ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/16/2018 08:10 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille toen ze zei dat ze eraan dacht om twee jurken aan Julie te geven. 'That is so sweet of you', zei ik tegen haar. 'She would love each one of them.', zei ik tegen haar. Misschien mede doordat ze uit het paleis kwamen, maar sowieso doordat Camille ze haar had gegeven en ze zo goed met elkaar op konden schieten en doordat ze nieuwe feestelijke jurken kreeg, terwijl moeder beweerde dat het niet nodig was. Ik glimlachte terwijl ik naar haar keek, zo kort nog maar, maar toch was het zo vertrouwd dat ze op de boerderij was en zich thuis leek te voelen. Dat ze uit durfde te komen voor haar mening en deed waarvan ze dacht dat goed was. Doordat ik niet wist wat ze allemaal mee wilde nemen, kwam het er meer op neer dat Camille inpakte en ik toe stond te kijken dan andersom, hoewel ik dat helemaal niet erg vond. Ik kon uren naar haar kijken zonder me te vervelen. Ik wilde met een bezorgde blik naar haar toe stappen toen ze de nachthemden uit haar handen liet vallen, maar ze was sneller bij me dan ik kon reageren. Ik voelde haar armen om me heen en sloot genietend mijn ogen. Ik volgde haar voorbeeld door hetzelfde bij haar te doen en een kus op haar kruin te drukken. 'I love you too, no matter what', beloofde ik haar terwijl mijn vingers zacht door haar haren gleden. 'Let's enjoy the coming days for the fullest', stelde ik zachtjes aan haar voor. Nu konden we nog, we wisten beiden niet wat de toekomst ons zou brengen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/12/2018 10:22 PM

Camille
Ik beet nog even op mijn lip, maar wist me toen redelijk te vermannen. 'Thank you.' zei ik als eerste toen hij eigenlijk direct aangaf dat hij me wel wilde helpen met inpakken. 'Ehmm.. I was thinking of giving these two dresses to Julie, so they can stay.' antwoordde ik terwijl ik twee van mijn voor het paleis simpele, maar voor Fontaine feestelijke jurken oppakte van de plek waar ze eerder op de grond waren gevallen en ze lichtjes opgevouwen op het bed legde. 'I'll take... This one. That one. Those two.' vervolgde ik mompelend, meer tegen mezelf dan tegen Xavier waarna ik de jurken zo goed mogelijk opvouwde en in de tas deed. Eigenlijk had ik niet echt hulp nodig, maar ik wilde hem in de buurt hebben. Toen ik naast hem stond om nog een aantal nachthemden in de tas te doen, gleed mijn blik dan ook opzij waarna ik hem ook niet meer los kon laten. Het zou me zo vreselijk veel pijn doen om hem te laten gaan dat ik niet eens wist of mijn hart daarna nog zou helen. Ik had na Courdemanche niet gedacht dat er ooit nog iets zou zijn wat me zoveel pijn zou doen, maar het verliezen van Xavier zou akelig dichtbij komen. Ik liet de nachthemden dan ook uit mijn handen vallen om hem om te hals te kunnen vliegen. Door hem vast te houden voelde ik me direct ook wat rustiger, écht kalmer, in plaats van de geforceerde rust, de rust die ik aan mezelf had opgedwongen en eigenlijk ook geen rust was. 'I love you. Whatever happens.' fluisterde ik zacht waarna ik mijn voorhoofd tegen zijn borst liet leunen. Dit gevoel zou niemand me ooit af kunnen nemen. Dat zou altijd tussen ons blijven.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/12/2018 08:27 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en had verder enkel geluisterd naar haar woorden. Ik kon alleen maar hopen dat we niet uit elkaar gerukt zouden worden. Ze was heel duidelijk dat als het wel zo was we ieder een eigen weg in moesten slaan, maar dat zou vreemd zijn, moeilijk zijn, gek zijn zonder haar. Terug alleen... Licht had ik geknikt, zonder kans te hebben om nog iets verder tegen haar te zeggen. Als we van het ergste uit zouden gaan, zouden we mogelijk toch nog drie dagen hebben om van elkaar te genieten. Hoewel het afscheid dan extra zwaar zou worden. Ik knikte, 'I will', antwoordde ik toen ze me vroeg om haar te helpen met inpakken waarna ik overeind kwam. Hopelijk ging het ons lukken om totdat we door de poorten van Parijs kwamen zo normaal mogelijk te doen tegen elkaar zonder teveel zorgen en getub. Ik raapte haar tas op van de vloer en keek naar haar. 'What do you want to take with you?', vroeg ik haar. Ik had geen idee wat ze allemaal vanuit het paleis meegenomen had en of ze nog iets van Julie gekregen had, gezien ik gokte dat ze dezelfde maten kleding hadden en het goed met elkaar konden vinden. Ik zou zo gepakt zijn hierna. Enkel wat schone kleding mee, gezien ik overal enkele uniformen had liggen was dat geen probleem waardoor ik alles snel zou hebben. Het langste zou het nog duren om de paarden te zadelen en afscheid te nemen van Julie (en moeder).

