door te glippen. Echter kwam ik niet ver want hij greep mijn haar vast en trok me achterover. Ik viel met een bonk op de grond en zag toen dat hij toch een zwaard aan zijn riem had hangen. Zijn been haalde naar me uit en raakte me vol in mijn maag waardoor ik even naar adem moest happen. Toen hij een tweede keer uit wilde halen, rolde ik van zijn been weg, richting de openhaard die de avond ervoor nog gebrand had. Daar zag ik de pook hangen en ik strekte mijn arm er dan ook naar uit voor ik aan diezelfde arm overeind werd gesleurd. 'Don't think you can outsmart me. You can't. Besides... You don't know how it is to fight for your life. None of you rich people do. None of you know the rough lives people lead in the streets of Paris or any other town.' sprak de man terwijl hij me een duwtje richting de muur gaf. 'Why do you care? You're not French!' beet ik hem toe nadat ik net had kunnen voorkomen dat ik met mijn hoofd tegen de muur zou zijn gekomen. Dat was blijkbaar niet wat hij wilde horen, want hij greep me stevig bij mijn schouder en daarna bij de keel. 'What did you say?' vroeg hij, enige irritatie in zijn stem. 'You're not French. You are Spanish. All of you in Courdemanche were. So what is this about? This isn't about the poor. Why would you care about them? They're not your countrymen.' wist ik met hese stem te antwoorden, al moest ik af en toe stoppen om adem te halen, want ik kreeg niet bijzonder veel lucht in mijn longen door de manier waarop hij mijn keel vast had. 'Ah... The girl thinks she has uncovered a plot. How very clever you are.' lachte de man, maar het klonk wat geforceerd. Ik had dus wel degelijk gelijk gehad, dacht ik triomphantelijk. 'Now... How shall I kill you? Shall I wait for your lover? Then he can watch you die as you watched your familie die.' vervolgde hij terwijl een hand naar het zwaard aan zijn riem ging. 'Perhaps I should cut your throat... Or stab you. Multiple times. Or you can choke, like you were supposed to do all those months ago.' dacht hij hardop na terwijl ik mijn ogen door de ruimte liet glijden. Wat kon ik doen? Met zijn hand om mijn keel kon ik niet schreeuwen, maar er moest toch iets zijn wat ik kon doen? Mijn blik viel opnieuw op de pook. Dat was het enige wat me zou kunnen redden. Zo hard als ik kon haalde ik met mijn vuist uit naar zijn gezicht en trok ik gelijktijdig mijn knie op om hem tussen zijn benen te raken. Daardoor liet hij me net lang genoeg los om langs hem heen te glippen en de pook op te raken. Ik hield het ding dreigend voor me uit, al had ik werkelijk geen idee hoe lang ik me er mee zou kunnen verdedigen. De man draaide zich om en lachte toen hij me zag staan. 'She intends to fight me. How perfectly brave. It's a pity you don't stand a chance or has your lover actually taught you something?' vroeg hij geamuseerd. Ik reageerde er niet op en was maar net snel genoeg om zijn zwaard af te weren. Dat lukte me een paar keer voor het mes langs mijn schouder sneed. Ik beet hard op mijn lip om een kreun van pijn tegen te houden en deed mijn best de pook weer voor me uit te houden. Niet veel later sneed het mes kort in mijn zij en kreeg ik daarna een klap met het heft van zijn zwaard. Ik verloor mijn balans en viel op de grond. 'Hmm... I expected more from the harlot of a musketeer.' mompelde de man voor hij met zijn zwaard uithaalde. Voor ik het in de gaten had, had ik de pook in zijn buik gestoken waardoor het zwaard uit zijn handen viel en hij door zijn knieën zakte. Ik duwde de pook nog wat verder en trok hem toen terug waardoor er aan alle kanten bloed uit hem spoot. Ik liet het gietijzeren, bebloede voorwerp uit mijn handen vallen en keek paniekerig naar de man voor me. Ik hoorde hem wat in het Spaans mompelen, maar verstond het niet echt en na nog wat rochellende ademhalingen, stopte zijn borstkas met bewegen. Mijn ademhaling versnelde kort en ik voelde me misselijk worden dus greep ik de eerste kom die ik kon vinden en gaf over. Daarna stond ik op, pakte de linten en haarspelden waarvoor ik naar boven was gekomen en liep de kamer uit. Daar zag ik dat het raam aan het einde van de gang op een kiertje stond en deed deze dicht voor ik de trap af liep naar beneden. Ik was enigszins in shock. Ik had iemand vermoord. Het was zelfverdediging geweest, maar ik had hem vermoord. Beneden deed ik echter alsof er niets gebeurd was. Ik liep terug naar de taverne-eigenaar en knielde naar de man die ik eerder aan het verzorgen was geweest. 'Are you alright, madamoiselle?' vroeg de man waarop ik afwezig knikte. 'But... Your dress... You're covered in blood. You're bleeding.' merkte de man op waardoor mijn blik even over mijn kleding ging. 'I'm fine.' zei ik toen, al voelde ik wel degelijk de pijn in mijn schouder en mijn zij, waar het zwaard me geraakt had.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 12/02/2018 08:32 PM

Xavier:
Ik glimlachte even toen ik Camille nog naar me hoorde roepen dat ik voorzichtig moest doen. Ik zou zodra het ging wel even kijken of ze ons hielp of dat ze bij de rest zich schuil hield in de kelder. Het was ontzettend lief dat ze zo bezorgd was. Voorzichtig doen, was meestal toch wel mijn streven, maar ongehavend uit de strijd komen... daar was ik niet altijd even goed in.