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/11/2018 10:34 PM

Camille
Ik had mijn schouders opgehaald toen Xavier zich hardop had afgevraagd of Louis en Anne ons dat echt aan zouden doen. 'I don't know, Xavier. I don't know.' fluisterde ik waarna ik een keer diep ademhaalde in een poging te tranen weer terug te dringen. Aan zijn blik zag ik dat hij er eerder niet eens op deze manier naar had gekeken, dat mijn woorden nu pas echt tot hem door waren gedwongen en hem ook met een moker van realiteit in het gezicht hadden geslagen. 'No, you cannot...' knikte ik zachtjes na zijn opmerking over dat je niet kon kiezen op wie je verliefd werd. Nee, was dat maar zo. Ik keek hem even aan, maar sloeg al snel mijn ogen weer neer waarna ik op mijn lip beet. De waarheid was dat we werkelijk niets konden doen totdat we in Parijs aan zouden komen en dat duurde nog enkele dagen. Ik wist van mezelf dat ik de komende dagen waarschijnlijk niet te genieten was - nerveus, snel emotioneel, prikkelbaar - maar ik kon het niet helpen. Dit was veel te belangrijk voor me. Xavier was veel te belangrijk voor me. Ik schudde daarom ook mijn hoofd toen hij uitsprak dat hij altijd aan mijn zijde zou blijven, ook al ik met een ander zou moeten trouwen. 'I cannot marry another man when you're still near. I cannot and I will not. If I have to marry another, I need you to go and lead your own life. Forget about me.' zei ik terwijl ik hem aankeek. Ik zou nooit met een ander kunnen trouwen, wetende dat ik Xavier nog regelmatig zou zien, dat we met elkaar zouden blijven praten en zelfs vrienden zouden zijn. Die gedachte was echt te pijnlijk. Iedere keer dat onze blikken elkaar zouden kruisen, zou ik moeten denken aan wat had kunnen zijn en dat wilde ik niet, kon ik niet aan. 'I love you, Xavier. With all my heart and I will never stop loving you, but if I am to marry another, I need to let you go. I'd need for you to let me go.' vervolgde ik waarna ik slikte. Nu moest ik me vermannen. We wisten niet wat er zou gebeuren. We wisten niet wat er in Parijs op ons te wachten stond en ik zou alleen maar ongelukkiger worden wanneer ik er de hele tijd over zou blijven malen. 'Will you please help me pack?' vroeg ik dan ook nadat ik even over mijn wangen had geveegd om wat verdwaalde tranen te drogen waarna ik probeerde te glimlachen. 'You may be right. Perhaps something happened in Courdemanche...' probeerde ik dan ook aan te geven dat ik er niet meer over na wilde denken. Niet over ons, in ieder geval.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/11/2018 08:59 PM