Het volgende raam werd in stukken gegooid waarop ik hoorde dat er enkele schoten gelost werden. Ik holde erheen terwijl mijn stem vooruit bulderde. 'Hold your fires! You fools!', riep ik geïrriteerd. Toen ik bij de desbetreffende personen was legde ik mijn hand zwaar op hun schouder. 'You can't shoot at someone you can't see. They're trying to see how many pistols and guns we have.', waarschuwde ik ze. 'We can't do anything untill the sun comes up and we see what's waiting for us outside. For now... try to control your nerves and listen to my orders.', zei ik tegen ze. 'Only start fighting if they try to get in, if you see them.', wilde ik even duidelijk maken dat ze niet als ze binnendrongen pas tot actie overgingen als het te laat was - wanneer ik het opgemerkt zou hebben. 'The only other thing we could do is set traps. In case they would come in, but that's it.', zei ik en zuchtte. 'I know how you feel right now. Waiting is horrible.', gaf ik toe. In het strijdveld hadden we hardhandig onze tactieken moeten ondervinden en welke wel en niet werkten, daar was nu geen tijd voor. Dan was ik maar de beul vandaag, als we het hier maar redelijk heelhuids vanaf brachten met zo min mogelijk slachtoffers. Het liefst nog zonder een schram. 'Understood?', vroeg ik ditmaal op een vriendelijkere toon. Ik zag een groepje mannen knikken en tevreden glimlachte ik. 'Good, hold your positions. We have to take action at sunrise. We have to be faster than them. Otherwise we'll be trapped as rats.', voorspelde ik om ze te waarschuwen voor ik verder liep om bij de rest te kijken hoe het ging.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 12/01/2018 11:54 AM

Camille
Ik keek op toen ik een paar vingers onder mijn kin voelde en niet veel later Xavier's stem hoorde. Gelukkig. Daar was hij. Ik voelde me direct enorm opgelucht, ondanks dat er om ons heen een hoop chaos was. Ik knikte even op zijn woorden. 'I'll be fine.' zei ik op zachte toon waarna ik kort glimlachte. Ik wist nog niet exact wat ik zou gaan doen, maar ik zou me wel redden. 'You too!' riep ik hem nog na toen hij zei dat ik voorzichtig moest doen en daarna wegliep. Het geluid van brekend glas bezorgde me kippenvel en een akelig gevoel. Dat was in Courdemanche ook gebeurd, al waren de ramen daar gesprongen van de hitte en niet omdat er stenen doorheen werden gegooid. Ik draaide me om naar de tavern-eigenaar en wierp een blik op de bergingsruimte waar de vrouwen, kinderen en ouderen zich nu schuilhielden. 'There's only one way in. It is the safest place to be, madamoiselle.' sprak de man uit waarna ik traag knikte. Ergens voelde ik het instinct om me schuil te gaan houden, met opgetrokken knieën, ogen dicht en handen over mijn oren te wachten tot het over zou zijn. Maar ik wilde ook iets doen, wilde helpen. 'If anyone gets wounded, get them over here. Behind the bar. I will try and help them.' zei ik dan ook nadat ik even nagedacht had. Er was niet veel wat ik kon doen, maar met alle ongelukjes die mijn broers altijd hadden gehad, was ik inmiddels behoorlijk handig in het verbinden van wonden. 'Keep an eye on everyone. I'll be right back.' zei ik voor ik terug naar de trap begon te lopen. Ik zou niemand kunnen helpen zonder verband en aangezien we niet the real deal hadden, besloot ik alle bedlakens en kussenslopen te verzamelen. Ik ging dan ook iedere kamer af, trok alle lakens van het bed, verzamelde ieder ander stuk stof dat ik kon vinden voor ik terug naar de trap liep. Door de hoeveelheid stof die ik had verzameld, kon ik amper zien waar ik liep, maar al snel stond ik weer beneden waar ik een aantal lakens uitdeelde om de anderen warm te houden voor ik er zelf een pakte om deze in repen te scheuren. Het duurde niet heel erg lang voor er iemand naar ons toe werd gebracht, al leek het er meer op dat hij zichzelf per ongeluk gesneden had met zijn mes dan dat iemand van buitenaf er verantwoordelijk voor was geweest. Het was dan ook simpel om de wond te verbinden, al bedacht ik me toen ook dat het makkelijker zou zijn als ik spelden had. 'Stay with him.' beval ik de eigenaar voor ik me opnieuw de trap op haastte. Ik liep de kamer van mij en Xavier in en ging op zoek naar mijn bagage. Ergens moest ik een doosje met haarspelden en linten hebben. Echter was het wat lastig om me te oriënteren in de kamer omdat het nog zo donker was en ik in deze situatie natuurlijk geen licht kon maken, omdat het zou verraden waar ik was. Ik draaide me dan ook enigszins verbaasd, en misschien al wel wat geïriteerd, om toen er achter me wel licht verscheen en ik een paar zware voetstappen hoorde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 11/25/2018 08:34 PM

Xavier:
's Nachts was ik wakker geworden van enkele klopjes op de deur om me te wekken. 'Coming', antwoordde ik zachtjes terwijl ik nog even naar Camille's gezicht had gekeken en over haar haren had gestreeld. Het zou mooi zijn om altijd zo wakker te worden - niet van de klopjes, maar in elkaars armen. Ik verlegde haar armen voorzichtig zodat ik uit het bed kon stappen en dekte haar opnieuw toe met de dekens, waarna ik een kus op haar haren drukte. Ik schoot in mijn laarzen voor ik ook de rest van mijn kleding aantrok, voor zover dat nog nodig was, en naar beneden ging.
Eenmaal beneden had ik mijn plek als wacht ingenomen en had ik de mensen van de eerste ronde eerst gevraagd of er nog bijzonderheden waren voor ik ze naar bed stuurde. Ik had de rust niet goed kunnen bewaren en was vrijwel constant langs alle ramen aan het lopen om zoveel mogelijk informatie te vergaren of rond te kijken. Mijn aandacht werd getrokken door een brekend raam, waarna er hoorbaar paniek uit brak. Gelukkig had de taverne-eigenaar het even snel door en stuurde de vrouwen, kinderen en ouderen de goede kant op om te schuilen. In de drukte wurmde ik me in de tegengestelde richting om de bron te vinden van het voorwerp. Het was nog donker buiten en het zou niet lang duren tot het zou gaan schemeren. In de verte waren enkele vuurtjes te zien om mensen warm te houden en toch enigszins een omsingeling te vormen. Op mijn weg terug naar beneden haalde ik opgelucht adem toen ik de deur van onze kamer open duwde en deze leeg aantrof. Camille was weg, hopelijk beneden, waar ik haar inderdaad bij de eigenaar aantrof. Ik liep naar haar toe en legde mijn vingers zacht onder haar kin. 'Are you sure you want to help? I won't hold you here if you don't want to', verzekerde ik haar. 'You can choose if you want to keep the old, the women and the children company or not. I don't want you to get hurt.', zei ik tegen haar. Ook al zou ze blijven, ik wilde het niet hebben dat haar kwaad gedaan werd. Tijd om te wachten op antwoord was er niet, gezien nu meerdere ruiten tegelijk ingegooid werden beneden. 'Take care', zei ik voor ik zacht in haar bovenarm kneep en me richting de ramen haastte en mijn pistool uit mijn riem trok. Ik had het altijd al vreselijk gevonden om in het donker te vechten tegen een onzichtbare vijand en hoopte maar dat de zon gauw op zou gaan en ons al contouren zou laten zien waardoor we iets konden doen, meer dan alleen afwachten en alert zijn.

29, female