Xavier:
Toen ik eenmaal duidelijk had dat juist onze toekomst samen wel eens in gevaar kon zijn, viel ik ook van mijn roze wolk af. Mijn gezichtsuitdrukking veranderde naar bedenkelijk waarop ik me liet zakken op de grond tot ik in kleermakerszit zat tegenover haar. 'I hope they don't. Do you think they would really be so heartless that they would encourage us to tear us apart by you marrying to someone else?', vroeg ik me hardop af. Ik kon het me zó moeilijk voorstellen. Ik zag ze dat helemaal niet doen, maar het was wel hetgeen wat het meest voor de hand lag. Wat was ik stom geweest dat ik dat niet direct had gezien. 'You can't choose who you fall in love with', zei ik tegen haar voor ik mijn handen zacht om haar enkels legde terwijl mijn polsen op haar voeten rustten. 'I will fight for it.', beloofde ik. Ik wist dat zij dat ook zou doen. 'I can talk to Louis, I mean... he and Anne always said that they couldn't pay me as much as I deserve... I did too much for them by saving his life and after that becoming his Captain.', zei ik tegen haar. 'I can demand to marry you? To claim you?', stelde ik voor. 'Although it doesn't sound friendly at all...', verontschuldigde ik me meteenvoor mijn taalgebruik. 'I can ask for a random title? I can ask for money? I have some power as Captain and closest friend of the King?', zei ik tegen haar. Al vreesde ik dat veel van deze argumenten me niet verder zouden helpen als juist Louis en Anne de "tegenpartij" waren die haar hadden uitgehuwelijkt. Ik kon deze dingen vergaren, maar alleen met hun toestemming. Ik keek weer op en zag dat er tranen in haar ogen stonden waarna ik weer onmiddellijk naast haar zat en haar tegen me aan trok. 'We'll figure it out.', zei ik zachtjes. Ik kon alleen maar hopen dat dit niet hetgeen zou zijn waarvoor we terug zouden moeten. 'Maybe it's something different?', probeerde ik voorzichtig. 'That somebody stole your money or took the power in Courdemanche?', zei ik zachtjes. Het was niet fijn, maar zoals ze zelf aangaf, geld maakte haar niet uit. 'I promise that you won't lose me. Even if you would marry to someone else, I'll always be your friend and at your service', beloofde ik met een kus op haar wang.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 08:43 PM

Camille
Ik keek op toen Xavier naast me kwam zitten en zuchtte diep toen hij opmerkte dat ik gestresst was. Nee, hij meende het? Dat wist ik zelf ook wel. 'I can't.' mompelde ik toen hij zachtjes opmerkte dat ik het los moest laten. Kon ik dat maar, dan was de hele situatie geen probleem, maar dat leek onmogelijk. Mijn brein, mijn gedachten, leek zich vast te grijpen op iedere situatie die ook maar enige onzekerheid met zich meebracht om dit niet meer los te laten tot het was opgelost of de situatie was verdwenen. Ik keek naar hem toen hij me losliet en voor me op de grond neerhurkte. Ik probeerde te glimlachen door wat hij zei, dat zijn moeder een vermoeden had, maar dat ze Xavier haar zegen had gegeven, maar door de woorden die daarna volgden, schudde ik mijn hoofd. 'But don't you see? That's what I'm terrified off.' zei ik waarna ik opstond van het bed en naar de andere kant van de kamer liep. 'What if the only reason they need me back at the palace is because of another marriage? What if they've arranged my marriage with someone else? That's what was always supposed to happen. I was always to marry someone, preferably with a title or money or both. I was not meant to fall in love with a musketeer, a farmer's son. I was not meant to fall in love at all. Love never had anything to do with my future plans, so why should it now? I'm only a puppet, a pawn, in a game played by men to see who is the most powerful, the richest... I know you say that you trust them and that they only want the best for me, but what if they think marrying someone other than you is best?' begon ik te praten. Het was haast alsof er geen rem aan mijn mond zat, alsof de angsten en onzekerheden maar bleven komen. 'I cannot marry someone else, Xavier. I really can't. I need you, I really, really do, but what if no one else sees that? I love you, but that doesn't mean anything to other people. They don't care about love. They care about power and riches and titles. I am a good catch for any man. I have a good name and I'm certain there is still a lot of money somewhere and I may not care for it, but they do. And I just... I just cannot lose you, okay? I wouldn't know what to do with myself...' vervolgde ik terwijl ik hem met tranen in mijn ogen aankeek. Ik was zo bang om hem te verliezen, zo bang dat onze tijd samen tot een gedwongen einde zou komen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 08:20 PM

Xavier:
Ik opende de deur en zag wat voor bende de kamer was. De tas lag op de grond en her en der lagen wat spullen, nog niet ingepakt. Ik vond Camille terwijl ze op het bed zat. Ik sloot de deur weer achter me en liep naar haar toe. Ik nam plaats naast haar en sloeg in stilte mijn arm om haar heen. 'You're stressed', concludeerde ik zachtjes. Ik trok haar naar me toe en keek naar haar. 'Let it go.', zei ik zachtjes. Misschien was het beter om het nu even te voelen wanneer ze wat privacy had en dat ze zichzelf bijeen kon rapen voor de terugreis naar Parijs. Het had op dit moment nog geen nut om je zorgen te maken, gezien we nog minimaal drie dagen onderweg waren voor we meer zouden weten.
'Maybe I can make you smile', ging ik op een andere tactiek over en ging ditmaal voor haar zitten op mijn hurken en keek haar aan. 'I think mom knows, but she likes you.', zei ik met een glimlach. 'We have her blessing, if I interpreted it right', zei ik tegen haar en legde mijn handen tegen haar wangen aan. Dat was toch geweldig nieuws?! 'You'll soon be family. I'm going to talk to Louis and then we can arrange everything. There is so much that waits for us in Paris, so many beautiful things.', probeerde ik haar op te vrolijken.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 08:01 PM

Camille
Ik keek op toen er op de deur werd geklopt, al had ik de voetstappen op de trap al eerder gehoord. 'Yes, of course.' antwoordde ik terwijl ik snel van het bed afkwam om mijn tas erop te zetten zodat ik kon doen alsof ik al druk bezig was geweest met inpakken in plaats van zwelgen in zelfmedelijden, want dat was eigenlijk wat ik eerder had gedaan. In alle verwarring kon ik me echter niet herinneren waar ik de helft van de spullen gelaten had, wat weer voor frustraties zorgde en ik de tas van het bed trok waardoor deze op de grond viel. Binnenmonds vloekte ik. Dit was nu juist niet wat ik wilde, niet wie ik wilde zijn. Dit was de Camille die alles wegpropte en liever de hele wereld negeerde dan toegeven aan gevoelens en gedachten. Het deed me teveel denken aan mijn eerste weken op het paleis, toen ik nog niet was begonnen met toneelspelen, maar meer een onopvallende aanwezigheid was geweest. Een diepe zucht ontsnapte aan mijn lippen en ik liet me weer op de rand van het bed zakken. Waarom hadden ze niet gewoon geschreven wat er aan de hand was? Waarom was het zo vaag? Waren ze soms bang dat ik weg zou lopen bij de waarheid? Stel dat ik inderdaad uitgehuwelijkt werd, waarvoor ik zo bang was, dan hadden ze dat toch gewoon kunnen melden? Hadden ze misschien gedacht dat ik dan zou vluchten? Zou vertrekken naar een ander land zoals de Lage Landen of misschien zelfs Engeland? De onzekerheid van dit alles maakte me gewoon helemaal gek en ik wist dat ik het niet toe moest laten, want ik was ook helemaal niet alleen. Ik had Xavier om steun bij te vinden, maar het was zo lastig om te stoppen met nadenken over dit alles. Ik wilde gewoon weten waar ik aan toe was. Was dat zo vreemd? Was dat teveel gevraagd?

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 07:51 PM

Xavier:
Ik kon het niet laten om te glimlachen toen ik een verbaasde uitdrukking op mijn moeders gezicht zag. 'Both of you, you and Julie.', zei ik tegen haar. 'Why not? It would be fun. I can show you Paris, there are a lot of nice markets and great old buildings.', zei ik tegen haar. 'I'm sure that Camille would like it too to see you again. She only has good words for you and Julie', zei ik warm.
In eerste instnatie begon ik alleen maar meer te blozen toen mijn moeder had geantwoord dat het er dik bovenop lag dat ik Camille graag mocht. Bij haar volgende woorden brak weer een glimlach door. 'Thank you, mother', zei ik tegen haar en gaf haar een stevige knuffel. 'You were so good for her.', zei ik tegen haar. 'She did really change here in a positive way. She felt more comfortable then I've ever seen her before.', zei ik. 'Camille likes you very much.', zei ik tegen haar en knuffelde haar nogmaals. Het was net alsof mijn hart een sprongetje in de lucht gemaakt had. Ik had haar woorden geïnterpreteerd als een goedkeuring voor Camille, alsof ze wist wat we van plan waren. 'I'll try to arrange something', zei ik tegen haar. Ik zou kijken wat ik geregeld kon krijgen. Een paar extra bedden in mijn huis of misschien zelfs kamers op het paleis. Langzaam liet ik haar los en keek haar nog even dolgelukkig aan. 'I'm going to check if she's okay and needs some help.', zei ik voor ik haar op haar beide wangen kuste en ook naar boven ging en bij de kamer van Camille aanklopte. 'Camille? Can I come in?', vroeg ik door de deur heen. Misschien kon ik iets voor haar betekenen, dan zou ik later zelf pakken en konden we samen afscheid nemen van Julie en nogmaals van mijn moeder als we haar nog zouden zien. Haar kennende zou ze nog van allerlei lekkers meegeven voor onderweg zoals ze altijd had gedaan op de terugweg.

29, female